Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Zarządu Koła Łowieckiego "B. w B. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 3 września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej stwierdza bezczynność Zarządu Koła Łowieckiego "B. w B. w rozpoznaniu wniosku z dnia 3 września 2025 r., która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu lub dokonania czynności, zasądza od Zarządu Koła Łowieckiego "B. " na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z dnia 3 września 2025 r. M. P. zwróci się do Prezesa Zarządu Koła Łowieckiego "[...] w B. o udostępnienie w trybie dostępu do informacji publicznej Kp, kw, rachunków i faktur, wyciągu z konta bankowego za okres od 1 kwietnia 2022 do 31 marca 2025 to jest za całe 3 lata budżetowe, umów, lokaty, sprawozdań zarządu, sprawozdań z wykonania budżetu za sezon 2022/2023, 2023/2024, 2024/2025, sprawozdań z kontroli przeprowadzonych przez komisje rewizyjną za sezon 2022/2023, 2023/2024, 2024/2025.

Pismem z dnia 17 października 2025 r. organ poinformował, że objęte ww. wnioskiem dokumenty nie stanowią informacji publicznej, bowiem nie są informacjami bezpośrednio odnoszącymi się do wykonywanych przez Koło Łowieckie zadań publicznych wskazanych w przepisach prawa, ani do gospodarowania mieniem publicznym, a tym samym nie dotyczą spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Pismem z dnia 10 października 2025 r. M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Koła Łowieckiego [...]" w B. w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 3 września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżący wniósł o :

1) zobowiązanie Zarządu Koła Łowieckiego [...] w B. do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności,

2) stwierdzenie, że bezczynność organu — Zarządu Koła Łowieckiego [...] B. nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że koło łowickie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Do dnia 10 października 2025 r. nie otrzymał odpowiedzi na wniosek z dnia 3 września 2025 r.

Zdaniem skarżącego doszło do upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej terminu. Zarząd Koła Łowieckiego [...]

w B. nie udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji, ani informacji która wskazywałaby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji. Skoro zatem organ nie podjął żadnych działań w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku jak również nie wydał decyzji odmownej w zakresie udostępnienia takiej informacji, dopuścił się rażącego naruszenia przepisów ustawy

o dostępie do informacji publicznej i dopuścił się bezczynności w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Organ wskazał, że skarżący jest zawieszonym w prawach członkiem Koła Łowieckiego [...]" w B.. Przed złożeniem wniosku z dnia 3 września 2025 roku kierował ustne żądania do Zarządu Koła o przekazanie mu kopii dokumentów finansowych Koła, m.in. Kp, kw, rachunków, faktur, wyciągu z konta bankowego, sprawozdań z wykonania budżetu, a także sprawozdań zarządu, nieokreślonych umów oraz lokat. Skarżący otrzymał odpowiedź od Prezesa Zarządu Koła, iż żądane dokumenty nie są informacjami publicznymi i Zarząd Koła nie ma obowiązku wydawania takich dokumentów. Pouczono też skarżącego, iż w przypadku dokumentów w postaci protokołów z walnych zgromadzeń koła łowieckiego oraz z posiedzeń zarządów koła łowieckiego, komisji rewizyjnej, zgodnie z § 116 ust. 5 Statutu PZŁ, na wniosek członka koła udostępnia się mu ww. protokoły. Zarząd Koła oferował do wglądu ww. dokumenty.

W odpowiedzi na wniosek z dnia 3 września 2025 r. skarżący otrzymał ustną odpowiedź od Prezesa Zarządu Koła Łowieckiego "[...]" w B., iż żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej, bowiem nie są informacjami bezpośrednio odnoszącymi się do wykonywanych przez Koło Łowieckie zadań publicznych wskazanych w przepisach prawa, ani do gospodarowania mieniem publicznym, a tym samym nie dotyczą spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W dniu 17 października 2025 r. wysłało skarżącemu również odpowiedź pisemną, iż wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej.

Organ podał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że zrzeszeniu osób fizycznych i prawnych, jakim stosownie do art. 32 ust. 1 P.ł. jest PZŁ, nie sposób stawiać analogicznego standardu wymagań, jak organom administracji. W konsekwencji nie każda informacja będąca w dyspozycji lub odnosząca się do funkcjonowania PZŁ, czy też poszczególnych, kół łowieckich (będących podstawowym ogniwem organizacyjnym w PZŁ - art. 33 ust. 1 P.ł.) będzie informacją publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p., lecz tylko ta, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Tylko te kwestie względem podmiotów wskazanych w art. 4 ust.1 pkt 5 u.d.i.p. ustawodawca traktuje jako informacje o sprawie publicznej. Pozostałą zaś materię, a contrario, należy uznać za niestanowiącą informacji publicznej, a zatem - stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. - za niebędącą informacją publiczną.

Organ podał, że zadania PZŁ o charakterze publicznym ustawodawca określił w art. 34 P.ł. W odniesieniu do gospodarki finansowej organ wskazał na treść art. 35 ust. 1 i 2 P.ł., który stanowi, że działalność PZŁ jest finansowana z funduszy własnych, wpisowego, składek członkowskich, zapisów i darowizn oraz dochodów z działalności gospodarczej, zaś dochód z działalności gospodarczej PZŁ oraz kół łowieckich służy wyłącznie realizacji ich celów statutowych i nie może być przeznaczony do podziału między członków. Przy tym mienie PZŁ i kół łowieckich nie podlega podziałowi między członków. Z powyższego wynika, że objęte wnioskiem dokumenty nie stanowiły informacji publicznej, bowiem nie są informacjami bezpośrednio odnoszącymi się do wykonywanych przez Koło Łowieckie zadań publicznych wskazanych w przepisach prawa, ani do gospodarowania mieniem publicznym, a tym samym nie dotyczą spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Wbrew twierdzeniom skarżącego nie każda informacja o podmiocie wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. oraz jego funkcjonowaniu, organizacji, działalności, kompetencjach, majątku i sposobach załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c oraz lit. f, a także pkt 3 lit. d oraz lit. e), stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., a jedynie informacje związane z wykonywanymi przez Koło zadaniami publicznymi wskazanymi w przepisach prawa. Koło nie pozostaje więc w bezczynności wobec wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026 r. poz. 143, dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Według art. 149 § 1a P.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Stosownie do art. 21 u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach

o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a., z tym że:

1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność

w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a.

Prawo do informacji publicznej zostało zagwarantowane w art. 61 ust.1 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji

o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych

w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W zakres tego prawa wchodzi również dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP).

Sposób realizacji prawa do informacji publicznej określa ww. ustawa z dnia

6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Stanowi ona m.in., że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie (art. 1 ust. 1), a nadto określa podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej (art. 4), jak też katalog informacji (otwarty) mieszczących się w zakresie przedmiotowym prawa do informacji publicznej (art. 6).

Rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga ustalenia następujących kwestii: czy adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji, czy przedmiot wniosku dotyczy informacji publicznej, czy żądana informacja publiczna znajduje się lub może się znajdować

w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy jest to informacja prosta czy przetworzona, czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu

ze względu na wartości prawnie chronione, czy organ posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę.

Jeśli przedmiotem żądania wnioskodawcy jest informacja publiczna

w rozumieniu ww. ustawy, a organ będący adresatem wniosku taką informację posiada, udostępnia ją w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Jeśli natomiast udostępnienie informacji publicznej jest niedopuszczalne z przyczyn określonych w ustawie, organ powinien odmówić udostępnienia informacji publicznej, co wymaga podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Z kolei zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Wobec powyższego, o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, a organ nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p.

Zauważyć również należy, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Z bezczynnością możemy mieć zatem do czynienia nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 10 sierpnia 2023 r., II SAB/Op 28/23).

Zakres podmiotowy u.d.i.p. określa jej art. 4, zgodnie z którym zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w szczególności m.in. organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, a także podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, jeżeli posiadają taką informację.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. 2025 r. poz. 539, dalej: P.ł.) łowiectwo, jako element ochrony środowiska przyrodniczego, w rozumieniu ustawy oznacza ochronę zwierząt łownych (zwierzyny) i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej. Zgodnie z art. 32 ust. 1 P.ł. Polski Związek Łowiecki jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które prowadzą gospodarkę łowiecką poprzez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz jej ochrony poprzez regulację liczebności populacji zwierząt łownych. Zadania Polskiego Związku Łowieckiego wskazane w art. 34 P.ł. obejmują m.in. prowadzenie gospodarki łowieckiej, troska o rozwój łowiectwa oraz współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych zwierząt dziko żyjących. Polski Związek Łowiecki wykonuje zadania administracji publicznej w zakresie ochrony środowiska, a zadania te realizują także koła łowieckie. Zgodnie z art. 33 ust. 1 i 2 P.ł. koła łowieckie zrzeszają osoby fizyczne i są podstawowym ogniwem organizacyjnym w Polskim Związku Łowieckim w realizacji celów i zadań łowiectwa. Koła łowieckie posiadają osobowość prawną i ponoszą odpowiedzialność za swoje zobowiązania. Na podstawie art. 28 ust. 1 P.ł. obwody łowieckie wydzierżawia się kołom łowieckim Polskiego Związku Łowieckiego. Dodać wypada również, że zgodnie z art. 33b ust. 1 organami koła łowieckiego są: 1) walne zgromadzenie - jako najwyższa władza koła łowieckiego; 2) zarząd koła łowieckiego - jako organ zarządzający i reprezentujący koło łowieckie na zewnątrz; 3)

komisja rewizyjna - jako organ kontroli wewnętrznej koła łowieckiego.

W świetle powyższego Koło Łowieckie "[...]" w B. (a ściślej Zarząd Koła) może być podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, wskazanym w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jako "podmiot reprezentujący inne osoby lub jednostki organizacyjne, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym". Podkreślenia wymaga przy tym, że podmioty tego rodzaju są zobowiązane do udostępniania informacji publicznej w zakresie, w jakim wykonują zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Takie ograniczenie wynika wprost z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że prawo do informacji publicznej obejmuje uzyskiwanie informacji o działalności innych (niż organy władzy publicznej) osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

W niniejszej sprawie skarżący zażądał we wniosku z 3 września 2025 r. od Koła Łowieckiego "[...]" w B. udostępnienia: Kp, kw, rachunków i faktur, wyciągu z konta bankowego za okres od 1 kwietnia 2022 do 31 marca 2025 to jest za całe 3 lata budżetowe, umów, lokaty, sprawozdań zarządu, sprawozdania z wykonania budżetu za sezon 2022/2023, 2023/2024, 2024/2025, a także sprawozdań z kontroli przeprowadzonych przez komisje rewizyjną za sezon 2022/2023, 2023/2024, 2024/2025.

Bezsporne jest w niniejszej sprawie, że pismem z dnia 17 października 2025 r. organ poinformował skarżącego, że żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej, bowiem nie są informacjami bezpośrednio odnoszącymi się do wykonywanych przez Koło Łowieckie zadań publicznych wskazanych w przepisach prawa, ani do gospodarowania mieniem publicznym, a tym samym nie dotyczą spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

W ocenie Sądu, ze względu na przedstawione powyżej uwarunkowania Koła Łowieckiego jako podmiotu potencjalnie zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej, trzeba uznać udzieloną w dniu 17 października 2025 r. odpowiedź za właściwą, choć spóźnioną. Odpowiedzi należało bowiem udzielić niezwłocznie, nie później niż 14 dni od dnia wpływu wniosku, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Tymczasem Koło udzieliło odpowiedzi po upływie ponad 40 dni od otrzymania wniosku.

Co się tyczy treści udzielonej odpowiedzi, Sąd uznaje ją za adekwatną w świetle treści wniosku. Wniosek ten, jak wskazano wcześniej, obejmował żądanie wydania dokumentów odnoszących się do kwestii finansowych i organizacyjnych Koła. Tak ogólne żądanie, dotyczące tylko określonego rodzaju dokumentów wytworzonych w określonym czasie (2022-2025), nie naprowadza na zakres działalności Koła związany z wykonywaniem zadań publicznych lub dysponowaniem majątkiem publicznym. Nie bez znaczenia jest fakt, niekwestionowany przez skarżącego, że jest on członkiem Koła, który może uzyskać dostęp do dokumentów Koła zgodnie z regulacjami określającymi sposób działania Koła, także na podstawie statutu Polskiego Związku Łowieckiego.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd

w punkcie I sentencji wyroku stwierdził, że Zarząd Koła Łowieckiego "[...]" w B., jako podmiot reprezentujący Koło, dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 3 września 2025 r. Stwierdzenie bezczynności wynika z ustalenia, że organ przekroczył termin udzielenia odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jest to okoliczność obiektywna, której nie podważają okoliczności podane w odpowiedzi na skargę.

Oceniając charakter zaistniałej bezczynności, zgodnie z wymogami art. 149 § 1a P.p.s.a., po analizie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, Sąd uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie wskazuje się, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego oznacza stan, w którym wyraźnie, ewidentnie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa i naruszenie to posiada pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., II OSK 468/13, wyrok NSA z dnia 29 listopada 2018 r., II GSK 1619/18). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła.

Wobec udzielenia adekwatnej odpowiedzi przez organ przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd, w punkcie II sentencji wyroku umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu lub dokonania czynności na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie III sentencji, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 100 zł, co obejmuje kwotę uiszczonego wpisu.