Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 18 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant specjalista Dominika Janicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2014 roku sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej intelektualnie 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej D. K. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. LS

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 listopada 2013 r. w sprawie I OSK 2542/12 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 czerwca 2012 r. (sygn. akt II SA/Łd 440/12) stwierdzający nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie wygaśnięcia decyzji o skierowaniu D. K. do domu pomocy społecznej.

Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...], znak [...] Prezydent Miasta Ł. stwierdził wygaśnięcie z dniem 1 października 2010 r. decyzji własnej z dnia 31 grudnia 2003 r. znak: [...] o skierowaniu D. K. do Domu Pomocy Społecznej dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej intelektualnie przy ul. A 5 m 2 w Ł. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, że Miasto Ł. reprezentowane przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej zlecało A realizację zadania z zakresu pomocy społecznej na podstawie umowy z dnia 20 stycznia 2009 r. Oświadczeniem z dnia 23 sierpnia 2010 r. Miasto Ł. rozwiązało umowę ze skutkiem na dzień 30 września 2010 r. Podstawą rozwiązania umowy było nienależyte wykonywanie łączącej strony umowy. W związku z powyższym, od dnia 1 października 2010r., A prowadzi prywatny, tj. nie prowadzony na zlecenie Miasta Ł. dom pomocy społecznej na podstawie zezwolenia warunkowego Wojewody [...]. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Ł. nie ma podstaw do zawarcia umowy z A jako domem prowadzonym przez podmiot niepubliczny na podstawie art. 65 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej. Organ wyjaśnił, że podstawą prawną realizacji zadania prowadzenia domu pomocy społecznej na zlecenie Miasta Ł. była umowa z dnia 20 stycznia 2009r. Wobec jej rozwiązania odpadła podstawa prawna dająca możliwość realizacji decyzji. Skoro bowiem Miasto rozwiązało umowę, a wobec istotnych zastrzeżeń co do funkcjonowania domu pomocy społecznej nie ma możliwości nawiązania nowego stosunku prawnego, wyczerpuje to niewątpliwie przesłankę bezprzedmiotowości decyzji. Z uwagi na złożoną przez opiekuna prawnego rezygnację z przeniesienia podopiecznej, decyzją z dnia 26 listopada 2010r. umorzono postępowanie administracyjne w sprawie umieszczenia podopiecznej w Domu Pomocy Społecznej przy ul. B 4/6 w Ł.

W odwołaniu od tej decyzji D. K. wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając stanowisko wyrażone w motywach decyzji organu I instancji.

W skardze na powyższą decyzję D. K. wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "p.p.s.a.") tj.:

a) art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a. w związku z art. 16 § 1 k.p.a. w związku z art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz.U. nr 175 z 2009r., poz. 1362 ze zm.), polegające na wygaszeniu decyzji o skierowaniu skarżącej do domu pomocy społecznej, w sytuacji gdy nie została spełniona żadna z przesłanek warunkujących zastosowanie art. 162 k.p.a., a wygaszenie wskazanej decyzji naruszało zasadę trwałości decyzji administracyjnej, interes społeczny oraz interes strony, czyli skarżącej;

b) art. 6 § 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sprzeczne z zasadą praworządności przyjęcie, iż podstawą prawną wygaszanej decyzji oprócz przepisów prawa materialnego wprost w niej wskazanych, były również postanowienia umowy cywilno – prawnej zawartej przez MOPS z podmiotem prowadzącym dom pomocy społecznej, do którego skierowano skarżącą oraz przepisy innych aktów, nie wskazanych w decyzji;

c) art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie należyte stanu faktycznego sprawy oraz niedostateczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 czerwca 2012 r. (sygn. akt II SA/Łd 440/12) stwierdził, iż skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane, które Sąd zobligowany był uwzględnić z urzędu. W ocenie Sądu I instancji zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem przepisów prawa, co skutkuje stwierdzeniem jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Sąd I instancji, przytaczając treść art. 33 § 1-3 k.p.a. wskazał, iż z uwagi na to, że uregulowania prawne w zakresie pełnomocnictwa zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego nie są kompletne, przy wyjaśnianiu sytuacji odnoszącej się do tej instytucji należy posiłkowo stosować zasady wyrażone w Kodeksie cywilnym, w tym w art. 106, który stanowi, że pełnomocnik może ustanowić dla mocodawcy innych pełnomocników tylko wtedy, gdy umocowanie takie wynika z treści pełnomocnictwa, z ustawy lub ze stosunku prawnego będącego podstawą pełnomocnictwa. Pełnomocnik główny może zatem ustanowić dla mocodawcy dalszych pełnomocników (substytutów) tylko wówczas, gdy jest do tego umocowany. Umocowanie takie może wynikać wyłącznie z treści pełnomocnictwa lub z treści stosunku prawnego stanowiącego podstawę pełnomocnictwa (stosunku podstawowego), np. z umowy zlecenia, umowy agencyjnej, ewentualnie przepisu ustawy, który wprost przyznaje pełnomocnikowi takie uprawnienie. Sąd I instancji wyjaśnił, iż przy ustalaniu, czy umocowanie do ustanowienia substytutów zostało przyznane, należy dokonać interpretacji oświadczenia woli o udzieleniu pełnomocnictwa zgodnie z art. 65 § 1 k.c., zaś umowy będącej źródłem stosunku podstawowego - przy uwzględnieniu również art. 65 § 2 k.c. ( K. Kopaczyńska – Pieczniak - Komentarz do art. 106 Kodeksu Cywilnego – Wydawnictwo LEX ). Sąd I instancji wskazał również, iż z treści art. 103 § 1 k.c. wynika, że ważność czynności, w sytuacjach tam wskazanych, zależy od potwierdzenia jej przez mocodawcę. W okolicznościach sprawy, do odwołania wniesionego przez adw. A. W. załączone zostało pełnomocnictwo "do prowadzenia sprawy D. K. przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Ł.", podpisane przez M. B. W aktach postępowania administracyjnego znajduje się kserokopia pełnomocnictwa z dnia 18 listopada 2010r. podpisanego przez A. D. – B. (opiekuna prawnego D. K.), upoważniającego M. B. do występowania przed organami administracji, w tym Samorządowym Kolegium Odwoławczym w sprawie skierowania podopiecznej do domu pomocy społecznej. Z treści tego pełnomocnictwa nie wynika uprawnienie M. B. do ustanawiania dla mocodawcy dalszych pełnomocników. W aktach sprawy brak jest również dokumentu rozszerzającego zakres pełnomocnictwa, czy też potwierdzającego wniesienie odwołania przez A. D. – B. jako opiekuna prawnego D. K. Dokumentu takiego nie złożono również w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Przy tej treści pełnomocnictwa, w ocenie Sądu I instancji, nie było zatem możliwe skuteczne wniesienie odwołania do organu II instancji. Tymczasem organ odwoławczy nie podjął niezbędnych, przewidzianych w art. 64 § 2 k.p.a. czynności w celu uzupełnienia braków formalnych odwołania, które nie zostało podpisane przez stronę, ani przez należycie umocowanego pełnomocnika i wydało decyzję merytorycznie je rozstrzygającą. Tym samym organ odwoławczy działał w warunkach przewidzianych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co skutkuje nieważnością zaskarżonego aktu.

Wspomnianym na wstępie wyrokiem z dnia 22 listopada 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt I OSK 2542/12) uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 czerwca 2012 r. (sygn. akt II SA/Łd 440/12) stwierdzający nieważność decyzji utrzymującej w mocy decyzję w przedmiocie wygaśnięcia decyzji o skierowaniu D. K. do domu pomocy społecznej. W uzasadnieniu Sąd kasacyjny uznał za nieuzasadnione przyjęcie przez Sąd I instancji, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sytuacji braku dokumentu, wykazującego w prawidłowy sposób umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu strony postępowania nie można automatycznie przypisywać charakteru rażącego naruszenia prawa. Co prawda regułą obowiązującą jest, że warunkiem skuteczności czynności pełnomocnika jest dołączenie pełnomocnictwa, zaś skutkiem jego braku - wezwanie do uzupełnienia tego braku zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., jednakże podjęcie postępowania administracyjnego i zakończenie decyzją administracyjną, pomimo braku pełnomocnictwa, wymaga rozważenia z uwzględnieniem okoliczności potwierdzenia przez stronę czynności procesowej dokonanej przez nienależycie umocowanego pełnomocnika. Potwierdzenie przez stronę czynności procesowej nienależycie umocowanego pełnomocnika nie daje podstaw do przyjęcia rażącego naruszenia prawa. Jedynie w razie braku potwierdzenia przez stronę czynności procesowej żądania wszczęcia postępowania w sprawie daje podstawę do przyjęcia naruszenia rażącego naruszenia prawa. (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1433/06, dostępne w CBOIS: https://cbois.nsa.gov.pl). Nieuzupełnienie tego braku na skutek wadliwego działania organu nie pociąga przy tym za sobą nieważności dokonanej czynności procesowej, jeżeli zostanie dowiedzione, że pełnomocnik był prawidłowo umocowany do działania. Za prawidłowe uznano zatem stanowisko Sądu I instancji jedynie co do tego, że odwołanie od decyzji organu I instancji obarczone było brakiem formalnym, który powinien był zostać uzupełniony. Wskazano wszakże, że sąd może dopuścić z urzędu dowód z dokumentu (art. 106 § 3 p.p.s.a.), który wyjaśni kwestię udzielonego przez stronę pełnomocnictwa. W sytuacji dowiedzenia, że dokonana czynność była objęta udzielonym prawidłowo pełnomocnictwem, niepodjęcie przez organ wymaganych prawem czynności mających na celu usunięcie braku formalnego podania stanowi jedynie inne uchybienie niemające wpływu na wynik sprawy.

W dniu 17 marca 2014r. pełnomocnik skarżącej przedłożył oświadczenie jej opiekuna prawnego, z treści którego wynika, iż udzielone przezeń w postępowaniu administracyjnym pełnomocnictwo obejmowało również uprawnienie do udzielania dalszych pełnomocnictw. Opiekun prawny skarżącej potwierdził również wszystkie czynności podjęte w postępowaniu przez ustanowionego pełnomocnika oraz pełnomocnika dalszego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w k.p.a. lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) .

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia orzeczeń organów administracji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego w stopniu określonym w cytowanym przepisie.

W pierwszej kolejności wskazać jednak należy, iż na podstawie art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W świetle wywodów, zawartych w motywach wyroku kasacyjnego oznacza to, że obowiązkiem sądu I instancji była wyjaśnienie kwestii prawidłowości udzielonego w postępowaniu administracyjnym pełnomocnictwa, w sytuacji zaś dowiedzenia, że dokonana czynność była objęta udzielonym prawidłowo pełnomocnictwem, uznanie zaniechania organu w zakresie usunięcia braku formalnego odwołania, za uchybienie niemające wpływu na wynik sprawy.

W świetle zatem oświadczenia złożonego przez opiekuna prawnego skarżącej, nie budzi wątpliwości, że intencją ustawowego przedstawiciela skarżącej było umocowanie do działania ustanowionego pełnomocnika również w zakresie udzielania dalszych pełnomocnictw. Zgodnie zatem ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uchybienie organu odwoławczego, związane z niepodjęciem czynności, zmierzających do usunięcia braku formalnego odwołania, nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Przechodząc natomiast do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, wskazać należy, iż przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja rozstrzygająca w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. o wygaśnięciu decyzji orzekającej o skierowaniu skarżącej do domu opieki społecznej określonego typu na podstawie przepisów ustawy z dnia 2 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

Zgodnie z powołanym przepisem organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Dla stwierdzenia wygaśnięcia decyzji należy zatem w sposób niewątpliwy przesądzić, że decyzja podlegająca wygaszeniu stała się bezprzedmiotowa. Jednocześnie wygaśnięcie decyzji z powodu jej bezprzedmiotowości albo nakazuje przepis prawa, albo należy wykazać, że leży to w interesie społecznym bądź w interesie strony. Oznacza to, że samo stwierdzenie bezprzedmiotowości decyzji nie jest przesłanką wystarczającą do zastosowania cytowanej normy prawnej. Co istotne, nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca art. 162 § 1 pkt. 1 k.p.a., gdyż przepis ten stanowi odstępstwo od ogólnej, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych.

Stosownie do regulacji zawartej w art. 54 ust.1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. ustawy o pomocy społecznej, osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej.

Na podstawie ust. 2 art. 54 ustawy o pomocy społecznej osobę, o której mowa w ust. 1, kieruje się do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, z zastrzeżeniem ust. 2a, chyba że okoliczności sprawy wskazują inaczej, po uzyskaniu zgody tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego na umieszczenie w domu pomocy społecznej. Decyzja w trybie art. 54 ustawy o pomocy społecznej zawiera w istocie trzy elementy: skierowanie, rozstrzygnięcie o umieszczeniu i o kosztach pobytu. Zmiana okoliczności faktycznych, związanych z każdym z tych elementów uprawnia do zmiany decyzji w trybie art. 106 powołanej ustawy. Przy czym należy pamiętać, że skierowanie do domu pomocy społecznej oznacza, że podopieczny spełnia przesłanki do skorzystania z tej formy pomocy, określone w art. 54 ustawy. Tak więc kwestie związane z umieszczeniem w określonym ośrodku i ustalenie zasad odpłatności i ewentualne zmiany w tym zakresie co do zasady nie mają wpływu na byt rozstrzygnięcia o skierowaniu do domu pomocy społecznej

Trafnie zarzuca pełnomocnik skarżącej, że ustawa o pomocy społecznej nie przewiduje wygaśnięcia decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej. Już to stwierdzenie przesądza o wadliwości zaskarżonych decyzji. Nie budzi zatem wątpliwości, że brak było podstaw do zastosowania tej podstawy prawnej decyzji. Ponadto argumentacja organu w zakresie pozostałych przesłanek określonych w powołanym przepisie: uzasadnionego interesu społecznego bądź interesu samej skarżącej jest tak lakoniczna, wręcz szczątkowa, że nie poddaje się weryfikacji..

Niezależnie od powyższego już samo ustalenie organu, że decyzja o skierowaniu D. K. do domu pomocy społecznej stała się bezprzedmiotowa z dniem 1 października 2010 jest wadliwe. Organ nie uwzględnił w swych rozważaniach, że okoliczności wykazywane jako uzasadnienie rozstrzygnięcia nie dotyczyły samych przesłanek, przesądzających o uprawnieniu do skorzystania z tej formy pomocy.

Bezprzedmiotowość decyzji wynika natomiast z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialno - prawnego, nawiązanego na podstawie tejże decyzji stosunku prawnego na skutek np. rezygnacji z uprawnień przez stronę czy zmiany stanu faktycznego bądź prawnego. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia o bezprzedmiotowości decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej przesądza, w ocenie organu, fakt rozwiązania umowy cywilnoprawnej z podmiotem prowadzącym ten ośrodek, do którego została skierowana D. K. Trafnie wszakże podnosi pełnomocnik skarżącej, że argumentacja ta jest wadliwa. Byt umowy cywilnoprawnej nie może mieć przesądzającego znaczenia dla losów decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej. Podstawę stosunku prawnego, przesadzającego o skierowaniu skarżącej do domu pomocy społecznej stanowi bowiem decyzja administracyjna wydana na podstawie przepisów ustawy o pomocy społecznej i kodeksu postępowania administracyjnego, a nie umowa zawarta przez organ z innym podmiotem. Zatem rozwiązanie umowy cywilnoprawnej nie daje podstaw do wniosku, że odpadła podstawa prawna spornej decyzji. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2013r., syg.akt I OSK 2839/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl)

Nie stanowią o bezprzedmiotowości decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej powoływane przez organ okoliczności związane z cofnięciem zezwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej przez A. Okoliczność tę należy jednak uznać za równoznaczną z potrzebą zmiany decyzji z dnia 31 grudnia 2003r., w zakresie w jakim wskazuje prawo pobytu skarżącej w DPS A, bowiem z dniem rozwiązania umowy o świadczenie usług, przestały istnieć warunki do zapewnienia przez gminę usług opiekuńczych w tym domu. Podstawę do zmiany decyzji powinien stanowić art. 106 ust. 5 zdanie 2 ustawy o pomocy społecznej. Działanie organu jest w okolicznościach niniejszej sprawy działaniem na korzyść strony, a zatem stosownie do tego przepisu nie wymaga jej zgody. Zmiana miejsca realizacji świadczenia, polegająca na zmianie domu pomocy społecznej, w sytuacji braku możliwości kontynuowania, zawartej pomiędzy gminą a podmiotem prowadzącym daną placówkę, umowy o świadczenie tego typu usług, jest działaniem na korzyść strony, gdyż umożliwia jej kontynuację pobytu w odpowiedniej placówce.

Reasumując, zmiana okoliczności faktycznych, polegających na rozwiązaniu przez Miasto Ł. umowy o świadczenie usług z podmiotem prowadzącym DPS A nie stanowi podstawy do wygaszenia w oparciu o przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzji kierującej skarżącą do tego Domu, stanowi natomiast podstawę do zmiany tej decyzji w trybie art. 106 ust. 5 zdanie drugie ustawy o pomocy społecznej w zw. z art. 163 k.p.a.

Z uwagi na powyższe, wobec naruszenia przepisu prawa materialnego przez bezpodstawne wygaszenie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia 31 grudnia 2003 roku na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. "a" w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto po myśli art. 200 p.p.s.a, zasadzając na rzecz skarżącej ich zwrot w kwocie równej wynagrodzeniu ustanowionego pełnomocnika, określonemu na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 lit b w zw. z § 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.) na kwotę 480, -zł., uwzględniając nakład pracy pełnomocnika, charakter sprawy oraz fakt, iż sprawa była przedmiotem dwukrotnego rozpoznania przez sąd I instancji.

Stosownie do treści art. 152 p.p.s.a. stwierdzono natomiast, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Prowadząc ponownie postępowanie, organy, podejmując stosowne rozstrzygnięcie winny uwzględnić sformułowane powyżej poglądy prawne.

d.r.