Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu w dniu 16 października 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminy Miasta T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość oddala skargę. LS

Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 98 ust. 3, art. 128 i nast. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) Starosta [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania za działkę gruntu położoną w Z., gm. T., oznaczoną na mapie sytuacyjnej do celów prawnych jako działka nr [...] o powierzchni 1305 m2, przejętej z mocy prawa na własność Gminy T. na podstawie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...], nr [...] zatwierdzającej podział nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] – w wysokości 27.927,00 zł i jego przyznaniu na rzecz: J. S., M. S. i I. Ż. po 1/3 części, tj. w wysokości po 9.309,00 zł. Do wypłaty tego odszkodowania zobowiązał Burmistrza Miasta T. w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, iż wnioskiem z dnia 22 sierpnia 2007r. J. S. i M. S. wystąpili do Starosty [...] o ustalenie odszkodowania za w/w działkę gruntu. W dniu 31 stycznia 2008r. wniosek o ustalenie odszkodowania złożyła I. Ż. Decyzją z dnia [...] Starosta [...] orzekł o ustaleniu na rzecz wnioskodawców odszkodowania w wysokości 27.927,00 zł. Na skutek odwołania wniesionego przez Burmistrza Miasta T., decyzją z [...] Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję z dnia [...]. Następnie Starosta [...] podniósł, iż decyzją z dnia [...], nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy T. zatwierdził podział działki nr [...] na działki nr: [...]. Działka nr [...] wydzielona została pod drogę i przeszła na własność Gminy T. z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna. Podział nieruchomości zatwierdzony został na wniosek właściciela nieruchomości. Zgodnie z księgą wieczystą [...] w dniu zatwierdzania podziału nieruchomość stanowiła własność: J. S. w 1/3 części, M. S. w 1/3 części oraz M. R. w 1/3 części. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia [...], sygn. akt [...] spadek po M. R. nabyła I. Ż. w całości. Zgodnie z mapą sytuacyjną z projektem podziału nr [...] działka nr [...] posiadała powierzchnię 1305 m2. W ewidencji gruntów zostało natomiast wskazane, iż posiada 1300 m2, zaś w księdze wieczystej – 1271 m2. Pismem z dnia 27 października 2008r. Urząd Miasta w T. poinformował o sprostowaniu w ewidencji gruntów powierzchni działki nr [...] zgodnie z w/w mapą z projektem podziału na 1305 m2. Jednocześnie Starosta [...] wystąpił do Sądu Rejonowego w P. o sprostowanie działu I księgi wieczystej [...] zgodnie z danymi obecnie zawartymi w ewidencji gruntów. Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, iż przedmiotem postępowania w sprawie o ustalenie odszkodowania jest działka nr [...] o powierzchni 1305 m2 i taka część nieruchomości wnioskodawców stała się własnością Gminy T. z dniem, w którym decyzja o zatwierdzeniu podziału działki nr [...] stała się ostateczna. Wnioskodawcy występowali o wypłatę odszkodowania do Burmistrza Gminy T. (pisma z dnia 30 sierpnia 2006r. i 26 lutego 2007r.). Do uzgodnienia wysokości odszkodowania między stronami jednakże nie doszło (pismo z dnia 23 lutego 2007r.). Ponadto, pismem z dnia 9 października 2008r. Starosta [...] wystąpił do Urzędu Miasta w T. o udzielenie informacji, czy w sprawie ustalenia odszkodowania przed 1999r. prowadzone było postępowanie administracyjne zakończone wydaniem ostatecznej decyzji. Pismem z dnia 24 listopada 2008r. Urząd Miasta w T. poinformował o tym, iż postępowanie takie nie było prowadzone. Z uwagi na to, iż wnioskodawcy występowali do Burmistrza Miasta T. o wypłacenie odszkodowania, zaś do takiej wypłaty nie doszło i nie było w tym zakresie prowadzone żadne postępowanie administracyjne ani w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 stycznia 1999r., ani też przed Starostą [...] wykonującym zadania z zakresu administracji rządowej, zasadnym jest ustalenie odszkodowania w trybie decyzji administracyjnej. W toku postępowania zlecono rzeczoznawcy majątkowemu M. Ś. wykonanie wyceny w/w działki w celu ustalenia odszkodowania. Zgodnie z tą wyceną jej wartość została określona na kwotę 27.927,00 zł, zaś w toku rozprawy administracyjnej w dniu 31 stycznia 2008r. wnioskodawcy wyrazili zgodę na ustalenie odszkodowania w tej wysokości. Do wypłaty odszkodowania zobowiązano Burmistrza Miasta T., gdyż działka nr [...] przeszła na własność Gminy T. w dniu, w którym decyzja o zatwierdzeniu podziału nieruchomości stała się ostateczna. Z uwagi na to, iż w dniu przejęcia na własność Gminy T. nieruchomość ta stanowiła współwłasność, wnioskodawcom przyznano odszkodowanie w wysokości odpowiadającej ich udziałom we współwłasności.

W odwołaniu od tej decyzji Gmina T. wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji.

W uzasadnieniu strona podniósł, iż nieruchomość działka o nr [...], która została wydzielona pod drogę przeszła na własność Gminy T. z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna, tj. z dniem 21 stycznia 1992r. (art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. – tekst. jedn.: Dz.U. z 1991r., nr 130, poz. 127 ze zm.). J. S., M. S. oraz M. R. mogli więc żądać ustalenia odszkodowania co najmniej od 22 stycznia 1992r. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia [...], sygn. akt [...] spadek po M. R. nabyła I. Ż. w całości, która mogła żądać ustalenia odszkodowania co najmniej od dnia 10 grudnia 1993r. Żądanie ustalenia odszkodowania zostało zgłoszone przez J. S. i M. S. w dniu 31 stycznia 2007r., zaś przez I. Ż. w dniu 31 stycznia 2008r., a więc po ponad 10 latach od dnia uprawomocnienia się decyzji o podziale. W związku z tym uległo 10 – letniemu przedawnieniu stosownie do postanowień art. 118 w związku z art. 120 § 1 K. c. Ponadto, skoro zarówno pod rządami ustawy z 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, jak i pod rządami obecnie obowiązującej ustawy z 1997r. przedawnienie roszczeń nie zostało uregulowane odrębnie to wolą ustawodawcy jest, aby w zakresie przedawnienia roszczeń stosować przepisy K.c. o przedawnieniu.

Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...].

W jej uzasadnieniu, wskazując na treść art. 128 i 129 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, Wojewoda [...] podniósł, iż w niniejszej sprawie będą miały zastosowanie przepisy w/w ustawy. W związku z tym, podniesiony zarzut przedawnienia roszczenia nie będzie mógł zostać uwzględniony. W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ustawodawca nie wskazuje, iż uprawnienia do żądania odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat zgodnie z przepisami K.c. Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji ustalił, że wielkość przedmiotowej działki wynosi 1305 m2 a nie jak wskazano w poprzedniej decyzji 1271 m2, co wynika z wypisu z rejestru gruntów z dnia 27 października 2008 r. Co więcej ustalono, że w okresie poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji przez Starostę [...] wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej nie prowadzono postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za działkę nr [...]. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego słuszności ustalenia odszkodowania organ odwoławczy stwierdził, że decyzją z dnia [...], znak: [...] orzeczono o zatwierdzeniu podziału nieruchomości położonej we wsi Z. gm. T. przedstawionego na mapie podziału wykonanej przez Przedsiębiorstwo Geodezyjne [...]. Podział w/w nieruchomości polegał na podziale działki nr [...] o pow. 92a na działki od nr [...] do nr [...], działki nr [...] o pow. 94a na działki od nr [...] do nr [...] wg. załączonej mapy podziału [...] z dnia [...] wykonanej przez Przedsiębiorstwo [...]. Ponadto zgodnie z tą decyzją działki nr [...] o pow. 1305 m2 oraz [...] o pow. 1305 m2 stanowią drogę. Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 marca 1993r. użyte w przepisie art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości sformułowanie "pod budowę ulic" oznacza, że wydzielenie gruntów z nieruchomości objętej podziałem na wniosek właściciela następuje pod budowę nowych ulic przeznaczonych do obsługi działek powstałych w wyniku tego podziału (sygn. akt [...]). Zgodnie z rejestrem pomiarowo – klasyfikacyjnym z dnia [...] stanowiącym załącznik do decyzji nr [...] z dnia [...] działka oznaczona nr [...] została sklasyfikowana jako tereny orne, nieużytki i grunty zabudowane. Natomiast obecnie w wypisie z rejestru gruntów z dnia 27 października 2008r. działka nr [...] oznaczona jest jako droga. W związku z powyższym, zdaniem Wojewody [...], zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...] działka oznaczona nr [...] została przeznaczona pod budowę drogi. Ponadto zgodnie z tą decyzją grunty wydzielone pod drogi z nieruchomości objętej na wniosek właściciela podziałem przechodzą na własność gminy z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna lub prawomocna. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 21 stycznia 1992r. i nadal funkcjonuje z obrocie prawnym. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że działka [...] jest własnością Gminy T. i stanowi drogę.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Gmina T. zaskarżyła ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 118 i 123 § 1 K.c. wskutek uznania, że:

a. stron postępowania uregulowanego w przepisie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie łączył stosunek cywilnoprawny, a tym samym przyjęcie, że nie jest zasadne stosowanie przepisów art. 118 i 123 § 1 K.c.;

b. roszczenie cywilnoprawne o wypłatę odszkodowania za nieruchomość położoną w Z. oznaczoną na mapie sytuacyjnej do celów prawnych z projektem podziału nr jako działka nr [...] o powierzchni 1305 m2 przejętą z mocy prawa na własność Gminy T. ustalane w drodze decyzji administracyjnej w postępowaniu administracyjnym nie ulega przedawnieniu;

c. za działkę nr [...] będącą drogą gruntową przysługuje odszkodowanie.

W uzasadnieniu Gmina T. ponownie podniosła, iż nieruchomość nr [...] wydzielona pod drogę przeszła na własność Gminy T., z dniem w którym decyzja o podziale stała się ostateczna tj. z dniem 21 stycznia 1992 r. Wnioskodawcy mogli co najmniej od dnia 22 stycznia 1992 r. żądać ustalenia bądź zapłaty należnego odszkodowania. Żądanie zapłaty odszkodowania zostało zgłoszone przez J. i M. S. w dniu 22 sierpnia 2007 r., a przez I. Ż. w dniu 31 stycznia 2008 r., a więc po ponad 15 latach. W przepisie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami przeplatają się elementy cywilnoprawne z administracyjnoprawnymi. Istotnym więc jest ustalenie, jaka jest pozycja stron tego stosunku względem siebie. Jeżeli w określonym stosunku dotyczącym spraw majątkowych strony są równorzędne wobec siebie to stosunek ten ma charakter cywilnoprawny. Oznacza to, że w zakresie unormowanym tym stosunkiem prawnym stosuje się bezpośrednio przepisy kodeksu cywilnego. Przepisy K.c. o przedawnieniu roszczeń mają zastosowania do stosunków prawnych, w których przedawnienie nie zostało uregulowane odmiennie przez ustawę. Oznacza to, że odstępstwa od reguły przedawnienia roszczeń majątkowych mogą być przewidziane tylko w normie o randze ustawowej. Skoro zarówno pod rządami ustawy z 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, jak i pod rządami obecnie obowiązującej ustawy z 1997r. przedawnienie roszczeń nie zostało uregulowane odrębnie, to wolą ustawodawcy jest, aby w zakresie przedawnienia roszczeń stosować przepisy kodeksu cywilnego o przedawnieniu. Przepisy o przedawnieniu roszczeń mają charakter stabilizujący stosunki prawne i gwarantują ich pewność, a zatem w ocenie tych skutków prawnych powinno mieć znaczenie bezpieczeństwo obrotu prawnego. Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że ustawodawca wyłącznie ustalenie wysokości odszkodowania powierzył organowi administracji publicznej to - jak każde inne roszczenie cywilnoprawne roszczenie o zapłatę odszkodowania za przejętą z mocy prawa przez Gminę T. nieruchomość uległo 10 letniemu przedawnieniu. W sentencji decyzji Wojewody [...] stwierdzono, że obecnie w wypisie z rejestru gruntów działka nr [...] została oznaczona jako droga. Twierdzenie to nie jest zgodne z wypisem, bowiem w opisie użytku i klasie gruntów widnieje symbol dr R VI. Przedmiotowa działka gruntu jest więc w części gruntem rolnym (R VI), a w części terenem komunikacyjnym (droga wewnętrzna). Z dwóch wstępnych projektów podziału z dnia 8 stycznia 1992r. wynika, że działki nr [...] i nr [...] położone są na terenach przeznaczonych pod budownictwo letniskowo – rekreacyjne, zaś podział zaopiniowano pozytywnie pod warunkiem zachowania drogi o szerokości 6 m stanowiącej drogę dojazdową do wydzielonych w wyniku podziału działek. Z informacji o możliwości i sposobie podziału nieruchomości z dnia 8 stycznia 1992r. znak: [...] oraz znak: [...] wynika, że działki powstałe w wyniku podziału leżą na terenie budownictwa letniskowego z wyjątkiem działki nr [...] i części działki nr [...], które w odległości 10 m od D. stanowią teren łąk V klasy. W wyniku podziału doszło do wydzielenia działek oznaczonych numerami [...] i [...] stanowiących jedną drogę wewnętrzną będącą dojazdem do działek letniskowo – rekreacyjnych powstałych w wyniku podziału. Według obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T. działka nr [...] (stanowiąca część drogi) leży w części na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy letniskowej (2 MN, ML), w części na terenie użytków zielonych i obniżeń terenowych (RZ), w części na terenie przeznaczonym pod poszerzenie drogi powiatowej 15 KZ (w liniach rozgraniczających 20 m), a więc plan miejscowy nie przewiduje na terenie przedmiotowej nieruchomości przebiegu drogi publicznej – gminnej. Skoro według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obwiązującego w czasie podziału, jak i obecnie obowiązującego planu nie przewidywano dla terenu objętego podziałem drogi publicznej, to art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości nie mógł mieć zastosowania. Przepis ten stanowił odpowiednik obecnie obowiązującego art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe – z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Zatem jedynie drogi publiczne w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych i przewidziane w planie zagospodarowania przestrzennego wydzielone w wyniku podziału przechodziły na własność jednostek samorządowych albo Skarbu Państwa. Reasumując strona skarżąca stwierdziła, że odszkodowanie wnioskodawcom nie przysługuje bowiem roszczenie uległo przedawnieniu, a nadto działka nr [...] nie została wydzielona pod drogę publiczną.

Podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji, w odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się uchybień, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy T. zatwierdził podział działki nr [...] na działki nr: [...]. Działka nr [...] wydzielona została pod drogę i przeszła na własność Gminy T. z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna. Podział nieruchomości zatwierdzony został na wniosek właściciela nieruchomości.

Powyższa decyzja funkcjonuje w obrocie prawnym, zaś jej celem było obok podziału nieruchomości na wniosek właściciela, wydzielenie również części działek pod drogę. Tak więc w momencie podziału nieruchomości i wydzielenia jej części pod drogę działka ta nie stanowiła jeszcze drogi publicznej.

Zatem zupełnie niezrozumiały i błędny jest tok rozumowania skarżącego, którym próbuje się wywieźć, iż jedynie drogi publiczne w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych i przewidziane w planie zagospodarowania przestrzennego wydzielone w wyniku podziału przechodziły na własność jednostek samorządowych albo Skarbu Państwa. Z decyzji podziałowej wynika wprost, iż działka [...] stanowi drogę, przyszłą drogę, której organ nie przypisał w dacie wydania decyzji żadnej kategorii z dróg wymienionych w ustawie. Późniejsze oznaczenia bonitacyjne gleby, czy przeznaczenie w pewnym zakresie działki na inny cel niż tylko droga nie mogą niweczyć roszczeń odszkodowawczych poprzedniego właściciela. Takim postępowaniem późniejszy właściciele np. gmina mógłby zmieniać przeznaczenie każdej działki i w efekcie stwierdzić, iż odszkodowanie się nie należy. Podobne stanowisko wyraził WSA w Warszawie w wyroku w sprawie I SA/Wa 360/08 z dnia 11. 06. 2008 r. (publikowanym LEX nr 491981 ) , w którego tezie zawarł stwierdzenie, iż "Z brzmienia przepisu art. 98 ust. 1 u.g.n. nie wynika, aby przepis ten dotyczył wyłącznie dróg publicznych mających powstać w przyszłości. Jest wręcz przeciwnie ustawodawca użył słowa "wydzielone" w czasie przeszłym, a nie w czasie przyszłym "mające być wydzielone" lub "wydzielone pod nowe drogi". Podobnie wypowiedział się WSA w Warszawie w wyroku w sprawie I SA/Wa 2131/04 z dnia 18. 01. 2006 r. (publikowanym LEX nr 208965 ) "W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) ustawodawca posłużył się zwrotem "pod drogi publiczne", co oznacza możliwość wydzielenia w wyniku podziału nieruchomości terenów nie tylko pod budowę, ale i pod rozbudowę dróg. W każdym jednak razie chodzi o teren przeznaczony pod drogę publiczną, która w dacie zatwierdzenia podziału nie musi być zaliczona w odpowiednim trybie do jednej z kategorii dróg publicznych".

Za niezasadny należy również uznać kolejny z zarzutów skargi, a mianowicie zarzut przedawnienia roszczenie na podstawie przepisów kodeksu cywilnego, a to jest art.118 i 123 § 1 K.c z uwagi na 10 letni upływ czasu od daty uostatecznienia się decyzji dokonującej podziału nieruchomości.

Z treść przepisów zawartych w Rozdziale 5 zatytułowanym Odszkodowanie za wywłaszczenie nieruchomości -- z art. 128 i następne ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami wynika, iż w niniejszej sprawie będą miały zastosowanie właśnie przepisy w/w ustawy. Żaden przepis przywołanego Rozdziału nie przewiduje stosowania do odszkodowań przepisów kodeksu cywilnego w zakresie przedawnienia oraz, że odszkodowania ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat. W związku z tym, podniesiony zarzut przedawnienia roszczenia nie mógł zostać uwzględniony. Skarżący pominął również w swej argumentacji fakt, iż mimo cywilnoprawnego charakteru roszczenia o odszkodowanie za przejęcie własności nieruchomości, ustalenie odszkodowania przekazane zostało do postępowania administracyjnego. Roszczenie o odszkodowanie nie mogło zatem ulec przedawnieniu przed jego powstaniem, to jest ustaleniem, czy to w drodze ugody, czy też decyzji administracyjnej. Termin przedawnienia biegnie bowiem od dnia wymagalności roszczenia o odszkodowanie ustalone w decyzji administracyjnej, gdyż staje się ono wymagalne dopiero po jego ustaleniu. Żądanie natomiast administracyjnoprawne o ustalenie wysokości odszkodowania w drodze decyzji nie ulega przedawnieniu.

Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ w uzasadnieniu wykładnia przepisów prawa oraz przytoczona argumentacja zasługują na uwzględnienie. Wskazane w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, a już z pewnościq nie miały ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. Nie zachodzą, też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), ani teź kodeksowe lub wynikajace z innych przepisów przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Z powyższych względów Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.

A.D.