Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Protokolant: Starszy referent Przemysław Pawłowski, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 maja 2026 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 25 sierpnia 2025 r. nr PO.0123.211.2025 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości.

Pismem z 22 kwietnia 2025 r. R. S. (dalej: skarżący) zwrócił się do Prezesa Sądu Okręgowego w Świdnicy o udostępnienie informacji publicznej, w formie pisemnej, poprzez przekazanie:

1. informacji dotyczącej składu Kolegium Sądu Okręgowego w Świdnicy (imię i nazwisko każdego sędziego ze składu Kolegium) wydającego opinię o kandydacie na urząd Sędziego Rzeczypospolitej Polskiej t.j. Pani A. W.;

2. kopii opinii Kolegium S.O. dotyczącej ww. kandydata;

3. kopii wszystkich innych dokumentów, dotyczących powołania ww. kandydata, jak tego wymaga art. 179 Konstytucji R.P. tj. wniosek Krajowej Rady Sądownictwa do Prezydenta RP i odpowiedź Prezydenta Rzeczypospolitej na w/w wniosek oraz potwierdzenie złożenia przyrzeczenia sędziowskiego tj. kiedy i gdzie złożono przyrzeczenie, kopie dokumentów potwierdzające fakt złożenia ślubowania oraz potwierdzenia, że procedura zasięgnięcia opinii o kandydacie przeprowadzona została prawidłowo. W tym celu skarżący wniósł o kopie dokumentów wystąpień i odpowiedzi na zapytanie o kandydacie;

4. kopii ważnych i aktualnych badań okresowych sędzi Pani A. W. za rok 2019 do 2024 i na rok 2025, a w szczególności aktualnego zaświadczenia psychologicznego;

5. adresu zamieszkania sędzi tzn. nazwy miejscowości gdzie w/w mieszka, do uzyskania którego, jak wskazał skarżący, uprawnia go wyrok WSA w Gdańsku o sygn. akt II SA/GD 764/14;

6. czy sędzia A. W. pobiera lub pobierała środki za zwrot kosztów dojazdu, a jeśli tak to w jakiej kwocie, od kiedy, tudzież kto i kiedy weryfikował deklaracje w/w.

7. jeśli w/w mieszka w innym mieście niż Ś. (siedziba sądu) o doręczenie zgody Prezesa S.O. na zamieszkiwanie w innym miejscu (mieście) niż siedziba sądu gdzie w/w pracowała;

8. podanie ilości skarg jakie wpłynęły na w/w sędziego za ostatnie 5 lat i sposobie ich załatwienia. Jeśli już w/w nie orzeka to za ostatnie 5 lat pracy w sądzie;

9. wykazu szkoleń w jakich uczestniczyła w/w sędzia na przestrzeni ostatnich 10 lat;

10. dokumentu potwierdzającego nieskazitelny charakter oraz kopii zaświadczenia o niekaralności.

W odpowiedzi na wniosek Prezes Sądu Okręgowego w Świdnicy, pismem z 5 maja 2025 r. w zakresie punktu 1 i 2, przekazał wnioskowane informacje w formie protokołu z posiedzenia Kolegium Sądu Wojewódzkiego w Wałbrzychu z siedzibą w Świdnicy z 27 czerwca 1997 r. Odnosząc się do punktu 5 oraz 7 wniosku poinformował skarżącego odpowiednio, że adres zamieszkania sędziego nie posiada charakteru informacji publicznej oraz że Sąd nie jest w posiadaniu wnioskowanej informacji. W zakresie pytań z punktu 3, 4, 6, 9, 10 i 11 Prezes Sądu Okręgowego w Świdnicy poinformował skarżącego, że wskazany we wniosku sędzia nie orzeka w Sądzie Okręgowym w Świdnicy co powoduje, że Sąd nie dysponuje danymi w tym zakresie. Natomiast ustosunkowując się do punktu 8 wniosku Prezes Sądu Okręgowego w Świdnicy podniósł, że zakres informacji, o które zwraca się skarżący, obejmuje obowiązek jej przetworzenia zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wezwał skarżącego o wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego dla pozyskania tych danych, pod rygorem odmowy udostępnienia informacji w tym zakresie.

W odpowiedzi na wezwanie, skarżący pismem z 27 maja 2025 r. skierowanym do Sądu Okręgowego w Świdnicy, w szczególności nie podzielił stanowiska co do zakwalifikowania wnioskowanej w punkcie 8 wniosku informacji jako informacji wymagającej przetworzenia, zawarł postulaty w zakresie organizacji pracy Sądu. Podkreślił również, że wniosek składa w celu przeprowadzenia analizy prawnej i statystycznej dotyczącej działalności Sądu Okręgowego. Zapewnił, że otrzymane informacje zostaną wykorzystane do celów badawczych i nie będą używane w sposób mogący naruszyć prywatność osób, których dotyczą te sprawy.

Dodatkowo w piśmie z 28 maja 2025 r. zatytułowanym jako "ponaglenie" skarżący zwrócił się o udostępnienie precyzyjnej oceny asesor A. W. oraz informacji dotyczącej zwrotu kosztów dojazdu. Pismem z 10 czerwca 2025 r. organ I instancji udzielił skarżącemu odpowiedzi na pismo zatytułowane "ponaglenie", w którym poinformował, że nie jest w posiadaniu precyzyjnej oceny asesor A. W. oraz wskazał, że w piśmie z 5 maja 2025 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi w zakresie informacji o zwrotach za dojazdy w pracy w sądzie.

Decyzją z 10 czerwca 2025 r. (A.0123.65.2025) Wiceprezes Sądu Okręgowego w Świdnicy (dalej: organ I instancji) – na podstawie art. 16 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902), dalej: u.d.i.p. oraz art. 104 k.p.a. – po rozpoznaniu wniosku skarżącego w 22 kwietnia 2025 r., odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w zakresie punktu 8 tegoż wniosku. Od niniejszej decyzji skarżący wywiódł odwołanie, po rozpoznaniu którego Prezes Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu (dalej: organ II instancji) decyzją z 25 sierpnia 2025 r. (PO.0123.211.2025) utrzymał w mocy decyzję Wiceprezesa Sądu Okręgowego w Świdnicy z 10 czerwca 2025 r. W uzasadnianiu, po przywołaniu art. 1, art. 3 i 4 u.d.i.p. wskazał, że żądana informacja (punkt 8 wniosku) stanowi informację przetworzoną, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.p. Podniósł, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę na dwa aspekty "przetworzenia" informacji prostych. Pierwsze rozumienie "przetworzenia" uwzględnia zmiany jakościowe informacji prostych, drugie podkreśla aspekt techniczny i ilościowy, traktując przetworzenie informacji prostych w kategoriach czynności, jakim muszą zostać poddane, aby uzyskać dane podlegające udostępnieniu. Podkreślił, że organ I instancji wskazał na to drugie rozumienie "przetworzenia" informacji publicznej, co też szczegółowo uzasadnił. Wykazał bowiem, że na potrzeby realizacji punktu 8 wniosku należałoby dokonać przeglądu teczek spraw dotyczących skarg na działalność sądu w celu analizy dokumentacji pod kątem przygotowania wnioskowanego zestawienia, wykonać kopie żądanych dokumentów oraz przeprowadzić ich anonimizację. Wskazał także, że na podstawie przeprowadzonego przeglądu zasobu archiwalnego ustalono, że każdego roku do archiwum przekazywanych było średnio około 25 teczek aktowych w sprawach skarg na działalność sądu, przy czym każda z teczek liczy około 200 kart, które podlegać miałyby analizie. Sąd Okręgowy w Świdnicy prowadzi sprawy na podstawie obowiązującego jednolitego rzeczowego wykazu akt, a spis spraw zawiera krótki, ogólny opis przedmiotu sprawy, na podstawie którego nie jest możliwe rzetelne odnalezienie spraw będących w zainteresowaniu skarżącego. Wyodrębnienie wnioskowanych danych jest pracochłonne i czasochłonne oraz wiązałoby się z oddelegowaniem doświadczonego pracownika w celu realizacji wniosku, co znacząco zaburzyłoby bieżącą pracę Oddziału Administracyjnego. W tych okolicznościach sprawy, Prezes Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu stwierdził, że na dzień złożenia wniosku, organ I instancji nie dysponował gotową informacją w postaci zbioru danych gotowych do przekazania. Z tych też powodów Prezes Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu podzielił stanowisko zajęte przez organ I instancji o zakwalifikowaniu wnioskowanej informacji publicznej jako informacji przetworzonej uznając, że słuszne było wezwanie skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, którego istnienia skarżący jednak nie wykazał.

Dalej, Prezes Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu wyjaśnił rozumienie pojęcia interesu publicznego podnosząc, że w sprawie skarżącego brak podstaw, aby uznać, że informacje, które pozyskałby skarżący, miałyby znaczenie z punktu widzenia efektywności funkcjonowania państwa, czy też jednostki, jaką jest Sąd Okręgowy w Świdnicy. Trudno też zakładać, że pozyskanie informacji mogłyby się realnie przełożyć na poprawę funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Dlatego też, w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., Prezes Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu nie znalazł podstaw do zakwalifikowania wnioskowanych informacji, jako szczególnie istotnych dla interesu publicznego. Udostępnienie powyższych danych skarżącemu, który nie przedstawia udokumentowanych, a przez to realnych sposobów ich wykorzystania, nie wpłynie, w ocenie organu, na poprawę usprawnienia wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego, także nie będzie miało znaczenia dla funkcjonowania struktur publicznych.

Skarżący nie zgadzając się ze stanowiskiem Prezesa Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu wywiódł od ww. decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i wniósł o jej uchylenie. Podkreślił (w szczególności), że jego zapytanie dotyczyło funkcjonowania tzw. wymiaru sprawiedliwości. A każdy urząd, czy organ winien być sprawowany przez osoby przygotowane do zawodu. Oświadczył, że ma prawo wiedzieć, czy w jego sprawach orzeka sędzia merytorycznie przygotowany, czy są skargi podsądnych na rozstrzygnięcia i procedury arbitra, czy sędzia stosuje się do przepisów prawa i zbioru zasad etyki.

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu, wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego i procesowego i dokonały prawidłowej wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902), dalej: u.d.i.p.

Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. W doktrynie oraz orzecznictwie sądowym przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za takową bowiem uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyroki NSA: z 30 października 2002 r. sygn. akt II SA 181/02; z 20 października 2002 r. sygn. akt II SA 1956/02 oraz z 30 października 2002 r. sygn. akt II SA 2036-2037/02; za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, str. 28).

Art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p. stanowi, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej, w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.

W świetle ww. przepisów nie budzi wątpliwości, że Prezes Sądu Okręgowego w Świdnicy jako organ władzy publicznej jest, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., podmiotem zobowiązanym w sprawach o udzielenie informacji publicznej do jej udostępnienia, a wnioskowana informacja wyczerpuje znamiona informacji publicznej.

W rozpatrywanej sprawie spór dotyczył natomiast tego, czy organy prawidłowo przyjęły, że wnioskowana przez skarżącego w punkcie 8 wniosku z 22 kwietnia 2025 r. w zakresie wskazania "ilości skarg jakie wpłynęły na sędziego (...) za ostatnie 5 lat i sposobie ich załatwienia. Jeśli już w/w nie orzeka to za ostatnie 5 lat pracy w sądzie" stanowi informację publiczną przetworzoną, której to udostępnienie wymaga wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Stwierdzenie braku szczególnej istotności informacji dla interesu publicznego skutkuje bowiem wydaniem przez organ decyzji o odmowie udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

W pierwszej kolejności podnieść należy, że jak to słusznie podniosły organy, w orzecznictwie sądów administracyjnych zawraca się uwagę na dwa aspekty "przetworzenia informacji". Pierwszy uwzględnia zmiany jakościowe informacji prostych, drugi podkreśla aspekt techniczny i ilościowy, traktując przetworzenie informacji prostych w kategoriach czynności, jakim muszą zostać poddane, aby uzyskać dane podlegające udostępnieniu. W pierwszym znaczeniu informacja przetworzona to informacja jakościowo nowa, nieistniejąca dotychczas w wymaganej treści i postaci, a jej wytworzenie wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany określonych czynności analitycznych i intelektualnych w odniesieniu do posiadanego zbioru danych. Przetworzeniem jest zebranie, często na podstawie różnych kryteriów, informacji prostych i ich następnie zanalizowanie, zredagowanie, opracowanie w postaci nowego dokumentu i nowej informacji o treści, która do tej pory w takiej postaci nie istniała. Drugie rozumienie informacji przetworzonej dotyczy przypadków, gdy żądanie udostępnienia istniejącej informacji publicznej ma taki zakres i rozmiar, że wymaga od podmiotu zobowiązanego podjęcia działań poza zakresem jego rutynowych czynności, skierowanych na przygotowanie żądanej informacji i nadanie jej formy umożliwiającej udostępnienie, albowiem proste udostępnienie w formie posiadanej przez podmiot zobowiązany nie jest możliwe. W tym drugim rozumieniu suma informacji prostych, w zależności od wiążącego się z ich wyselekcjonowaniem i przygotowaniem nakładu koniecznej pracy i środków, może być traktowana jako informacja przetworzona (wyrok WSA we Wrocławiu z 18 stycznia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 458/23 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z 13 sierpnia 2025 r. IV SA/Wr 87/25).

Organy odmawiając skarżącemu udostępnienia wnioskowanych w punkcie 8 wniosku z 22 kwietnia 2025 r. wskazały na drugie rozumienie informacji publicznej przetworzonej podkreślając, że w chwili złożenia wniosku żądana przez skarżącego informacja nie istniała. Poza tym organy – w sposób szczegółowy – opisały zakres czynności, których musiałyby dokonać, aby stworzyć "nową informację" żądaną przez skarżącego informację wedle wskazanych przez niego kryteriów.

Oceniając ww. czynności, Sąd w całości podzielił pogląd wyrażony w motywach wyroku tutejszego Sądu z 13 sierpnia 2025 r. o sygn. akt IV SA/Wr 87/25 rozpoznającego skargą skarżącego w analogicznym zakresie (punkt 7 wniosku skarżącego z 12 listopada 2024 r. w którym skarżący zawnioskował o wykaz skarg, za ostatnie 5 lat na sędziego i sposób ich załatwienia) i przyjął za nim (co znajduje odzwierciedlenie w dalszej części uzasadnienia), że wnioskowana informacja – wbrew twierdzeniom skarżącego – nie stanowi informacji prostej. Czynności jakie organ I instancji musiałby podjąć dla uzyskania wnioskowanych informacji, wskazują bowiem na jej przetworzenie. Niewątpliwie bowiem ustalenie informacji żądanej przez skarżącego wiązałoby się z koniecznością opracowania takiej informacji specjalnie dla skarżącego i wedle wskazanych przez niego kryteriów. To z kolei wymagałoby przeprowadzenia analiz, zestawień i obliczeń oraz byłoby połączone z zaangażowaniem w celu ich pozyskania określonych zasobów osobowych i finansowych. Organy szczegółowo przedstawiły możliwości i trudności w opracowaniu informacji publicznej zgodnie z wnioskiem skarżącego. Wyliczono konieczne czynności, tj. odnalezienie w archiwum sądu odpowiednich teczek spraw skarg na działalność sądów, dokonanie ich przeglądu, wykonanie kopii żądanych dokumentów, przeprowadzenie anonimizacji, przeprowadzenie analizy dokumentów w celu przygotowania zestawienia skarg w zakresie wskazanym we wniosku za okres 5 lat. Podano przy tym, że każdego roku do archiwum przekazywanych jest średnio ok. 25 teczek aktowych w sprawach skarg na działalność sądu, każda z teczek liczy ok. 200 kart. Dalej wskazano, że sąd prowadzi sprawy na podstawie obowiązującego jednolitego rzeczowego wykazu akt, jednakże nie jest możliwe wyselekcjonowanie wprost wnioskowanych informacji, ponieważ spis spraw zawiera krótki, ogólny opis przedmiotu sprawy. Częściowa dygitalizacja tych spraw – wbrew twierdzeniom skarżącego – nie wpływa na uproszczenie wykonania czynności koniecznych do realizacji wniosku. Stwierdzono, że wyodrębnienie żądanych informacji jest pracochłonne i czasochłonne oraz wiązałoby się z oddelegowaniem doświadczonego pracownika w celu realizacji wniosku, co znacząco zaburzyłoby bieżącą pracę sądu. W sprawie wymagane byłoby zatem opracowanie informacji według wskazanych przez skarżącego kryteriów, co wymaga dokonania szeregu czynności wymagających ponadnormatywnego zaangażowania pracownika specjalnie oddelegowanego w tym celu, którego zadania są inne niż przygotowywanie informacji w żądanym przez skarżącego zakresie. Ponadto czynności te odnoszą się do zbioru danych z pięciu lat. Jednocześnie organy obu instancji wskazały, że jakkolwiek prowadzony jest w sądzie właściwy rejestr, jednak nie umożliwia wyszukania ("wyselekcjonowania wprost") danych dla realizacji wniosku skarżącego w spornym zakresie, co w świetle rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 9 maja 2012 r. w sprawie skarg i wniosków dotyczących działalności sądów powszechnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 524; dalej: rozporządzenie), zasługuje na potwierdzenie. Z ww. rozporządzenia nie wynika bowiem, że wykaz skarg i wniosków powinien zawierać konkretnie te dane, których żąda skarżący. Kwestie te reguluje § 9 rozporządzenia zgodnie z którym koordynowanie rozpatrywania skarg i wniosków prezes sądu może powierzyć jednostce organizacyjnej sądu lub pracownikowi sądu (ust. 1). Jednostka organizacyjna lub pracownik, o których mowa w ust. 1, prowadzą wykaz skarg i wniosków; w wykazie zamieszcza się w szczególności informacje o dacie wpływu skargi lub wniosku oraz dacie zawiadomienia skarżącego lub wnioskodawcy o wyniku ich rozpatrzenia. Wykaz może być prowadzony w postaci elektronicznej (ust. 2). Mocą § 10 rozporządzenia skargi i wnioski przechowuje się w sposób ułatwiający kontrolę przebiegu i terminów ich załatwienia.

Powyższe ustalenia dają zatem podstawę do stwierdzenia, że punkt 8 wniosku skarżącego z 22 kwietnia 2025 r. dotyczył informacji przetworzonej. Przesadza o tym szereg okoliczności podniesionych przez organy, a przede wszystkim: zakres wnioskowanej informacji, nakład pracy konieczny do uzyskania właściwych akt z archiwum Sądu, konieczność ich przeanalizowania pod kątem treści wniosku i zawartych w nim kryteriów, brak dodatkowych (rezerwowych) zasobów osobowych w strukturze Sądu pozostających jedynie do obsługi wniosków o udostępnienie informacji publicznej i pozostająca w związku z tym potrzeba przesunięcia pracowników od właściwych zadań merytorycznych do obsługi wniosku skarżącego i związana z tym dezorganizacja dotychczasowej pracy Sądu. W celu ustalenia żądanych przez skarżącego informacji podmiot zobowiązany musiałby bowiem dokonać analizy olbrzymiej ilości dokumentów, w celu wyodrębnienia z nich wykazu skarg, za ostatnie 5 lat, na ww. sędziego i ustalenia sposobu ich załatwienia.

Kolejną kwestią istotną dla rozstrzygnięcia sprawy jest ocena, czy skarżący wykazał szczególnie istotny interes publiczny w uzyskaniu ww. informacji publicznej o charakterze przetworzonym. Również w tym zakresie Sąd w składzie orzekającym w całości podziela pogląd, wyrażany w tym względzie m.in. powoływanym i cytowanym już orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 13 sierpnia 2025 r. sygn. akt IV SA/Wr 87/25, przyjmując za nim, że przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. dla skuteczności wniosku o udostępnienie informacji wymaga wykazania po stronie podmiotu, który go złożył, szczególnie istotnego interesu publicznego.

Pojęcie to nie zostało zdefiniowane, a jego treść ukształtowała praktyka oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. Przyjmuje się, że na to pojęcie składają się trzy przesłanki: 1) przesłanka działania wnioskodawcy dla szerszej grupy osób; wnioskodawca musi wskazać, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub wywoła skutki dotyczące potencjalnie dużego kręgu adresatów (por. m.in. M. Jabłoński, K. Wygoda, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wrocław 2002, s. 35), 2) przesłanka działania służącego społecznie akceptowalnym celom związanym z naprawą istniejących struktur administracyjnych lub społecznych, 3) przesłanka związana z możliwością rzeczywistego wykorzystania przez wnioskodawcę informacji w taki sposób, aby miała ona wpływ na określone działania lub sytuację (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2111/13; z dnia 3 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 787/10, z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1737/11, z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 3097/12; z dnia 16 lipca 2024r., sygn. II OSK 124/23, dostępne w: CBOSA).

Na kanwie ustawy o dostępie do informacji publicznej interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem Państwa oraz innych podmiotów publicznych jako prawnej całości, zwłaszcza, jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, a z brzmienia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że nie wystarczy aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz ma być szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy kwalifikator przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania (por wyrok NSA z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10, CBOSA).

Z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że kategoria "szczególnej istotności" dla interesu publicznego kształtuje prawo indywidualnego podmiotu stojącego na zewnątrz wobec podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznej. Zatem zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Uprawnienie to nie służy zatem wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym w uzyskaniu informacji publicznej po to, by ją móc następnie udostępnić ogółowi, gdyż cel ten jest co najwyżej ukierunkowany na podstawowe "niekwalifikowane" realizowanie interesu publicznego. Wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. dla jej uzyskania powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Za podmiot o takich cechach niewątpliwie można uznać: posła, senatora, radnego, a także inne podmioty, które są w stanie wykazać swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domagają, w sytuacji gdy np. występują w określonych procesowych rolach uczestników postępowań dotyczących tworzenia lub kontrolowania aktów normatywnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2022 r., sygn. akt III OSK 5090/21, dostępny w: CBOSA).

Przekładając ww. uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazania wymaga, że w celu umożliwienia wykazania, że skarżący składając wniosek o udostępnienie informacji kierował się szczególnym interesem publicznym, organ pismem z 5 maja 2025 r. wezwał skarżącego do złożenia stosownych wyjaśnień, to jest wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu informacji żądanej w punkcie 8 wniosku pod rygorem odmowy jej udostępnienia. Skarżący wprawdzie odpowiedział na to wezwanie, składając w dniu 27 maja 2025 r. pismo, lecz w jego treści nie wskazał na opisane wyżej przesłanki nakazujące uznanie, że jego działanie mieści się w zakresie opisanym w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W piśmie tym skarżący raz jeszcze wskazał, że żądana przez niego informacja nie stanowi informacji przetworzonej, lecz jest informacją prostą. Zawarł także postulaty w zakresie organizacji pracy Sądu. Podkreślił również, że wniosek składa w celu przeprowadzenia analizy prawnej i statystycznej dotyczącej działalności Sądu Okręgowego. Zapewnił, że otrzymane informacje zostaną wykorzystane do celów badawczych i nie będą używane w sposób mogący naruszyć prywatność osób, których dotyczą te sprawy. Tym samym skarżący w istocie nie wykazał szczególnej istotności dla interesu publicznego udostępnienia informacji przetworzonej.

Skarżący nie wskazał wpływu żądanej informacji (wykaz skarg na ww. sędziego i sposób ich załatwienia) na szerszą grupę osób, tj. czy skargi na ww. sędziego i sposób ich załatwienia wywołały lub wywołają skutki dotyczące potencjalnie dużego kręgu osób. Skargi na działanie Sądu (w tym skargi na sędziego) są indywidualne (na wniosek konkretnej osoby, w konkretnej sprawie) i rozpatrywane są indywidualnie, a informacja o sposobie rozpatrzenia skargi jest przekazywana wnoszącemu skargę. Skarżący nie wykazał też, że jego działanie wiąże się z naprawą istniejących struktur wymiaru sprawiedliwości, jak również nie wykazał, że ma on możliwości rzeczywistego wykorzystania informacji w taki sposób, aby miała ona wpływ na określone działania lub sytuację wymiaru sprawiedliwości, organów władzy publicznej. Rację mają też organy twierdząc, że skarżący nie wykazał, aby wnioskowane informacje miały znaczenie z punktu widzenia efektywności funkcjonowania państwa, czy też jednostki, jaką jest Sąd Okręgowy w Świdnicy, czy też aby mogły realnie przełożyć na poprawę funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Skarżący choć podniósł, że wnioskuje o informacje w celach "statystycznych" lub "badawczych" to jednak nie wskazał (nie uzasadnił), w jaki sposób pozyskaną w tych celach informację mógłby wykorzystać na rzecz interesu publicznego. Argumentacja skargi również nie dowodzi szczególnej istotności dla interesu publicznego udostępnienia informacji przetworzonej. Wręcz przeciwnie z treści skargi wynika wyraźnie, że skarżący żąda informacji na własny użytek, czego dowodzi chociażby sformułowanie, iż "ma prawo wiedzieć, czy w jego sprawach orzeka sędzia przygotowany merytorycznie (...)". Nie ma też sporu, że skarżący nie pełni funkcji publicznych, które ze swej istoty wiążą się z zapewnieniem indywidualnych, realnych i konkretnych możliwości wykorzystania żądanej informacji publicznej dla dobra ogółu. Nie można uznać, że skarżący posiada – jako obywatel – indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania informacji dla dobra ogółu i to w sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Skarżący nie wykazał tej okoliczności, a jego status nie różni się od statusu innych obywateli.

Zatem organy nie naruszyły przepisów tak prawa procesowego jak i materialnego. Regulacja art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. realizuje konstytucyjną zasadę prawa do informacji wynikającą z art. 61 Konstytucji RP, a organy obu instancji prawidłowo przepisy te zastosowały. Uzasadniły charakter przetworzony żądanej informacji, wskazały na ograniczenie w jej udostępnieniu poprzez niewykazanie przez Skarżącego istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego. Procedura zastosowana w sprawie odpowiada prawu, a jej rezultat jest zgodny z prawem i uzasadnia odmowę udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.