Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 października 2025 r. sprawy ze skargi Z.D. na bezczynność Komendanta Rejonowego Policji [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Komendant Rejonowy Policji [...] dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku Z.D. z dnia [...] kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, 2. stwierdza, że bezczynność Komendanta Rejonowego Policji [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Komendanta Rejonowego Policji [...] na rzecz Z.D. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Postępowanie w sprawie zainicjował wniosek Z. D. w trybie dostępu do informacji publicznej a skierowany do Komendanta Rejonowego Policji [...]. Zawierał on w sobie żądanie udzielenia odpowiedzi na pytanie:

"jaki był rezultat interwencji podjętej przez funkcjonariuszy Policji pod adresem [...] w [...] w rezultacie zgłoszenia, które wpłynęło na numer alarmowy 112 w dniu [...].04.2025 r. W szczególności prosimy o udzielenie informacji, czy w wyniku interwencji została sporządzona notatka urzędowa, w związku z ujawnieniem przestępstwa stypizowanego w art. 270 Kodeksu karnego? Czy zgłoszenie zostało potwierdzone? Czy materiał z interwencji został przekazany do jakiegokolwiek Wydziału Pana Komendy celem oceny prawnokarnej? Ponadto prosimy o informację, czy według Pana wiedzy funkcjonariusze pełniący służbę w Pana Komendzie są zaznajomieni z zasadą legalizmu prawa karnego a w Szczególności z art. 91 art. 10 Kodeksu postępowania karnego? Czy stosują tę zasadę w toku służby?"

Z. D. 10 maja 2025r wywiódł do tut. Sądu skargę na bezczynność pytanego organu akcentując w niej okoliczność rażącego naruszenia prawa przez organ i zarzucając mu naruszenie :

1.art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,

2. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,

3. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "UDIP") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.

W dniu [...] maja 2025r. pytany podmiot udzielił wnioskodawcy odpowiedzi na wniosek wyjaśniając, że :

"W dniu [...] kwietnia br. około godziny 11.08 policjanci otrzymali zgłoszenie dotyczące ujawnienia zaparkowanego pojazdu na miejscu dla osób z niepełnosprawnością, wg. zgłaszającego pojazd posiadał sfałszowany dokument potwierdzający niepełnosprawność. Po dotarciu na miejsce policjanci przeprowadzili rozmowę ze zgłaszającym nt. okoliczności zgłoszenia, ustalili właściciela zaparkowanego pojazdu i przeprowadzili z nim czynności. Mężczyzna okazał policjantom kartę parkingową dla osób z niepełnosprawnością, która nie budziła wątpliwości pod kątem oryginalności. Obie strony zostały poinformowane o stanie faktycznym. Na tym interwencja została zakończona. Zgłoszenie nie zostało potwierdzone, w związku z tym nie sporządzano notatki urzędowej i nie wykonywano dalszych czynności w zakresie oceny prawno-karnej, z uwagi na brak podejrzenia przestępstwa. Informuję również, że policjanci odbywają szkolenia zawodowe, począwszy od szkoleń zawodowych podstawowych, po kolejne specjalistyczne, w zakresie realizacji Kodeksu Postępowania Karnego. Ponadto uprzejmie informuję, że od dnia [...] kwietnia 2025 roku nastąpiła zmiana w KRP [...] dotycząca wycofania urządzeń telekopiowych i przejęła je elektroniczna poczta nowo utworzonych skrzynek kancelaryjnych. Z powodu błędu technicznego nie zostały odczytane Pańskie wnioski/pisma".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej nieuwzględnienie. Wyjaśnił, że udzielił żądanych informacji a zwłoka spowodowana była problemami natury technicznej związanej ze zmianą konfiguracji w organie poczty elektronicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługiwała na uwzględnienie.

Wskazać należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej określa informację publiczną bardzo szeroko, jako każdą informację w sprawach publicznych. Zgodnie z jej art. 1 ust. 1 i art. 61 Konstytucji RP informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Ustawa powyższa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej. W związku z tym, dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na prawo do informacji publicznej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, składa się również uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych, których definicja zawarta jest w art. 6 ust. 2 cytowanej ustawy. Tak więc informacją publiczną jest zarówno informacji o działalności organów władzy publicznej, jak i treść dokumentów i innych materiałów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów urzędowych, odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są więc nią też m.in treści dokumentów i materiałów bezpośrednio wytworzonych przez organy.

Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Oznacza to, że skarżący, zainteresowany uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny wskazany przez skarżącego sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów. Ostatecznie to bowiem wnioskodawca określa formę, w jakiej organ ma mu udostępnić żądaną informację.

Tak więc organ administracji publicznej, lub inny podmiot o jakim mowa w art.4 ust.1 omawianej ustawy, rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej mógł:

1. udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1),

2. powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2),

3. udostępnić informację zgodnie z wnioskiem - po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 ustawy),

4. odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy),

5. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego,

6. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż nie posiada żądanej informacji.

Bezczynność lub przewlekłość organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje m.in. z uwagi na błędne zakwalifikowanie żądanej informacji jako nie posiadającej przymiotu informacji publicznej, lub na błędne przeświadczenie że udostępnił ją w BIP, lub też na tym, że organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należało, iż okolicznością niesporną i nie budzącą wątpliwości Sądu było to, że adresat wniosku jest co do zasady zobowiązany do udostępniania informacji publicznej jak i to, że przedmiotem wniosku była informacja o takim właśnie charakterze. Stąd jej istota na obecnym etapie postępowania sprowadzała się do oceny tego, czy organ rozpoznał wniosek inicjujący postępowanie w jeden z w/w prawem przewidzianych sposobów.

W ocenie tut. Sądu na powyższe pytanie należało udzielić negatywnej odpowiedzi.

Jak wynika z całokształtu dokumentacji zgromadzonej w aktach administracyjnych organ dopiero pismem z dnia [...] maja 2025r. – a więc już po wywiedzeniu niniejszej skargi - udzielił odpowiedzi na wniosek.

W ocenie tut. Sądu powyższe świadczy niezbicie o tym, że organ znalazł się w bezczynności w rozpoznaniu spornego wniosku gdyż nie udzielił stronie żądanych odpowiedzi w ustawowym terminie 14 dni od złożenia wniosku.

W realiach niniejszej sprawy nie zachodzi natomiast konieczność zobowiązywania pytanego podmiotu do rozpoznania wniosku. Z treści pisma

z [...] maja 2025r. skierowanego do wnioskodawcy wynika, iż organ ustosunkował się do żądania strony. Biorąc pod uwagę powyższe, jak też obowiązek czynnego udziału stron w postepowaniu sądowym i fakt niezakwestionowania przez skarżącego otrzymania odpowiedzi na wniosek, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt.1 sentencji wyroku na podstawie art.149 § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.)

Tut. Sąd doszedł też do przekonania, iż stwierdzona bezczynność, nie jawiła się jako mająca cechy rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art.149

§ 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.). Organ zareagował na wniosek strony a nic nie wskazuje na to, by końcowa przewlekłość jakiej dopuścił się pytany podmiot wynikała ze złej woli organu. W rezultacie nie zachodziła konieczność a wręcz brak było możliwości ku temu, by z urzędu lub na wniosek stosować wobec pytanego podmiotu dodatkowe sankcje.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do dyspozycji przepisu art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.).