Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2026 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. na bezczynność Zespołu Sp. z o.o. w E. w udostępnieniu informacji publicznej I. zobowiązuje organ do rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia [...]; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Zespołu Sp. z o.o. w E. na rzecz Stowarzyszenia A. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z 27 lutego 2026 r. Stowarzyszenie "[...]" (dalej: "Stowarzyszenie, "skarżący") zwróciło się do "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w E. (dalej: "organ", "Spółka") o udostępnienie informacji publicznej w postaci przesłania na wskazany adres e-mail uchwał Rady Nadzorczej Spółki określających cele zarządcze dla zarządu na rok 2024, 2025 i 2026.

W odpowiedzi z 9 kwietnia 2026 r. organ poinformował skarżącego, że wnioskowane informacje nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1907 z późn. zm., dalej: "u.z.k.w.") zasada jawności nie obejmuje informacji dotyczących "celów zarządczych, wagi tych celów, a także kryteriów ich realizacji i rozliczania". Skoro zatem przepis szczególny wprost wyłącza te informacje z zasady jawności, to nie mogą one być traktowane jako informacja publiczna. Spółka podkreśliła, że wyznaczone cele zarządcze stanowią integralną część jej strategii biznesowej, a ujawnienie treści tych uchwał oznaczałoby przekazanie podmiotom trzecim – w tym konkurencji – gotowego scenariusza działań Spółki na rynku, osłabiając jej pozycję.

Organ dodał, że fakt, iż Spółka jest podmiotem z udziałem Gminy Miasta E. nie oznacza nieograniczonej jawności każdego aspektu jej funkcjonowania. Powołując wyrok WSA w Gliwicach z 23 lipca 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 449/25 (wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA), wskazał, że informacje dotyczące celów zarządczych, wagi tych celów, a także kryteriów ich realizacji

i rozliczania spółek publicznych nie stanowią informacji publicznej. Powołał również

w tym zakresie orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 484/22 oraz stanowisko doktryny. Skonkludował, że realizacja kontroli społecznej przez Stowarzyszenie nad podmiotami zarządzającymi mieniem publicznym odbywa się w granicach wyznaczonych przez prawo; ustawodawca wyłączając w art. 11 ust. 1 u.z.k.w. jawność celów zarządczych dokonał uprzedniej oceny i wyważenia interesów. Tym samym uznał, że prawo do informacji

o konkretnych wskaźnikach operacyjnych i strategii biznesowej ustępuje konieczności zapewnienia temu podmiotowi bezpiecznych warunków funkcjonowania na rynku. Jawność publiczna jest w pełni realizowana poprzez publikację zasad wynagradzania oraz samych kwot wynagrodzeń, co pozwala na społeczna ocenę racjonalności wydatkowania środków, bez konieczności naruszania poufnej strategii gospodarczej Spółki.

Pismem z 10 kwietnia 2026 r. Stowarzyszenie – reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika – wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Spółki i zarzuciło jej naruszenie art. 63 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 1

i 2 oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm., dalej: "u.d.i.p."). Mając na uwadze powyższe zarzuty, wniosło o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku zgodnie z postanowieniami u.d.i.p. w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku

i zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że 100% udziałów w Spółce posiada Gmina Miasto E., a prawa z udziałów wykonuje Prezydent Miasta E. Oznacza to, że spółka jest podmiotem zobowiązanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 i 5 u.d.i.p. Pomimo upływu ustawowego terminu, organ nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej, ani nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący powołał się na wyrok WSA w Lublinie z 18 grudnia 2025 r., sygn. akt

II SAB/Lu 135/25 i treść art. 11 ust. 1 u.z.k.w. i podniósł, że przepisy tego artykułu stosuje się do spółek komunalnych, takich jakich jak organ, które gwarantują jawność dokumentów w zakresie kształtowania wynagrodzeń osób nimi kierującymi. Wskazał, że z unormowania tego wynika obowiązek publikowania w BIP – na stronie podmiotu uprawnionego do wykonywania praw udziałowych – uchwał oraz projektów wskazanych w tych przepisach. Ustawowy obowiązek stosowania tego trybu publikacji zawiera wyłączenie w zakresie informacji dotyczących celów zarządczych, wagi tych celów, a także kryteriów ich realizacji i rozliczania. Wyłączenie to nie prowadzi do ograniczenia konstytucyjnego prawa do informacji.

Stowarzyszenie zarzuciło, że organ w sposób manipulacyjny przywołał fragment uzasadnienia wyroku NSA z 3 kwietnia 2024 r., sygn. akt 484/22 i w błędny sposób powołał wykładnię celowościowo-funkcjonalną projektu ustawy o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami. Prawidłowo dokonana wykładnia powinna prowadzić do wniosku, że ustawodawca przyjął, biorąc pod uwagę możliwość ujawnienia informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, ustawowe wyłączenie obowiązku publikowania tych informacji

w BIP. Dodało, że nie każda informacji o celach zarządczych będzie stanowić tajemnicę przedsiębiorcy, a przepis art. 4 ust. 6 u.z.k.w. wskazuje otwarty katalog celów zarządczych, wśród których ciężko znaleźć jakieś informacje, które mogłyby stanowić tajemnicę przedsiębiorcy. Mając to na uwadze, uznanie art. 11 ust. 1 u.z.k.w. za przepis ograniczający prawo dostępu do informacji publicznej byłoby niezgodne z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce tylko w sytuacji, gdy podmiot ten nie podejmie w ustawowym terminie żadnej czynności, określonej w przepisach u.d.i.p. W niniejszej sprawie Spółka udzieliła skarżącemu odpowiedzi, informując, iż wnioskowane dokumenty nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu. Nadto organ podtrzymał argumentację przedstawioną w piśmie z 9 kwietnia 2026 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a. Zgodnie z ww. przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym,

w składzie trzech sędziów, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem stosownej czynności (zob. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Warszawa 2005, LEX/el.). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, LEX/el.). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu, albo do podjęcia określonej czynności.

Natomiast sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do przepisu art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl § 1a tego przepisu, sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. Sąd,

w przypadku, o którym mowa wart. 149 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., może ponadto orzec

z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja

o sprawach publicznych. W orzecznictwie sądów administracyjnych przez "informację publiczną" rozumie się każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa

w zakresie swoich kompetencji. Informacją publiczną jest więc informacja

o aktywności podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie celów publicznych.

W szerokim rozumieniu "informacji publicznej" akcentuje się także, że charakter informacji publicznej ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 218/18 czy wyrok NSA

z 12 grudnia 2025 r., sygn. akt III OSK 112/25 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – CBOSA).

W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, że wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego co do zasady do udostępniania informacji publicznych, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Z załączonych danych rejestrowych Spółki wynika bezspornie, że jedynym udziałowcem jest Gmina Miasto E., a do zakresu działalności spółki należy działalność w zakresie architektury, działalność w zakresie inżynierii i związane z nią doradztwo oraz pozostała działalność profesjonalna, naukowa i techniczna, gdzie indziej niesklasyfikowana.

Istota sporu dotyczy kwestii, czy wnioskowane dane – uchwały w przedmiocie celów zarządczych – stanowią informację publiczną.

Zakresem podmiotowym ustawy o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami objęte są – zgodnie z art. 1 ust. 1 u.z.k.w. – spółki,

w których udziały lub akcje przysługują: Skarbowi Państwa, jednostkom samorządu terytorialnego i ich związkom, państwowym osobom prawnym i komunalnym osobom prawnym. W doktrynie podkreśla się, że "obojętna jest – z punktu widzenia podlegania rygorom ustawy – wielkość (ilość) tych akcji lub udziałów,

w szczególności ich liczba nie musi przekraczać 50% kapitału zakładowego lub 50% liczby akcji w spółce" (A. Rzetecka-Gil [w:] Ustawa o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami. Komentarz, Gdańsk 2017, LEX/el.). W uzasadnieniu projektu do ustawy wskazano, że "projektowana ustawa zakłada wprowadzenie zasady jawności w zakresie wynagrodzeń, co w ocenie projektodawców zapewni możliwość skutecznej kontroli społecznej i oprócz budowania poczucia sprawiedliwości społecznej, umożliwi przeciwdziałanie potencjalnym nadużyciom. Stosownie do powyższego w odniesieniu do Spółek,

w stosunku do których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego i ich związki, a także państwowe lub komunalne osoby prawne posiadają uprawnienia takie jak przedsiębiorca dominujący w rozumieniu art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, uchwały w sprawie zasad wynagradzania, uchwały walnego zgromadzenia, dotyczące zasad wynagradzania członków organu nadzorczego, a także uzasadnienia dla przyjęcia innej wysokości kwoty bazowej dla określenia części stałej wynagrodzenia członka zarządu lub likwidatora, z wyłączeniem informacji dotyczących celów zarządczych, wagi tych celów, a także kryteriów ich realizacji i rozliczania, będą jawne i nie będą podlegać ochronie danych osobowych ani tajemnicy przedsiębiorstwa. Ponadto będą one publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej podmiotu uprawnionego do wykonywania praw udziałowych. Należy zaznaczyć, że ujawnienie informacji dotyczących strategii działania Spółki mogłoby naruszyć jej interes, dlatego też zasada jawności wspomnianych uchwał i uzasadnień nie będzie obejmowała informacji dotyczących celów zarządczych, wagi tych celów, a także kryteriów ich realizacji i rozliczania" (Druk Sejmowy nr 514, s. 11). Natomiast w wyroku

z 3 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OSK 484/22, Naczelny Sąd Administracyjny skonstatował, że przepisu u.z.k.w. mają na celu wprowadzenie rozwiązań, zapewnianiających możliwość skutecznej kontroli społecznej nad sposobem gospodarowania środkami publicznymi po to, aby umożliwić przeciwdziałanie potencjalnym nadużyciom i co zatem idzie budowanie poczucia sprawiedliwości. Zadania ustawy są więc zbieżne z celami konstytucyjnego prawa do uzyskania informacji publicznej, które służy szeroko pojętej kontroli społeczeństwa obywatelskiego nad instytucjami wykonującymi funkcje publiczne lub gospodarującymi publicznymi środkami.

Przechodząc do wyjaśnienia, czym są cele zarządcze, należy mieć na względzie przepis art. 4 ust. 5 i 6 u.z.k.w. Zgodnie z art. 4 ust. 5 u.z.k.w. część zmienna wynagrodzenia członka organu zarządzającego, stanowiąca wynagrodzenie uzupełniające za rok obrotowy spółki, uzależniona jest od poziomu realizacji celów zarządczych. Wagi celów zarządczych, a także obiektywne i mierzalne kryteria ich realizacji i rozliczania są ustalane dla poszczególnych lub wszystkich członków organu zarządzającego. W przypadku spółek realizujących misję publiczną albo spółek realizujących zadania publiczne przy określeniu celów zarządczych, ich wagi oraz kryteriów ich realizacji i rozliczania uwzględnia się także stopień realizacji misji publicznej albo stopień realizacji zadań publicznych, w okresie stanowiącym podstawę ustalenia wynagrodzenia uzupełniającego. Część zmienna wynagrodzenia w spółce nie może przekroczyć 50%, a w spółkach publicznych oraz innych,

o których mowa w ust. 2 pkt 5, 100% wynagrodzenia podstawowego członka organu zarządzającego w poprzednim roku obrotowym.

W myśl zaś art. 4 ust. 6 u.z.k.w. cele zarządcze, o których mowa w ust. 5, mogą stanowić w szczególności:

1) wzrost zysku netto albo zysku przed pomniejszeniem o odsetki, podatki

i amortyzację albo dodatnia zmiana tempa wzrostu jednego z tych wyników;

2) osiągnięcie albo zmiana wielkości produkcji albo sprzedaży;

3) wartość przychodów, w szczególności ze sprzedaży, z działalności operacyjnej, z pozostałej działalności operacyjnej lub finansowej;

4) zmniejszenie strat, obniżenie kosztów zarządu lub kosztów prowadzonej działalności;

5) realizacja strategii lub planu restrukturyzacji;

6) osiągnięcie albo zmiana określonych wskaźników, w szczególności rentowności, płynności finansowej, efektywności zarządzania lub wypłacalności;

7) realizacja inwestycji, z uwzględnieniem w szczególności skali, stopy zwrotu, innowacyjności, terminowości realizacji;

8) zmiana pozycji rynkowej spółki, liczonej jako udział w rynku lub według innych kryteriów lub relacji z kontrahentami oznaczonymi jako kluczowi według określonych kryteriów;

9) realizacja prowadzonej polityki kadrowej i wzrost zaangażowania pracowników.

Natomiast stosownie do art. 4 ust. 8 u.z.k.w. projekty uchwał w sprawie wynagrodzeń wyznaczają cele zarządcze, wagi tych celów, a także obiektywne

i mierzalne kryteria ich realizacji i rozliczenia.

Z ww. przepisów wynika, że cele zarządcze to sprecyzowane założenia, strategia działania służąca osiągnięciu jak najlepszego wyniku finansowego w roku obrotowym, cele zarządcze determinują organizację spółki i sposoby gospodarowania mieniem publicznym, mają wiążące znaczenie przy ustaleniu wynagrodzenia członków zarządu. Poza tym cele zarządcze są wyznaczane

w uchwałach, które stanowią formalny akt prawny organu spółki. Tym samym stanowią informację publiczną, w rozumieniu przepisu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b, c, f u.d.i.p. Wbrew stanowisku organu, potwierdza to w szczególności treść art. 11 ust. 1 u.z.k.w., który wprost wskazuje, że uchwały w których zawarte są cele zarządcze są publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej. Wyklucza to uznanie żądanych informacji za wewnętrzne ustalenia.

W ocenie tutejszego Sądu okoliczność, że ww. przepis wyłącza jawność informacji dotyczących celów zarządczych, wagi tych celów, a także kryteriów ich realizacji i rozliczenia, nie pozbawia tych informacji waloru informacji publicznej,

a jedynie może być rozważane jako podstawa odmowy ich udostepnienia na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Przepisy te pozwalają na ograniczenie dostępu do informacji publicznej w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych,

a także z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. W takich przypadkach organ powinien wykazać z jakich powodów uznaje żądane dane za objęte tajemnicą. Ustawodawca nie przesądził bowiem, że cele zarządcze stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, ale uwzględnił, że mogą naruszać interes spółki, dlatego wyłączył je z obowiązku publikacji w BIP.

W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że cele zarządcze stanowią informację publiczną (por. wyroki WSA w Poznaniu z 7 kwietnia 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 65/21; wyrok WSA w Gliwicach z 23 lipca 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 449/25, a także wyrok WSA w Lublinie z 18 grudnia 2025 r., sygn. akt

II SAB/Lu 135/25, publ. w CBOSA). Ustalenie, że wniosek obejmował informacje publiczne oznacza zaś, że organ miał obowiązek udostępnienia żądanych danych

w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) albo wydania decyzji odmawiającej ich udostępnienia, na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 u.d.i.p. – w przypadku stwierdzenia, że żądane informacje podlegają ochronie prawnej. Brak podjęcia przewidzianych ustawą działań jest natomiast równoznaczny z pozostawaniem organu w bezczynności. Z tego powodu tutejszy Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt I. wyroku).

Należy w miejscu tym wyjaśnić, że w orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, które skład orzekający tutejszego Sądu podziela, zgodnie z którym gdy zobowiązany podmiot załatwia wniosek o udostępnienie informacji publicznej zwykłym pismem, to dla wszczęcia postępowania wystarczy wniosek ustny, bądź złożony w innej niesformalizowanej formie. Natomiast gdy organ zamierza wydać decyzję o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w trybie art. 16 ust. 1 albo art. 17 ust. 1 u.d.i.p., bądź umorzyć postępowanie na mocy art. 14 ust. 2 u.d.i.p. lub też wydać jakikolwiek inny akt administracyjny, który wiązałby się

z ustaleniem podmiotu, od którego pochodzi wniosek – wówczas winien wymagać od wnioskodawcy usunięcia braków formalnych wniosku, w tym w postaci podpisu,

w trybie art. 64 § 2 k.p.a., jeśli podanie zostało wniesione drogą elektroniczną, bez bezpiecznego weryfikowanego podpisu, co miało miejsce w kontrolowanej sprawie (por. wyrok NSA z 29 lutego 2024 r., sygn. akt III OSK 6654/21, publ.

w CBOSA i powołane tam orzecznictwo).

W ocenie Sądu, omówiona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt II. sentencji wyroku, zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi bowiem przypadek oczywistego lekceważenia wniosku strony i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy bowiem uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie sposób dopatrzyć się ze strony organu lekceważenia Stowarzyszenia, gdyż stwierdzona bezczynność spowodowana była brakiem wiedzy organu, co do sposobu załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Organ udzielił bowiem skarżącemu odpowiedzi na wniosek, błędnie jednak wskazując, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej. Brak było więc podstaw, by zwłoce organu administracji w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej przypisać charakter rażący.

O kosztach postępowania sądowego, obejmujących zwrot uiszczonego wpisu od skargi, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia, rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r. poz. 215).