Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędziowie NSA Cezary Pryca Joanna Zabłocka (spr.) Protokolant Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 577/12 w sprawie ze skargi G. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia w części zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 577/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., po rozpoznaniu skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. w przedmiocie cofnięcia w części zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd I instancji za podstawę orzekania przyjął następujący stan sprawy:

Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Dyrektor Izby Celnej w K. (dalej: Dyrektor Izby Celnej) udzielił spółce z o.o. G. (dalej: Spółka) zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 45 punktach zlokalizowanych na terenie województwa ś..

W trakcie przeprowadzonej w dniu [...] marca 2011 r. kontroli w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych stwierdzono, że jeden z lokali, w którym znajduje się punkt gier, to jest M. przy ul. K. w P. nie spełnia warunków określonych w art. 30 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, który to przepis stanowi, że "Punkty gry na automatach o niskich wygranych mogą być usytuowane w lokalach gastronomicznych, handlowych lub usługowych, oddalonych co najmniej 100 m od szkół, placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych oraz ośrodków kultu religijnego."

Po wszczęciu postępowania w sprawie, w ramach postępowania dowodowego dokonano między innymi oględzin lokalizacji punktu gier i przeprowadzono pomiary odległości pomiędzy wejściem do punktem gier a wejściami do placówki oświatowej – N. w P. (dalej:S.). Wejścia te mieściły się przy ul.1 i ul. K.. W wyniku czterech pomiarów ustalono, że odległość pomiędzy punktem gier a Szkołą oscyluje w granicach 100 metrów, jeden pomiar przekraczał znacznie sto metrów. Natomiast w wyniku pomiarów odległości od drzwi wejściowych do punktu gier do bramy wjazdowej lub furtki na teren posesji Szkoły, w przypadku każdego z pomiarów odległość ta była mniejsza niż 80 metrów.

Ustalono również, że Szkoła jest zarejestrowana pod ww. adresem od 15 października 2009 r., a przed tą pod adresem 1 w P. nie mieściła się inna placówka oświatowa.

Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w K> cofnął w części zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie woj. S. w związku z rażącym naruszeniem określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności w punkcie gier: K.G., R.M., P., ul. K..

Po rozpoznaniu odwołania strony, Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 2012 r. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, odległość od punktu gier do głównego wejścia na teren nieruchomości N. mieszczącej się przy ul. 1w P> (do bramy i furtki znajdujących się w ogrodzeniu nieruchomości) wynosi mniej niż 100 m. Zatem punkt nie spełnia wymogów art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a tym samym G. Sp. z o.o. naruszyła warunki wykonywania działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych określone przepisami prawa. Znalazło to, zdaniem organu, potwierdzenie zarówno w ustaleniach dokonanych podczas pomiarów przeprowadzonych 12 września 2011 r. przez funkcjonariuszy celnych, jak i w informacji otrzymanej ze Starostwa Powiatowego w P.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. złożyła "G." Sp. z o.o. z siedzibą w W. zaskarżając decyzję w całości, wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg. norm przepisanych.

Spółka wskazała na rażące naruszenie przepisów art. 59 ust. 2, 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych oraz art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych w związku z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, poprzez ich błędną interpretację i uznanie, iż punkt gier na automatach o niskich wygranych, który mieści się w odległości ponad 100 m od placówki szkolnej nie spełnia wymogów określonych przepisami ustawy; naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenie, że odległość pomiędzy punktem gier na automatach o niskich wygranych a placówką szkolną jest mniejsza niż 100 m.

Zarzuciła również rażące naruszenie przepisów prawa europejskiego, tj. art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielenia informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.L 204, s.37) ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006r. (Dz. U. L 363, s.81).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia [...] października 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji, odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, że przepisu art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz.1540 ze zm., dalej: u.g.h.) nie można uznać nawet za potencjalnie techniczny przepis w rozumieniu wyroku ETS z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie C-213/11, ponieważ stanowi on dokładne powtórzenie treści art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004 r., Nr 4, poz.27 ze zm.) i z mocy art. 138 ust. 2 u.g.h. znajduje zastosowanie do podmiotów, które prowadzą działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed 1 stycznia 2010 r. Wyjaśnił, że organem właściwym w sprawie cofnięcia zezwolenia jest Dyrektor Izby Celnej zgodnie z art. 138 ust. 2 u.g.h. w związku z art. 24 ust. 1b ustawy o grach i zakładach wzajemnych.

Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd I instancji stwierdził, że z niekwestionowanych ustaleń organu prowadzącego postępowanie wynika, że skarżąca spółka uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 45 punktach zlokalizowanych na terenie województwa s., obejmującego także punkt przy ul. K w P. w R.M., na podstawie decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [..] marca 2007 r., czyli przed wejściem w życie ustawy grach hazardowych. Stosownie do art. 129 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Z mocy art. 138 ust. 2 u.g.h., do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust.1 stosuje się odpowiednio przepis art. 59, będący podstawą orzekania w tej sprawie.

WSA przypomniał, że przyczyną cofnięcia skarżącej Spółce zezwolenia w części dotyczącej punktu gier przy ul. K. w P., było rażące naruszenie warunków prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych określonych w przepisach prawa, tj. w art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, zgodnie z którym punkty gry na automatach o niskich wygranych mogą być usytuowane w lokalach gastronomicznych, handlowych lub usługowych, oddalonych co najmniej 100 m od szkół, placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych oraz ośrodków kultu religijnego. W sprawie ustalono, że odległość punktu gier zlokalizowanego w R.M. w P. przy ul. K., od głównego wejścia na teren nieruchomości N. mieszczącej się w P. przy ul. 1 wynosi mniej niż 100 m.

Sąd I instancji wskazał, że dokonując oceny zastosowania przez organy art. 59 pkt 2 u.g.h należy zwrócić uwagę na dwie istotne okoliczności, to jest, po pierwsze, że N. rozpoczęła działalność pod adresem ul. 1w P> w dniu 15 października 2009 r., a więc już po udzieleniu zezwolenia skarżącej Spółce; po drugie, że nie było w sprawie kwestionowane, iż w dacie rozpoczęcia przez Spółkę działalności w tym punkcie gier warunki określone w art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych były spełnione.

Sąd I instancji stwierdził, że aby można było mówić o rażącym naruszeniu prawa nie wystarczy, że jest ono oczywiste i wyraźne, ale na gruncie przepisu art. 59 u.g.h., musi być wywołane działaniem podmiotu wykonującego działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, niekoniecznie nawet celowym i zawinionym, ale prowadzącym do powstania stanu niezgodnego z przepisami prawa. Na taką interpretację wskazuje użycie przez ustawodawcę słowa "naruszenie", które samo w sobie zakłada jakąkolwiek aktywność ze strony podmiotu, który prawo narusza, a nie pojawienie się okoliczności od niego niezależnych, jak miało to miejsce w rozpoznanej sprawie.

Ponadto według WSA umiejscowienie art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych w Rozdziale 3 "udzielanie zezwoleń" przemawia za tym, że odległość w nim określona winna być badana przede wszystkim w dacie udzielania zezwolenia, a późniejsze okoliczności, powodujące jej zmniejszenie, powstałe wskutek zdarzeń niezależnych od pomiotu wykonującego działalność nie dają podstaw do przyjęcia, że naruszone zostały warunki określone w przepisach w rozumieniu art. 59 ustawy.

Sąd I instancji ocenił, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika aby skarżąca Spółka miała wpływ na powstanie Szkoły czy jej położenie geograficzne. Starosta P> w piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r. wskazał, że organem prowadzącym szkołę jest [...] S. w K>. Powyższe pozwala na stwierdzenie, że stan faktyczny w postaci powstania Szkoły przy ul. 1w P> zaistniał nie tylko już w trakcie wykonywania działalności objętej zezwoleniem, ale też niezależnie od G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Trudno w tej sytuacji zaakceptować fakt poniesienia przez Spółkę odpowiedzialności prawnej za taki stan rzeczy w postaci cofnięcia zezwolenia, jeżeli na czynniki go powodujące nie miała żadnego wpływu.

Reasumując WSA stwierdził, że organ błędnie ocenił, iż w stanie faktycznym sprawy skarżąca Spółka rażąco naruszyła warunki określone w zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, czym uchybił art. 59 pkt 2 u.g.h. w sposób mający wpływ na wynik sprawy, co spowodowało konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez wadliwą ocenę, która powstała w wyniku zastosowania niewłaściwej wykładni powszechnie obowiązujących przepisów prawa, przede wszystkim art. 59 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), art. 31 Konstytucji RP z 1997 r. w zw. z art. 30 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych.

Zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, dotyczyło zaś art. 106 § 4, art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. poprzez nieprawidłowo przeprowadzoną sądową kontrolę działalności administracji publicznej wyrażającą się w naruszeniu przepisów postępowania przez uwzględnienie skargi i uchylenie oznaczonej decyzji Dyrektora Izby Celnej. W ten sposób, w ocenie skarżącego kasacyjnie, naruszeniu uległy również przepisy zawarte w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 749) takie jak artykuł: 120, 180 § 1, 187 § 3 zd. 1, 221, 233 § 1 pkt 1.

Uzasadniając skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej podniósł w szczególności, że Sąd błędnie przyjął, że pod słowem "naruszenie" musi się kryć jakakolwiek aktywność ze strony podmiotu, który to prawo narusza. Według skarżącego kasacyjnie o rażącym naruszeniu prawa można i trzeba mówić, gdy jest ono oczywiste i wyraźne. Stwierdził, że brak jest legalnej definicji pojęcia "rażące naruszenie", ale jego kontekst interpretacyjny został uściślony i zawiera się w uzasadnieniu do ustawy. Odwołując się do uzasadnienia projektu ustawy o grach hazardowych (druk nr 2481, VI kadencja Sejmu) stwierdził, że przesłankę istnienia interesu publicznego ustawodawca zaakcentował szczególnie mocno i na tle interesu publicznego należało oceniać "rażące naruszenie", które musiało być kalkulowane przez prawne parametry czasu (otwarcie szkoły) i przestrzeni (pomiary odległości).

Postawił również zarzut, że wydane orzeczenie udziela przyzwolenia na niezgodne z prawem prowadzenie działalności gospodarczej.

Według skarżącego kasacyjnie "(..) wystarczyła odrobina większej wrażliwości i zwyczajne dostosowanie się do aktualnego panującego porządku prawnego." przez skarżącą Spółkę, a " W dobrze pojętym interesie własnym i nie tylko nim należało zrezygnować/zaprzestać działalności sprzecznej z prawem.".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz.U. z 2012 r. poz.270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd II instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują.

Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona, ponieważ nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Ustalony w sprawie i zaakceptowany przez Sąd I instancji stan faktyczny nie jest podważany i wynika z niego, że odległość od prowadzonego przez skarżącą Spółkę punktu gier zlokalizowanego w M.P. przy ul. K. do głównego wejścia na teren nieruchomości N. mieszczącej się w P. przy ul. 1wynosiła w dacie orzekania przez Dyrektora Izby Celnej mniej niż 100 m.

N. rozpoczęła działalność przy ul. 1w P. w dniu [...] października 2009 r., a więc już po udzieleniu skarżącej Spółce zezwolenia na prowadzenie ww. punktu gier; przed 15 października 2009 r. pod tym adresem nie była prowadzona żadna placówka oświatowa. Nie jest również w sprawie kwestionowane, iż w dacie rozpoczęcia działalności punktu gier warunki określone w art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych były spełnione.

Zakreślając ramy prawne rozpoznanej sprawy należy przypomnieć, że zezwolenie na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych skarżąca Spółka otrzymała pod rządami ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, ze zm.). W myśl art. 30 tej ustawy punkty gry na automatach o niskich wygranych mogły być usytuowane w lokalach gastronomicznych, handlowych lub usługowych, oddalonych co najmniej 100 m od szkół, placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych oraz ośrodków kultu religijnego.

Stosowne do art. 129 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie do art. 138 ust. 2 u.g.h. do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym że organem właściwym jest organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy.

Spółce cofnięto zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wskazując jako podstawę prawną art. 59 pkt 2 u.g.h., który to przepis stanowi, że organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie, lub innych określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności, na którą udzielono koncesji lub zezwolenia.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej sam fakt, iż sporny punkt gier mieści się w lokalu, którego odległość od placówki oświatowej – Szkoły jest mniejsza niż 100 m. stanowi o rażącym naruszeniu warunków wykonywania działalności w rozumieniu cyt. wyżej przepisu art. 59 ust. 2 u.g.h., natomiast w ocenie Sądu I instancji aby można było mówić o "rażącym naruszeniu" w rozumieniu tego przepisu "naruszenie" musi być nie tylko oczywiste i wyraźne, ale także wywołane działaniem podmiotu wykonującego działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę stwierdził, że prawidłowa jest wykładnia przepisu art. 59 pkt 2 u.g.h. dokonana przez WSA. Za taką interpretacją przemawia przede wszystkim wykładnia językowa, z samego bowiem brzmienia przepisu nie sposób wyprowadzić innej wykładni, niż ta, że do spełnienia przesłanki "rażącego naruszenia" dochodzi na skutek działania lub zaniechania podmiotu, któremu udzielono zezwolenia lub koncesji.

Do stwierdzenia, że doszło do rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie, lub innych określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności, na którą udzielono koncesji lub zezwolenia, w rozumieniu przepisu art. 59 pkt 2 u.g.h. nie jest wystarczające ustalenie, że w określonej dacie warunki te nie odpowiadają tym określonym w koncesji, zezwoleniu, regulaminie lub przepisach prawa w sposób oczywisty i poważny czyli rażący, ale niezbędne jest również stwierdzenie, że zostało to spowodowane działaniem lub zaniechaniem podmiotu, któremu udzielono zezwolenia lub koncesji. Spełnienie określonych warunków jest pierwotnie oceniane na datę przyznania koncesji lub zezwolenia i odnoszone do podmiotu starającego się o tę koncesję. Jeśli zatem na skutek okoliczności niezależnych od podmiotu któremu przyznano koncesję lub zezwolenie, w późniejszej dacie zaistnieją okoliczności, w świetle których warunki te nie są już zachowane, nie można twierdzić, że to podmiot któremu udzielono koncesji warunki te narusza.

Za taką wykładnią spornego przepisu przemawia również wykładnia systemowa wewnętrzna art. 59 u.g.h. Wykładni przepisu art. 59 pkt 2 u.g.h. ustalającego jedną z sześciu przesłanek cofnięcia koncesji lub zezwolenia nie można dokonać w oderwaniu od pozostałych przewidzianych w art. 59 u.g.h. przesłanek, w szczególności przesłanki ustalonej w punkcie 1.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że na podstawie art. 59 u.g.h (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) przyczyną cofnięcia koncesji lub zezwolenia były :

1) nieusunięcie w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie;

2) rażące naruszenie warunków określonych w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie, lub innych określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności, na którą udzielono koncesji lub zezwolenia;

3) obniżenie kapitału zakładowego spółki poniżej granicy określonej w art. 10 ust. 1;

4) zaprzestanie lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej;

5) skazanie osoby będącej akcjonariuszem (wspólnikiem), członkiem organów zarządzających lub nadzorczych spółki za przestępstwo określone w art. 299 Kodeksu karnego;

6) dwukrotne stwierdzenia uczestnictwa w grach hazardowych osoby poniżej 18 roku życia, w tym samym ośrodku gier lub punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych.

Należy zauważyć, że przesłanka cofnięcia zezwolenia wymieniona w punkcie 1 odnosi się do sytuacji, gdy istnieje stan faktyczny lub prawny niezgodny z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie. Podkreślenia wymaga, że przepis ten nie wiąże powstania stanu niezgodnego z prawem lub warunkami koncesji czy zezwolenia z działaniem lub zaniechaniem posiadacza koncesji czy zezwolenia. Koncesja lub zezwolenie na podstawie art. 59 pkt 1 u.g.h. będą cofnięte w przypadku nieusunięcia tej niezgodności w wyznaczonym terminie, a więc cofnięcie koncesji czy zezwolenia będzie zależało od strony tylko w zakresie usunięcia niezgodności, a nie powstania stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z ww. przepisami lub warunkami.

Tak więc porównanie brzmienia przepisu z punktu 1 i przepisu z punktu 2 art. 59 u.g.h. prowadzi do wniosku, że punkt 1 jest podstawą cofnięcia koncesji lub zezwolenia w przypadku zaistnienia sytuacji, na którą uprawniony z koncesji lub zezwolenia mógł nie mieć wpływu, natomiast punkt 2 sytuacji, gdy uprawniony swoim działaniem rażąco naruszył warunki określone w koncesji, zezwoleniu, regulaminie lub inne określone przepisami prawa warunki wykonywania działalności.

NSA nie podziela wyrażonego w skardze kasacyjnej stanowiska, że za przeciwną interpretacją przepisu art. 59 pkt 2 u.g.h. przemawia uzasadnienie projektu ustawy, gdzie wskazano między innymi, że "Uzasadniony interes państwa w monitorowaniu i regulowaniu rynku gier hazardowych wynika również z zagrożenia uzależnieniem od hazardu." Uzasadniona niekwestionowanymi celami społecznymi konieczność reglamentowania rynku gier hazardowych nie może prowadzić do interpretacji uchwalonego przepisu ustawy w sposób niezgodny z jego brzmieniem i przeprowadzoną wyżej wykładnią systemową wewnętrzną.

Nie może wpłynąć na wykładnię przepisu art. 59 pkt 2 u.g.h. skierowany do Spółki przez skarżącego kasacyjnie postulat rezygnacji z prowadzonej w spornym punkcie działalności, jako niezgodnej z prawem.

Brak jest również podstaw do uznania, że przedstawiona przez WSA w zaskarżonym wyroku interpretacja art. 59 pkt 2 u.g.h., zgodnie z którą brak było podstaw do cofnięcia Spółce zezwolenia na podstawie tego przepisu, narusza przepis art. 31ust. 3 Konstytucji RP określający sytuacje, w których możliwe jest wprowadzenie ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw.

Nieuzasadniony jest też zarzut naruszenia art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych poprzez jego niewłaściwą wykładnię, ponieważ Sąd I instancji nie dokonywał wykładni tego przepisu, nie kwestionował również, że zgodnie z tym przepisem punkty gry na automatach o niskich wygranych mogą być usytuowane w lokalach gastronomicznych, handlowych lub usługowych, oddalonych co najmniej 100 m od szkół, placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych oraz ośrodków kultu religijnego.

Nieuprawnione są również zarzuty naruszenia przepisów art. 106 § 4, 134 § 1 i 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.

Art. 106 § 4 p.p.s.a. stanowi, że fakty powszechnie znane sąd bierze pod uwagę nawet bez powołania się na nie przez strony. Skarżący kasacyjnie nie wskazał, jakich faktów powszechnie znanych, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, Sąd nie wziął pod uwagę, nie wskazał w konsekwencji jak i to "pominięcie faktów" wywarło wpływ na wynik postępowania, co czyni zarzut naruszenia art.106 § 4 p.p.s.a. nieuzasadnionym.

Nietrafny jest też zarzut naruszenia art.134 § 1 p.p.s.a., który to przepis stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powołanie się na ten przepis wymaga wskazania, iż Sąd orzekł poza granicami danej sprawy lub powiązania z przepisem, którego naruszenia przez organ Sąd I instancji nie zauważył, co w rozpoznanej sprawie nie miało miejsca.

Ponieważ Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji i uznając, iż narusza ona przepis prawa materialnego – art. 59 pkt 2 u.g.h. uchylił zaskarżoną decyzję, zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a jest nieuzasadniony.

Brak jest również podstaw do przyjęcia, że uzasadniony jest zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Ordynacji podatkowej. Przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji było wydanie jej z naruszeniem przepisu prawa materialnego, co zostało wyżej wyjaśnione, a nie naruszenie przepisów proceduralnych.

Z wyżej przedstawionych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.