Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 marca 2021 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.

W. G., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - adw. K. K. - (dalej jako: "Skarżąca"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia "[...]" r., znak "[...]", w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Z przekazanych akt sprawy wynika, że A. G. – reprezentowany przez M. L. (dalej jako: "Wnioskodawca"), w dniu 13 sierpnia 2019 r. zwrócił się do Wójta Gminy P.

z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie sieci wodociągowej w miejscowości S.. We wniosku wskazano, że sieć przebiegać będzie przez działki nr "[...]".

Decyzją z dnia "[...]" r., Wójt Gminy P. (dalej jako: "organ I instancji") ustalił na rzecz Wnioskodawcy lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym, dla przedsięwzięcia polegającego na budowie sieci wodociągowej w miejscowości S., gmina P., na częściach działek o nr: "[...]" obręb S., gmina P.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła W. G., zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., decyzją z dnia "[...]" r., znak "[...]" , uchyliło zaskarżoną decyzję

w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolegium podniosło, że ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem, jako całości, nie zaś do jej części, która w wyniku realizacji zamierzenia będzie faktycznie zabudowana. Wskazano, że oprócz określenia warunków zabudowy dla działek, konieczne będzie również dokonanie nowych uzgodnień z organami współdziałającymi, skoro zmianie ulegnie projekt decyzji.

W toku ponownie prowadzonego postępowania, w dniu 4 lutego 2020 r., do organu I instancji wpłynął wniosek A. G. i B. G., S. N. i W. N., S. N. oraz M. N. - reprezentowanych przez M. L. - o zmianę ustalenia lokalizacji celu publicznego,

w zakresie terenu inwestycji oraz w zakresie zmiany inwestorów.

Mając powyższe na uwadze, po uzyskaniu stosownych ustaleń, decyzją z dnia

"[...]" r., znak: "[...]" , Nr "[...]", Wójt Gminy P. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym, dla przedsięwzięcia polegającego na budowie sieci wodociągowej w miejscowości S., gmina P., na działkach o nr: "[...]", obręb S., gmina P. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52, art. 53 ust. 3 i 4, art. 54 oraz art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 z późn. zm.) dalej jako: "u.p.z.p.". W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wnioskowana inwestycja należy do inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym, w rozumieniu przepisów art. 2 ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 2. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazano, że nawet budowa fragmentu sieci kanalizacyjnej, dla potrzeb jednego właściciela, stanowi realizację celu publicznego, a jedynym powodem uchylenia decyzji przez SKO było ustalenie warunków zabudowy dla części działek.

W odwołaniu od powyższej decyzji, Skarżąca zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 2 ust. 5, art. 4 ust. 2, art. 50, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52, art. 53 ust. 3 oraz art. 54 u.p.z.p., poprzez przyjęcie, że wnioskowana inwestycja jest celem publicznym; pominięcie faktu, że inwestycja w przeważającej części będzie przebiegać przez nieruchomość wspólną Wnioskodawcy i Skarżącej, która jest przedmiotem postępowania sądowego w przedmiocie zniesienia współwłasności

i istnieje duże prawdopodobieństwo, że planowana sieć będzie przebiegała po nieruchomości Skarżącej; pominięcie, że wskazywany w poprzednim postępowaniu administracyjnym wariant przebiegu sieci wodociągowej zrealizuje cel i założenie inwestycyjne, a nie będzie naruszał prawa własności Skarżącej; pominięcie faktu, że

w okolicy planowanej inwestycji są już planowane przyłącza wodociągowe, które umożliwiają budowę sieci według wariantu proponowanego przez Skarżącą; przekroczenie uznania administracyjnego, poprzez przyjęcie, że inwestycja nie narusza interesu Skarżącej oraz poprzez nieprzeprowadzenie przez organ uzgodnień i analiz dotyczących warunków i zasad zagospodarowania terenu. Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania – art. 7, 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako: "k.p.a."), poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezweryfikowanie czy wnioskowana budowa sieci wodociągowej ma istotne znaczenie dla realizacji zadań Gminy, czy też służy wyłącznie dwóm osobom. W uzasadnieniu odwołania obszernie opisano stan faktyczny sprawy, wskazując, że pomimo czterech decyzji organu odwoławczego uchylających decyzje organu I instancji i przekazujących sprawę do ponownego rozpatrzenia, Wnioskodawca w dalszym ciągu próbuje uzyskać decyzję pozytywną, jedynie nieznacznie modyfikując wniosek. Podano definicję "inwestycji celu publicznego" i powołując się na orzecznictwo wskazano, że nie można przyjmować automatycznie, że każda inwestycja związana z budową i utrzymaniem przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej stanowi inwestycje celu publicznego. Odnosząc się do stanowiska judykatury powołanego w zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że stan faktyczny sprawy jest zgoła odmienny. Podano, że budzi wątpliwości fakt złożenia przedmiotowego wniosku w toku trwającego postępowania cywilnego, którego przedmiotem jest podział nieruchomości. Ostatecznie zarzucono, że inwestycja ma służyć wyłącznie interesowi Wnioskodawcy, a ingerencja w prawo własności narusza konstytucyjną zasadę proporcjonalności.

Decyzją z dnia "[...]" r., znak "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w O. (dalej jako: "organ odwoławczy", "organ II instancji"), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. W uzasadnieniu decyzji opisano stan faktyczny i powołano przepisy prawa, mające zastosowanie w sprawie. Wskazano, że zamierzenie polegające na budowie sieci wodociągowej spełnia przesłanki, określone w definicji legalnej "inwestycji celu publicznego". Dodano, że decyzja o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową, a jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych. W ocenie Kolegium organ I instancji przeprowadził analizę stanu faktycznego i prawnego terenu objętego wnioskiem, a wnioskowana inwestycja nie narusza przepisów odrębnych, wobec czego nie można było odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ostatecznie wyjaśniono, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa możliwy (potencjalny) dopuszczalny sposób zagospodarowania danego terenu. Wykonanie projektowanej inwestycji wymaga jeszcze pozwolenia na budowę, które konkretnie umiejscowi inwestycję na działce; to na tym etapie uwzględnia się w szczególności zasady poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich. Ponadto żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, po której taka inwestycja będzie przebiegać; nie można również zanalizować różnych wariantów przebiegu danej inwestycji, skoro nie zawiera ich wniosek inwestora.

W powołanej na wstępie skardze, Skarżąca - wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania - w istocie powieliła zarzuty odwołania. Decyzji organu odwoławczego zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 2 ust. 5, art. 4 ust. 2, art. 50, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52, art. 53 ust. 3 oraz art. 54 u.p.z.p., poprzez przyjęcie, że wnioskowana inwestycja spełnia przesłanki inwestycji celu publicznego; pominięcie faktu, że inwestycja

w przeważającej części będzie przebiegać przez nieruchomość wspólną Wnioskodawcy i Skarżącej, która jest przedmiotem postępowania sądowego w przedmiocie zniesienia współwłasności i istnieje duże prawdopodobieństwo, że planowana sieć będzie przebiegała po nieruchomości Skarżącej; pominięcie, że wskazywany w poprzednim postępowaniu administracyjnym wariant przebiegu sieci wodociągowej zrealizuje cel

i założenie inwestycyjne, a nie będzie naruszał prawa własności Skarżącej; pominięcie faktu, że w okolicy planowanej inwestycji są już przyłącza wodociągowe, które umożliwiają budowę sieci według wariantu proponowanego przez Skarżącą; przekroczenie uznania administracyjnego, poprzez przyjęcie, że inwestycja nie narusza interesu Skarżącej oraz poprzez nieprzeprowadzenie przez organ uzgodnień i analiz dotyczących warunków i zasad zagospodarowania terenu. Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia sprawy, co doprowadziło do błędnej oceny stanu faktycznego, w szczególności brak zweryfikowania czy wnioskowana budowa sieci wodociągowej ma znaczenie dla realizacji zadań gminy i obejmuje lokalną społeczność, czy też służy wyłącznie dwóm osobom. Ostatecznie podniesiono zarzut naruszenia art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób nieodpowiadający przepisom prawa.

W uzasadnieniu skargi ponownie obszernie opisano stan faktyczny sprawy, podając, że nie jest to pierwsze postępowanie wszczęte na wniosek A. G.,

a zaskarżona decyzja jest piątą z kolei, dotyczącą budowy sieci wodociągowej w tym samym miejscu. Podano, że argumentacja Skarżącej pozostaje bez zmian i wskazano, że o tym, czy mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego decyduje fakt, czy jest to inwestycja o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym i stanowi realizację celów,

o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponownie podano definicję inwestycji celu publicznego i podniesiono, że z akt postępowania nie wynika, aby budowa wnioskowanej sieci wodociągowej służyła komukolwiek poza Wnioskodawcą; wszystkie nieruchomości w tym obszarze posiadają dostęp do wody, również wskazane we wniosku. Oczywistym jest, że przyłączenie choćby tylko jednej nieruchomości mieszkalnej do istniejącej sieci kanalizacyjnej jest realizacją celu publicznego, jednak nie sposób postawić znaku równości pomiędzy taką inwestycją, a przedmiotem wniosku w niniejszej sprawie. Organ I instancji pominął bowiem "fundamentalne zagadnienia", jak rzeczywisty cel inwestycji, jej przeznaczenie

i znaczenie dla ogółu społeczności.

Zarzucono, że organ odwoławczy całkowicie pominął kwestie podnoszone w odwołaniu, a zaskarżona decyzja stanowi błędne i bezrefleksyjne powielenie uchybień poczynionych przez organ I instancji. Wskazano, że bezwzględnym obowiązkiem organu odwoławczego jest odniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania, a brak tegoż odniesienia stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stanowisko wyrażone przez organ

II instancji ogranicza się jedynie do zdawkowych sfomułowań, które w żaden sposób nie wyjaśniają motywów, jakimi organ kierował się wydając zaskarżoną decyzję. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne podniesiono, że organ odwoławczy nie może jedynie ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, ale jest zobowiązany ponownie merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, a więc rozpatrzeć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich.

Ostatecznie podano, że gdyby rzeczywiście celem wniosku inwestora było zapewnienie dostępu do wody, to przystałby on na wariant wskazywany przez Skarżącą, tj. przebiegający od istniejącego przyłącza wzdłuż drogi, przy której są zlokalizowane inne nieruchomości mieszkalne. Wariant wskazany we wniosku zmierza wyłącznie do uprzykrzenia życia Skarżącej, poprzez budowę zbędnego obiektu na jej nieruchomości. Co więcej, wątpliwości budzi, że wniosek został złożony w toku postępowania cywilnego o podział majątku wspólnego, którego uczestnikami są Wnioskodawca i Skarżąca. W ocenie Skarżącej takie procedowanie zmierza do osiągnięcia prawomocnej decyzji administracyjnej, która może posłużyć przed sądem, jako argument za przyznaniem wspólnej nieruchomości na wyłączną własność inwestora. Podsumowano, że postępowanie nie było w ogóle prowadzone

w kierunku weryfikowania, czy inwestycja spełnia wymogi przewidziane w u.p.z.p.,

a organ I instancji wydał decyzję z naruszeniem prawa, która została utrzymana

w mocy, bowiem organ odwoławczy powielił uchybienia organu pierwszoinstancyjnego.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponownie podkreślono, że decyzja

o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej,

co oznacza, że w sytuacji, gdy wniosek czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z przepisami u.p.z.p. oraz przepisami ustaw szczególnych, to organ jest zobowiązany wydać decyzję pozytywną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Jednocześnie zaś, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Oceniając, w świetle powołanych wyżej kryteriów zaskarżoną decyzję, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały zgodnie z prawem.

Na wstępie wyjaśnić pozostaje, że skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna

z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Organ pismem z dnia 30 grudnia 2020 r. wniósł

o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym, a żadna ze stron nie zażądała przeprowadzenia rozprawy w przewidzianym terminie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy

z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie

z przepisem art. 50 ust. 1 u.p.z.p., inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przewiduje że, przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 z późn. zm.), dalej jako: "u.g.n.". Natomiast w art. 6 pkt 3 u.g.n., ustawodawca wskazał, że celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m.in. budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania.

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości fakt, że wnioskowana inwestycja - budowa sieci wodociągowej - stanowi inwestycję celu publicznego. Stanowisko takie poparte jest orzecznictwem sądowoadministracyjnym, powołanym również przez organy orzekające w sprawie. Za niezasadny należy uznać zarzut skargi, dotyczący tego, że przywołane przez organ rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 17 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 152/18 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOSA) zapadło w innym stanie faktycznym, bowiem przywołana sprawa dotyczyła budowy odcinka kanalizacji sanitarnej dla całej ulicy. Skarżąca podnosi natomiast we wszystkich swoich pismach, że wnioskowana inwestycja będzie służyć jedynie Wnioskodawcy. Pominięto natomiast fakt, że

w dniu 4 lutego 2020 r. do organu wpłynęła prośba o zmianę wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, rozszerzając krąg inwestorów o kolejne pięć osób (k. 83 akt adm.). Znaczenie lokalne lub ponadlokalne danej inwestycji należy wiązać z urzeczywistnieniem konkretnego interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynamniej na poziomie lokalnym (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 1529/15, CBOSA), co ma miejsce w niniejszej sprawie. W judykaturze ugruntowane jest stanowisko, że budowa sieci wodociągowej, nawet dla pojedynczych nieruchomości, nie ma znaczenia wyłącznie dla tych nieruchomości i regionu; pośrednio ma ona znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja także jej potrzeby, jako całości. Zaopatrzenie w wodę jest bowiem jednym z podstawowych zadań Gminy

(por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 672/11; wyrok NSA z 29 października 2013 r., sygn. akt II OSK 1280/13, czy wyrok NSA z 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt II OSK 971/14, CBOSA).

Przechodząc natomiast do oceny przeprowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego należy wskazać, że stosownie do przepisu art. 53 ust. 3 u.p.z.p. organ I instancji w sposób prawidłowy dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Projekt decyzji został uzgodniony w trybie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. ze Starostą O. oraz z Dyrektorem Zarządu Zlewni w O. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, a wydana w sprawie decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy określone w art. 54 u.p.z.p., tj. określa rodzaj inwestycji, warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych,

a teren inwestycji został zaznaczony na załączniku graficznym do decyzji. Projekt decyzji, zgodnie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p., został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów.

W ocenie Sądu, organy administracji publicznej prawidłowo ustaliły, że inwestycja objęta wnioskiem jest zgodna przepisami odrębnymi. Wyjaśnić należy Skarżącej, że stwierdzenie, iż planowana inwestycja nie narusza przepisów odrębnych, o których mowa w art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., obligowało Wójta Gminy P.

do ustalenia lokalizacji planowanej inwestycji. Stosownie bowiem do przepisu art. 56 zdanie pierwsze u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie, stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (por. A. Despot-Mładanowicz [w:] A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowsk [red.], Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, LEX).

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma również charakter deklaratoryjny, ponieważ organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma w tym postępowaniu uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa (por. wyrok NSA z 3 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2202/10, CBOSA). Wobec tego bez znaczenia prawnego dla wydania decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest okoliczność, czy inwestor legitymuje się tytułem prawnym do nieruchomości, na której będzie lokalizowana inwestycja. W związku z tym nie ma dla niniejszego rozstrzygnięcia znaczenia, że przed sądem powszechnym toczy się postępowanie w przedmiocie zniesienia współwłasności nieruchomości Wnioskodawcy i Skarżącej, a wyrok zapadły w tej sprawie nie stanowi zagadnienia wstępnego, które obligowałoby organ do zawieszenia postępowania na podstawie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut dotyczący ochrony praw właściciela nieruchomości. Choć decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może mieć daleko idące konsekwencje, to jednak sama w sobie prawa własności nie narusza. Decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego określa przeznaczenie terenu i rozmieszczenie planowanego przedsięwzięcia. Innymi słowy, rozstrzygnięcie to określa możliwy (potencjalny), dopuszczalny sposób zmiany zagospodarowania danego terenu w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Samo wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w której w trasie planowanej inwestycji uwzględniono wykorzystanie działki Skarżącej - jak słusznie wskazało Kolegium - nie ogranicza własności tej nieruchomości. Wobec tego brak zgody właściciela lub współwłaściciela nieruchomości, na której planowane jest zlokalizowanie inwestycji celu publicznego nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Należy podkreślić również, że nie jest możliwe domaganie się przez organ od Wnioskodawcy, by ten zmodyfikował wniosek i planowany przebieg inwestycji, a takiego działania ze strony organu w istocie domaga się Skarżąca, zarzucając organom pominięcie wariantu przebiegu sieci wodociągowej, proponowanego przez Skarżącą. Jak już wskazano wyżej, decyzja lokalizacyjna ma charakter związany, a spełnienie ustawowych przesłanek do wydania decyzji powoduje, że organ ma obowiązek wydać decyzję pozytywną. Uwagi dotyczące możliwości zrealizowania inwestycji w innym wariancie są więc bez wpływu na poprawność decyzji, o ile nie zostaną one powiązane z przesłankami, od których ustawodawca uzależnia wydanie decyzji lokalizacyjnej. Takiego powiązania Sąd w niniejszej sprawie nie stwierdził.

Ostatecznie odnosząc się do zarzutów skargi, dotyczących naruszenia przepisów postępowania należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego

i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane zgodnie

z obowiązującymi przepisami prawa i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny

i pozwalający na wydanie decyzji, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto, w decyzji Kolegium wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie, a uzasadnienie odnosi się do kwestii powołanych przez Skarżącą w odwołaniu.

Mając na uwadze powyższe okoliczności i stwierdzając, że decyzje organów obu instancji wydane zostały w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa, Sąd na podstawie

art. 151 p.p.s.a. orzekł jak o oddaleniu skargi.