Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk, Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Asesor WSA Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca), Protokolant Monika Mikołajczyk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję W. D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania skarżącej wraz z małoletnią córka z miejsca pobytu stałego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję P. W. z dnia [...].nr [...]; II. określa, że decyzje wymienione w punkcie I nie podlegają wykonaniu.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. o numerze [...] Wojewoda działając na podstawie 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn. Dz.U. nr 98, poz.1071 ze zm.) i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( tekst jedn. z 2006r. Dz.U. Nr 139, poz. 993 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania K. R. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W.. z dnia [...] nr [...] orzekającą o wymeldowaniu K. R. i jej małoletniej córki Ż. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] we W..

Z akt sprawy wynika , że z wnioskiem o wymeldowanie K. R. wraz

z córką Ż. z miejsca pobytu stałego wystąpiła w dniu [...] właścicielka lokalu – E. D. która swoje żądanie uzasadniła faktem niezamieszkiwania strony w mieszkaniu przy ul. [..] od marca 2007r. W podaniu o wymeldowanie wyjaśniła, iż K. R. była żoną jej syna, po orzeczeniu rozwodu wyprowadziła się wraz z dzieckiem dobrowolnie , zabierając wszystkie swoje i dziecka rzeczy. Dodała , że po jej wyprowadzeniu się wymieniła zamki w drzwiach i że nie zna obecnego miejsca zamieszkania synowej, dodała, iż do chwili obecnej synowa odbiera korespondencję z jej skrzynki pocztowej.

W dniu [...] organ I instancji nadał w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego pismo, w którym zawiadomił K. R.

o wszczęciu postępowania z wniosku E. D. w sprawie wymeldowania jej wraz z córką Ż. z pobytu stałego w lokalu przy ul [...]. Przesyłkę skarżąca odebrała w dniu [...]

W złożonych w dniu [...] zeznaniach, K. R. podkreśliła, iż nie opuściła przedmiotowego lokalu dobrowolnie, dodała iż Sąd w wyroku rozwodowym określił sposób korzystania z mieszkania przy ul [...] przez przyznanie jej prawa do korzystania mniejszego z pokoi. K. R. dodała iż, od 2006r. mąż utrudniał jej korzystanie z lokalu, on też wniósł sprawę rozwodową, natomiast ona zgłosiła Policji fakt utrudniania jej mieszkania, podała, że postępowanie zostało umorzone a ona nie wnosiła zażalenia na to postanowienie.

Sygn. akt III SA/Wr 502/07

Składając zeznania K. R. podała również, iż w marcu 2007r. mąż i jego matka swoim zachowaniem zmusili ją do opuszczenie spornego lokalu, po czym wymienili zamki w drzwiach uniemożliwiając jej wstęp do mieszkania. Podała, iż nie korzystała z żadnych środków prawnych aby powrócić do lokalu przy ul. [...] gdyż nie widzi możliwości powrotu do niego. K. R. podała jednak, iż kategorycznie sprzeciwia się wymeldowaniu bowiem została wyrzucona z tego lokalu, nadto pozostawiła w nim część swoich rzeczy osobistych

i wspólnych jej i byłego męża do których nie ma dostępu. K. R. wskazała, że obecnie wraz z dzieckiem mieszkają w wynajmowanym mieszkaniu, gdzie nie ma możliwości zameldowania, nadto ani ona ani jej dziecko nie może zostać bez meldunku. K. R. dodała, iż mieszkała w spornym lokalu przez wiele lat i ponosiła koszty związane z jego eksploatacją i remontem,

a korespondencję do siebie nadal kieruje na ul. [...] we W..

W trakcie zeznań podała również, iż nie zna świadków wskazanych przez teściową

i że może podać świadków, którzy potwierdzą jaką gehennę przechodziła

w mieszkaniu teściowej. Przesłuchiwany w toku postępowania pierwszo- instancyjnego ( dnia ...] K. R. były mąż strony zeznał, że K. R. wyprowadziła się wraz z ich córką z mieszkania przy ul. [...] we W. w marcu 2007 r. dobrowolnie zabierając, wszystkie swoje rzeczy. Potwierdził, iż po tym fakcie wymienione zostały zamki w drzwiach

i przyznał, że była żona posiada nadal kluczyki do skrzynki pocztowej spornego lokalu i odbiera z niej swoją pocztę ( w tym alimenty). Dodał ponadto, iż mieszka ona obecnie w wynajmowanym lokalu prawdopodobnie przy ul. [...]7 we W. W dniu [...]. K. C. zam. we W. przy ul. [...] w swoich zeznaniach potwierdziła fakt, że K. R. wyprowadziła się ze spornego lokalu w marcu 2007 r., dodała ponadto, iż od tamtego czasu nie widuje strony. Podobnie S. U. mieszkająca przy ul. [...] zeznając w dniu [...]., podała, iż K. R. wraz z córką wyprowadziły się w marcu 2007r. nadto podała, że była świadkiem tej wyprowadzki ponieważ w tym czasie wracała ze sklepu.

Sygn. akt III SA/Wr 502/07

W tym stanie rzeczy organ administracyjny I instancji przyjął, iż K. R. opuściła lokal przy ul. [...] dobrowolnie. Uznał bowiem mimo, że skarżąca kwestionowała fakt opuszczenia lokalu dobrowolnie, to nie wyczerpała

środków prawnych w celu przywrócenia stanu naruszonego posiadania. Postępowanie w sprawie utrudniania zamieszkiwania K. R. zostało umorzone przez prokuraturę, natomiast zdaniem organu I instancji strona nie przedstawiła organowi prowadzącemu niniejsze postępowanie żadnych dowodów na okoliczność skorzystania z innych środków prawnych. Z tego powodu, zdaniem organu administracyjnego I instancji, w oparciu o przepis art. 15 ust 2 ustawy

o ewidencji ludności i dowodach osobistych, K. R. spełniła określone prawem warunki wymeldowania. Ponadto organ I instancji podkreślił, że nie może on kierować się przy wymeldowaniu innymi względami, niż kryteriami określonymi w ustawie o ewidencji ludności. Ewidencja Ludności służy bowiem rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Natomiast w interesie społecznym leży zgodność stanów faktycznych z zapisami organów ewidencji ludności, a art. 15 ust. 2 ustawy służy likwidacji stanów fikcji meldunkowej.

Od niniejszej decyzji odwołanie wniosła K. R.

Odwołująca się ponowiła twierdzenia, iż z mieszkania położonego przy ul [...] wyprowadziła się z powodu stosowania wobec niej przez byłego męża i jego matkę przymusu fizycznego oraz znęcania się psychicznego. Ponadto w swoim odwołaniu podała, iż w marcu 2007r. były mąż wspólnie z matką pod pozorem dokonania remontu w kuchni i łazience zdjęli liczniki gazowe, liczniki elektryczne, zerwali tapety zdemolowali szafki w kuchni i łazience, natomiast jej rzeczy zostały wyrzucone z szafek i niszczone. Odwołująca się podaje, iż wyprowadziła się tylko na czas remontu, miała jednak zamiar niezwłocznie wrócić do mieszkania. Obecnie, jak twierdzi odwołująca się remont, został zakończony, tak więc postanowiła zwrócić się do Policji o wprowadzenie jej z powrotem, gdyż teściowa zmieniła zamki. Nadto dodała, iż teściowa zamiast poinformować ją o zakończeniu remontu aby mogła się

z powrotem wprowadzić, złożyła wniosek o jej wymeldowanie .

Odwołująca pokreśliła, iż posiada orzeczenia stwierdzające jej prawo do korzystania z mieszkania. Z tego powodu wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji.

Sygn. akt III SA/Wr 502/07

Wojewoda ponownie rozpoznając sprawę podzielił stanowisko organu I instancji i wskazał, że podstawę wymeldowania stanowi art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie z tym przepisem organ wydaje, na wniosek strony lub z urzędu, decyzję o wymeldowaniu osoby, która opuściła

miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i niedopełniła obowiązku wymeldowania się. Organ odwoławczy powołał się przy tym na definicję pobytu stałego zawartą w art. 6 ust.1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W ocenie tego organu przeprowadzone postępowanie administracyjne pozwoliło na ustalenie faktu niezamieszkiwania K. R. wraz z córką w mieszkaniu przy ul. [...] we W. Kwestią sporną pozostało natomiast, czy opuszczenie przez odwołującą się spornego lokalu było dobrowolne.

Organ orzekający powołał się, w uzasadnieniu swojej decyzji, na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyjaśnił, iż za równoznaczne

z dobrowolnym opuszczeniem lokalu uznać należy nie tylko dobrowolną zmianę miejsca pobytu stałego, ale także sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została przez dysponenta tego lokalu z niego usunięta lub niedopuszczona, a nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, bądź dochodząc tego prawa uzyskała dla siebie niekorzystne rozstrzygnięcie. W świetle powyższego organ odwoławczy podkreślił, iż K. R. nie przedstawiła dokumentów potwierdzających fakt zmuszania jej do opuszczenia lokalu, nadto brak skutecznych działań strony w tym zakresie uważa się za równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu.

Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołującej się, że korzystanie z lokalu zostało ustalone w wyroku rozwodowym, organ II instancji podniósł, że pkt V wyroku orzeka o sposobie korzystania z mieszkania poprzez czas wspólnego w nim zamieszkiwania. Natomiast, zdaniem organu II instancji, z akt sprawy wynika bezspornie, że K. R. wraz z córką nie mieszka w spornym lokalu od marca 2007r.

Nie godząc się z ostatecznym rozstrzygnięciem K. R. wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc

o uchylenie zaskarżonej decyzji organów obu instancji.

Sygn. akt III SA/Wr 502/07

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że opuszczenie mieszkania przy ul [...] we W. nie miało charakteru dobrowolnego ani trwałego, bowiem skarżąca została do tego zmuszona przemocą fizyczną i psychiczną. Skarżąca podniosła, iż w mieszkaniu była tak upokarzana, że musiała odpocząć psychicznie i zapewnić córce spokój. Podaje ona ponadto, iż z lokalu nie zabrała wszystkich

swoich rzeczy i córki, i że nie sądziła że mając orzeczenie wyroku rozwodowego można się jej i córki tak szybko pozbyć z mieszkania. Skarżąca dodaje

w uzasadnieniu skargi, iż obecnie nie posiada żadnego mieszkania i nie ma możliwości zameldowania we W.. Skarżącą wniosła nadto o przesłuchanie czterech świadków na okoliczność zmuszenia jej do opuszczenia spornego lokalu podając, że wniosek ten składa dopiero na obecnym etapie postępowania, bowiem nie została pouczona przez organ administracyjny o możliwości zgłoszenia wniosku dowodowego z przesłuchania świadków, a wcześniej nie zasięgnęła porady prawnika.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Dodatkowo ustosunkowując się do zgłoszonego wniosku dowodowego strony skarżącej, organ odwoławczy zauważył, że przedmiotowy wniosek dowodowy wobec zebranego już w sprawie materiału dowodowego nie wpłynie na zmianę wydanego rozstrzygnięcia.

W trakcie rozprawy skarżąca przedstawiła korespondencję, dwa listy podpisane przez E. D.r, w których teściowa prosi ją o opuszczenie mieszkania

i o zabranie rzeczy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej

i stosują środki określone w tej ustawie, między innymi w art. 145 § 1 tej samej ustawy. W myśl przepisu art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a., podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji stanowi stwierdzenie przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( a ); naruszenia prawa dające podstawę do

Sygn. akt III SA/Wr 502/07

wznowienia postępowania administracyjnego ( b ); lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (c).

Skarga jest zasadna, mimo że nie podniesiono w niej zarzutów naruszenia konkretnych norm prawnych.

Jednakże zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Korzystając z tego uprawnienia Sąd postanowił wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję W. D. z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...]. Nr [...] z uwagi na naruszenie przez orzekające w sprawie organy norm prawa procesowego, w stopniu nie dającym się pogodzić

z obowiązującym porządkiem prawnym i przyjętymi w demokratycznym państwie prawa standardami dobrej administracji.

Postawą materialno -prawną rozstrzygnięcia w danej sprawie jest przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. z 2001r. Nr 87 poz 960 ze zm.) . W myśl przytoczonego przepisu organ administracji wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby , która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i jednocześnie nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania ( art. 6 ust 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych) . W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie przyjmuje się, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust 2 powołanej ustawy jest spełniona, jeżeli opuszczenie ma charakter trwały i jest dobrowolne . Do stwierdzenia " opuszczenia lokalu bez wymeldowania " w rozumieniu art. 15 ust 2 nie wystarczy samo fizyczne opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu, konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu, niż miejsce pobytu stałego, towarzyszył zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego ( por. wyrok NSA z dnia 23

Sygn. akt III SA/Wr 502/07

kwietnia 2001r., sygn. akt V S.A. 3169/00. LEX NR 50123, wyrok NSA z dnia 10 lutego 1989 r., sygn. akt S.A./WR 789/88, ONSA 1989/2/72.) Oczywiste jest przy tym, że ocena charakteru pobytu nie może ograniczyć się do bezkrytycznego przyjęcia oświadczenia wnioskodawcy, co do woli i zamiarów osoby wymeldowanej. Istotne są bowiem przede wszystkim obiektywne okoliczności faktyczne.

Rozpatrując sprawę w świetle wyżej wskazanych kryteriów ustalenia w sprawie wymagało czy skarżąca rzeczywiście trwale i dobrowolnie opuściła miejsce dotychczasowego pobytu w mieszkaniu przy ul. [...] we W.

w znaczeniu art. 15 ust 2 cytowanej ustawy, nie dopełniając obowiązku wymeldowania się. Skarżąca w toku postępowania zaprzeczała stanowczo jakoby opuściła sporny lokal dobrowolnie.

Sąd w pierwszej kolejności bada czy w postępowaniu administracyjnym przed organami administracji publicznej nie naruszono przepisów proceduralnych, bowiem to one gwarantują czynny udział i skuteczną ochronę praw stron w tym postępowaniu. Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego ( art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). W państwie prawnym wymagane jest nie tylko zrozumiałe, precyzyjne i zgodne z innymi regułami, wynikającymi z istoty takiego państwa, unormowanie procedury, lecz również prawidłowe i ścisłe jej stosowanie w praktyce, w szczególności zaś tych jej przepisów , które określają uprawnienia procesowe uczestników postępowania. ( patrz też: wyrok NSA z dnia 19 października 1993r., V SA 250/93, publ. ONSA 1994/2/84.

Obowiązkiem organu rozpatrującego sprawę ( w tym wypadku) , której przedmiotem jest wymeldowanie z pobytu stałego jest niebudzące wątpliwości ustalenie istnienia bądź nieistnienia przesłanek do wymeldowania., co bezpośrednio wynika

z obowiązku wyrażonego w art. 7 k.p.a. jako zasada prawdy obiektywnej zgodnie,

z którą organy administracji publicznej powinny podejmować wszelkie kroki, niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Rozwinięciem tej zasady jest art. 77 k.p.a. , zgodne z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Sygn. akt III SA/Wr 502/07

Obowiązek organu jak najdokładniejszego wyjaśnienia sprawy musi być realizowany przy zapewnieniu stronie czynnego udziału na każdym etapie postępowania. Należy przy tym wskazać, za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia

21 września 2005 r. sygn. akt III SA/ Wa 1622/05 LEX nr 181000 iż nie można uznać, iż przywołanie art. 10 § 1 k.p.a. w piśmie wszczynającym postępowanie jest wystarczające do stwierdzenia, że organ wywiązał się z obowiązków nałożonych nań tym przepisem. Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu zawarta została w treści art. 10 k.p.a., konkretyzacja tej zasady znajduje w szczególności wyraz w art. 79 i art 81 k.p.a. w oparciu o które organ ma obowiązek zawiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodów

ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem, strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia ( art. 79 k.p.a.). Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z Warszawy z dnia 6 października 2006r. sygn. akt VII SA/ Wa 1148/06 LEX nr 282413 zachowanie wymogu art. 79 k.p.a. niezależnie od wagi i treści przeprowadzonego dowodu, jest bezwzględnym obowiązkiem organu administracji państwowej. Naruszenie zaś tego obowiązku stanowi naruszenie procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ w trakcie całego postępowania musi stronom stwarzać możliwość uczestniczenia w przeprowadzanych dowodach w tym zadawania pytań oraz wypowiedzenia się w kwestii przeprowadzonych dowodów co jest warunkiem dla uznania okoliczności faktycznej za udowodnioną ( art. 81 k.p.a.) Zgodnie z wyrokiem NSA z 12 lutego 1986r., sygn. akt II SA 2015/08 ( ONSA 1986, Nr 1, poz.13) Zachowanie wymagań art. 79 i 81 k.p.a. , niezależnie od wagi i treści przeprowadzonego dowodu, jest bezwzględnym obowiązkiem organu administracji państwowej. Naruszenie tego obowiązku stanowi naruszenie przepisów

o postępowaniu administracyjnym, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc niniejsze uwagi do rozpatrywanej sprawy przede wszystkim należy wskazać, iż skarżąca od początku postępowania zaprzeczała, że sporny lokal opuściła dobrowolnie. W tym stanie sprawy organ I instancji przeprowadził dowody

z przesłuchania świadków zawnioskowanych przez stronę wszczynającą postępowanie o wymeldowanie skarżącej wraz z małoletnią córką z pobytu stałego

Sygn. akt III SA/Wr 502/07

z mieszkania przy ul. [...] we W. ( K. R. K. C., S. U.) w dniach [...] tj. nawet przed próbą zawiadomienia strony skarżącej o wszczęciu tego postępowania

(informacja o wszczęciu postępowania została nadana w placówce poczty polskiej operatora publicznego w dniu [...] co wynika bezpośrednio z dołączonego do akt formularza zwrotnego potwierdzenia odbioru.) Z akt postępowania

administracyjnego nie wynika też, aby skarżąca była zawiadomiona

o przeprowadzeniu dowodu z zeznań ww. świadków, ani aby umożliwiono jej zadawanie im pytań. Powyższe ma o tyle znaczący wpływ na wynik postępowania, iż

organ na tych właśnie dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie. W tej sprawie ewidentnym jest, iż organ prowadził postępowanie dowodowe z naruszeniem podstawowej zasad postępowania administracyjnego, która zapewnia stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, nadto organ I instancji rażąco naruszył przepisy art. 79 § 1 i § 2 k.p.a. przeprowadzając dowody z przesłuchania świadków nie informując strony o przeprowadzanych czynnościach procesowych tym samym zamykając stronie drogę do czynnego uczestniczenia w postępowaniu dowodowym. Strona była pozbawiona możliwości zadawania pytań i składania wyjaśnień w trakcie przesłuchiwania świadków.

Fakt, iż w trakcie składanych przez siebie zeznań w dniu [...]. skarżąca potwierdziła, iż zapoznała się protokołami zawierającymi zeznania świadków nie oznacza konwalidowania wadliwie przeprowadzonej czynności procesowej, w której uczestniczenia odmówiono skarżącej. Obowiązkiem organu było zagwarantowanie uprawnień strony do czynnego i bezpośredniego udziału w przeprowadzaniu takich dowodów, w szczególności, że na tak wadliwie zebranych dowodach organy oparły twierdzenia o zaistnieniu przesłanek do wymeldowania.

Organ Odwoławczy nie konwalidował tych uchybień, lecz oparł się bezkrytycznie na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji.

Zdaniem Sądu opisane uchybienia proceduralne, które same w sobie stanowią podstawę do uchylenia przedmiotowych decyzji, uniemożliwiły wszechstronne wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy wbrew obowiązkom wynikającym

z treści art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a..

Sygn. akt III SA/Wr 502/07

Należy też zwrócić uwagę na fakt, iż konieczność szczególnego respektowania ustawowych zasad gromadzenia materiału dowodowego jest tym bardziej istotna , że w rozstrzyganej sprawie rozpatrywane są sprzeczne interesy stron, które powołują przeciwstawne argumenty na poparcie swoich racji. Kontrola prawdziwości twierdzeń stron zgodnie z zasadą prawdy jest niemożliwa bez zachowania zasad postępowania administracyjnego powoływanego art. 79 k.p.a.

Zdaniem Składu Orzekającego zachowanie wymagań wynikających z treści art. art. 7 art. 10, art. 77, art. 79 k.p.a. jest bezwzględnym obowiązkiem organu. Nie przesądzając kierunku i zasadności merytorycznego rozstrzygnięcia naruszenie przez organy uprawnień procesowych strony, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy obligowało Sąd do wyeliminowania decyzji organów obu instancji z obrotu prawnego jako zapadłych z naruszeniem powołanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego.

Rozpoznając sprawę ponownie organ powinien przeprowadzić postępowanie administracyjne zapewniając czynny udział w tym postępowaniu stronie skarżącej, powinien prowadzić postępowanie zgodnie z obowiązującymi przepisami, w szczególności art. 7, art.10, art.77, art. 79 k.p.a., powinien pouczyć stronę o przysługujących jej prawach, w tym możliwości składania własnych wniosków dowodowych, zadawania pytań przesłuchiwanym świadkom pamiętając, iż dowodami w sprawie mogą być jedynie dowody o przeprowadzeniu, których strona była poinformowana i w przeprowadzeniu, których mogła uczestniczyć.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit c coraz art. 152 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. Wobec braku wniosku o zwrot kosztów postępowania nie postanowiono o ich zwrocie.