Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2011 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty oddala skargę.

Decyzją znak [...] z [...] maja 2010 r. Prezydent Miasta R. działając na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r.- Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm., zwana dalej ustawą Prawo o ruchu drogowym) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej Kpa) orzekł o cofnięciu A. W. uprawnienia diagnosty nr [...] oraz o skreśleniu go z ewidencji diagnostów prowadzonej przez Prezydenta Miasta R.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, iż w dniu [...] czerwca 2000 r. wydał ww. osobie imienne uprawnienie diagnosty numer [...] uprawniające do dokonywania badań technicznych pojazdów w zakresie badań okresowych i badań dodatkowych: c, d, e, f. Decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r.

(z uwagi na zmianę przepisów) organ orzekł o nadaniu nowego imiennego uprawnienia diagnosty. Dotychczasowy numer uprawnienia [...] został zastąpiony numerem [...]. Ponadto organ dokonał wpisu diagnosty – A. W. do prowadzonej ewidencji diagnostów. W dniu zaś [...] kwietnia 2010 r. organ wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia A. W. uprawnień diagnosty. Podstawę powyższego stanowił wniosek Prokuratury Rejonowej R. - Zachód z dnia [...] marca 2010 r., wyrok Sądu Rejonowego w P. [...] Wydział Karny z dnia [...] stycznia 2009 r., sygn. akt [...], oraz utrzymujący go w mocy wyrok Sądu Okręgowego w R. [...] Wydział Karny Odwoławczy w sprawie [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Wyrokiem sądu I instancji A. W. został prawomocnie skazany za przestępstwo z art. 228 § 3 i art. 271 § 3 w związku z art. 11 § 2 kodeksu karnego.

Organ wskazał, że A. W. został uznany winnym tego, że działając na terenie stacji kontroli pojazdów w W. poświadczył: 1.) w dniach [...] i [...] września 2003 r. w dowodzie rejestracyjnym pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] nieprawdę o spełnianiu warunków technicznych przez ten pojazd dokonując wpisu o przeprowadzeniu badania technicznego, gdy w rzeczywistości badania tego nie dokonał oraz uzyskując korzyść majątkową z tego tytułu; 2.) w dniu [...] marca 2005 r. w dowodzie rejestracyjnym pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] nieprawdę o spełnianiu warunków technicznych przez ten pojazd dokonując wpisu o przeprowadzeniu badania technicznego, gdy w rzeczywistości badania tego nie dokonał oraz uzyskując korzyść majątkową z tego tytułu; 3.) w dniu [...] marca 2005 r. w dowodzie rejestracyjnym pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] nieprawdę o spełnianiu warunków technicznych przez ten pojazd dokonując wpisu o przeprowadzeniu badania technicznego, gdy w rzeczywistości badania tego nie dokonał oraz uzyskując korzyść majątkową z tego tytułu; 4.) w dniu [...] marca 2005 r. w dowodzie rejestracyjnym pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] nieprawdę o spełnianiu warunków technicznych przez ten pojazd dokonując wpisu o przeprowadzeniu badania technicznego, gdy w rzeczywistości badania tego nie dokonał oraz uzyskując korzyść majątkową z tego tytułu; 5.) w dniu [...] marca 2005 r. w dowodzie rejestracyjnym pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] nieprawdę o spełnianiu warunków technicznych przez ten pojazd dokonując wpisu

o przeprowadzeniu badania technicznego, gdy w rzeczywistości badania

tego nie dokonał oraz uzyskując korzyść majątkową z tego tytułu; 6.) w dniu [...] marca 2005 r. w dowodzie rejestracyjnym pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] nieprawdę o spełnianiu warunków technicznych przez ten pojazd dokonując wpisu o przeprowadzeniu badania technicznego, gdy w rzeczywistości badania tego nie dokonał oraz uzyskując korzyść majątkową z tego tytułu; 7.) w dniu [...] marca 2005 r. w dowodzie rejestracyjnym pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] nieprawdę o spełnianiu warunków technicznych przez ten pojazd dokonując wpisu o przeprowadzeniu, badania technicznego, gdy w rzeczywistości badania tego nie dokonał oraz uzyskując korzyść majątkową z tego tytułu; 8.) w dniu [...] marca 2005 r. w dowodzie rejestracyjnym pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] nieprawdę o spełnianiu warunków technicznych przez ten pojazd dokonując wpisu o przeprowadzeniu badania technicznego, gdy w rzeczywistości badania tego nie dokonał oraz uzyskując korzyść majątkową z tego tytułu.

Jak wynika z dalszej części uzasadnienia decyzji organu I instancji, stacja diagnostyczna, na terenie której doszło do popełnienia powołanych przestępstw (Podstawowa Stacja Kontroli Pojazdów Zakład Naprawy Ciągników i Maszyn Rolniczych W. K. z siedzibą w W. ul. [...]) posiadała kod rozpoznawczy [...] i była odnotowana w rejestrze działalności regulowanej, tj. rejestrze przedsiębiorców SKP prowadzonym przez Starostę R. w okresie: od początku powstania rejestru, tj. dnia [...] grudnia 2004 r. do jej wykreślenia na wniosek przedsiębiorcy w dniu [...] maja 2006 r. Powyższa okoliczność uniemożliwiła zlecenie organowi właściwemu (Staroście R.) możliwości zlecenia kontroli tej jednostki, bowiem na dzień prowadzenia niniejszego postępowania administracyjnego przedmiotowa stacja już nie istnieje. Nie może być zatem mowy o przeprowadzeniu kontroli o której mowa w art. 83b ustawy Prawo o ruchu drogowym, której celem jest sprawdzenie czy badania techniczne pojazdów są dokonywane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W praktyce odbywa się to najczęściej (poza pomocą organów ścigania) poprzez analizę wpisów w rejestrze badań prowadzonym przez stację w formie elektronicznej (bądź papierowej, według starego brzmienia przepisów). Skoro ewentualne uchybienia w działalności stacji z reguły uwidaczniają się w takiej analizie dokumentacji, to organ w celu podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie posiłkuje się taką dokumentacją, jednakże bez warunku kontroli, o której mowa w ww. przepisie. W wyniku zaś weryfikacji akt postępowania karnego organ stwierdził nieprawidłowości przy przeprowadzaniu przez A. W. badań technicznych, wydawaniu przez niego zaświadczeń i dokonywaniu wpisów do dowodu rejestracyjnego.

Organ wyjaśnił, że w toku postępowania karnego Prokuratura Rejonowa w R. wydała [...] lutego 2006 r. wobec A. W. postanowienie o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w prawach wykonywania zawodu diagnosty. Środek zapobiegawczy obowiązywał do momentu uprawomocnienia się wyroku ([...] grudnia 2009 r.). Co prawda okres trwania zastosowanego środka zapobiegawczego jest długi, lecz sąd w swym orzeczeniu nie zastosował środka karnego o podobnym skutku.

W ocenie organu nie ma zaś wątpliwości co do tego, że diagnosta w myśl art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym dokonał wpisów w dowodach rejestracyjnych wyżej powołanych pojazdów niezgodnie ze stanem faktycznym. Celem sankcji wobec diagnosty jaką przewidział ustawodawca w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, jak podnosi Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1450/07 jest odsunięcie nierzetelnych diagnostów od czynności diagnostycznych. Takie działania diagnosty narażają na niebezpieczeństwo uszkodzenia ciała lub utraty życia osoby korzystające ze zgłoszonych do badań pojazdów jak i innych użytkowników drogi, nie mówiąc już o szkodach w mieniu. Skoro brzmienie art. 84 ust. 3 ustawy Prawo

o ruchu drogowym upoważnia organ do cofnięcia uprawnień na podstawie li tylko własnych ustaleń kontrolnych, to tym bardziej logiczne jest, iż skutek taki musi wywoływać stwierdzający dopuszczenie się czynu zabronionego prawomocny wyrok sądowy. NSA stwierdził także o niemożności odmiennego traktowania identycznego czynu tylko ze względu na różny sposób jego ujawnienia, co podważałoby sens zamieszczonej w art. 84 ust. 3 ww. ustawy regulacji i sprzeczne byłoby z interesem społecznym. W niniejszej sprawie niezaprzeczalny pozostaje zaś fakt, iż diagnosta dopuścił się czynu, o którym mowa w pkt 2 ust. 3 art. 84 ustawy Prawo

o ruchu drogowym. Ujawnione to zostało przez organy ścigania, natomiast niemożność przeprowadzenia kontroli przez organ jest oczywista. Inaczej otwarta zostałaby droga osobom popełniającym przestępstwa, a wykonującym zawód diagnosty, którzy w wyniku natychmiastowego zamknięcia stacji diagnostycznej na wniosek przedsiębiorcy, czuliby się bezkarni, bowiem brak możliwości przeprowadzenia kontroli w miejscu przestępstwa oznaczałby nierealność wydania decyzji o cofnięciu uprawnień. Przeprowadzona kontrola z dokumentacji wystarczyła organowi, by stwierdzić iż pojazdy miały być poddane badaniom technicznym. Nawet jeśli, organ ma możliwość podjęcia kontroli – to podczas jej przeprowadzenia istnieje bardzo małe prawdopodobieństwo stwierdzenia naruszeń. Możliwe byłoby to wtedy, gdy w obecności kontrolera diagnosta dokonywałby stosownego wpisu do dowodu rejestracyjnego bez przeprowadzenia badania technicznego pojazdu, ale to z oczywistych względów jest mało prawdopodobne. Stąd, dla organu w celu wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia osobie, która nie daje rękojmi należytego wykonywania czynności diagnosty, niezbędne jest posiłkowanie się ustaleniami wynikłymi w toku innego postępowania.

We wniesionym na powyższe rozstrzygnięcie odwołaniu A. W. podniósł, iż decyzja została wydana z naruszeniem prawa – art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 7 i art. 77 Kpa. Wskazał, iż organ nie miał podstaw prawnych do orzeczenia o cofnięciu uprawnień diagnosty. Rozstrzygnięcie takie zgodnie z postanowieniami ustawy Prawo o ruchu drogowym jest możliwe tylko po przeprowadzeniu kontroli przez organ właściwy – starostę. W jego przypadku starosta kilkakrotnie przeprowadzał kontrolę w stacji diagnostycznej i nigdy nie stwierdził żadnych uchybień czy nieprawidłowości. Negatywnych ustaleń kontroli stanowiących podstawę do cofnięcia uprawnień diagnosty nie może zastąpić postępowanie karne czy też wyrok sądu karnego. Wystarczającą sankcję stanowiło zawieszenie go przez okres prawie czterech lat w wykonywaniu zawodu diagnosty na podstawie postanowienia prokuratora z [...] lutego 2006 r. Zakaz wykonywania zawodu przestał obowiązywać w chwili uprawomocnienia się wyroku sądu karnego. Sąd wydając wyrok skazujący nie orzekł bowiem o cofnięciu uprawnień, uznając to za niepotrzebne. Odwołujący powołał się na nadto na wyrok NSA z dnia 20 października 2009 r. sygn. akt II GSK 87/09 z którego wynika, że niezbędnym warunkiem podjęcia decyzji o cofnięciu diagnoście uprawnienia do wykonywana badań technicznych jest stwierdzenie określonych uchybień w wyniku kontroli przeprowadzonej w trybie określonym w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Ustalenia dotyczące stwierdzenia uchybień w wykonywaniu obowiązków diagnosty powinno wynikać z czynności o charakterze kontrolnym, a nie dopiero z aktów kończących postępowanie w sprawie. Przepis art. 84 ust. 3 ww. ustawy jest przepisem o charakterze sankcyjnym, dlatego też powinien być ściśle stosowany. Wykładnia rozszerzająca przepisu prawa materialnego stanowiącego podstawę podjęcia decyzji nie może mieć miejsca. W związku z tym cofnięcie diagnoście uprawnienia nie może nastąpić przy zaistnieniu innych przesłanek niż wymienione w ww. przepisie. Skazanie diagnosty w postępowaniu karnym nie stanowi podstawy cofnięcia mu uprawnień do wykonywania badań technicznych w postępowaniu administracyjnym. Oba postępowania toczą się niezależnie od siebie i dopuszczalność zastosowania przewidzianych prawem środków uzależniona jest od spełnienia określonych warunków. Zdaniem odwołującego się w podobnych do jego sprawy zapadły wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2006 r. sygn. akt I OSK 1151/05 oraz WSA w Białymstoku z dnia 4 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Bk 41/09.

Decyzją znak [...] z [...] lipca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 Kpa orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji wydanej przez organ I instancji.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ szczegółowo przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz ustalony w sprawie stan faktyczny. Powołując treść art. 84 ust. 1 i 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym organ wywiódł, że ma on na celu odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Skutki naruszania podstawowych zasad i dopuszczenia do ruchu drogowego pojazdów o niesprawdzonym stanie technicznym są oczywiste. Powołany przepis nie reguluje kwestii związanych z nadzorem nad stacjami kontroli pojazdów i sposobem przeprowadzania w ramach tego nadzoru kontroli wykonywania czynności diagnostycznych. Do zagadnień tych odnosi się bowiem przepis art. 83 b powołanej ustawy. Tym samym przepis ten nie ma znaczenia dla oceny możliwości pozbawienia uprawnień diagnosty. Odmienna interpretacja, godziłaby w zasadę równości i byłaby sprzeczna z interesem społecznym, ale przede wszystkim sankcjonowałaby naruszenie prawa przez osobę, która w zakresie wykonywania swych czynności pełni funkcję publiczną, co z oczywistych względów nie może mieć miejsca (podobnie NSA w wyroku z dnia 1 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1450/07).

Kolegium za bezsporne uznało fakt, iż odwołujący się pełniąc funkcję publiczną i będąc osobą uprawnioną do przeprowadzania badań technicznych pojazdów mechanicznych oraz upoważnioną do wystawiania dokumentów poświadczających właściwy stan techniczny pojazdów wielokrotnie przyjął korzyść majątkową w zamian za odstąpienie od przeprowadzania badań stanu technicznego pojazdów poświadczając jednocześnie nieprawdę o przeprowadzeniu takiego badania i właściwym stanie technicznym pojazdów poprzez dokonanie stosownego wpisu w dowodzie rejestracyjnym. Powyższe wynika z ustaleń Sądu Rejonowego

w P. [...] Wydział Karny wyroku z [...] stycznia 2009 r., sygn. akt [...] oraz Sądu Okręgowego w R. [...] Wydział Karny Odwoławczy wyroku z [...] grudnia 2009 r. sygn. akt [...]. Powołana okoliczność wypełnia przesłankę z art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skoro bowiem A. W. poświadczył wykonanie badań technicznych pojazdów, bez faktycznego ich wykonania, to naruszył on tym samym przepis art. 83 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2003 r. Nr 227, poz. 2250).

Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że w 2010 r. nie było możliwości przeprowadzenia kontroli Stacji Kontroli Pojazdów Zakład Naprawy Ciągników i Maszyn Rolniczych W. K. z siedzibą w W. nr [...], bowiem stacja ta nie istnieje. Na wniosek przedsiębiorcy z dnia [...] maja 2006 r. została wykreślona z prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w R. rejestru. Okoliczność ta nie ma jednak decydującego znaczenia w niniejszej sprawie. Zdaniem organu trudno oczekiwać by kontrola organu wykazała, że badania techniczne, do których orzeczono odpowiedzialność strony faktycznie nie zostały przez odwołującego się przeprowadzone. Okoliczność powyższa mogłaby zostać stwierdzona tylko w przypadku, gdy w obecności kontrolera diagnosta dokonywał stosownego wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu bez przeprowadzenia badań technicznych, co z oczywistych względów jest mało prawdopodobne.

Organ odwoławczy podkreślił, że obowiązujące w tym zakresie przepisy nie uzależniają cofnięcia uprawnień od stwierdzenia przestępstwa poświadczenia nieprawdy w zaświadczeniu lub dowodzie rejestracyjnym. Ustawa wymaga jedynie ustalenia, że diagnosta wydał zaświadczenie albo dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. W niniejszej sprawie (w toku postępowania karnego) zostało bezsprzecznie ustalone, że A. W. dopuścił się popełnienia czynów zabronionych poświadczając wykonanie badań technicznych pojazdów, bez faktycznego wykonania tych badań. Okoliczność ta świadczy o dokonaniu przez diagnostę wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Działanie takie nie pozostawia organom wyboru co do konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień nierzetelnemu diagnoście. Nie wyrażenie stanowiska w tym przedmiocie w sentencjach wyroków sądów karnych nie ma wpływu na prowadzenie postępowania przez organy. Zastosowanie zaś przez prokuratora środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia wykonywania zawodu, nie może być utożsamiane od pozbawienia odwołującego się uprawnień diagnosty przez organ administracji publicznej.

Skargę do sądu administracyjnego złożył A. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji. Dodatkowo podniósł, iż decyzja o cofnięciu uprawnień diagnosty zgodnie z art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym powinna być poprzedzona negatywną w skutkach kontrolą stacji przez uprawniony organ.

W przypadku stacji, w której zatrudniony był skarżący uprawnienia takie przysługiwały Staroście R. i były realizowane w 2005 i 2006 r. W konsekwencji powołanych inspekcji nie stwierdzono uchybień. Za nieuprawnione więc należy uznać twierdzenia organów obu instancji, iż z uwagi na zamknięcie stacji diagnostycznej organ orzekający w sprawie w pierwszej instancji nie miał możliwości przeprowadzenia kontroli. Czynności w tym zakresie organ mógł podjąć przed likwidacją stacji w 2006 r., po wydaniu przez prokuraturę postanowienia

o zawieszeniu w wykonywaniu zawodu diagnosty. Organ II instancji nie odniósł się do argumentów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu i przywołanych w nim orzeczeń sądów administracyjnych. Zaskarżona decyzja jest jego zdaniem sprzeczna z wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2007 r. sygn. akt II GSK 395/06, z dnia 31 sierpnia 2006 r. sygn. akt I OSK 1151/07 oraz WSA w Gdańsku z dnia 20 października 2009 r. sygn. akt II Gsk 87/09 i WSA w Białymstoku z dnia 4 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Bk 41/09. Kompetencje do pozbawienia diagnosty uprawnień zawodowych posiada jedynie sąd, który może zdecydować o orzeczeniu środka karnego w postaci zakazu wykonywania określonego zawodu w oparciu o art. 39 pkt 2 kodeksu karnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w R. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą

w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, mając na uwadze powyższe kryteria, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie nie doszło bowiem do naruszenia przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, nie doszło również do takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem, starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

W ocenie Sądu organy obu instancji słusznie w niniejszej sprawie zastosowały wykładnię celowościową ww. przepisu. Tym samym, Sąd w pełni podziela stanowisko organów, że celem przepisu art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Oczywiste są bowiem konsekwencje naruszania podstawowych zasad i dopuszczenie do ruchu pojazdów o niesprawdzonym stanie technicznym, a mianowicie stworzenie zagrożenia dla wszystkich uczestników ruchu drogowego.

W związku z tym, biorąc pod uwagę cel przepisu należy uznać, iż nie może mieć podstawowego znaczenia dla oceny możliwości zastosowania danej sankcji sam sposób ujawnienia dopuszczenia się określonego naruszenia. Odmienna interpretacja godziłaby w zasadę równości i byłaby sprzeczna z interesem społecznym, ale przede wszystkim sankcjonowałaby naruszenie prawa przez osobę, która w zakresie wykonywania swych czynności pełni funkcję publiczną, co z oczywistych względów nie może mieć miejsca (podobnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1450/07).

W niniejszej sprawie wydanie przez starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu) decyzji administracyjnej w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień do dokonywania badań technicznych poprzedziło postępowanie administracyjne, oparte na wynikach przeprowadzonej analizy materiału dowodowego zebranego w postępowaniu karnym jakie toczyło się przeciwko skarżącemu, w tym prawomocnych wyroków: Sądu Rejonowego w P. [...] Wydział Karny z dnia [...] stycznia 2009r. sygn. akt [...] i utrzymującego go w mocy wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia [...] grudnia 2009 r. sygn. akt [...]. W toku zaś tego postępowania ustalone zostały nieprawidłowości w wykonywaniu przez skarżącego zawodu uprawnionego do przeprowadzania badań technicznych pojazdów diagnosty.

W rozpoznawanej sprawie bezsporny pozostaje fakt, że skarżący dopuścił się czynu o którym mowa w art.84 ust. 3 pkt. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Powyższe ujawnione zostało bowiem przez organy ścigania. Natomiast czynności postępowania administracyjnego (zebrane w jego toku dokumenty, w tym rejestry badań) potwierdziły jedynie fakty, że określone pojazdy miały być poddane badaniom technicznym. Wprawdzie w Kpa brak jest regulacji z której wynikałoby, że ustalenia dokonane w postępowaniu sądowym stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu wiążą organ administracji publicznej, ale nie ma też przepisów opozycyjnych. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela zaś pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 25 czerwca 1993r. sygn. III SA 261/93, iż okoliczności faktyczne potwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu uznać należy za udowodnione.

W ocenie Sądu prawidłowo i zasadnie organy obu instancji przyjęły, że ujawnienie takich naruszeń jakich dopuścił się skarżący możliwe jest także w inny sposób niż przez stricte czynności kontroli w rozumieniu art.83 ust.6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jest to tym bardziej uzasadnione, że stacja kontroli w której skarżący wykonywał czynności diagnostyczne została zlikwidowana. Niemożliwe więc było przeprowadzenie przez organ I instancji przedmiotowej kontroli, czy też zlecenie tej kontroli właściwemu organowi (Staroście R.). Skoro postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte dopiero w dniu [...] kwietnia 2010 r., a stacja diagnostyczna w której był zatrudniony skarżący została wykreślona na wniosek przedsiębiorcy ją prowadzącego już w dniu [...] maja 2006 r., nie istniała możliwość stwierdzenia w toku tego postępowania administracyjnego, podczas przeprowadzonej kontroli, naruszeń jakich dopuścił się skarżący. Zgodzić się również wypada z organami obu instancji, że stwierdzenie powyższych uchybień podczas kontroli Starosty R. jakie miały miejsce w 2005r i 2006 r., możliwe byłoby tylko wtedy, gdyby w obecności kontrolera diagnosta dokonywał stosownego wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu bez przeprowadzenia badań technicznych, co z oczywistych względów jest mało prawdopodobne. Fakty zaś ustalone w postępowaniu karnym które wskazują, że dana osoba (skarżący) nie daje rękojmi należytego wykonywania czynności diagnosty – dają podstawę do wydania decyzji na podstawie art.84 ust.3 pkt.2 ww. ustawy.

Bezspornym w niniejszej sprawie jest bowiem, że skarżący dopuścił się popełnienia czynów zabronionych poświadczając wykonanie badań technicznych pojazdów, bez faktycznego wykonania tych badań, poświadczył więc nieprawdę w dowodach rejestracyjnych. Wyroki sądów karnych stwierdzających powyższe okoliczności są prawomocne i jako takie nie mogą być kwestionowane. Tak więc, niewątpliwie stwierdzić trzeba, że skarżący pełniąc funkcję publiczną uprawnionego diagnosty naruszył przepisy prawa. Okoliczność ta świadczy o dokonaniu przez skarżącego wpisów w dowodach rejestracyjnych pojazdów niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, co wypełnia przesłanki z art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W ocenie Sądu, okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, że nie ma podstaw do podważenia stanu faktycznego, dokonanej przez organy oceny dowodów oraz interpretacji przepisów prawa regulujących zasady przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz ich dokumentowania. W tej sytuacji organ I instancji musiał, a nie tylko mógł cofnąć nadane diagnoście uprawnienie.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego tego, że Sąd Rejonowy w P. [...] Wydział Karny nie orzekł o zakazie wykonywania przez niego zawodu, wskazać należy, że art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym stanowi samodzielną podstawę zakazu wykonywania zawodu diagnosty. W ocenie Sądu, brak orzeczenia przez sąd karny o zakazie wykonywania zawodu diagnosty, nie zamyka właściwemu organowi administracji drogi do wydania stosownej decyzji. W tym miejscu wyjaśnić bowiem należy, że czym innym jest zastosowanie środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym, czy orzeczenie przez sąd karny w wyroku skazującym zakazu wykonywania zawodu, czym innym zaś cofnięcie uprawnień diagnosty przez organ administracji publicznej. Dlatego też fakt, że skarżący w wyniku zastosowania przez prokuratora środka zapobiegawczego, przez okres czterech lat miał zawieszone prawo wykonywania zawodu i nie wykonywał swojego zawodu, nie ma żadnego znaczenia dla decyzji właściwego organu cofającego mu uprawnienia diagnosty.

Przepis prawa, który stanowi podstawę cofnięcia uprawnienia diagnoście ma charakter bezwzględnie obowiązujący, albowiem stwierdzenie uchybień określonych w tym przepisie zawsze winno skutkować zastosowaniem określonych w nim sankcji. Organ jeśli stwierdzi chociażby jedno uchybienie określone w art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym ma obowiązek cofnąć diagnoście uprawnienie. Zdaniem Sądu, tak kategoryczny zapis wiąże się z odpowiedzialnością jaka spoczywa na diagnoście w kwestii bezpieczeństwa pojazdów uczestniczących w ruchu drogowym.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a, Sąd oddalił skargę.