Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] w likwidacji z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1783/23 w sprawie ze skargi [...] w likwidacji z siedzibą w W. na decyzję Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [...] w likwidacji z siedzibą w W. na rzecz Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1783/23 oddalił skargę [...] w likwidacji z siedzibą w W. na decyzję Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 5 października 2022 r. do Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego wpłynął wniosek [...] w likwidacji w W. (dalej: "skarżąca", "[...]") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: "czy Komisja Nadzoru Finansowego podejmowała środki nadzorcze w stosunku do Towarzystwa [[...] Funduszy Inwestycyjnych SA] oraz Depozytariusza [[...] SA] w celu rozwiązania przedmiotowej sprawy oraz czy wdrożone zostały odpowiednie procedury zarządzania konfliktem interesów w odniesieniu do depozytariusza oraz IQ TAX 1" ze względu na obowiązek ochrony tajemnicy zawodowej, o której mowa w art. 280 ust. 2 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 1523 z późn. zm., zwana dalej: "ustawa o funduszach inwestycyjnych") w związku z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 188, zwana dalej: "ustawa o nadzorze nad rynkiem kapitałowym").

Pismem z dnia 5 stycznia 2023 r. poinformowano [...], że żądane informacje dotyczą informacji stanowiących tajemnicę zawodową w rozumieniu art. 280 ust. 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych.

Po dokonaniu analizy sprawy pismem z dnia 10 lutego 2023 r. poinformowano skarżącą, że wnioskowane informacje nie mogą zostać udostępnione gdyż objęte są tajemnicą zawodową, o której mowa w art. 280 ust. 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych zatem spełnione są przesłanki odmowy udostępnienia informacji publicznej, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, zwana dalej: "u.d.i.p."). W związku z powyższym, konieczne stało się wszczęcie z urzędu przez Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego (dalej: "Przewodniczący KNF", "organ") postępowania administracyjnego w przedmiocie odmowy udostępnienia żądanej informacji.

W dniu 24 marca 2023 r. [...] przesłała pismo, w którym zakwestionowała status prawny sprawy jako dotyczącej informacji publicznej i wniosła o umorzenie postępowania i udzielenie informacji.

Po rozpoznaniu wniosku, Przewodniczący KNF decyzją z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...], na podstawie art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 1 u.d.i.p. oraz upoważnienia nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., odmówił udostępniania wnioskowanej informacji publicznej.

Skarżąca [...] wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Przewodniczący KNF decyzją z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., zwana dalej: "k.p.a.") w związku z art. 5 ust. 1, art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 1 u.d.i.p. oraz upoważnienia nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r., utrzymał w mocy zaskrzoną decyzję.

Na powyższą decyzję [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Przewodniczący KNF ustosunkował się do zarzutów skargi, uznając je za pozbawione racji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę [...] uznając, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że biorąc pod uwagę zakres informacji żądanych we wniosku z dnia 5 października 2022 r. należy stwierdzić, że już tylko informacja obejmująca sam fakt podjęcia przez Komisję jakichkolwiek czynności nadzorczych wobec podmiotu nadzorowanego jest "informacją dotyczącą tych czynności", a w konsekwencji objęta jest zakresem ochrony przewidzianej w art. 280 ust. 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych. Nawet bowiem upublicznienie informacji o samym fakcie podjęcia działań nadzorczych może mieć wpływ na sytuację podmiotu nadzorowanego, choćby na jego wartość, a co za tym idzie, może godzić w interesy uczestników rynku kapitałowego.

Oceniając przebieg postępowania Sąd uznał, że Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego dokonał poprawnej wykładni art. 19 ust. 1 ustawy o nadzorze nad rynkiem kapitałowym w zw. z art. 280 ust. 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych. Organ właściwie ocenił pytanie [...] zawarte we wniosku z dnia 5 października 2022 r., dochodząc do trafnego wniosku, że dotyczy ono czynności, które Komisja Nadzoru Finansowego zobowiązana jest podejmować w ramach sprawowania nadzoru i prawidłowo zastosował art. 5 ust. 1 u.d.i.p., odmawiając udostępnienia informacji publicznej ze względu na obowiązek ochrony tajemnicy zawodowej, o której mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o nadzorze nad rynkiem kapitałowym w zw. z art. 280 ust. 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych.

Zdaniem Sądu odnosząc się z kolei do zarzutu związanego z art. 282 ust. 3 pkt 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych, to nie budzi wątpliwości, że nie narusza obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej przekazywanie informacji stanowiących taką tajemnicę za zgodą osoby, której ta informacja dotyczy. Nie można jednak podzielić poglądu [...], że wskazany przepis nie warunkuje jego zastosowania od zgody wszystkich podmiotów, których informacja dotyczy. W ocenie Sądu, literalna wykładnia omawianego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że jeżeli tajemnica dotyczy kilku osób, to konieczna jest zgoda ich wszystkich. To beneficjent tajemnicy zawodowej jest bowiem jej dysponentem. Na tle powyższego wypada także wskazać, że w rozpoznawanej sprawie zgoda, o której mowa w art. 282 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy nie została udzielona.

W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd nie dopatrzył się żadnego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Natomiast, uzasadnienie decyzji zawiera wyczerpujące wyjaśnienie powodów, z których organ odmówił udostępnienia informacji publicznej.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła [...],, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie:

1) art. 280 ust. 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych w zw. z art. 19 ustawy o nadzorze nad rynkiem kapitałowym poprzez nieprawidłowe zastosowanie i błędne uznanie, że tajemnica zawodowa uregulowana ww. przepisach wpływa na ograniczenie dostępu do informacji, o których udzielenie wnioskowała skarżąca;

2) art. 282 ust. 3 pkt 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych poprzez jego błędną interpretację i uznanie, iż w przedmiotowej sprawie konieczne jest wyrażenie zgody na ujawnienie tajemnicy zawodowej przez inne podmioty niż skarżąca;

3) art. 5 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające ograniczenie konstytucyjnego prawa do informacji publicznej;

4) art. 61 ust. 1 w zw. z ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (dalej: "Konstytucja RP") poprzez błędne zastosowanie polegające na nieuzasadnionej i niespełniającej warunków proporcjonalności odmowie udzielenia informacji nieznajdującej podstaw w potrzebie ochrony wartości prawnie chronionych wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP.

Mając powyższe na uwadze skarżąca kasacyjnie [...] wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Pismem procesowym z dnia 17 lipca 2024 r. uzupełniającym skargę kasacyjną skarżąca kasacyjnie [...] złożyła oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Przewodniczący KNF wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nadto również zrzekł się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie, jednocześnie wnosząc o jej rozpoznanie na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091).

Jako niezasadny ocenić należy zarzut naruszenia art. 280 ust. 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych w zw. z art. 19 ustawy o nadzorze nad rynkiem kapitałowym poprzez nieprawidłowe zastosowanie i błędne uznanie, że tajemnica zawodowa uregulowana ww. przepisach wpływa na ograniczenie dostępu do informacji, o których udzielenie wnioskowała skarżąca.

Z treści art. 280 ust. 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych wynika, że "tajemnicą zawodową w rozumieniu ust. 1 jest tajemnica obejmująca informację uzyskaną przez osobę wymienioną w ust. 1 w związku z podejmowanymi czynnościami służbowymi w ramach zatrudnienia, stosunku zlecenia lub innego stosunku prawnego o podobnym charakterze, dotyczącą chronionych prawem interesów podmiotów dokonujących czynności związanych z działalnością funduszu inwestycyjnego, alternatywnej spółki inwestycyjnej, funduszu zagranicznego, unijnego AFI lub zbiorczego portfela papierów wartościowych, w szczególności z lokatami oraz rejestrem uczestników funduszu inwestycyjnego, alternatywnej spółki inwestycyjnej, funduszu zagranicznego, unijnego AFI lub zbiorczego portfela papierów wartościowych, lub innych czynności w ramach regulowanej ustawą działalności objętej nadzorem Komisji, organu nadzoru państwa członkowskiego lub organu nadzoru państwa trzeciego, jak również dotyczącą czynności podejmowanych w ramach wykonywania tego nadzoru". Natomiast w art. 19 ust. 1 ustawy o nadzorze nad rynkiem kapitałowym wskazano, że "Przewodniczący Komisji, jego zastępcy, członkowie Komisji, pracownicy urzędu Komisji i osoby zatrudnione w Urzędzie Komisji na podstawie umowy o dzieło, umowy zlecenia albo innych umów o podobnym charakterze są obowiązani do zachowania tajemnicy zawodowej, której treść, zakres, ograniczenia oraz skutki naruszenia określa ustawa o obrocie instrumentami finansowymi, ustawa o funduszach inwestycyjnych, ustawa o giełdach towarowych i ustawa o finansowaniu społecznościowym dla przedsięwzięć gospodarczych".

Po pierwsze strona skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje przyjętej przez organ i Sąd I instancji wykładni tych przepisów. Wprawdzie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazała, że "celem tego przepisu jest ochrona interesu funduszu inwestycyjnego jako osoby prawnej, a której działalność jest kontrolowana przez inne podmioty, takie jak towarzystwo funduszy inwestycyjnych, depozytariusz oraz rada inwestorów, która pełni funkcję kontrolną. Instytucja tajemnicy zawodowej ma z kolei na celu zabezpieczenie wrażliwych informacji przed ich ujawnieniem osobom trzecim", co nie zmienia faktu, iż zarzut błędnej wykładni nie został podniesiony.

Po drugie owo błędne zastosowanie ww. przepisów ma się przejawiać w tym, że "Rady inwestorów nie można zakwalifikować jako podmiotu nieupoważnionego (zewnętrznego), ponieważ jest ona organem kontrolnym w ramach funduszu co wprost wynika z art. 140 Ustawy o funduszach. [...] nie jest zatem "osobą trzecią" i z tego powodu, wbrew interpretacji KNF podzielonej następnie przez WSA nie powinna być objęta zakazem ujawniania informacji stanowiących tajemnice zawodową, gdyż jako jeden z organów funduszu jest ona beneficjentem tej informacji i w związku z tym podmiotem uprawnionym do jej uzyskania". Otóż organ nie odmówił udostępnienia żądanej informacji, gdyż wystąpił o nią podmiot zewnętrzny (osoba trzecia), ale dlatego, że objęta jest ona tajemnicą zawodową. Ustalenia faktyczne w tym zakresie nie zostały zakwestionowane. Natomiast należy dodać, że informację publiczną może otrzymać każdy, kto o nią wnosi i bez znaczenia jest czy jest to podmiot "wewnętrzny", czy "zewnętrzny". Ubocznie jedynie można zauważyć, że skoro wnioskodawca wnosił o udostępnienie żądanych informacji, to jest jednak podmiotem "zewnętrznym".

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 282 ust. 3 pkt 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych "poprzez jego błędną interpretację i uznanie, iż w przedmiotowej sprawie konieczne jest wyrażenie zgody na ujawnienie tajemnicy zawodowej przez inne podmioty niż skarżąca", gdyż "gdyby bowiem tak było ustawodawca uwarunkowałby możliwość przekazania informacji stanowiących tajemnice zawodową od zgody "wszystkich osób" nie zaś od zgody pojedynczej "osoby". Otóż NSA podziela pogląd wyrażony przez Sąd I instancji, że jeżeli tajemnica dotyczy kilku osób, to konieczna jest zgoda ich wszystkich. To beneficjent tajemnicy zawodowej jest bowiem jej dysponentem (zob. Mroczkowski Rafał (red.), Ustawa o funduszach inwestycyjnych, Komentarz, Lex 2014). Fakt, że prawodawca użył w tym przepisie liczby pojedynczej - "za zgodą osoby" - nie może być wykładany, w taki sposób, iż wystarcza zgoda tylko jednej osoby spośród tych wszystkich, którzy są beneficjentami tajemnicy zawodowej, gdyż taka osoba kreowałaby się de facto wyłącznym dysponentem takiej tajemnicy zawodowej z pominięciem innych podmiotów, których ona także dotyczy.

Również trzeci z zarzutów naruszenia prawa materialnego nie mógł odnieść skutku. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 u.d.i.p. "poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie" przypomnieć należy, że niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego oznacza błąd w zakresie subsumcji stanu faktycznego wobec treści stosowanej normy prawnej. Może być zatem konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, jak i błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego. Nie podważono również skutecznie prawidłowości wykładni prawa materialnego stosowanego w realiach niniejszej sprawy, w tym art. 19 ust. 1 ustawy o nadzorze nad rynkiem kapitałowym w związku z art. 280 ust. 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych. Oznacza to, że w realiach niniejszej sprawy istotne jest zweryfikowanie, czy w podniesionym zarzucie niewłaściwego zastosowania prawa materialnego strona skarżąca kasacyjnie wykazała, że Sąd I instancji w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia. W ocenie NSA treść omawianego zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego nie daje jednak podstaw do przyjęcia wypełnienia tego obowiązku przez stronę skarżącą kasacyjnie, co czyni omawiany zarzut nieskutecznym. Niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego jest w ocenie strony skarżącej kasacyjnie konsekwencją jego błędnej wykładni, a zatem w sytuacji, gdy brak podstaw do zakwestionowania wykładni dokonanej przez Sąd I instancji, omawiany zarzut nie mógł odnieść skutku.

Dodatkowo o nieskuteczności tego zarzutu naruszenia prawa materialnego świadczy jego treść, która ewidentnie wskazuje na to, że strona skarżąca kasacyjnie na podstawie zarzutu niewłaściwego zastosowania przez organ i Sąd I instancji art. 5 ust. 1 u.d.i.p. kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy upatrując wadliwości działania WSA w Warszawie w nieprawidłowej, zdaniem strony skarżącej kasacyjnie, ocenie treści wniosku strony [...], że podstawą prawną udzielenia przedmiotowych informacji była ustawa o dostępie do informacji publicznych "nie zaś, jak było to w rzeczywistości" ustawa o funduszach inwestycyjnych. Stanowi to ocenę jednego z istotnych dokumentów postępowania, która jako taka mogłaby być zwalczana zarzutem naruszenia przepisów postępowania, a nie - tak jak w rozpoznawanej skardze kasacyjnej - zarzutem naruszenia prawa materialnego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię - niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Z tych wszystkich powodów omawiany zarzut naruszenia prawa materialnego sformułowany przez stronę skarżącą kasacyjnie okazał się niezasadny.

Z tych samych powodów na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 w zw. z ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, "poprzez błędne zastosowanie polegające na nieuzasadnionej i niespełniającej warunków proporcjonalności odmowie udzielenia informacji nieznajdującej podstaw w potrzebie ochrony wartości prawnie chronionych wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP". W rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy. W treści omawianego zarzutu nie zakwestionowano również prawidłowości wykładni wskazanych w nim przepisów. Wobec powyższego, w realiach niniejszej sprawy omawiany zarzut mógłby odnieść skutek jedynie w przypadku wykazania, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia. Błędu subsumcji strona skarżąca kasacyjnie jednak nie wykazała, co czyni omawiany zarzut nieskutecznym.

Skoro więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co z kolei skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.