Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 1513/24 w sprawie ze skargi J. M. na niewykonanie przez Komendanta Głównego Policji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 617/23 oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej "WSA w Warszawie", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 24 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 1513/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. M. (dalej "skarżący") na niewykonanie przez Komendanta Głównego Policji (dalej "organ", "KGP") wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 617/23: 1. wymierzył organowi grzywnę w wysokości 2.000 zł; 2. stwierdził, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 617/23, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Skarżący wniósł w dniu 29 sierpnia 2024 r. skargę do WSA w Warszawie na niewykonanie przez KGP wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 617/23, zobowiązującego KGP do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 13 września 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dniu od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Skarżący zwrócił się o wymierzenie KGP grzywny w wysokości nie niższej niż 1% maksymalnego wymiaru za każdy rozpoczęty tydzień opóźnienia liczony od daty doręczenia prawomocnego wyroku do dnia wydania orzeczenia lub załatwienia wniosku, w zależności co nastąpi wcześniej oraz o zasądzenie od KGP na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Skarżący podniósł, że ze względu na brak działań ze strony KGP wysłał 29 czerwca 2024 r. przez epuap wezwanie do realizacji wyroku. KGP odpowiedział, że nie otrzymał akt sprawy, a zgodnie z informacją WSA w Warszawie, wysłaną do pełnomocnika w dniu 23 lipca 2024 r., Sąd wraz z odpisem wyroku przesłał akta administracyjne. Tak więc termin na realizację punktu 1 wyroku upłynął po 14 dniach od dnia 29 maja 2024 r. KGP do dnia sporządzenia skargi nie wykonał wyroku.

KGP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wskazując, że WSA w Warszawie przy piśmie z dnia 29 maja 2024 r. doręczył organowi prawomocny wyrok, ale bez zwrotu akt. Pełnomocnik KGP pismami z dnia 18 czerwca 2024 r. i z dnia 3 lipca 2024 r. zwrócił się do Sądu o zwrot akt sprawy, ale do dnia sporządzenia odpowiedzi na skargę nie zostały one zwrócone, co uniemożliwia prawidłowe rozpatrzenie winsoku o udostępnienie informacji publicznej. KGP podniósł, że pismem z dnia 3 lipca 2024 r. organ odpowiedział na wezwania skarżącego do wykonania prawomocnego wyroku.

Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 23 lipca 2025 r. wezwano pełnomocnika KGP o wyjaśnienie, czy KGP wykonał wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 617/23. Pełnomocnik KGP w piśmie z dnia 23 lipca 2025 r., wysłanym pocztą elektroniczną, wyjaśnił, że organ wykonał wyrok WSA w Warszawie i udzielił skarżącemu odpowiedzi. Do pisma załączono odpowiedź KGP z dnia 9 grudnia 2024 r., skierowaną do skarżącego w związku z wnioskiem z dnia 13 września 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, w której poinformowano skarżącego, że w 2023 roku KGP nie podejmował żadnych działań w zakresie [...].

WSA w Warszawie na rozprawie w dniu 24 lipca 2025 r., na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuścił z urzędu jako dowód w sprawie wydruk z dokumentu elektronicznego znajdującego się w aktach sprawy o sygn. akt II SAB/Wa 617/23 w postaci pisma informacyjnego skierowanego przez Sąd w dniu 23 lipca 2024 r. do pełnomocnika KGP wraz z potwierdzeniem kopii wydruku z dokumentem elektronicznym i z urzędowym poświadczeniem przedłożenia. W piśmie z dnia 23 lipca 2024 r. wyjaśniono, że Sąd przesłał przy piśmie z dnia 29 maja 2024 r. odpis wyroku z dnia 22 marca 2024 r. (ze stwierdzeniem daty jego prawomocności i uzasadnieniem) oraz akta administracyjne (1 karta + 1 plik). Sąd nie dysponuje większą ilością akt administracyjnych w sprawie.

W dniu 24 lipca 2025 r. WSA w Warszawie wydał opisany na wstępie wyrok, którym uwzględnił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji wskazał, że zostały spełnione przesłanki wymierzenia grzywny wynikające z art. 154 § 1 i 6 p.p.s.a. W świetle dokumentów, którymi dysponuje WSA w Warszawie, w tym dopuszczonego jako dowód, na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a., wydruku z dokumentu elektronicznego znajdującego się w aktach sądowych sprawy o sygn. II SAB/Wa 617/23 – pisma informacyjnego skierowanego przez Sąd w dniu 23 lipca 2024 r. do pełnomocnika KGP wraz z potwierdzeniem kopii wydruku z dokumentem elektronicznym i z urzędowym poświadczeniem przedłożenia – należało uznać, że odpis prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 617/23, zobowiązującego KGP do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 13 września 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej wraz z uzasadnieniem oraz aktami administracyjnymi sprawy (1 karta + 1 plik) doręczono KGP w dniu 6 czerwca 2024 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 111 akt sądowych sprawy o sygn. akt II SAB/Wa 617/23). Również pismo skierowane w dniu 23 lipca 2024 r. przez WSA w Warszawie do pełnomocnika KGP wskazuje, że Sąd przesłał przy piśmie z dnia 29 maja 2024 r. odpis wyroku z dnia 22 marca 2024 r. (ze stwierdzeniem daty jego prawomocności i uzasadnieniem) oraz akta administracyjne (1 karta + 1 plik).

Sąd I instancji wskazał dalej, że zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Tym samym termin załatwienia sprawy wyznaczony przez Sąd upłynął z dniem 20 czerwca 2024 r. (czwartek). KGP dopiero w dniu 9 grudnia 2024 r. skonstruował odpowiedź na wniosek z dnia 13 września 2023r. o udostępnienie informacji publicznej, w której poinformowano skarżącego, że w 2023 roku KGP nie podejmował żadnych działań w zakresie [...]. KGP nie wskazał, w jakim dniu doręczono skarżącemu tę odpowiedź. Natomiast na rozprawie w dniu 24 lipca 2024 r. skarżący oświadczył, że otrzymał ją w dniu 9 grudnia 2024 r. Tym samym należało uznać, że KGP w dniu 9 grudnia 2024 r. wykonał wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 617/23.

Sąd I instancji następnie stwierdził, że spełniony został drugi warunek dopuszczalności skargi, określony w art. 154 § 1 p.p.s.a., dotyczący uprzedniego pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo skarżącego z dnia 29 czerwca 2024 r., w którym skarżący wezwał KGP do wykonania wyroku z dnia 22 marca 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 617/23. Sąd I instancji zaznaczył też, że wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Okoliczność wykonania wyroku przed wydaniem orzeczenia przez Sąd może mieć jedynie wpływ na wymiar grzywny.

Biorąc pod uwagę długość przekroczenia oraz wyznaczony termin na załatwienie sprawy zakończonej prawomocnym wyrokiem z 22 marca 2024r. sygn. akt II SAB/Wa 617/23 (14 dni), Sąd I instancji uznał, że bezczynność KGP miała charakter rażącego naruszenia prawa. Od doręczenia bowiem organowi prawomocnego wyroku WSA w Warszawie (6 czerwca 2024 r.) upłynęło blisko 6 miesięcy do czasu, gdy KGP podjął czynność i sporządził pismo z dnia 9 grudnia 2024 r., stanowiące odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia 13 września 2023 r., informujące jedynie, że KGP w 2023 r. nie podejmował działań w zakresie [...].

Sąd I instancji, zważywszy na rażące przekroczenie czternastodniowego terminu na wykonanie prawomocnego wyroku WSA w Warszawie o sygn. akt II SAB/Wa 617/23, orzekł o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości 2000 złotych. Sąd I instancji miał przy tym na uwadze udzieloną przez organ odpowiedź oraz czas, jaki upłynął od dnia, w którym organ powinien wykonać wyrok, a ponadto zakres wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej oraz jego znaczenie dla dobra ogółu. Skoro KGP – przed wydaniem w niniejszej sprawie orzeczenia – sporządził jedynie krótkie pismo kończące postępowanie w związku z wnioskiem skarżącego o udzielenie informacji publicznej i uczynił to blisko 6 miesięcy po tym, jak otrzymał prawomocny wyrok – to należało uznać, że grzywna w wysokości 2000 zł będzie adekwatną sankcją za niewykonanie wyroku WSA w Warszawie. Sąd I instancji wyjaśnił także przesłanki rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.

Pismem z dnia 20 sierpnia 2025 r. skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 lipca 2025 r. wywiódł organ (dalej również "skarżący kasacyjnie"), zaskarżając go w całości. Skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

1) naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 154 § 1 i § 6 w zw. z art. 154 § 2 p.p.s.a., polegające na błędnym przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie doszło do spełnienia obu przesłanek wymienionych w tym przepisie uzasadniających wymierzenie organowi grzywny oraz że działanie organu miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 174 pkt 2 ustawy p.p.s.a.);

2) naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 286 § 2 p.p.s.a., polegające na błędnym przyjęciu, że organ Policji dopuścił się działania mającego rażący charakter oraz polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy;

3) naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 286 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 30 ust. 1 Zarządzenia nr 14 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 2015 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych, polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności pominięcie faktu, iż Sąd nie zwrócił niezwłocznie organowi akt sprawy.

Skarżący kasacyjnie wniósł o chylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie wniósł o dopuszczenie dowodów z dokumentów (teczki nadesłanej organowi przez WSA w Warszawie jako zwrot akt sprawy) na dowód faktu, iż do pisma, przy którym Sąd doręczył organowi wyrok ze stwierdzeniem prawomocności, faktycznie zostały doręczone dokumenty, które nie stanowiły akt sprawy, ale był to wydruk z CISCO, pismo WSA z dnia 6 października 2023 r., skarga skarżącego oraz odpowiedź organu na skargę wraz z pełnomocnictwem. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu.

Zgodnie z przepisami powołanymi w pierwszym zarzucie skargi kasacyjnej, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny (art. 154 § 1 p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 154 § 2 p.p.s.a.). Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a.). Przepisy te stanowią zatem o samej możliwości i przesłankach wniesienia skargi na niewykonanie wyroku, a nadto wskazują, o czym i w jaki sposób sąd na skutek takiej skargi orzeka. Mają one przede wszystkim charakter kompetencyjny i same przez się, bez powiązania z innymi przepisami, co do zasady nie mogą stanowić podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2025 r., III OSK 2945/23), w szczególności zaś nie mogą stanowić podstawy do kwestionowania ustaleń faktycznych Sądu I instancji. I właściwie już z tej przyczyny rozważany zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Z zastrzeżeniem powyższego, skoro w treści zarzutu skarżący kasacyjnie wskazuje na błędne stwierdzenie przez Sąd I instancji obu przesłanek wymierzenia organowi grzywny – wskazać należy, że przesłanki te zostały przez Sąd I instancji skonstatowane w sposób prawidłowy. Sąd I instancji ustalił, że wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2024 r., II SAB/Wa 617/23, uwzględniający skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej – na dzień wniesienia skargi w niniejszej sprawie (29 sierpnia 2024 r.) – nie został wykonany. Odpis prawomocnego wyroku z dnia 22 marca 2024 r. wraz z aktami został doręczony organowi w dniu 6 czerwca 2024 r., a wyznaczony w tymże wyroku termin czternastodniowy na rozpatrzenie wniosku skarżącego upłynął bezskutecznie z dniem 20 czerwca 2024 r. Pismem z dnia 29 czerwca 2024 r. skarżący wezwał organ do wykonania wyroku. Organ wykonał wyrok (udzielił skarżącemu informacji) w dniu 9 grudnia 2024 r. W obliczu tych ustaleń – które nie zostały w skardze kasacyjnej skutecznie zakwestionowane – zaistnienie obu przesłanek z art. 154 § 1 p.p.s.a. nie budzi wątpliwości.

Ponieważ w treści zarzutu skarżący kasacyjnie kwestionuje również ocenę Sądu I instancji co do rażącego naruszenia prawa, wypada zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż stwierdzenie przez sąd rażącego naruszenia prawa przy bezczynności lub przewlekłym prowadzeniu postępowania przez organ wymaga zaistnienia szczególnych okoliczności, które należy rozpatrywać indywidualnie, w kontekście stanu faktycznego danej sprawy. Fakt przekroczenia ustawowych lub wynikających z orzeczenia sądu terminów załatwiania sprawy sam w sobie, co do zasady, nie jest taką szczególną okolicznością. W konsekwencji stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, chociaż niewątpliwie stanowi naruszenie prawa, nie przesądza jeszcze o rażącym charakterze tego naruszenia. Należy przy tym mieć na uwadze, że sformułowanie "rażące" oznacza działanie bezspornie ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Nie jest bowiem możliwe przesądzenie z góry o tym, że dana kategoria naruszeń przybiera postać kwalifikowaną. Kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie bezczynności organu jako naruszającej prawo w sposób rażący jest więc oczywistość, drastyczność naruszenia prawa, przy jednoczesnym braku racjonalnego uzasadnienia (zob. wyrok NSA z 10 marca 2021 r., II OSK 1610/20, oraz powołane tam orzecznictwo). Podobne poglądy co do rozumienia rażącego naruszenia prawa przy bezczynności w udostępnianiu informacji publicznej prezentuje doktryna (zob. w szczególności aktualne opracowanie tych zagadnień, które prezentuje J. Czerw, "Rażące naruszenie prawa przy bezczynności w udostępnianiu informacji publicznej na tle orzecznictwa sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 11/2024, s. 64 i n.). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach niniejszej sprawy – zważywszy w szczególności na okres bezczynności (blisko 6 miesięcy) i charakter (zakres) informacji będącej przedmiotem wniosku – nie ma podstaw do zakwestionowania oceny Sądu I instancji co do rażącego naruszenia prawa. Stanowiska tego nie może zmienić podnoszona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczność, że organ niezwłocznie wykonał wyrok w części, tj. w zakresie zwrotu kosztów postępowania.

Nie tyle w samym zarzucie, ile w jego uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podnosi, że wymierzona przez Sąd I instancji grzywna jest wygórowana. Odnosząc się do tego twierdzenia, wskazać trzeba, że ustalenie wysokości grzywny, o której mowa w art. 154 § 6 p.p.s.a., odbywa się zgodnie z uznaniem sądu stosującego ten środek. Uznanie sądowe cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego. Kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego zastosowanego środka pieniężnego polega natomiast przede wszystkim na ocenie zachowania ustawowych granic stosowanej instytucji materialnoprawnej, a ponadto, czy wybór oparty został na obiektywnych kryteriach wynikających z celu stosowanych norm (zob. wyrok NSA z 26 marca 2024 r., III OSK 724/23). Ewentualna ingerencja sądu drugiej instancji w sferę dyskrecjonalnej władzy sędziowskiej powinna być ograniczona do przypadków oczywistego, niebudzącego wątpliwości, przekroczenia granic uznania sędziowskiego (zob. wyrok NSA z 3 kwietnia 2024 r., II OSK 965/23). W niniejszej sprawie taki przypadek nie zachodzi.

Przechodząc do oceny pozostałych dwóch zarzutów skargi kasacyjnej (zarzuty 2 i 3) nie sposób nie zauważyć, że powołany w nich przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a jest przepisem wynikowym i stanowi o orzeczeniu sądu podejmowanym na skutek skargi na decyzję lub postanowienie. W niniejszej sprawie przepis ten w ogóle nie był stosowany i tym samym nie mógł być naruszony. W zarzutach, o których mowa, skarżący kasacyjnie powołał też art. 286 § 2 p.p.s.a. ("termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi akt albo, w przypadku, o którym mowa w § 1a, odpisu orzeczenia") i § 30 ust. 1 Zarządzenia nr 14 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 2015 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych ("po prawomocnym zakończeniu postępowania, wojewódzki sąd administracyjny niezwłocznie zwraca akta administracyjne organowi, który je nadesłał, doręczając odpis orzeczenia sądu ze stwierdzeniem daty jego prawomocności i uzasadnieniem, jeżeli było sporządzone"). Żaden z tych przepisów nie stanowi w postępowaniu kasacyjnym wzorca do oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji w przedmiocie rażącego naruszenia prawa przez organ ani też nie stanowi punktu odniesienia dla oceny poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych. Naruszenie tych przepisów w założeniu nie mogło zatem polegać na "błędnym przyjęciu, że organ Policji dopuścił się działania mającego rażący charakter" ani na "niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy". Zarzuty, o których mowa, są zatem niezasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego kasacyjnie o dopuszczenie na etapie postępowania kasacyjnego dowodu z teczki nadesłanej organowi przez WSA w Warszawie jako zwrot akt sprawy. Nie powstały bowiem istotne wątpliwości (wątpliwości co do zasadności zarzutów skargi kasacyjnej), do wyjaśnienia których przedmiotowy dowód byłby niezbędny. Warto tu zauważyć, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji – w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. – przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe i na podstawie jego wyników poczynił ustalenia co do samego faktu i co do daty przekazania organowi przez WSA w Warszawie akt z prawomocnym wyrokiem. W skardze kasacyjnej nie zostało skutecznie zakwestionowane przeprowadzenie przez Sąd I instancji uzupełniającego postępowania dowodowego ani też nie została skutecznie zakwestionowana ocena pozyskanych w jego toku dowodów.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.