Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Burmistrza Polic w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Burmistrz Polic dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku M. B. z 26 sierpnia 2025 r., uzupełnionego pismem z 15 września 2025 r. II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku M. B. z 26 sierpnia 2025 r., uzupełnionego pismem z 15 września 2025 r. IV. oddala skargę w pozostałym zakresie, V. zasądza od Burmistrza Polic na rzecz skarżącej M. B. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z 15 grudnia 2025 r. M. B. (dalej: "skarżąca") złożyła skargę na bezczynność Burmistrza Polic w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Zarzuciła organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p.") i wniosła o:

1. zobowiązanie Burmistrza Polic do udzielenia żądanej informacji publicznej wskazanej w piśmie z dnia 26 sierpnia 2025 r. oraz w piśmie z 15 września 2025 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi,

2. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa;

3. przyznanie skarżącej od organu sumy pieniężnej w kwocie 2.500 zł,

4. zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego w postępowaniu, według norm przepisanych,

5. przeprowadzenie dowodu z dokumentów, tj.:

a) pisma z dnia 26 sierpnia 2025 r.,

b) pisma z dnia 15 września 2025 r.,

c) pisma z dnia 15 września 2025 r.

celem wykazania faktu, że w dniu 26 sierpnia 2025 r. skarżąca złożyła do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w dniu 15 września 2025 r. złożyła pismo mające na celu ponaglenie organu, a nadto w dniu 15 września 2025 r. złożyła do organu kolejny wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że pismem z dnia 26 sierpnia 2025 r. złożyła "do Burmistrza informację o nieprawidłowo wykonanym remoncie drogi gruntowej w miejscowości U., przy budynku nr [...] W piśmie tym zażądała przesłania jej w ustawowym terminie:

1. kopii zlecenia wykonania remontu drogi, przy której znajduje się budynek mieszkalny położony pod adresem [...];

2. protokołu odbioru po wykonaniu remontu;

3. faktury wystawionej przez wykonawcę,

4. informacji czy prace wykonywał bezpośrednio zleceniobiorca czy podwykonawca zleceniobiorcy;

5. numeru aktualnej polisy OC, aby umożliwić skarżącej wystąpienie o odszkodowanie za powstałe szkody w majątku".

Skarżąca podniosła, że organ na powyższe pismo nie odpowiedział w żaden sposób. Z tego względu pismem z 15 września 2025 r. zwróciła się do niego z żądaniem udzielenia odpowiedzi na powyższe pismo z 26 sierpnia 2025 r., a nadto - na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej - o przesłanie:

1. protokołu z przeprowadzonej wizji lokalnej ulicy, przy której znajduje się budynek mieszkalny położony pod adresem [...] wraz z zatwierdzonym zakresem prac;

2. informacji kto zatwierdził sposób naprawy drogi oraz kto zdecydował o wyborze technologii i rodzaju materiału zastosowanego przy remoncie;

3. protokołu z posiedzenia komisji, na której wybrano wykonawcę robót drogowych;

4. kosztorysu wykonawczego, w którym ujęto roboczogodziny, użyte materiały oraz kolejność wykonywanych prac;

Strona zaznaczyła, że organ nie odpowiedział na żadne z powyższych pism. Całkowicie zbagatelizował uprawnienia skarżącej do uzyskania wnioskowanych przez nią informacji, nie tylko ich nie udostępniając, ale w ogóle nie podejmując żadnej aktywności, która umożliwiałaby stronie polemikę z organem w przewidzianym przez prawo zakresie.

Zdaniem skarżącej, "uchybienie terminowi przez organ jest szczególnie znaczące", bowiem organ nie zareagował w żaden sposób na kierowane do niego wnioski przez okres około 3 miesięcy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że przed złożeniem przez stronę przedmiotowych pism, podczas dwóch rozmów telefonicznych udzielono jej szczegółowej odpowiedzi dotyczącej poruszonych przez nią zagadnień związanych z dokonaną naprawą drogi gruntowej. W sprawie nie miało miejsca zniszczenie drogi twardej i wykonanie na jej miejscu drogi gruntowej, jak to zostało przedstawione przez stronę. Przeprowadzenie remontu doprowadziło do poprawy przejezdności przedmiotowej drogi gruntowej, wydłużenia trwałości nawierzchni wykonanej z kruszywa niezwiązanego przez odpowiednie jej wyprofilowanie i usprawnienie odprowadzenia wód opadowych z nawierzchni szutrowej, na pobocza z gruntu rodzimego.

Organ podkreślił, że w dniu 14 listopada 2025 r. podejmowano bezskutecznie próbę udzielenia skarżącej odpowiedzi. Ostatecznie odpowiedzi tej udzielono pismem z 10 grudnia 2025 r. Wyjaśnił, że powodem opóźnienia w załatwieniu wniosków z 26 sierpnia 2025 r. i 15 września 2025 r. były okoliczności związane z koniecznością przetworzenia informacji do wnioskowanego zakresu, oraz brakami kadrowymi utrudniającymi rozpatrzenie sprawy we właściwym terminie.

Pismem z dnia 10 lutego 2026 r. strona zmodyfikowała swoje żądanie. W związku z udostępnieniem jej przez organ informacji publicznej po upływie ustawowego terminu oraz po dacie wpływu skargi wniosła o:

1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w udzieleniu informacji publicznej wnioskowanej przez skarżącą pismem z dnia 26 sierpnia 2025 r. oraz pismem z dnia 15 września 2025 r.;

2. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa;

3. przyznanie skarżącej od organu sumy pieniężnej w kwocie 2.500 zł;

4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego w postępowaniu, według norm przepisanych.

W pozostałym zakresie strona podtrzymała wnioski i twierdzenia zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako p.p.s.a.). W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W orzecznictwie sądowym oraz doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że

z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

Na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej "u.d.i.p.") o bezczynności możemy mówić, o ile wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w u.d.i.p.

Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie (art.1 ust. 1 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 10 i art. 4 u.d.i.p. udzielenie informacji publicznej następuje na wniosek, zaś podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia są m.in. organy władzy publicznej. Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. W myśl art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie

z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art.14 ust. 2 u.d.i.p.).

Przepisy omawianej ustawy nie przewidują żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, stąd jej udostępnienie realizowane jest w formie czynności materialno-technicznej. Ustawa przewiduje też załatwienie wniosku poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania. Z kolei, jeśli żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, bądź zastosowanie ma odmienny tryb dostępu do informacji lub zobowiązany podmiot nie jest w jej posiadaniu, to wniosek podlega załatwieniu poprzez pisemne powiadomienie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji.

Przechodząc od powyższych rozważań na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że niewątpliwie organ należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Niesporne pomiędzy stronami jest również to, że informacja żądana przez stronę dotycząca wykonania na zlecenie Gminy P. remontu położonej na terenie tej Gminy drogi, przy której znajduje się budynek mieszkalny U. stanowi informację publiczną.

Niewątpliwie organ udzielił skarżącej informacji, których domagała się w pismach z 26 sierpnia 2025 r. i 15 września 2025 r. jednakże uczynił to po upływie terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wniosek skarżącej oraz jego uzupełnienie wypłynęły do organu odpowiednio 26 sierpnia 2025 r. oraz 15 września 2025 r., natomiast odpowiedzi udzielono jej pismem z 10 grudnia 2025 r. doręczonym w dniu 7 stycznia 2026 r.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 26 sierpnia 2025 r. uzupełnionego pismem z dnia 15 września 2025 r. o udzielenie informacji publicznej.

Przechodząc do oceny charakteru stwierdzonej bezczynności - jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdzić należy, że nie miała ona jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Za rażące naruszenie prawa uznaje się naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 197/19, CBOSA).

Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków wnioskodawcy i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie taka szczególna sytuacja nie zaistniała.

Bezczynność organu nie wynikała ze złej woli organu, ani nie miała cech celowego ignorowania lub lekceważenia obowiązków nałożonych na organ przepisami u.d.i.p. Bezczynność organu wynikała z konieczności odszukania właściwych dokumentów oraz dość szerokiego zakresu wniosku, a także braków kadrowych.

Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącej od organu sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.s. W ocenie Sądu nie jest ona bowiem należna. Skarżąca nie wykazała, aby z uwagi na opieszałe postępowanie organu poniosła określoną, konkretną stratę bądź też doznała szkody z uwagi na opóźnienie w rozpoznaniu wniosku. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o przyznanie sumy pieniężnej powinien zawierać uzasadnienie wskazujące na doznanie przez skarżącego uszczerbku wskutek bezczynności organu (por. wyrok NSA z 8 stycznia 2025 r. sygn. II OSK 1992/24). Skarżąca uzasadnienia takiego nie przedstawiła.

Z tych względów, Sąd uznał, że skarga w tej części podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt IV sentencji wyroku).

Okoliczność załatwienia wniosku po wniesieniu skargi, lecz przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd, czyni w oczywisty sposób zbędnym zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) i uzasadnia umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku w tym zakresie, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesione przez stronę skarżącą celowe koszty w łącznej kwocie 597 zł, na które składają się: wpis od skargi (100 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie należne profesjonalnemu pełnomocnikowi (480 zł).