Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. C. w K. na decyzję Inspektor Sanitarny z dnia [...] grudnia 2025 r., [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę.

P. C. w K. (dalej jako: "Stowarzyszenie"), wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Inspektor Sanitarny z dnia [...] grudnia 2025 r., [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Skarga została podpisana przez pana D. P. – wiceprezesa Stowarzyszenia.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z [...] stycznia 2026 r., wezwano Stowarzyszenie do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi, pod rygorem jej odrzucenia poprzez:

- wskazanie z imienia i nazwiska wszystkich członków Stowarzyszenia wraz z ich aktualnymi adresami zamieszkania,

- nadesłanie stosownego dokumentu potwierdzającego, że wskazane osoby są członkami Stowarzyszenia (np. uchwała, statut, lista),

- nadesłanie zaświadczenia o wpisie Stowarzyszenia do ewidencji stowarzyszeń zwykłych, ewentualnie o wpisie Stowarzyszenia do rejestru KRS jako posiadającego status organizacji pożytku publicznego,

- nadesłanie uchwały podpisanej przez wszystkich członków Stowarzyszenia o wniesieniu skargi.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, do pisma z [...] lutego 2026 r. pan M. Z., jako prezes zarządu Stowarzyszenia załączył uchwały o założeniu stowarzyszenia, o uchwaleniu regulaminu stowarzyszenia, o wyborze zarządu oraz informację z [...] października 2023 r. o wpisie Stowarzyszenia do ewidencji stowarzyszeń zwykłych pod pozycją [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie skarżącym jest stowarzyszenie zwykłe. Skargę w imieniu Stowarzyszenia podpisał jego wiceprezes – pan D. P., posługujący się uchwałą Stowarzyszenia nr [...] z [...] września 2024 r., podpisaną przez członków stowarzyszenia, w tym pana D. P. i upoważniającą go "do wnoszenia skarg, pozwów, wniosków i wszelkich innych pism w imieniu Stowarzyszenia do sądów administracyjnych, powszechnych, jednostek Policji i Prokuratury oraz do udzielania pełnomocnictw dla adwokatów i radców prawnych do reprezentowania Stowarzyszenia przed sądami administracyjnymi, powszechnych, jednostek Policji i Prokuratury ".

Kwestię zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym reguluje przepis art. 25 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") stanowiąc w § 3, że zdolność sądową mają także inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W myśl art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do treści art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Brak któregoś ze wspomnianych elementów stanowi brak formalny skargi, który zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. na wezwanie Sądu może zostać uzupełniony w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi, nieuzupełnienie w powyższym terminie braków formalnych skutkuje jej odrzuceniem, co wynika z treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Jak wynika z treści art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2020 r. poz. 2261; dalej: "ustawa o stowarzyszeniach"), stowarzyszenie zwykłe jest uproszczoną formą stowarzyszenia i nie posiada osobowości prawnej. Jednak stowarzyszenie jako jednostka organizacyjna posiadająca zdolność sądową w postępowaniu sądowoadministracyjnym, może działać poprzez swoje organy albo osoby uprawnione do działania w jego imieniu.

Zgodnie z art. 41a ust. 1 ustawy o stowarzyszeniach, stowarzyszenie zwykłe reprezentuje przedstawiciel albo zarząd, natomiast zgodnie z art. 41a ust. 2 ustawy o stowarzyszeniach, podejmowanie przez przedstawiciela reprezentującego stowarzyszenie zwykłe albo zarząd czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu wymaga uprzedniej zgody wszystkich członków stowarzyszenia zwykłego oraz udzielenia przez nich pełnomocnictwa do dokonania tych czynności. Powyższe oznacza, że w kwestii reprezentowania stowarzyszenia zwykłego należy rozróżnić dwie sytuacje, tj. bieżące reprezentowanie stowarzyszenia przez jego przedstawiciela lub zarząd oraz podejmowanie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu, tworząc jedynie przykładowy, otwarty katalog takich czynności w art. 41a ust. 3 ustawy o stowarzyszeniach, wśród których nie wymienił wniesienia skargi do sądu administracyjnego i udzielenia pełnomocnictwa do dokonania tej czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto jednak, że wniesienie do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi zalicza się do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu. To oznacza, że wola wszystkich członków Stowarzyszenia w zakresie wniesienia w imieniu Stowarzyszenia skargi winna być wyrażona co do konkretnej sprawy, a nie ogólnie, abstrakcyjnie. Konkretna sprawa dotycząca konkretnej decyzji może wiązać się z różnymi skutkami nie tylko faktycznymi, ale i prawnymi. Niektóre sprawy mogą powodować daleko idące skutki prawne. Jak stanowi art. 40 ust. 1b ustawy o stowarzyszeniach, każdy członek odpowiada za zobowiązania stowarzyszenia zwykłego bez ograniczeń całym swoim majątkiem solidarnie z pozostałymi członkami oraz ze stowarzyszeniem. Odpowiedzialność ta powstaje z chwilą, gdy egzekucja z majątku stowarzyszenia zwykłego okaże się bezskuteczna. W tym stanie rzeczy, w przypadku wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wymagana jest zatem uprzednia zgoda wszystkich członków Stowarzyszenia zwykłego, o jakiej mowa w art. 41a ust. 2 ustawy o stowarzyszeniach (zob. wyrok NSA z 16 grudnia 2020 r., II OSK 1650/18, CBOSA).

A zatem w niniejszej sprawie aby osoba, która podpisała skargę mogła działać w imieniu Stowarzyszenia, w tym wnieść skargę do Sądu, powinna legitymować się stosownym pełnomocnictwem udzielonym przez wszystkich członków Stowarzyszenia, a także dokumentem, z którego wynika skład osobowy Stowarzyszenia – celem wykazania, że pełnomocnictwo zostało udzielone przez wszystkich członków Stowarzyszenia. Sąd jednocześnie podkreśla, że regulamin jest dokumentem statuującym powstanie stowarzyszenia zwykłego, nie stanowi natomiast źródła upoważnienia do dokonania czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu, jaką jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego (tak również w wyroku NSA z dnia 12 lutego 2018 r., II OSK 1157/17).

W terminie otwartym do usunięcia braków przedstawiciel Stowarzyszenia nie nadesłał wymaganych dokumentów wskazujących na umocowanie do występowania w imieniu skarżącego Stowarzyszenia przed wojewódzkim sądem administracyjnym, ograniczając się jedynie do nadesłania kopii informacji z [...] października 2023 r. o wpisie Stowarzyszenia do ewidencji stowarzyszeń zwykłych pod pozycją [...], uchwały o założeniu stowarzyszenia, o uchwaleniu regulaminu stowarzyszenia, o wyborze zarządu.

W ocenie Sądu, w świetle przytoczonych powyżej rozważań, przedłożone dokumenty są niewystarczające do skutecznego wniesienia skargi do sądu. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił.