Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (sprawozdawca), Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Katarzyna Radom, , Protokolant: referent Aleksandra Bartczak, po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2026 r. na rozprawie w Wydziale IV sprawy ze skargi M. W. na decyzję Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego z dnia 3 grudnia 2025 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości.

Decyzją z 3 XII 2025 r. Rektor Uniwersytetu Wrocławskiego (dalej jako "rektor"), po rozpatrzeniu wniosku M. W. (dalej "skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z 16 X 2025 r. (BRP.0143.126.2025.MM) odmawiającą udostępnienia skarżącemu informacji publicznej.

W motywach swoich decyzji rektor wyjaśnił, że skarżący wnioskiem z 2 IX 2025 r. wystąpił o udostępnienie "dokumentacji dotyczącej sposobu wydatkowania (w tym umów i rozliczeń) oraz rozliczenia grantu [...]/[...]/[...]/[...]/[...]". Chodzi tu grant Narodowego Centrum Nauki nr [...]/[...]/[...]/[...]/[...] pt. "W poszukiwaniu dróg transportu UDP-N acetyloglukozaminy, jednego z głównych substratów glikozylacji w komórkach eukariotycznych". W ocenie rektora tego rodzaju informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy, tak więc jej udostępnienie podlega ograniczeniu zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z 6 IX 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902, ze zm.), dalej: "UoDIP". Powołano się przy tym na art. 381 ust. 1 ustawy z dnia 20 VII 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2024 r. poz. 1571, ze zm.) - dalej "PoSzW", zgodnie z którym wnioski, opinie, umowy i raporty dotyczące: 1) zadań finansowanych ze środków finansowych, o których mowa w art. 365 pkt 2 lit. e i f, pkt 4 lit. b, pkt 5, 7, 10-12 i 13b, 2) Mapy - stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Rektor zwrócił uwagę, że przepis art. 381 ust. 1 pkt 1 PoSzW dotyczy m.in. zadań finansowanych przez Narodowe Centrum Nauki (dalej "NCN"), wymienionych w art. 365 pkt 12 PoSzW. Z woli ustawodawcy dokumenty dotyczące realizacji zadań finansowanych ze środków NCN objęte zostały ex lege tajemnicą przedsiębiorcy, tak więc należało odmówić ich udostępnienia.

W skardze na decyzję skarżący wniósł o uchylenie obu decyzji rektora a także o zasądzenie kosztów. Zarzucił przy tym naruszenie:

art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,

art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają zasady ograniczenia prawa do informacji, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionej odmowie udzielenia informacji, niespełniającej warunków proporcjonalności i konieczności dokonanego ograniczenia, nieznajdującej podstaw w potrzebie ochrony wartości prawnie chronionych wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP,

art. 5 ust. 2 UoDIP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy, poprzez błędne zastosowanie polegające na niepoprawnym przyjęciu, że udostępnienie żądanych informacji naruszyłoby tajemnicę przedsiębiorcy.

W motywach skargi podkreślono, że odmawiając udostepnienia informacji publicznej z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy należy wykazać istnienie trzech elementów, tj. że: 1) wnioskowana informacja ma charakter techniczny, technologiczny, organizacyjny lub posiada inną wartość gospodarczą, 2) przedsiębiorca podjął niezbędne działania, by zachować ją w poufności, 3) informacja nie jest publicznie znana. Rektor nie wykazał żadnej z tych przesłanek w zaskarżonych decyzjach. Skarżący zwrócił uwagę, że art. 381 ust. 1 PoSzW nie tworzy automatycznej tajemnicy lecz odsyła do definicji z art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W ocenie skarżącego rektor nie odniósł się do jego argumentów podnoszonych w ramach wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tym bardziej że skarżący w ramach tego wniosku zwracał uwagę na możliwość udostępnienia mu przynajmniej części informacji w postaci: wykazu zawartych umów (numer, data, kontrahent, wartość, przedmiot/czego dotyczy), zestawienia wydatków lub raportu z realizacji grantu [...]/[...]/[...]/[...]/[...], z ewentualnym zakryciem fragmentów zawierających know-how.

W odpowiedzi na skargę rektor podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o jej oddalenie.

Pismem procesowym z 10 II 2026 r. skarżący podkreślił, że zakres żądanych przez niego informacji był bardzo ogólny i nie wymagał ujawnienia wniosków, opinii, umów lub raportów, o których stanowi art. 381 ust. 1 pkt 1 PoSzW. Zwrócił uwagę, że wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy (pismo z 31 X 2025 r.) zwrócił się o udostępnienie jedynie ogólnej informacji w postaci listy zawartych umów cywilno-prawnych, zawierających daty ich zawarcia, imiona i nazwiska ich wykonawców, kwotę wynagrodzenia oraz informację, czego dotyczyły te umowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

W sprawie nie ma wątpliwości co do tego, że rektor jest podmiotem publicznym zobowiązanym do udostępniania informacji w trybie przepisów UoDIP. Jest również jasne, że informacje zawnioskowane przez skarżącego mają charakter informacji publicznej. Dotyczą bowiem wydatkowania środków publicznych przez jednostkę sektora finansów publicznych.

Jak wynika z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, przy czym ograniczenie to może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.

Z Konstytucji wynika więc jednoznacznie, że prawo do informacji publicznej ograniczone może być m.in. z uwagi na ochronę praw podmiotów gospodarczych i ważnego interesu gospodarczego państwa.

W konkretnym przypadku ustawodawca zdecydował się na takie ograniczenie. Jak wynika z art. 381 ust. 1 w zw. z art. 365 pkt 12 PoSzW, wnioski, opinie, umowy i raporty dotyczące: 1) zadań finansowanych ze środków finansowych przez Narodowe Centrum Nauki, 2) Mapy - stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 i 2 UoDIP, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Wnioskowana przez skarżącego dokumentacja dotycząca sposobu wydatkowania (w tym umów i rozliczeń) oraz rozliczenia grantu Narodowego Centrum Nauki nr [...]/[...]/[...]/[...]/[...] objęta jest więc tajemnicą przedsiębiorcy na mocy art. 381 ust. 1 w zw. z art. 365 pkt 12 PoSzW. Zasadne jest więc stanowisko rektora odmawiające jej udostępnienia w związku z art. 5 ust. 2 UoDIP.

Wbrew argumentacji zawartej w skardze, regulacja z art. 381 PoSzW skutkuje ex lege objęciem wskazanych tam informacji tajemnicą przedsiębiorstwa. Sąd podziela w tym względzie wyrażone już w orzecznictwie stanowisko, że skoro ustawodawca przesądził w art. 381 ust. 1 PoSzW, że tajemnicą przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji są wnioski, opinie, umowy i raporty dotyczące zadań finansowanych ze środków finansowych, o których mowa w art. 365 pkt 11 PoSzW, to uznać należało, że zwolnił w ten sposób podmioty stosujące prawo od badania przesłanek z art. 11 ust. 2 ustawy z 16 IV 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2022 r., poz. 1233), mających dopiero prowadzić do ustalenia, czy określone informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa (wyrok WSA we Wrocławiu z 28 X 2025 r., IV SA/Wr 337/24 – publ. CBOSA).

Podkreślić należy, że zakresem przedmiotowym tajemnicy przedsiębiorstwa art. 381 PoSzW objęte są wszystkie informacje zawarte we wnioskach, opiniach, umowach i raportach dotyczących zadań finansowanych przez Narodowe Centrum Nauki. Nie chodzi tu więc wyłącznie o informacje zawierające know-how, jak to sugeruje skarżący.

Informacje dotyczące sposobu wydatkowania środków i rozliczenia grantu zawarte są zawsze w raporcie, który objęty został tajemnicą przedsiębiorstwa. Zgodnie bowiem z art. 380 ust. 1 PoSzW, rozliczenie środków finansowych, o których mowa w art. 365 pkt 2a, pkt 4 lit. a-c, pkt 5, 7, 10-12 i 13b, oraz środków finansowych przyznanych na podstawie art. 404 następuje na podstawie raportu z wykorzystania tych środków. Udostępnienie skarżącemu znajdujących się w raporcie informacji na zasadach określonych w UoDIP stanowiłoby więc naruszenie tajemnicy określonej w art. 381 ust. 1 pkt 1 PoSzW.

Podobnie w przypadku żądanych przez skarżącego umów. Udostępnienie skarżącemu umów dotyczących realizacji grantu finansowanego przez Narodowe Centrum Nauki koliduje z art. 381 ust. 1 pkt 1 PoSzW. Podkreślić należy, że ustawodawca objął zakresem przedmiotowym tajemnicy przedsiębiorstwa m.in. "umowy (...) dotyczące zadań finansowanych ze środków finansowych, o których mowa w art. 365 pkt 2 lit. e i f, pkt 4 lit. b, pkt 5, 7, 10-12 i 13b (...)". Nie chodzi tu więc wyłącznie o umowę przekazującą środki (zawartą pomiędzy ministrem a podmiotem, któremu przyznawane są środki) ale o każdą umowę "dotyczącą" zadań finansowanych ze środków określonych w art. 365 pkt 2 lit. e i f, pkt 4 lit. b, pkt 5, 7, 10-12 i 13b PoSzW. Jakkolwiek więc skarżący w ramach wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zmodyfikował nieco zakres żądania informacji, to jednak również żądane tam informacje objęte były tajemnicą przedsiębiorstwa. Ujawnienie skarżącemu wykazu umów zawartych w ramach realizacji grantu ze wskazaniem: numeru, daty zawarcia, kontrahentów, wartości oraz jej przedmiotu, kolidowałoby z art. 381 ust. 1 pkt 1 PoSzW, który jednoznacznie wyłącza takie umowy (a więc i wszystkie wynikające z nich informacje) z zakresu powszechnie dostępnej informacji publicznej. Rektor nie miał więc podstaw do zmiany stanowiska zajętego w pierwotnej decyzji z 16 X 2025 r., mimo modyfikacji przez skarżącego wniosku o udzielenie informacji.

Jak wynika z art. 16 ust. 1 UoDIP, odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

W okolicznościach sprawy, wobec objęcia żądanych przez skarżącego informacji tajemnicą przedsiębiorstwa, rektor zobligowany był wydać decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej, co też uczynił, zgodnie z art. 16 ust. 1 UoDIP w zw. z art. 5 ust. 2 UoDIP oraz art. 381 ust. 1 pkt 1 PoSzW.

Mając powyższe na względzie, Sąd oddalił skargę na zasadzie art. 151 ppsa.