Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 24 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant Referent-Stażysta Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2014 roku sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy udostępnienia kopii faktur za zakupione paliwo do samochodów wymienionych w pkt 1 za rok 2012 z rozbiciem na konkretne pojazdy i uchyla tiret trzecie decyzji Burmistrza z dnia "[...]", znak "[...]"; II. w pozostałym zakresie skargę oddala; III. orzeka, że zaskarżona decyzja w części określonej w pkt I nie podlega wykonaniu; IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W dniu 4 września 2013 r., A. P., powołując się na art. 61 Konstytucji RP, zwrócił się drogą elektroniczną do Burmistrza L., o udostępnienie następującej informacji publicznej:

1. zasad użytkowania samochodów służbowych należących do gminy miejskiej L., kopii zarządzeń Burmistrza w tej sprawie lub odpowiedniego regulaminu, dotyczącego tej sprawy,

2. wyznaczonych miejsc garażowania pojazdów wymienionych w pkt. 1,

3. rocznego przebiegu w km pojazdów, wymienionych w pkt.1 za 2011 i 2012 r.,

4. nakładów finansowych, jakie ponosi Gmina w związku z używaniem pojazdów, wymienionych w pkt. 1 z rozbiciem na paliwo, koszty serwisowania, płynów eksploatacyjnych napraw itp. za 2011 i 2012 rok,

5. kopii faktur za zakupione paliwo do samochodów, wymienionych w pkt. 1 za rok 2012 z rozbiciem na konkretne pojazdy,

6. zasad korzystania z samochodów prywatnych, używanych do celów służbowych przez pracowników Urzędu Miasta ze wskazaniem w BIP-ie odpowiedniego zapisu lub przesłaniem kopii takiego zarządzenia/regulaminu,

7. ilości osób pracujących w Urzędzie Miasta, korzystających z samochodu prywatnego do celów służbowych i na jakich zasadach jest to rozliczane,

7a. kosztów poniesionych przez Gminę w związku z faktem korzystania przez pracowników z samochodów prywatnych w celach służbowych za rok 2011 i 2012,

8. czy prowadzona jest ewidencja/karty drogowe dla samochodów służbowych, wymienionych w pkt. 1 - wraz z wnioskiem o kopie kart drogowych/ewidencji pojazdów dotyczących samochodu służbowego Toyota "[...]" za rok 2013 styczeń-sierpień,

9) kto i w jakim celu pojechał do szpitala powiatowego dnia 24 sierpnia 2013 r. z podaniem godziny przyjazdu i odjazdu z parkingu położonego za szpitalem powiatowym na ul. "[...]",

10) kto prowadzi obsługę dzienną pojazdów, wymienionych w pkt. 1 wniosku.

W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia 2 grudnia 2013 r., organ udzielił stronie informacji w zakresie pkt.: 1, 2, 6, 8 i 9. Jednocześnie poinformował wnioskodawcę, że pytania, zawarte we wniosku o udzielenie informacji publicznej w zakresie pkt.: 3, 4, 5, 7 i 7a dotyczą informacji publicznej przetworzonej i wezwał A.P. do uzupełnienia wniosku, poprzez wskazanie interesu publicznego, uzasadniającego udzielenie żądanych informacji, czego wnioskodawca nie uczynił.

Następnie, Burmistrz L., decyzją z dnia 14 lutego 2014 r., odmówił A.P. udzielenia informacji dotyczącej:

- rocznego przebiegu w km pojazdów, wymienionych w pkt.1 za 2011 i 2012 r.,

- nakładów finansowych, jakie ponosi Gmina w związku z używaniem pojazdów, wymienionych w pkt. 1 z rozbiciem na paliwo, koszty serwisowania, płynów eksploatacyjnych napraw itp. za 2011 i 2012 rok,

- kopii faktur za zakupione paliwo do samochodów, wymienionych w pkt. 1 za rok 2012 z rozbiciem na konkretne pojazdy,

- ilości osób pracujących w Urzędzie Miasta, korzystających z samochodu prywatnego do celów służbowych i zasad ich rozliczania,

- kosztów poniesionych przez Gminę w związku z faktem korzystania przez pracowników z samochodów prywatnych w celach służbowych za rok 2011 i 2012.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że informacje, których dotyczy decyzja stanowią informację przetworzoną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż wymagają one opracowania przez organ zobowiązany do jej udzielenia. W celu udzielenia informacji, należałoby bowiem dokonać analizy wielu dokumentów i rozliczeń, co wymaga bardzo dużego nakładu pracy. Wnioskodawca nie uzupełnił zaś wniosku i nie wskazał interesu publicznego, uzasadniającego udzielenie żądanych informacji. W związku z tym, organ dokonał samodzielnej analizy interesu publicznego i uznał, że nie występuje żaden interes publiczny w uzyskaniu przez wnioskodawcę żądanych informacji przetworzonych.

Od decyzji organu pierwszej instancji A.P. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez nieudostępnienie informacji publicznej w postaci wskazanej we wniosku,

- art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 14 ust. 2 i art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez uznanie, że żądane informacje stanowią informację przetworzoną,

- art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 2, art. 13 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez żądanie wykazania szczególnego interesu publicznego dla informacji niewymagającej przetworzenia.

Decyzją z dnia 21 marca 2014 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało decyzję będącą przedmiotem odwołania w mocy. W ocenie Kolegium, żądanie wnioskodawcy, objęte zaskarżoną decyzją jest wnioskiem o udostępnienie informacji przetworzonej. Kolegium, powołując się na orzecznictwo sądowo- administracyjne, podzieliło pogląd, prezentowany w powołanych w uzasadnieniu decyzji orzeczeniach, że w sytuacji, w której podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją, a jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności, polegających na sięgnięciu np. do dokumentacji źródłowej, dokonania zestawień i analiz, wtedy wytworzenie dokumentu żądanej treści wskazywać będzie na proces jej przetworzenia. Organ pierwszej instancji nie mógł zaś wydać żądanej informacji bez podjęcia dodatkowych czynności, które musiałyby być związane z przeprowadzeniem analiz i obliczeń, implikujących powstanie nowej jakościowo informacji. Taka nowa informacja, w ocenie organu odwoławczego, nie będzie jedynie technicznie innym zestawieniem posiadanych informacji – innym sposobem ich uszeregowania, ale inną jakościowo informacją, prowadzącą do oceny danego zjawiska, określonej interpretacji, znalezienia różnic, albo podobieństw. Skoro zaś mamy do czynienia z informacją przetworzoną, niezbędne jest występowanie po stronie wnioskodawcy szczególnie istotnego interesu publicznego, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Udostępnienie informacji publicznej nie powinno bowiem nastąpić wyłącznie w interesie prywatnym. Bez znaczenia jest zaś deklaracja wnioskodawcy dotycząca istnienia interesu publicznego. Interes publiczny jest pojęciem niedookreślonym i odnosi się w swej istocie do spraw, związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, szczególnie z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa. Wnioskodawca na etapie składania wniosku nie musi wiedzieć, że żądana przez niego informacja ma charakter informacji przetworzonej, jednakże na żądanie organu winien wykazać istnienie wymaganego interesu, gdyż brak jego wykazania skutkować musi wydaniem decyzji odmawiającej udzielenia żądanej informacji. W rozpatrywanej sprawie interes publiczny nie został sprecyzowany. W tym zakresie organ odwoławczy zgodził się z organem pierwszej instancji, że nie istnieje w sprawie szczególnie istotny interes publiczny dla udzielenia informacji publicznej. Zainteresowany musiałby wykazać, że informacje, które zamierza uzyskać, nie dotyczą wyłącznie jego interesu, a ponadto zobowiązany jest określić okoliczności i fakty pozwalające na przyjęcie, że działa on w interesie publicznym, a sprawa, o której chce zostać poinformowany, ma szczególne znaczenie. Wnioskowana informacja ma przynieść polepszenie, usprawnienie funkcjonowania organów administracji, stanowić istotną korzyść dla społeczności lub regionu. Tym samym, uzyskanie informacji nie leżałoby jedynie w interesie wnioskodawcy, ale również w interesie publicznym. Organ odwoławczy zgodził się z odwołującym się, że wskazane podstawy do uzyskania wnioskowanej informacji mogą wskazywać istnienie po jego stronie pewnego interesu o charakterze publicznym, jednak z pewnością nie można uznać, iż w tym przypadku istnieje interes publiczny o charakterze szczególnym.

A.P. wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., powtarzając zarzuty, zawarte w odwołaniu. Dodatkowo zarzucił naruszenie art. 7 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak właściwego i rzetelnego ustalenia stanu faktycznego. Skarżący stwierdził, że organ nie powinien, bez przeprowadzenia odpowiedniego postępowania wyjaśniającego, ustalić, lub bez przedstawienia dowodu na przeprowadzenie tego postępowania uznać, że żądane faktury nie zawierają danych rejestracyjnych pojazdów i w związku z tym, że należy tę informację przetworzyć. Ponadto, w ocenie skarżącego, fakt odszukania informacji na podstawie określonych kryteriów nie decyduje o tym, że informacja jest informacją przetworzoną. Nie zmienia charakteru informacji z prostej na przetworzoną również konieczność usunięcia pewnych danych z uwagi na ochronę danych osobowych, gdyż jest to realizacja obowiązku, wynikającego z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Anonimizacja informacji nie jest jej przetworzeniem. Skarżący podniósł też, że w przypadku uznania, iż w sprawie występuje przesłanka w postaci informacji przetworzonej, obowiązkiem organu było w sposób niebudzący wątpliwości wskazać, z jakich przyczyn zajął takie stanowisko. Obowiązkiem organu było odniesienie się do konkretnej treści pytań i wykazanie rodzaju czynności, zestawień bądź operacji, koniecznych do wytworzenia dla potrzeb niniejszej sprawy informacji przetworzonej. Informacją przetworzoną nie będą proste zestawienia dokumentów, które zostały wytworzone w związku z działalnością organu, w dodatku takie, które są opisywane w jego dokumentach. Zdaniem skarżącego, organ nie przedstawił informacji, czy brak jest w sprawie szczególnie istotnego interesu publicznego. Wobec treści żądanej informacji, organ, jeżeli rzeczywiście jej nie posiada, to z urzędu powinien uznać, że istnieje szczególnie istotny interes publiczny w opracowaniu informacji, dzięki której organ będzie posiadał wiedzę na temat użytkowania samochodów służbowych. Tak informacja – zdaniem skarżącego – bez wątpienia uznana być musi za spełniającą kryteria szczególnie istotnego interesu publicznego, gdyż oprócz sprawnej ewidencji, doprowadzić może do racjonalizacji wydatków publicznych w tym obszarze.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, zawarte w zaskarżonej decyzji.

Odpowiadając na wezwanie Sądu, organ drugiej instancji przekazał pismo Burmistrza L. z dnia 30 maja 2014 r., informujące, że numery rejestracyjne służbowych pojazdów znajdują się w wydruku, stanowiącym załącznik do faktury, same faktury nie zawierają numerów rejestracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że rola sądu sprowadza się do badania działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania organu w załatwianiu spraw poprzez wydanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji administracyjnej.

Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), powoływanej dalej również jako u.d.i.p. Zgodnie z art. 2 ust. tej ustawy - każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Prawo do informacji publicznej obejmuje między innymi uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.i.d.p.). W literaturze i orzecznictwie utrwalił się pogląd, że informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Natomiast informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu (wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r. I OSK 1768/10, dostępny w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się od Burmistrza L. informacji publicznej w zakresie: rocznego przebiegu w km pojazdów służbowych, należących do gminy miejskiej L. za 2011 i 2012 r., nakładów finansowych, jakie ponosi Gmina w związku z używaniem tych pojazdów, z rozbiciem na paliwo, koszty serwisowania, płynów eksploatacyjnych napraw itp. za 2011 i 2012 rok, kopii faktur za zakupione paliwo do tych samochodów za rok 2012 z rozbiciem na konkretne pojazdy, ilości osób pracujących w Urzędzie Miasta, korzystających z samochodu prywatnego do celów służbowych i na jakich zasadach jest to rozliczane oraz kosztów poniesionych przez Gminę w związku z faktem korzystania przez pracowników z samochodów prywatnych w celach służbowych za rok 2011 i 2012. Skarżący stoi na stanowisku, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej przetworzonej, natomiast w przypadku innej oceny organu zaznacza, że posiada szczególny interes publiczny w jej udostępnieniu, bowiem dzięki niej organ będzie posiadał wiedzę na temat użytkowania samochodów służbowych. Taka informacja, w ocenie skarżącego, oprócz sprawnej ewidencji, doprowadzić może do racjonalizacji wydatków publicznych w tym obszarze.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że żądane przez skarżącego informacje są informacją publiczną w rozumieniu powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd uznał, że wniesiona skarga jest zasadna w części, dotyczącej wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej, zawartego w punkcie 5. wniosku z dnia 4 września 2013 r., tj. w zakresie kopii faktur za zakupione paliwo do samochodów służbowych, należących do gminy miejskiej L. za rok 2012, z rozbiciem na konkretne pojazdy. Należy zgodzić się ze skarżącym, że żądana w tym zakresie informacja jest informacją prostą, niewymagającą wykonywania dodatkowych obliczeń, bądź analiz. Podmiot, zobowiązany do jej udzielenia dysponuje bowiem tą informacją, co potwierdza pismo Burmistrza z dnia 30 maja 2014 r., z którego wynika, że numery rejestracyjne samochodów znajdują się w z załączniku do faktury. Organ nie musi więc tej informacji przetwarzać, a jedynie sięgnąć do odpowiednich faktur (ich załączników).

Z powyższych względów, należało uchylić decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. w części dotyczącej odmowy udostępnienia kopii faktur za zakupione paliwo samochodów wymienionych w pkt 1 za rok 2012 z rozbiciem na konkretne pojazdy i tiret trzecie decyzji Burmistrza L. z dnia 14 lutego 2014 r., znak "[...]".

W pozostałym zakresie skarga nie zasługuje na uwzględnienie i należało ją oddalić. W tym zakresie należy bowiem zgodzić się z oceną, dokonaną przez organy obu instancji, że informacje, żądane przez skarżącego w punktach 3, 4, 7 i 7a wniosku z dnia 4 września 2013 r. o udzielenie informacji publicznej, stanowią informację publiczną przetworzoną, a skarżący nie wykazał, że uzyskanie tych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organy obu instancji prawidłowo wskazały, że udzielenie informacji w tych punktach wiąże się z podjęciem dodatkowych działań analitycznych i wytworzeniu nowych jakościowo informacji publicznych. Udostępnienie tych danych wymaga od organu przeprowadzenia odpowiednich zestawień, które nie ograniczają się do anonimizacji danych, wbrew zarzutom skarżącego. Organ pierwszej instancji stwierdził, że nie posiada informacji w formie żądanej przez wnioskodawcę. Nie istnieje dokument sumujący przebiegi kilometrów samochodów służbowych w latach 2011-2012. Należałoby też zliczyć odrębnie wszystkie nakłady finansowe, jakie ponosi gmina w związku z użytkowaniem pojazdów wymienionych we wniosku z rozbiciem na paliwo, koszty serwisowania, płynów eksploatacyjnych, napraw itp. za rok 2011 i 2012. Nie istnieje też jednolity dokument, potwierdzający ilość osób, korzystających z samochodu służbowego. Należy w tym celu badać wszystkie polecenia wyjazdów służbowych. Nie istnieje też dokument zbiorczy, wskazujący na koszty korzystania z samochodów prywatnych do celów służbowych. Wymaga to analizy poleceń wyjazdów służbowych za okres dwóch lat. Wskazać zaś należy, że ze względu na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o prostym charakterze wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki istotnego interesu publicznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1477/12 (tekst dostępny Centralnej Bazie orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe wskazuje jednoznacznie, że informacja, żądana przez skarżącego we wniosku z dnia 4 września 2013 r. w zakresie punktów: 3, 4, 7 i 7a jest informacją publiczną przetworzoną.

Organy prawidłowo dokonały też oceny, że skarżący nie wykazał szczególnego interesu publicznego dla uzyskania tych informacji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 2698/13 - przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej zakłada espressis verbis możliwość ograniczenia uprawnienia do uzyskania informacji przetworzonej ze względu na szczególną istotność dla interesu publicznego. Kryterium "szczególnej istotności dla interesu publicznego" ma charakter niedookreślony, zostało sformułowane bardzo ogólnie i pozostawia duży margines interpretacyjny podmiotowi dysponującemu informacją. Ograniczenie powyższe stanowi konsekwencję podporządkowania interesu prywatnego interesowi publicznemu. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako całości. Skuteczna działalność w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Oznacza to, że w kwestii udzielenia przez podmioty zobowiązane informacji publicznej przetworzonej interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. usprawniałoby działanie instytucji publicznej, do której odnoszą się żądane informacje (por. Janusz Drachal, Zagadnienia sądowej ochrony prawa do informacji, ZNSA, 2010, nr 5-6, s. 104).

Z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej wynika, że kategoria "szczególnej istotności" dla interesu publicznego kształtuje prawo indywidualnego podmiotu stojącego na zewnątrz wobec podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznej. Należy w konsekwencji przyjąć, że zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Uprawnienie to nie służy zatem wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym w uzyskaniu informacji publicznej po to, by ją móc następnie udostępnić ogółowi, gdyż cel ten jest co najwyżej ukierunkowany na podstawowe "niekwalifikowane" realizowanie interesu publicznego. Zatem wnioskodawca, żądający informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., dla jej uzyskania powinien wykazać, że uzyskanie informacji publicznej przetworzonej stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1737/11, dostępny w CBOSA). W doktrynie wyrażony został pogląd, że charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realna możliwość wykorzystania uzyskanej informacji mają wpływ na ocenę istnienia szczególnego interesu publicznego uzasadniającego uwzględnienie wniosku. Przykładem takiego podmiotu może być poseł zasiadający w komisji ustawodawczej Sejmu, radny lub też minister nadzorujący działalność podległego mu resortu. Osoby te w swoim codziennym działaniu mają rzeczywistą możliwość wykorzystywania uzyskanych informacji publicznych w celu usprawnienia funkcjonowania odpowiednich organów – J. Drachal, Dostęp do informacji publicznej. Rozwój czy stagnacja?, Wystąpienie na konferencji zorganizowanej przez Polską Akademię Nauk 6 czerwca 2006 r." (cytowany wyżej wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10, LEX nr 951999; wyrok NSA z dnia 17 maja 2012 r., I OSK 416/12, wyrok NSA z 10 stycznia 2014 r., I OSK 2111/13).

Wskazane wyżej przykłady podmiotów spełniających przesłankę uzyskania dostępu do informacji publicznej przetworzonej nie oznaczają oczywiście automatycznego wyeliminowania z katalogu podmiotów uprawnionych do uzyskania takiej informacji innych podmiotów, które nie pełnią wymienionych wyżej funkcji. Podmioty niepełniące tego rodzaju funkcji również mogą być w stanie wykazać swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domagają.

Ponieważ jednak skarżący domagał się informacji publicznej przetworzonej, powinien był wykazać szczególnie istotny interes publiczny, uzasadniający udostępnienie żądanej informacji. Skarżący zaś wskazał jedynie, że dzięki tej informacji organ będzie posiadał wiedzę na temat użytkowania samochodów służbowych i taka informacja, oprócz sprawnej ewidencji, doprowadzić może do racjonalizacji wydatków publicznych w tym obszarze. Jednakże skarżący nie wykazał, jaką ma rzeczywistą możliwość wykorzystania uzyskanych informacji publicznych celu usprawnienia funkcjonowania Urzędu, czy Gminy, bądź jej jednostek organizacyjnych, nie wykazał, że posiada jakiekolwiek uprawnienia w tym zakresie, które uzasadniałyby stanowisko, że uzyskana przez niego informacja będzie posiadała jakąkolwiek wartość dla dalszego usprawnienia ich pracy. Wiedza, jaką miałby uzyskać organ dzięki przedmiotowym informacjom, nie może w żadnym razie stanowić o istotnym interesie publicznym.

Zasadnie zatem Burmistrz L. odmówił skarżącemu udzielenia informacji publicznej, objętej punktami 3, 4, 7 i 7a wniosku z dnia 4 września 2013 r., a organ drugiej instancji zasadnie utrzymał jego decyzję w tym zakresie w mocy. Należy bowiem podkreślić, że udzielanie informacji publicznej przetworzonej podmiotom, które nie zapewniają, iż zostanie ona wykorzystana w celu usprawnienia funkcjonowania organów państwa przemawia za przyjęciem, że po ich stronie nie występuje szczególnie istotny interes publiczny.

Z tych też powodów zarzuty skargi naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez przyjęcie, że żądane informacje, objęte punktami 3, 4, 7 i 7a wniosku z dnia 4 września 2013 r., stanowią informację publiczną przetworzoną nie zasługują na uwzględnienie.

Nie jest również zasadny zarzut skargi naruszenia art. 7 oraz 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak właściwego i rzetelnego ustalenia stanu faktycznego. W ocenie Sądu, z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty, dokonano też jego oceny. To, że skarżący nie zgadza się z tą oceną, nie oznacza jeszcze, że został naruszony przepis art. 7 oraz 107 § 3 K.p.a.

Wobec powyższego, Sąd w punkcie I. wyroku uwzględnił skargę w części dotyczącej odmowy udostępnienia kopii faktur za zakupione paliwo do samochodów wymienionych w punkcie 1 za rok 2012 z rozbiciem na konkretne pojazdy i w tym zakresie orzekł w punkcie III. wyroku, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. W pozostałym zakresie - w punkcie II. wyroku, Sąd skargę oddalił. O kosztach Sąd orzekł w punkcie IV. wyroku na podstawie art. 206 ustawy, zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, ponieważ Sąd uwzględnił skargę częściowo, tj. w 1/5 części. W ocenie Sądu, w tej sytuacji, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów w wysokości 1/2 poniesionych przez niego kosztów, jest w pełni uzasadnione.