Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi K. S. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 1 września 2024 r. postanawia: odrzucić skargę.

Wiadomością e-mail z 7 stycznia 2025 r. K. S. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego we Wrocławiu w udostępnieniu informacji publicznej. Skarga została przesłana do organu z adresu e-mail: [...].

Skarżącego wezwano o uzupełnienie braku formalnego skargi przez podanie do akt sprawy numeru PESEL strony skarżącej - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie zostało doręczone skarżącemu osobiście w dniu 13 marca 2026 r. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny bada jej dopuszczalność, w kontekście, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, które enumeratywnie zostały wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.).

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W sprawie istotne okazało się zbadanie dochowania właściwego trybu wniesienia skargi. Zauważyć trzeba, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym istnieje możliwość wnoszenia pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jednakże konieczne jest w takim przypadku zachowanie przewidzianych przez ustawę standardów procesowych. Przede wszystkim wniesienie skargi w formie dokumentu elektronicznego jest możliwe jedynie za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej organu, co wynika wprost z art. 54 § 1a zd. 1 p.p.s.a. Definicję elektronicznej skrzynki podawczej zawarto w art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2025 r. poz. 1703; dalej: u.i.d.p.). Pod pojęciem tym ustawodawca nakazuje rozumieć dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego. Z kolei w art. 3 pkt 13 u.i.d.p. określono, że elektroniczna platforma usług administracji publicznej (ePUAP) to system teleinformatyczny, w którym instytucje publiczne udostępniają usługi przez pojedynczy punkt dostępowy w sieci Internet. Wspomniana regulacja ma obowiązywać do 30 września 2029 r. Drugą natomiast możliwością wniesienia skargi jest dokonanie tej czynności w formie tradycyjnej, tzn. papierowej, za pośrednictwem operatora pocztowego.

W rozpoznawanej sprawie skarżący, inicjując postępowanie sądowe, wniósł skargę w postaci wiadomości e-mail na adres e-mail organu, z pominięciem jego skrzynki podawczej. Wniesienie skargi w formie pisma elektronicznego skierowanego do odbiorcy na skrzynkę e-mail, która nie jest elektroniczną skrzynką podawczą, nie może być uznane za skuteczne wniesienie skargi w formie dokumentu elektronicznego do elektronicznej skrzynki podawczej organu (por. postanowienie NSA z 15 czerwca 2021 r., III OSK 4856/21 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Definicję elektronicznej skrzynki podawczej organu zawiera art. 3 pkt 17 u.i.d.p. Poczta elektroniczna (w formie adresu e-mail) stanowi środek komunikacji elektronicznej i jest objęta definicją art. 3 pkt 4 u.i.dp., jednak nie jest tożsama z pojęciem elektronicznej skrzynki podawczej. Oznacza to, że wniesienie skargi na adres e-mail organu, czy też sądu, choćby był dostępny w przestrzeni publicznej, nie może zostać uznane za skuteczne.

Stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., pismo strony powinno zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie m.in. numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego - jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Przy tym należy wskazać, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL - jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i to bez względu na to, czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd (por. uchwała NSA z 3 lipca 2023 r., II GPS 3/22 – dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Według art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, określonym m.in. w art. 46 p.p.s.a. Dlatego w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia braków formalnych obliguje sąd do jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł skargę w postaci wiadomości e-mail, a ponadto mimo skutecznego doręczenia wezwania, nie uzupełnił braku formalnego skargi w postaci numeru PESEL strony skarżącej.

Okoliczności te obligowały Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt. 3 i 6 w zw. z § 3 p.p.s.a.