Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant Specjalista Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2026 r. sprawy ze skargi [...] Izby Radców Prawnych w W. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w K. z dnia 16 września 2025 r. nr OA.0123.248.2025 w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę.

Pismem z 18 października 2025 r. [...] Izba Radców Prawnych w W. (dalej: Skarżąca) złożyła skargę na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w K. (dalej: Prezes SO) z dnia 16 września 2025 r., nr w OA.0123.248.2025 utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Sądu Rejonowego w P. (dalej: Prezes SR) z dnia 25 lipca 2025r., [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 14 lipca 2025 roku do Prezesa SR wpłynął wniosek Skarżącej o udostępnienie informacji publicznej:

1.Ile postanowień o wyznaczeniu pełnomocnika z urzędu zostało przez tut. Sąd skierowanych w latach 2022-2024 do właściwej okręgowej rady adwokackiej celem wyznaczenia adwokata?

2.Ile postanowień o wyznaczeniu pełnomocnika z urzędu zostało przez tut. Sąd skierowanych w latach 2022-2024 do właściwej rady okręgowej izby radców prawnych celem wyznaczenia radcy prawnego?

3. Ile zostało wydanych przez tut. Sąd/prezesa/referendarza tut. Sądu w latach 2022- 2024 postanowień/zarządzeń o wyznaczeniu pełnomocnika z urzędu w postępowaniu karnym, w których pełnomocnikiem został ustanowiony adwokat?

4.Ile zostało wydanych przez tut. Sąd/prezesa/referendarza tut. Sądu w latach 2022- 2024 postanowień/zarządzeń o wyznaczeniu obrońcy z urzędu, w których obrońcą został ustanowiony adwokat?

5.Ile zostało wydanych przez tut. Sąd/prezesa/referendarza tut. Sądu w latach 2022- 2024 postanowień/zarządzeń o wyznaczeniu pełnomocnika z urzędu w postępowaniu karnym, w których pełnomocnikiem został ustanowiony radca prawny?

6.Ile zostało wydanych przez tut. Sąd/prezesa/referendarza tut. Sądu w latach 2022- 2024 postanowień/zarządzeń o wyznaczeniu obrońcy z urzędu, w których obrońcą został ustanowiony radca prawny?

We wniosku Skarżąca podała argumentację wskazującą na brak zasadności uznania wnioskowanej informacji za informację przetworzoną. Wyprzedzająco, gdyby jednak Prezes SR zakwalifikował wnioskowaną informację jako informację przetworzoną wskazała szczególnie istotny interes publiczny jako cyt. "niezbędny do przeanalizowania obecnej praktyki w zakresie wyznaczania pełnomocnika/obrońcy z urzędu, funkcjonowania pomocy prawnej i szeroko rozumianego wymiaru sprawiedliwości, jako również dobru klientów reprezentowanych przez pełnomocników/obrońców z urzędu". Podała także, że prowadzenie badań w zakresie funkcjonowania pomocy prawnej jest ustawowym zadaniem samorządu radców prawnych. Działania podejmowane w celu usprawnienia działania instytucji pełnomocnika czy obrońcy z urzędu niewątpliwie są szczególnie istotne dla interesu publicznego bowiem bezsprzecznie są podejmowane w interesie całego społeczeństwa.

Decyzją z 25 lipca 2025 r. Prezes SR odmówił uwzględnienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej.

W jej uzasadnieniu wskazał, że żądana informacja jest informacją publiczną przetworzoną. Sąd Rejonowy w P. nie posiada bazy danych której funkcjonalność umożliwiałaby proste wygenerowanie wskazanych informacji. Dla jej przygotowania do udostępnienia konieczny byłby wgląd do blisko 770 akt sprawy. Wymaga to zaangażowania środków osobowych i finansowych. Ponadto Skarżąca nie wykazała szczególnie istotnego interesu publicznego.

Prezes SR podniósł, że na gruncie przepisów k.p.k., k.k.w. i owirn tworzy się jedną listę obrońców (pełnomocników) na której są ujęci wspólnie i alfabetycznie adwokaci i radcy prawni. Ustanowienie obrońcy (pełnomocnika) odbywa się z listy czyli według kolejności na liście, przy czym sąd nie prowadzi statystyk ilu w tym zakresie było adwokatów a ilu radców prawnych, bowiem nie ma na to żadnego znaczenia - obywa zawody prawnicze mają monopol na obronę i same winny wiedzieć ilu radców prawnych wykonywało czynności, bowiem listy powstały na skutek list przesłany przez ORA i OIRP. W postępowaniu cywilnym w tym zakresie nie ma żadnych przepisów, przy czym interes korporacji w stworzeniu nowych przepisów nie jest interesem publicznym a prywatnym korporacji. Samo wykonywanie pełnomocnictwa z urzędu powierzone jest adwokatem lub radcą prawnym, sąd zaś nie jest upoważniony do ingerowania w te czynności

Od tej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie.

Podtrzymała w nim swoje stanowisko co do tego, że żądana informacja nie jest informacją publiczną przetworzoną. W związku zakwalifikowaniem informacji jako informacji przetworzonej Prezes SR niesłusznie doszedł do przekonania, że uzyskanie wnioskowanej informacji nie jest szczególnie istotne dla interesu. Uzupełniając swoje stanowisko w tej kwestii Skarżąca podała, że ustawowym zadaniem samorządu jest prowadzenie badań w zakresie funkcjonowania pomocy prawnej. Do zadań samorządu należy również współdziałanie w kształtowaniu i stosowaniu prawa, a w zakresie działania Skarżącej jest udzielanie opinii o projektach aktów prawnych, jak również przedstawianie wniosków dotyczących unormowań prawnych. Bez wątpienia więc samorząd radców prawnych ma realne możliwości wykorzystania wnioskowanej informacje która posłuży mu do przeanalizowania obecnej praktyki w obszarze objętym wnioskowaną informacją w kontekście obowiązujących przepisów prawa a to z kolei pozwoli wysnuć wnioski na przyszłość i ewentualnie zaproponować zmianę obowiązującego prawa

Po ponownej analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego Prezes SO utrzymał decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji podał mający zastosowanie w sprawie stan prawny oraz określił zakres przedmiotowy pojęć "informacja prosta" oraz "informacja przetworzona" w oparciu o poglądy wyrażone w orzeczeniach sądów administracyjnych.

Stwierdził, że informacja o jaką wnosiła Skarżąca nie miała charakteru informacji prostej, ponieważ niewystarczająca w tym przypadku była prosta selekcja dokumentów. Udzielenie odpowiedzi na jej wniosek wymagałoby istotnego nakładu sił i środków, co więcej zaangażowania do opracowania wnioskowanych danych na dłuższy okres szeregu pracowników. Powyższe doprowadziłoby też niewątpliwie do zakłócenia normalnego toku działania podmiotu zobowiązanego i utrudniło wykonywanie przypisanych mu funkcji poprzez oderwanie od standardowych obowiązków. Przygotowanie żądanej informacji przez pracowników musiałoby się także odbyć kosztem ich pozostałych obowiązków służbowych.

W ocenie Prezesa SO interes określonej osoby lub nawet grupy, aczkolwiek dla tej osoby lub grupy istotny i ważny, nie stanowi jednak interesu publicznego. Istnieje on wtedy, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa i na przykład w konsekwencji usprawniałoby działanie jego organów. Takiej okoliczności Skarżąca nie wykazała. Interesem publicznym nie jest bowiem interes konkretnej osoby lub nawet określonej grupy społecznej, w tym np. stowarzyszenia, nawet o działaniu ogólnopolskim, ale dotyczącego określonej grupy zawodowej. Prawo dostępu do informacji publicznej przetworzonej nie może być rozumiane jako nieograniczony instrument do pozyskiwania informacji o funkcjonowaniu organów administracji publicznej po to, aby na ich podstawie każda zainteresowana osoba lub podmiot mogły przygotować dokumentację przeznaczoną do wykorzystania na własny użytek.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżąca zaskarżyła decyzję Prezesa SO zarzucając jej:

• naruszenie art. 16 ust. 1 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. dz. U. z 2022r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim stanowi o tym, że informacja przetworzona jest udostępniania w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na odmowie przez organ udostępnienia Skarżącej wnioskowanej informacji ze względu na błędne przyjęcie, że wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, a Skarżąca nie wykazała, że jej uzyskanie przez nią jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, podczas gdy wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej przetworzonej, a nadto Skarżąca wykazała, że uzyskanie przez nią tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego przedstawiając w tym zakresie stosowną argumentację wskazując, że prowadzi działania zmierzające do przeanalizowania obecnej praktyki w zakresie wyznaczania pełnomocnika/obrońcy z urzędu, a w zakresie zadań ustawowych samorządu radców prawnych mieści się prowadzenie badań w zakresie funkcjonowania pomocy prawnej, jak również do zadań samorządu należy również współdziałanie w kształtowaniu i stosowaniu prawa, a w zakresie działania Skarżącej zawarte zostało udzielanie opinii o projektach aktów prawnych, jak również przedstawianie wniosków dotyczących unormowań prawnych;

• naruszenie przepisów postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy ti. art. 107 w zw. z art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z póżn. zm) poprzez brak właściwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji przez organ II instancji ze względu na brak odniesienia się do argumentacji Skarżącej przedstawionej w odwołaniu zmierzającej do zakwestionowania oceny charakteru wnioskowanej informacji jako informacji publicznej przetworzonej oraz brak wyjaśnienia z odniesieniem się do sytuacji faktycznej zaistniałej w przedmiotowej sprawie do przyczyn uznania, że uzyskanie przez Skarżącą wnioskowanej informacji nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego i nie odniesienie się w żaden sposób w tym zakresie do argumentacji przedstawionej przez Skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, co skutkowało niezrealizowaniem przez organ II instancji zasady przekonywania, bowiem nie wyjaśnił on zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę Skarżąca wniosła o uchylenie ww. decyzji w całości i przekazanie sprawy Prezesowi SO do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi przedstawiła dalszą argumentację na poparcie wniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Prezes SO podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o odrzucenie skargi, względnie o jej oddalenie jako niezasadnej i której zarzutów skarżący nie wykazał, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei według art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola - o której mowa powyżej - obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy niewątpliwie postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 u.d.i.p. według którego do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów orzekający w sprawie Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli w niniejsze sprawie jest decyzja Prezesa SO z dnia 16 września 2025 r., nr w OA.0123.248.2025 utrzymująca w mocy decyzję Prezesa SR z dnia 25 lipca 2025r., [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

W sprawie nie było zagadnieniem spornym okoliczność, że Prezes SO jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Stosownie zaś do art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 334 z późn. zm.) organem sądu okręgowego jest prezes tego sądu. Prezes sądu należy zatem do organów władzy publicznej, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i z tego względu jest obowiązany do udostępniania informacji publicznych będących w jego posiadaniu.

Spór w sprawie sprowadza się natomiast do dwóch kwestii, a mianowicie po pierwsze, czy informacja, której udostępnienia domaga się Skarżąca jest informacją publiczną przetworzoną. Po drugie, jeśli tak - to czy Skarżąca wykazała szczególnie istotny interes publiczny w jej uzyskaniu.

Przystępując do badania sprawy co do kwestii pierwszej Sąd podziela w tym zakresie pogląd wyrażony przez tutejszy Sąd między innymi w wyrokach z 9 lipca 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 367/25 oraz z 2 lipca 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 542/25 co do kwalifikacji informacji publicznej jako przetworzonej. Regulacja art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie definiuje pojęcia informacji przetworzonej. Przewiduje ona jedynie, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dokonując wykładni pojęcia "informacji przetworzonej" należy odwołać się zatem do ugruntowanych już poglądów orzecznictwa sądowoadministracyjnego. I tak, NSA w wyroku z 2 września 2022r., sygn. akt III OSK 1534/21 wskazał, że informacja publiczna przetworzona to taka informacja publiczna, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem a niezbędnym, podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. też wyrok NSA z 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1746/14). Ważne jest, aby w każdym przypadku, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powołuje się na to że ma ona charakter przetworzony i okoliczność ta stanowi podstawę decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia w uzasadnieniu tej decyzji podał fakty, które będą tę ocenę potwierdzać. Konieczne jest więc wykazanie, jakie konkretnie działania należy podjąć celem przetworzenia informacji, ilu pracowników i przez jaki czas będzie zaangażowanych w ten proces, czy żądane informacje składają się z informacji prostych, a jeżeli tak, to gdzie i w jakich kategoriach zbiorów się znajdują, w jakim zakresie i przez jaki okres praca organu będzie zakłócona, czy przetworzenie informacji będzie się wiązało z ponadstandardowymi nakładami finansowymi, etc. Chodzi zatem o podanie takiego zbioru informacji, które pozwolą na pozytywną weryfikację przyjętego w decyzji stanowiska, iż żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 5 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Go 552/24; wyrok WSA w Szczecinie z 16 października 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 286/24). Również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, może być traktowana jako informacja przetworzona (por. wyroki NSA: z dnia 3 listopada 2022 r. sygn. akt III OSK 5896/21; z dnia 25 stycznia 2019 r. sygn. akt III OSK 1233/21; z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 863/14; z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1645/14).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy orzekające w sprawie organy wykazały, że udostępnienie żądanych informacji wymagać będzie sprawdzenia z osobna blisko 770 akt sprawy. Będzie to wymagało dodatkowego zaangażowania środków osobowych oraz finansowych. W ocenie Sądu oznacza to, że udostępnienie informacji w zakresie wyznaczonym wnioskiem Skarżącej pozwala uznać żądane informacje jako informacje publiczne przetworzone.

Odnosząc się do drugiej spornej kwestii zaznaczyć trzeba, że art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. dla skuteczności wniosku dostępowego wymaga wykazania po stronie podmiotu, który go złożył szczególnie istotnego interesu publicznego. Jak wskazał NSA w uzasadnieniu w wyroku z dnia 16 lipca 2024 r.; sygn. akt III OSK 124/23 pojęcie szczególnie istotnego interesu publicznego nie zostało zdefiniowane, a jego treść ukształtowała praktyka oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. Przyjmuje się, że na to pojęcie składają się trzy przesłanki:

1) przesłanka działania wnioskodawcy dla szerszej grupy osób; wnioskodawca musi wskazać, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub wywoła skutki dotyczące potencjalnie dużego kręgu adresatów (por.m.in. M. Jabłoński, K. Wygoda, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wrocław 2002, s. 35);

2) przesłanka działania służącego społecznie akceptowalnym celom związanym z naprawą istniejących struktur administracyjnych lub społecznych;

3) przesłanka związana z możliwością rzeczywistego wykorzystania przez wnioskodawcę informacji w taki sposób, aby miała ona wpływ na określone działania lub sytuację (por.m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r.; sygn. akt I OSK 2111/13; podobnie wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 sierpnia 2010 r.; sygn. akt I OSK 787/10, z dnia 7 grudnia 2011 r.; sygn. akt I OSK 1737/11 oraz z dnia 5 marca 2013 r.; sygn. akt I OSK 3097/12).

W ocenie Sądu, dokonując oceny występowania po stronie Skarżącej szczególnie istotnego interesu publicznego organy obu instancji prawidłowo uznały jego brak w okolicznościach tej sprawy. Podnoszony przez Skarżącą argument przeprowadzania analizy praktyki wyznaczania pełnomocnika/obrońcy z urzędu, dążenie do poprawy funkcjonowania pomocy prawnej, prowadzenie badań funkcjonowania instytucji pełnomocnika czy obrońcy z urzędu czy też usprawnienie działania tej instytucji nie są wystarczające do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka "szczególnie istotnego interesu publicznego". Zakres żądanych informacji w istocie nie ma związku z faktycznym wykonywaniem/funkcjonowaniem pomocy prawnej i tym samym deklarowanym dążeniem do usprawnienia działania instytucji pełnomocnika czy obrońcy z urzędu. Informacja o ilości postanowień/zarządzeń o wyznaczeniu radcy prawnego lub adwokat do wykonywania pomocy prawnej z jednego Sądu - w badanej sprawie Sądu Rejonowego w P. - nie tylko nie będzie miała cech reprezentatywności, ale także nie stanowi bazy do prowadzenia badań nad usprawnieniem działania instytucji pełnomocnika/obrońcy z urzędu.

Sąd nie kwestionuje przy tym, że problematyka wykonywania pomocy prawnej należy do sfery publicznej i wymaga stałego doskonalenia, tym niemniej w badanej sprawie podjęto działania niezapewniające odpowiedniego przeglądu praktyki realizacji pomocy prawnej. Wręcz przeciwnie, odnieść można wrażenie że chodzi o interes korporacyjny a nie interes publiczny. Skarżącą interesuje bowiem de facto ilu radców prawnych i adwokatów wyznaczono do wykonywania pomocy prawnych z urzędu.

Nie można przy tym nie zauważyć, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest uzyskanie informacji publicznej, której wnioskodawca nie posiada a którą jest zainteresowany. Tymczasem część żądanych informacji - co do liczby radców prawnych realizujący pomoc prawną – jest w posiadaniu samorządu radców prawnych.

Wymaga podkreślenia, że wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej (o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) dla jej uzyskania powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, której "znaczność" jest wyznaczona materią żądanej informacji - ale również, że jej otrzymanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej i lepszej ochrony interesu publicznego (por. wyrok NSA z 27 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 30/24). Taka okoliczność nie została w niniejszej sprawie wykazana. Nie jest nią bowiem udzielanie opinii o projektach aktów prawnych czy też przedstawianie wniosków dotyczycących przepisów prawa. Udział Skarżącej w procesie legislacyjnym nie ma charakteru wiążącego i nie dowodzi o posiadaniu przez nią decydującego, ostatecznego wpływu na kształtowanie prawa.

Wobec powyższego, po stwierdzeniu braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę jako nieuzasadnioną oddalić, na podstawie art. 151 p.p.s.a.