Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie : Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. J. – redaktora naczelnego czasopisma "[...]" w L. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie w przedmiocie dostępu do informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie żądania zobowiązania organu do załatwienia wniosku z 17 marca 2025 r. II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałym zakresie; IV. zasądza od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

II SAB/Kr 104/25

UZASADNIENIE

17 marca 2025 r. M. J. (dalej: "skarżący") wniósł na adres prezes@krakow.so.gov.pl na podstawie art. 3a i art. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 1914, dalej: "pr. pras.") wniosek o udostępnienie dokumentów związanych z postępowaniem nominacyjnym SSR Małgorzaty Siwek do Sądu Okręgowego w Krakowie (aplikacja jej i innych kandydatów, protokół zgromadzenia ogólnego sędziów, opinia kolegium, dokumentacja postępowania przed Krajową Radą Sądownictwa) oraz informacji o dacie przejścia w stan spoczynku.

18 marca 2025 r. Rzecznik Prasowy ds. cywilnych Sądu Okręgowego w Krakowie poinformował skarżącego o dacie przejścia w stan spoczynku wymienionej (1 lipca 2021 r.) i wskazał, że w zakresie pozostałych pytań należy zwrócić się z wnioskiem do Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie (prezes@krakow.so.gov.pl) w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "udip").

13 maja 2025 r. skarżący – bezpośrednio do Sądu – wniósł o stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie grzywny i przyznanie sumy pieniężnej (obie w kwocie co najmniej jednego przeciętnego wynagrodzenia) oraz zasądzenie kosztów postępowania (z kosztami dojazdu na rozprawę w kwocie 966 zł i noclegu), wskazując przy tym, że nie udostępniono mu informacji publicznej.

19 maja 2025 r. Sąd przesłał skargę Prezesowi SO w Krakowie.

26 maja 2025 r. Prezes SO w Krakowie udostępnił skarżącemu:

1) kartę zgłoszenia s. Małgorzaty Siwek na wolne stanowisko sędziowskie oraz posiadane karty zgłoszenia innych kandydatów po anonimizacji danych osobowych (Zygmunta Drożdżejko, Małgorzaty Święch, Krystyny Darmoń, Iwony Bujak) z pouczeniem, że pozostałe karty zgłoszeń mogą znajdować się w Sądzie Apelacyjnym w Krakowie, który przeprowadzał konkurs;

2) wypis z protokołu Zgromadzenia Przedstawicieli Sędziów Apelacji krakowskiej z dnia 12 października 2018 r. oraz 22 października 2018 r. wraz z protokołem Komisji Skrutacyjnej z dnia 22 października 2028 r.;

3) opinię zawartą w wypisie z protokołu nr 14/18 z posiedzenia Kolegium Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 24 września 2018 r. z wyjaśnieniem, że według wówczas obowiązujących przepisów kandydatów na stanowisko sędziego sądu okręgowego opiniowało kolegium sądu apelacyjnego, a nie kolegium sądu okręgowego;

4) dokumenty z postępowania przed KRS, tj. Protokół z posiedzenia zespołu członków KRS z dnia 11 lutego 2019 r. oraz uchwałę nr 195/2019 KRS z dnia 14 lutego 2019 r. w przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na pięć stanowisk sędziego sądu okręgowego w Sądzie Okręgowym w Krakowie ogłoszonych w Monitorze Polskim z 2018 r. poz. 377.

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie wniósł o umorzenie postępowania lub oddalenie skargi, stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, niewymierzanie grzywny i nieprzyznawanie skarżącemu sumy pieniężnej.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podniósł, że niezwłocznie po dostrzeżeniu nieprawidłowości 22 maja 2025 r. zwrócił się do Oddziału Kadr celem przygotowania odpowiedzi na wniosek, a następnie 26 maja 2025 r. przesłał ją skarżącemu. Wniosek został w całości uwzględniony. Nie istnieje obawa nierespektowania obowiązku udostępnienia w przyszłości. Działanie nie zmierzało do uniknięcia udostępnienia informacji publicznej, nie było nacechowane złą wolą czy lekceważeniem praw skarżącego. W ustawowym terminie poinformował skarżącego, gdzie powinien zwrócić się z wnioskiem. Skarżący nie wykazał, aby poniósł jakiekolwiek negatywne skutki finansowe i nie wykazał wysokości poniesionej krzywdy.

14 czerwca 2025 r. skarżący podtrzymał skargę, wskazując przy tym, że podmioty obowiązane notorycznie lekceważą terminy ustawowe (w tym przypadku chodzi o sąd, który powinien dawać przykład, a tymczasem załatwił wniosek dwoma pismami, z których to drugie powstało już po wniesieniu skargi), co uniemożliwia publikację materiału prasowego w poczytnym medium ze szkodą społeczną i ekonomiczną.

17 lutego 2026 r. skarżący wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu zakończenia postępowań przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej (sygn. akt C-521/21 i sygn. akt C-748/23), a także o skierowanie pytań prejudycjalnych do TSUE – czy w związku z wyrokiem TSUE z 4 września 2025 r. (C-225/25) art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 Karty praw podstawowych oraz zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej stoją one na przeszkodzie w przyjęciu:

1) za skuteczną nominacji na urząd sędziego, jeśli dokonana jest przez uprawniony do tego organ, lecz z naruszeniem zasady "ab initio nullum semper nullum" – albowiem w toku postępowania zmierzającego do nominacji brał udział organ nieuprawiony – gdyż taka konsekwencja jest niezbędna i nieodzowna dla zagwarantowania pierwszeństwa prawa Unii?

2) za skuteczne i zgodne z prawem każdego orzeczenia wydanego w składzie, w którym co najmniej jeden z sędziów nie spełnia wymogów dotyczących niezawisłości, bezstronności i uprzedniego ustanowienia na mocy ustawy w rozumieniu art. 47 Karty praw podstawowych i to bez względu na rodzaj lub umiejscowienie sądu w systemie krajowym sądów państwa członkowskiego?

3) że orzeczenie wydane w składzie jw. jest orzeczeniem sądu państwa członkowskiego Unii, a więc prowadzi do obowiązku uznania przez każdy sąd państwa członkowskiego Unii, że orzeczenie takie nie podlega wykonaniu w jakiejkolwiek formie i jakimkolwiek zakresie na terytorium Unii, gdy taka konsekwencja jest niezbędna i nieodzowna dla zagwarantowania pierwszeństwa prawa Unii?

Postanowieniem z 26 marca 2026 r. Sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania i o zwrócenie się z pytaniem prejudycjalnym do TSUE.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, albowiem przedmiotem skargi była bezczynność (art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "ppsa").

Rozpocząć należy od tego, że Sąd wyrokował mimo wniesienia przez skarżącego o zawieszenie postępowania i o skierowanie pytań prejudycjalnych do TSUE, albowiem okoliczności podnoszone przez skarżącego pozostają bez związku ze składem sądu rozpoznającym sprawę z jego skargi.

Do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ppsa (art. 21 udip). Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności [...] 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 ppsa). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a ppsa). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 ppsa). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ppsa).

Skarżony organ – co zresztą na żadnym etapie nie było kwestionowane – jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jako organ władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 udip. Sądy i Trybunały są bowiem władzą odrębną i niezależną od innych władz (art. 173 Konstytucji RP), a ustrój Rzeczypospolitej Polskiej opiera się na podziale i równowadze władzy ustawodawczej, władzy wykonawczej i władzy sądowniczej (art. 10 ust. 1 Konstytucji RP). Organami sądów są w sądzie okręgowym – prezes sądu, kolegium sądu i dyrektor sądu (art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz. U. z 2024 r. poz. 334, dalej: "pusp"), natomiast prezes sądu kieruje sądem i reprezentuje sąd na zewnątrz, z wyjątkiem spraw należących do kompetencji dyrektora sądu (art. 22 § 1 pkt 1 pusp).

Każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej (art. 2 ust. 1 udip). Skarżący jest redaktorem naczelnym i wydawcą dziennika, jednakże pozycja formalnoprawna dziennikarza jako wnioskodawcy została w art. 3a prawa prasowego zrównana z uprawnieniami innych wnioskodawców. Zgodnie z tym przepisem "w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy udip". Osoba, która w celach dziennikarskich chce otrzymać informację publiczną, ma zatem takie same uprawnienia jak osoba działająca na podstawie udip, a co za tym idzie stosuje się w przypadku takiej osoby postanowienia tej ustawy [P. M. Sitniewski, Rozdział 1 Zakres podmiotowy prawa do informacji publicznej [w:] Dostęp do informacji publicznej. Pytania i odpowiedzi. Wzory pism, Warszawa 2020.]." Jeżeli wnioskowana przez prasę informacja ma charakter informacji publicznej, to jej udostępnienie lub odmowa jej udostępnienia winna nastąpić w trybie u.d.i.p., a tym samym prasa w powyższym zakresie nie korzysta z regulacji prawnych innych niż te, które dotyczą ogółu społeczeństwa" ( wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 marca 2025 r. III SAB/Gl 756/24, LEX nr 3843138)

Żądane dokumenty (związane ze zgłaszaniem, oceną i rozpatrywaniem kandydatur na wolne stanowisko sędziowskie) i informacja o dacie przejścia w stan spoczynku – co zresztą na żadnym etapie nie było kwestionowane – stanowią informację publiczną jako informacje o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g udip) oraz treść i postać dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a udip), a także jako związane z władzą publiczną i sprawowaniem funkcji publicznej przez sędziego (regulacja zawarta w przepisach pusp – dział II "Sędziowie i asesorzy sądowi", rozdział 1 "Powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim"). Można w tym miejscu poczynić ogólną uwagę, że wzięcie udziału w naborze na stanowisko związane z pełnieniem funkcji publicznej pociąga za sobą godzenie się na ujawnienie danych na swój temat. Sposób wyłaniania najlepszego kandydata, zmierzający w istocie do powierzenia mu funkcji publicznej, tworzy sferę faktów publicznych. Zgłaszając swoją aplikację na wolne stanowisko publiczne, kandydat musi więc liczyć się z ograniczeniem swojej sfery prywatności.

W ocenie Sądu dokumenty, których odbiór – po wniesieniu skargi, lecz przed wyrokowaniem – potwierdził skarżący, odpowiadają żądaniu wniosku. Należy podkreślić, że skarżący w dwóch kolejnych pismach procesowych składanych przed Sądem nie kwestionował tego, że wspomniane dokumenty odpowiadają jego żądaniu, a w szczególności nie kwestionował anonimizacji w zakresie kart zgłoszeń na wolne stanowisko sędziowskie.

Za tą przyczyną w pkt I wyroku Sąd umorzył postępowanie w zakresie żądania zobowiązania organu do załatwienia wniosku z 17 marca 2025 r., albowiem bezprzedmiotowe byłoby zobowiązywanie organu do czegoś, co ten zdążył już uczynić (art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 ppsa).

Z dotychczasowych rozważań wynika, że organ miał obowiązek stosować przepisy udip oraz udostępnić dokumenty związane z postępowaniem nominacyjnym SSR Małgorzaty Siwek do Sądu Okręgowego w Krakowie (aplikacja jej i innych kandydatów, protokół zgromadzenia ogólnego sędziów, opinia kolegium, dokumentacja postępowania przed Krajową Radą Sądownictwa) oraz informacji o dacie przejścia w stan spoczynku.

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 udip). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 udip).

Skoro wniosek skarżącego dotarł do organu 17 marca 2025 r. (poniedziałek), to organ powinien był odpowiedzieć skarżącemu 31 marca 2025 r. (poniedziałek) -z zastrzeżeniem wynikającym z nie posiadania informacji, o którym mowa w art. 4 ust. 3 udip a contrario. Tymczasem do całkowitego załatwienia wniosku doszło dopiero 26 maja 2025 r.; 18 marca 2025 r. jako data częściowego załatwienia wniosku nie jest bowiem w tym kontekście prawnie relewantna. O ile organ (a dokładnie rzecznik prasowy, którego aktywność należy poczytać za działanie organu) zareagował na wniosek niezwłocznie, to załatwił go jedynie częściowo, wskazując na konieczność zwrócenia się z wnioskiem pod ten sam adres i w istocie w tym samym trybie. Takie wskazanie nie było prawidłowe, skoro w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy udip, a potrzeby powielania wniosku nie było, bo organ już wnioskiem dysponował.

Z tego względu w pkt II wyroku Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności. W ocenie Sądu nie miała ona jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Po pierwsze, wspomniana częściowa odpowiedź została udzielona następnego dnia po złożeniu wniosku. Po drugie, uzupełniająca odpowiedź nastąpiła w terminie 7 dni po zapoznaniu się ze skargą. Po trzecie, okres od dnia złożenia wniosku do dnia jego całkowitego załatwienia nieznacznie tylko przekracza okres legalnego przedłużenia terminu na podstawie art. 13 ust. 2 udip ("dwa miesiące od dnia złożenia wniosku"). Organ załatwiał zatem wniosek "na raty" i przekroczył ustawowy termin, ale ostatecznie uczynił w pełni zadość żądaniu skarżącego.

Wskazać trzeba, że samo uchybienie terminowi z art. 13 u.d.i.p. co do zasady nie przesądza o rażącym charakterze bezczynności. Jeżeli jednak podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie realizuje obowiązku ustawowego udzielenia informacji wykazując złą wolę, przyjąć należy, że bezczynność organu ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Takiej sytuacji Sąd nie identyfikuje w niniejszej sprawie. Podobnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 stycznia 2021 r. III OSK 2494/21 LEX nr 3416279: "Fakt przekroczenia ustawowych terminów załatwiania wniosku sam w sobie, co do zasady, nie jest szczególną okolicznością uzasadniającą stwierdzenie przez sąd rażącego naruszenia prawa przy bezczynności lub przewlekłym prowadzeniu postępowania przez organ. Jednak już długotrwałość takiej bezczynności może podlegać ocenie jako istotna przesłanka stwierdzenia "rażącego naruszenia prawa", zwłaszcza jeżeli brak jest innych usprawiedliwiających ten stan okoliczności, jak choćby np. konieczność przeprowadzenia wyjątkowo skomplikowanych i żmudnych działań związanych z przygotowaniem do udostępnienia informacji objętych wnioskiem o udzielenie informacji publicznej". "W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie decyduje sam tylko przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania tejże bezczynności. Chodzi tutaj o wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, takim jak oczywiście lekceważący stosunek organu do złożonego wniosku strony, duże natężenie braku woli organu w załatwieniu wniosku, działanie organu wbrew określonym standardom bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki" (wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2020 r. I OSK 1419/19, LEX nr 3009325 ).

Jak wyżej wskazano, w przedmiotowej sprawie tego rodzaju okoliczność, a więc przykładowo natężenie złej woli organu, nie ma miejsca.

W pkt III wyroku Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie, co odnosi się do żądania przyznania sumy pieniężnej i wymierzenia grzywny. Te dodatkowe restrykcje zostały pozostawione uznaniu Sądu ("może orzec" w art. 149 § 2 ppsa). Ustawodawca nie przewidział ściśle określonych przypadków ani nie wskazał kryteriów rozstrzygania w tej kwestii, toteż ocena w tym zakresie powinna uwzględniać całokształt okoliczności wyznaczony przez wiele zmiennych. Poza okolicznościami już wskazanymi należy podkreślić, że w realiach sprawy nie sposób przypuszczać, że bez wymierzenia grzywny organ nie udostępni żądanej informacji publicznej, skoro do pełnego udostępnienia już doszło; odpada zatem potrzeba dyscyplinowania organu. Z kolei wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać przekonujące uzasadnienie odnoszące się do konkretów związanych z sytuacją skarżącego. "Stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego). Przyznanie sumy pieniężnej ma charakter swego rodzaju zadośćuczynienia spowodowanego długotrwałą bezczynnością lub przewlekłością w prowadzeniu postępowania i nie znosi, czy też nie ogranicza ewentualnych roszczeń strony skarżącej względem organu z tytułu odszkodowania oraz nie podlega zaliczeniu na jego poczet. Należy przyjąć, że ma ona charakter represyjny względem organu administracyjnego w związku z krzywdą jaką strona poniosła wskutek zwłoki organu w rozpoznaniu wniosku i długotrwałego, bezskutecznego oczekiwania na rozstrzygnięcie sprawy przez organ" ( wyrok NSA z dnia 16 listopada 2021 r. II OSK 1201/21 LEX nr 3289202 ). Z kolei "Wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym strona skarżąca, domagająca się przyznania sumy pieniężnej powinna wskazać na zakres uszczerbku, straty lub krzywdy wywołanej bezczynnością. Aktywność sądu jest w takim przypadku uwarunkowana przede wszystkim wskazaną przez skarżącego argumentacją" (wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2020 r. I OSK 3094/19, LEX nr 2982155).

Nie negując tego, że istotne dla skarżącego było szybkie zdobycie informacji, Sąd doszedł do przekonania, że przyznanie skarżącemu rekompensaty nie byłoby zasadne. Jak to już wskazano, przyznanie sumy pieniężnej ma charakter przede wszystkim prewencyjny i kompensacyjny, służąc zadośćuczynieniu za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. W konsekwencji suma pieniężna może być przyznana w przypadku dopuszczenia się przez organ przewlekłości lub bezczynności o szczególnym charakterze, w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, uzasadniającym zastosowanie wobec strony środka kompensacyjnego. Jest to uprawnienie dyskrecjonalne Sądu, a zatem możliwość, z której należy korzystać, jeżeli realia rozpoznawanej sprawy są nieakceptowalne z punktu widzenia ochrony praw strony

W przedmiotowym wypadku taka szczególnie drastyczna sytuacja nie wystąpiła, a wniosek także nie zawiera okoliczności wskazujących na doznanie krzywdy w wymiarze uzasadniającym przyznanie sumy pieniężnej. Organ bowiem bez wątpliwości spełnił żądanie wniosku, czym umożliwił skarżącemu zebranie materiałów prasowych.

W pkt IV Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, albowiem skarżący uiścił wpis od skargi w takiej wysokości na wezwanie Sądu (k. 27 i k. 30). W razie uwzględnienia skargi przysługuje skarżącemu od organu, który dopuścił się bezczynności zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 ppsa). Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście zalicza się m.in. poniesione przez stronę koszty sądowe (art. 205 § 1 ppsa). Koszty sądowe obejmują m.in. opłaty sądowe (art. 211 ppsa). Opłatą sądową jest m.in. wpis (art. 212 § 1 ppsa). Wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej – 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2021 r. poz. 535).