Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Realizacja przez organy jednostki samorządu terytorialnego upoważnień ustawowych do wydawania aktów prawa miejscowego, zwłaszcza dotyczących dysponowania środkami publicznymi, powinna być traktowana zawężająco.

Obowiązujące obecnie brzmienie art. 90 ust. 4 ustawy z 07.09.1991 r. o systemie oświaty (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.) nie pozwala bronić poglądu, że uprawnia ono również do wprowadzenia regulacji o wstrzymywaniu wypłaty przyznanej dotacji.

Zobowiązanie beneficjenta do dostarczenia informacji o sposobie wydatkowania przyznanych środków publicznych mieści się w granicach określenia "zakresu kontroli prawidłowości wykorzystywania dotacji", bowiem daje możliwość porównania, czy poniesienie konkretnego wydatku pozostaje w zgodzie z realizacją celów o jakich mowa w art. 90 ust. 3 "d" ustawy oświatowej (dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.),, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi K. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Supraślu z dnia 03 września 2009 r., nr XXXI/302/09 w przedmiocie trybu udzielania i rozliczania dotacji, ustalania stawek dotacji oraz zakresu i trybu kontroli wykorzystania dotacji udzielonej dla przedszkoli i innych form wychowania przedszkolnego prowadzonych na terenie gminy Supraśl przez inne podmioty niż jednostki samorządu terytorialnego 1. stwierdza nieważność paragrafu 13 zaskarżonej uchwały, 2. oddala skargę w pozostałej części, 3. zasądza od Rady Miejskiej w Supraślu na rzecz skarżącej K. K. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu części kosztów postępowania sądowego.

II SA/Bk 472/11

UZASADNIENIE

Rada Miejska w Supraślu w dniu 03.09.2009 r. podjęła uchwałę Nr XXXI/302/09 w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji, ustalenia stawek dotacji oraz zakresu i trybu kontroli wykorzystania dotacji udzielonej dla przedszkoli i innych form wychowania przedszkolnego prowadzonych na terenie gminy Supraśl przez inne podmioty niż jednostki samorządu terytorialnego. Uchwała została opublikowana w Dz. Urz. Woj. Podl. z 2009 r. Nr 186, poz. 1998.

Merytoryczna treść uchwały przedstawia się następująco:

- w § 1 wskazano jej zakres przedmiotowy, obejmujący tryb udzielania i rozliczania dotacji z budżetu gminy Supraśl dla zakładanych i prowadzonych na jej terenie przez podmioty inne niż jednostki samorządu terytorialnego niepublicznych przedszkoli, wysokość stawek dotacji, w przypadku dotacji, dla których ustawa ustala stawkę minimalną, tryb i zakres kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji;

- w § 2 zamieszczono słowniczek pojęć używanych w tekście uchwały;

- w § 3 i 4 wskazano sposób obliczania podstawy dotacji na jednego ucznia i jej stawki;

- w § 5 ustalono, że warunkiem uzyskania dotacji na rozpoczęcie działalności niepublicznej formy wychowania przedszkolnego i jej kontynuowania jest złożenie Burmistrzowi Supraśla najpóźniej do 30 września roku poprzedzającego rok udzielenia dotacji wniosku o jej udzielenie zawierającego m.in. planowaną na następny rok budżetowy liczbę uczniów wraz z określeniem przewidywanej liczby uczniów pochodzących spoza terenu gminy Supraśl uczęszczających do niepublicznej formy wychowania przedszkolnego;

- w § 6 wskazano na obowiązek Burmistrza poinformowania beneficjenta o przewidywanej wysokości dotacji na jednego ucznia jednostki w roku budżetowym;

- w § 7 ustalono sposób ustalania kwoty dotacji na każdy miesiąc roku kalendarzowego;

- w § 8 przewidziano kompetencję Burmistrza Supraśla do weryfikacji kwoty dotacji należnej jednostce prowadzącej jedną z form wychowania przedszkolnego, wynikającą ze zmiany w trakcie roku budżetowego podstawy obliczania dotacji dla dotowanej jednostki;

- w § 9 ustalono zasady rozliczania dotacji udzielonej w roku kalendarzowym polegające na:

1. przedstawieniu przez osobę prowadzącą jednostkę:

a). informacji o faktycznej ilości uczniów w każdym miesiącu roku kalendarzowego (weryfikacja kwoty dotacji należnej);

b). informacji rocznej o wydatkach bieżących jednostki, w tym o wydatkach na które wykorzystano dotację roczną – do 15 stycznia następnego roku budżetowego (właściwe rozliczenie wykorzystania dotacji);

2. ostateczne ustalenie dotacji należnej jednostce w roku budżetowym;

3. ocenę, czy poniesione wydatki są wydatkami zgodnymi z przeznaczeniem dotacji;

4. ustalenie przypadającej na rzecz gminy Supraśl należności z tytułu zwrotu dotacji, bądź ustalenie kwoty zobowiązania Gminy z tytułu uzupełnienia dotacji udzielonej o różnicę miedzy dotacją udzieloną a dotacją należną na rok kalendarzowy.

W ustępie 2 § 9 wskazano, że informacje z pkt 1 lit. "a" i "b" stanowią podstawę ostatecznego rozliczenia wykorzystania dotacji przekazanej jednostce w roku kalendarzowym.

W ustępach 3 – 7 § 9 zobowiązano Burmistrza Supraśla do zawiadomienia jednostki prowadzącej o rozliczeniu dotacji udzielonej w roku kalendarzowym, w tym o kwocie wyrównania lub zwrotu (ust. 3, 6, 7) oraz do przekazania kwoty zobowiązania z tytułu wyrównania dotacji na rachunek bankowy jednostki (ust. 4) po uprzedniej ocenie Burmistrza, czy wysokość przekazanej kwoty ma pokrycie w bieżących wydatkach poniesionych przez jednostkę, właściwych dla przeznaczenia dotacji (ust. 5);

- w § 10 ustalono zasady rozliczania jednostki, która zakończyła działalność w roku kalendarzowym;

- w § 11 uprawniono Gminę Supraśl do dochodzenia zwrotu dotacji i odsetek, niezależnie od rozliczenia, liczonych jak od zaległości podatkowych, na zasadach określonych w art. 145, 146 i art. 190 ustawy o finansach publicznych;

- w § 12 (ust. 1 – 9) uregulowano zasady kontroli jednostki, która otrzymała dotację z budżetu Gminy na dofinansowanie realizacji zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Wskazano, że może zostać skontrolowana w zakresie prawidłowości przedstawienia danych o ilości uczniów oraz danych o wykorzystaniu otrzymanej dotacji (ust. 1). W ramach kontroli upoważnionych przez Burmistrza pracowników Urzędu Miejskiego uprawniono do wstępu do pomieszczeń jednostki oraz wglądu do prowadzonej przez nią dokumentacji organizacyjnej, finansowej i dokumentacji przebiegu nauczania. W ustępie 5 upoważniono osoby kontrolujące do żądania stosownych kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem oraz żądania udzielania odpowiedzi i wyjaśnień pisemnych. W ustępach 6 – 9 wskazano na obowiązek sporządzania protokołu kontroli, a następnie wystąpienia pokontrolnego oraz uprawnienie kontrolowanego do zgłoszenia zastrzeżeń oraz uregulowano zasady ich rozpoznania przez Burmistrza;

- w § 13 wskazano przesłanki wstrzymywania dotacji;

- w § 14 postanowiono o utracie mocy obowiązującej uchwały z 29.11.2003 r. regulującej dotychczasowe zasady przyznawania dotacji;

- w § 15 powierzono wykonanie uchwały Burmistrzowi Supraśla;

- w § 16 wskazano, że uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego.

W dniu 22.03.2011 r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wymienioną uchwałą złożyła do Rady Miejskiej w Supraślu K. K. prowadząca Niepubliczne Przedszkole "B. Ś." w G. Wytknęła następujące główne uchybienia: wskazanie nieprawidłowej nazwy organu podejmującego uchwałę – Rady Miasta, a nie Rady Miejskiej w Supraślu, co zdaniem wzywającej powoduje nieważność uchwały; wykroczenie poza upoważnienie ustawowe do podjęcia uchwały, poprzez nałożenie na beneficjenta oprócz obowiązku przedstawienia planowanej liczby uczniów - innych, dodatkowych obowiązków jak przedłożenie informacji o szczegółowym wydatkowaniu środków z dotacji, która ma charakter podmiotowy a nie celowy. Z uchybień szczegółowych wskazała: użycie w §2 pkt 4 sformułowania "stała kwota roczna" mimo że podlega ona modyfikacji w trakcie roku; upoważnienie w § 8 Burmistrza do weryfikacji tej kwoty i modyfikacji dotacji z pominięciem kompetencji Rady Miejskiej; ustalenie w § 4 "stawki dotacji" podczas gdy ustawa przyznaje kompetencje jedynie do określenia "podstawy obliczenia dotacji"; ustalenie w § 9 ust. 1 pkt 1 lit. "b" i pkt 3, w § 10 ust. 1 pkt 2 oraz pkt 3 i § 13 ust. 1 pkt 4 i 6 zbyt szerokiego zakresu danych podlegających podaniu przez beneficjenta; ustalenie w § 9 ust. 5 zbyt szerokiego zakresu uprawnień organu wykonawczego gminy; wadliwości skonstruowania § 10 ust. 4; wprowadzenie w § 11 przepisu martwego; wykroczenie w § 12 poza zakres upoważnienia ustawowego w określeniu zakresu kontroli dokumentacji beneficjenta.

Uchwałą z [...].04.2011 r. nr [...] Rada Miejska w Supraślu rozpoznała negatywnie przedmiotowe wezwanie. Wskazano, że użycie błędnej nazwy organu jest oczywistą omyłką pisarską i nie ma wpływu na ważność uchwały z 03.09.2009 r. W zakresie ustalenia stawek dotacji wskazano, że ustawa o systemie oświaty (art. 90 ust. 2 "a") określa kwoty minimalne dotacji, a więc gmina może je ustalać na poziomie wyższym i ostateczna decyzja w tym przedmiocie należy do gminy. Ustawa wskazuje również na możliwość pokrycia z dotacji wyłącznie wydatków bieżących (art. 90 ust. 3 "d"), co uprawnia gminę do żądania od beneficjenta informacji o sposobie wykorzystania dotacji oraz do sprawdzenia, czy wykorzystał ją na wydatki bieżące. Organ nie zgodził się z zarzutem zbyt szerokiego określenia zakresu kontroli, do jakiej są uprawnione osoby ją przeprowadzające wskazując, że zakres ten określono w § 12 zbieżnie z treścią art. 90 ust. 3 "f". Zakwestionowano, jakoby doszło w treści uchwały do powtórzeń regulacji ustawowych. Wskazano, że stanowisko przedstawione w wezwaniu stanowi powielenie poglądu z Komentarza do art. 90 ustawy o systemie oświaty autorstwa M. Pilicha.

K. K. zaskarżyła uchwałę do sądu administracyjnego podnosząc następujące zarzuty:

1). naruszenie art. 90 ust. 4 ustawy z 07.09.1991 r. o systemie oświaty poprzez przekroczenie granic upoważnienia ustawowego do regulowania trybu udzielania i rozliczania dotacji;

2). naruszenie art. 90 ust. 3 "f" poprzez rozszerzenie ustawowego prawa wglądu w dokumenty placówki niepublicznej - nadaniem w § 12 ust. 5 uchwały uprawnienia osobom kontrolującym żądania kopii dokumentów poświadczonych za zgodność z oryginałem;

3). naruszenie art. 90 ust. 3 "c" ustawy regulacją § 13 ust. 1 uchwały poprzez umożliwienie jednostronnego wstrzymywania wypłaty dotacji pomimo braku takiego uprawnienia wynikającego z ustawy i istnienia ustawowego obowiązku jej wypłaty w 12 częściach w terminie ostatniego dnia każdego miesiąca;

4). naruszenie art. 190 w zw. z art. 145 i art. 146 ustawy z 30.06.2005 r. o finansach publicznych w brzmieniu z dnia podejmowania uchwały, poprzez przyjęcie w jej § 9 ust. 3, 6 i 7, że ustalenie kwot dotacji podlegających zwrotowi może następować na podstawie pisma Burmistrza Supraśla, a nie na podstawie decyzji administracyjnej podlegającej kontroli instancyjnej i sądowoadministracyjnej;

5). naruszenie § 118 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20.06.2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" poprzez powtarzanie w treści uchwały regulacji ustawowych – art. 90 ust. 3 "f" ustawy został powielony w § 12 ust. 2 uchwały;

6). naruszenie § 120 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20.06.2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" poprzez wskazanie w tytule uchwały ogłoszonej w Dz. Urz. Woj. Podl., że pochodzi ona od nieistniejącego organu Gminy Supraśl – Rady Miasta Supraśl.

Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały oraz zobowiązanie strony przeciwnej do złożenia do akt poświadczonego za zgodność tekstu skarżonej uchwały i zażądania od Wojewody P. złożenia kopii wniosku o publikację uchwały.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że uchwała nakłada na beneficjenta dotacji dodatkowe obowiązki, od których spełnienia zależy jej otrzymanie, w tym obowiązek przedstawiania uwierzytelnionych kopii dokumentów czy składania pisemnych wyjaśnień (§ 12 ust. 5 tej uchwały). Zdaniem skarżącej nałożenie tych obowiązków nie mieści się w ogólnym sformułowaniu "tryb udzielania", "tryb rozliczania" zamieszczonym w upoważnieniu ustawowym, który ma znaczenie bardziej techniczne i nie uprawnia do poszerzania zakresu uprawnień kontrolnych podmiotu dotującego w drodze uchwały poza zakres ustalony w art. 90 ust. 3 "e" - 3 "g" ustawy o systemie oświaty. Również możliwość wstrzymania wypłaty dotacji uregulowana w § 13 ust. 1 uchwały pozostaje w sprzeczności z brzmieniem art. 90 ust. 3 "c" ustawy, który zakłada bezwzględny obowiązek jej wypłacania przez 12 miesięcy. Jej zdaniem wstrzymanie dotacji nie może być wynikiem zdarzeń związanych z rozliczeniami dotacji w przeszłości wypłaconych, a ponadto wymaga wydania decyzji, co wynika z art. 251, 252 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 3 pkt 4 ustawy z 27.08.2009 r. o finansach publicznych. W ocenie skarżącej zapisy § 9 ust. 3, 6 i 7 uchwały, niewymagające drogi decyzyjnej dla ustalenia obowiązku zwrotu dotacji, podobnie jak przyznanie Burmistrzowi arbitralnego prawa decydowania o losach dotacji, są sprzeczne z prawem. Jej zdaniem § 12 ust. 2 uchwały jest powtórzeniem art. 90 ust. 3 "f" ustawy o systemie oświaty, a powtarzanie zwrotów ustawowych w uchwałach jest niedopuszczalne. Wskazała, że o nieważności uchwały może przesądzić wskazanie w publikatorze, że pochodzi ona od Rady Miasta Supraśl, organu nieistniejącego. Z innych uchybień wskazała zamieszczenie w § 2 pkt 4 informacji o "stałej kwocie rocznej", przy jednoczesnym przyznaniu możliwości jej zmiany w trakcie roku oraz umożliwieniu Burmistrzowi jej weryfikacji z pominięciem kompetencji przysługujących w tym przedmiocie Radzie Miejskiej. Zdaniem skarżącej przepis § 11 ma charakter martwy. Wskazała, że wyczerpała tryb wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a skargę wniosła w terminie 30 dni od udzielenia odpowiedzi na wezwanie, którą otrzymała 04.05.2011 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a w części o odrzucenie. Przede wszystkim zwrócił uwagę na niewykazanie przez skarżącą naruszenia interesu prawnego kwestionowaną w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uchwałą z 03.09.2009 r. Wskazał, że przedmiotowe naruszenie nie wynika wyłącznie z faktu prowadzenia przez stronę niepublicznego przedszkola korzystającego z dotacji Gminy. Dalej wywodzono, że przedmiot skargi powinien pokrywać się z przedmiotem wezwania do usunięcia naruszenia prawa, czego w sprawie niniejszej nie dochowano, bowiem wezwanie dotyczyło § 2 pkt 4, §8, § 4, § 9 ust. 1 pkt 1 lit. "b" pkt 3 oraz pkt 5, § 10 ust. 1 pkt 2, 3 oraz ust. 4, § 11 – 12, § 13 ust. 1 pkt 4 i 6 uchwały, podczas gdy w skardze wskazano na zarzuty dotyczące również § 13 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 5, 7 oraz § 9 ust. 3, 6 i 7. W tym zakresie należy uznać, że skargę wniesiono bez wyczerpania trybu wezwania. Odpowiadając na poszczególne zarzuty organ wskazał, że: zamieszczając w § 12 ust. 5 uchwały regulację o obowiązku przedkładania w trakcie kontroli kopii dokumentów, żądaniu udzielania odpowiedzi i wyjaśnień działał w ramach upoważnienia z art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty, bowiem przepis ten uprawnia do uregulowania "zakresu, jak też trybu kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji"; treść § 12 ust. 5 uchwały mieści się również w granicach brzmienia art. 90 ust. 3"f" ustawy o systemie oświaty określającego zakres upoważnień udzielanych osobom kontrolującym; art. 90 ust. 4 wyposaża organ stanowiący gminy w kompetencję do ustalania zasad jednostronnego wstrzymywania wypłaty; uchwała stanowi lex specialis wobec przepisów ustawy z 2005 r. o finansach publicznych, zatem możliwe jest zamieszczenie w niej zapisu, że ustalanie kwot dotacji podlegających zwrotowi może następować na podstawie pisma Burmistrza; art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty upoważnia radę gminy do ustalania zasad zwrotu dotacji, a pojęcie "tryb rozliczenia" należy rozumieć jako zasady i terminy zgłaszania korekty danych stanowiących podstawę naliczenia dotacji, a także zwrotu niewykorzystanej dotacji jednostce samorządu jej udzielającej; z brzmienia art. 253 ustawy o finansach publicznych z 2009 r. wynika, że art. 251 i 252 normujących zwrot dotacji udzielonych z budżetu jednostki samorządu terytorialnego nie stosuje się, jeżeli odrębne ustawy określają zasady i tryb zwrotu dotacji. Zdaniem organu taką odrębną ustawą jest ustawa z 07.09.1991 r. o systemie oświaty; zarzut naruszenia przepisów zawartych w "Zasadach techniki prawodawczej" nie stanowi o sprzeczności § 12 ust. 2 uchwały z prawem i nie narusza uprawnień skarżącej; wskazanie jako organu podejmującego uchwałę – Rady Miasta stanowi omyłkę pisarską.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu w części. Sąd uznał za uzasadnione zarzuty dotyczące § 13 uchwały, natomiast ocenił, iż w pozostałym zakresie nie zasługują na uwzględnienie.

Merytoryczną kontrolę kwestionowanej uchwały poprzedzić należy oceną spełnienia przez skargę warunków jej dopuszczalności. Jak wynika z akt skargę wniesiono na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z 08.03.1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Warunkiem dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie tego przepisu jest: wydanie przez organ uchwały w sprawie z zakresu administracji publicznej, uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, zachowanie terminu do wniesienia skargi.

Zdaniem sąd powyższe formalne przesłanki zostały w sprawie spełnione.

Bezspornie uchwała z 03.09.2009 r. została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej, bowiem normy stanowiące podstawę jej wydania są normami prawa administracyjnego (publicznego) i taki też publiczny charakter nadają przedmiotowi regulacji zawartemu w uchwale (vide postan. SN z 26.09.1996 r., III ARN 45/96, OSNP 1997/9/125). Przypomnieć należy, że upoważnienie do podjęcia spornej uchwały wynika z art. 90 ust. 4 ustawy z 07.09.1991 r. o systemie oświaty (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.) i ogólnie rzecz ujmując uprawnia do uregulowania zasad udzielania dotacji (środków publicznych) niepublicznym formom wychowania przedszkolnego (podmiotom prywatnym). Zasady dysponowania dotacją wynikają zatem częściowo z przepisów ustawowych (art. 90 ustawy oświatowej), a częściowo z uchwał podejmowanych na podstawie upoważnienia zawartego w wymienionym wyżej art. 90 ust. 4. Kontrolowana uchwała spełnia również drugi warunek uzasadniający jej zaliczenie do aktów "z zakresu administracji publicznej", bowiem w sposób władczy, a nie na zasadzie równorzędności stron stosunku prawnego gmina – podmiot prywatny (beneficjent dotacji), kształtuje sytuację prawną adresata norm. Podjęta jest celem realizacji zadania własnego gminy polegającego na dofinansowywaniu działalności szkół i przedszkoli oraz ma na celu rozdysponowanie, na określonych zasadach, środków publicznych podmiotom, które się o nie ubiegają. Z uwagi na charakter jej norm prawnych – nieprecyzujących, poza ogólnymi cechami, podmiotów mogących stać się beneficjentami środków publicznych – a więc norm generalnych, abstrakcyjnych, stanowi akt prawa miejscowego. Jej regulacjami może być bowiem objęta nieograniczona liczba podmiotów spełniających określone kryteria – prowadzących niepubliczne formy wychowania przedszkolnego.

Spełniony został również drugi warunek dopuszczalności skargi z art. 101 ust. 1 u.s.g. – wezwano organ podejmujący uchwałę do usunięcia naruszenia prawa (vide pismo z 22.03.2011 r.). Nie można natomiast zgodzić się ze stanowiskiem organu z odpowiedzi na skargę, iż powinna być ona w części odrzucona z uwagi na częściowo niepokrywający się zakres wezwania i zakres skargi. Istotnie, porównując szczegółowo treść wezwania (wskazane w nim jako naruszone konkretne paragrafy uchwały) oraz treść skargi (wskazane jako naruszone przepisy ustawy oświatowej z odpowiednimi paragrafami uchwały) można odnieść wrażenie, że nie są one identyczne. Zdaniem sądu jednak zarówno treść wezwania, jak i skargi zmierzały do wyeliminowania z obrotu prawnego uchwały z uwagi na dwa, wskazane w obydwu pismach procesowych, elementy: przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego poprzez nałożenie na beneficjenta dodatkowych obowiązków (udostępniania poświadczonych kopii dokumentów i informacji o sposobie wydatkowania dotacji) oraz kompetencji organu wykonawczego gminy do działania w procesie przyznawania, realizacji i rozliczania dotacji. Tak ujęty przedmiot wezwania i skargi nie pozwala na wniosek, że zakresy tych pism procesowych różnią się w sposób uniemożliwiający rozpoznanie skargi w całości jej zarzutów. Ponadto wezwanie stanowi wyłącznie warunek wyczerpania drogi przedsądowej, natomiast sąd, z mocy art. 134 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., ma kompetencję do rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dlatego skład orzekający w sprawie niniejszej ocenił stanowisko organu w kwestii dopuszczalności skargi jako bezpodstawne.

Skargę wniesiono również w ustawowym terminie. Zgodnie ze stanowiskiem NSA z uchwały z 02.04.2007 r. (II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60) do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. ma zastosowanie art. 53 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że należy ją wnieść w terminie trzydziestu dni od otrzymania odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub w braku takiej odpowiedzi – w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wezwania. W sprawie niniejszej w odpowiedzi na wezwanie skarżącej z 22.03.2011 r. (data wpływu do organu) Rada Miejska podjęła uchwałę w dniu [...].04.2011 r. – doręczoną stronie 04.05.2011 r. (k. 8). W tej sytuacji termin do jej zaskarżenia upływał w piątek 03.06.2011 r., natomiast została złożona organowi 02.06.2011 r. (vide prezentata na skardze), a więc przed jego upływem.

Warunkiem skutecznego wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. i otwarcia drogi do merytorycznego jej rozpoznania jest, oprócz jej dopuszczalności, posiadanie przez skarżącego legitymacji skargowej. W przypadku skargi opartej na wskazanej normie chodzi o wykazanie się indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem oraz zaistniałym w dacie wnoszenia skargi i spowodowanym zaskarżoną uchwałą - naruszeniem subiektywnie pojmowanego interesu lub uprawnienia. Uwzględnienie skargi w takiej sytuacji może zatem nastąpić, gdy sąd stwierdzi, że naruszenie interesu prawnego skarżącego wiąże się z uchybieniem przez organ obiektywnemu porządkowi prawnemu (vide wyrok NSA z 09.06.1995 r., IV SA 346/96, ONSA 1996, Nr 3, poz. 125). W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realność charakteru interesu prawnego strony, kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. W sprawie niniejszej powyższe przesłanki zostały spełnione.

Z brzmienia art. 90 ust. 1 i n. ustawy oświatowej wynika, że adresatami uchwały podjętej na podstawie upoważnienia z art. 90 ust. 4 są osoby prowadzące niepubliczne przedszkola, będące jednocześnie – zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 ustawy – organami prowadzącymi placówkę, w odniesieniu do niepublicznych przedszkoli – osoby fizyczne i prawne. Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy oświatowej niepubliczne przedszkola otrzymują dotację z budżetu gminy, a zgodnie z ust. 2 "b" przysługuje ona na każdego ucznia (wychowanka) w określonej wysokości pod warunkiem udzielenia organowi dotującemu informacji, nie później niż do 30 września roku poprzedzającego rok udzielenia dotacji, planowanej liczby dzieci mających uczęszczać do przedszkola. Zdaniem sądu nie ulega wątpliwości, że podmiot prowadzący przedszkole niepubliczne ma wynikające z prawa materialnego administracyjnego uprawnienie do korzystania z dotacji oświatowych, a zatem posiada interes prawny, by ukształtowana kwestionowaną uchwałą sfera jego praw i obowiązków związanych z korzystaniem z dotacji pozostawała w zgodzie z obiektywny porządkiem prawnym. W oparciu o regulacje uchwały z 03.09.2009 r. odbywało się dotowanie placówki skarżącej w roku 2010, zatem niewątpliwie ma ona interes prawny do jej zaskarżenia na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy samorządowej.

Przechodząc do merytorycznej kontroli uchwały z 03.09.2009 r. stwierdzić trzeba, że zawarta w jej § 13 regulacja dotycząca przesłanek i sposobu wstrzymania wypłaty dotacji stanowi przekroczenie granic upoważnienia ustawowego zawartego w art. 90 ust. 4 ustawy oświatowej. Stanowi zatem istotne naruszenie prawa i wymaga wyeliminowania z obrotu prawnego jako regulacja nieważna.

Obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały brzmienie upoważnienia z art. 90 ust. 4 było następujące: "Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego ustala tryb udzielania i rozliczania dotacji, o których mowa w ust. 1a i 2a-3b, oraz tryb i zakres kontroli prawidłowości ich wykorzystywania, uwzględniając w szczególności podstawę obliczania dotacji, zakres danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji i w rozliczeniu jej wykorzystania, oraz termin i sposób rozliczenia dotacji". Już wykładnia gramatyczna tego upoważnienia nie pozwala bronić poglądu, że dotyczy ono również wprowadzania w uchwale jednostki samorządu terytorialnego regulacji dotyczących wstrzymywania wypłaty przyznanej dotacji. Zgodzić się należy ze skarżącą, że z ustawy wynika wręcz obowiązek przekazywania comiesięcznych transz dotacji (vide art. 90 ust. 4 "e"). W takiej sytuacji wprowadzenie do uchwały instytucji wstrzymania dotacji prowadzi faktycznie do ograniczenia prawa do niej i jest swego rodzaju sankcją nieprzewidzianą ustawowo, do której ustalania rada gminy nie ma upoważnienia. Powyższe potwierdza również wykładnia systemowa, bowiem ani w pozostałych przepisach ustawy oświatowej ani w obowiązującej w dacie podejmowania kwestionowanej uchwały ustawie z 30.06.2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104), ani w ustawie o finansach publicznych obecnie obowiązującej (z 27.08.2009 r., Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.) nie przewidziano wstrzymywania wypłaty dotacji udzielanych z budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

Wskazać trzeba, że powyższy pogląd o niedopuszczalności wprowadzania do uchwały podjętej na podstawie upoważnienia zawartego w art. 90 ust. 4 ustawy oświatowej instytucji wstrzymania wypłaty dotacji jest w orzecznictwie jednolity (vide wyroki WSA w Gdańsku: z 27.10.2010 r., I SA/Gd 892/10, WSA w Kielcach z 18.02.2010 r., II SA/Ke 45/10 i z 10.03.2009 r., II SA/Ke 30/09, WSA we Wrocławiu z 15.04.2010 r., IV SA/Wr 42/10 i WSA w Krakowie z 18.06.2009 r., I SA/Kr 683/10 oraz WSA w Gliwicach z 7.09.2010 r., IV SA/GL 314/10 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA).

Zdaniem sądu wprowadzenie do zaskarżonej uchwały § 13 dotyczącego wstrzymywania wypłaty dotacji jest istotnym naruszeniem prawa, które kwalifikuję tę uchwałę, w podanym zakresie, do stwierdzenia nieważności. Realizacja przez organy jednostki samorządu terytorialnego publicznoprawnych upoważnień ustawowych do wydawania aktów prawa miejscowego, zwłaszcza dotyczących dysponowania środkami publicznymi, powinna być traktowana zawężająco. Jak stwierdził WSA w Olsztynie w wyroku z 05.10.2010 r., "W sferze zobowiązań publicznoprawnych dozwolone jest tylko to, co prawo wyraźnie przewiduje" (II SA/O 763/10, CBOSA). Sprzeczne z prawem jest zatem dokonywanie zmian w zapisach ustawowych i regulowanie niektórych kwestii w sposób wykraczający poza delegację ustawową, co miało miejsce w tekście zaskarżonej uchwały. Zdaniem składu orzekającego jest to sprzeczność istotna, bo wpływająca na treść podjętej uchwały, zatem uzasadniająca stwierdzenie jej nieważności w zakresie dotyczącym całego § 13. Zarzut z pkt 3. skargi był zatem zasadny.

Natomiast w pozostałym zakresie kwestionowana uchwała nie narusza prawa w sposób istotny, stąd w tej części skarga podlega oddaleniu.

Przede wszystkim nie doszło do przekroczenia granic upoważnienia ustawowego z art. 90 ust. 4 ustawy oświatowej zobowiązaniem beneficjenta do przekazania organowi dotującemu informacji o sposobie wydatkowania dotacji, w szczególności czy została przeznaczona na wydatki bieżące oraz wprowadzeniem możliwości oceny zgodności wydatków z przeznaczeniem dotacji (vide w szczególności § 9 ust. 1 pkt 1 lit. "b", pkt 3, ust. 5, § 10 ust.1 pkt 2, ust. 4). Zarzucając naruszenie prawa w tym zakresie skarżąca nie dostrzegła, że z dniem 22.04.2009 r. uległo zmianie brzmienie art. 90 ust. 4 ustawy oświatowej, które na datę podejmowania zaskarżonej uchwały obowiązywało już w wersji znowelizowanej (ustawą z 19.03.2009 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 56, poz. 458 z późn. zm.). Poprzednio przepis ten brzmiał następująco: "Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego ustala tryb udzielania i rozliczania dotacji, o których mowa w ust. 2a-3b, uwzględniając w szczególności podstawę obliczania dotacji i zakres danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji oraz w rozliczeniu wykorzystania dotacji". W znowelizowanej wersji (po modyfikacji z dniem 22.04.2009 r., które to nowe brzmienie sąd wyżej już cytował) oprócz upoważnienia do określenia "trybu udzielania i rozliczania dotacji" wprowadzono możliwość uregulowania "trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystywania". Zdaniem sądu na podstawie obecnego brzmienia tego przepisu nie można skutecznie bronić poglądu zaprezentowanego m.in. w wyroku NSA z 12.05.2010 r., że organ udzielający dotacji określając "tryb udzielania dotacji" może zamieścić w uchwale wyłącznie przepisy techniczne i określić wymagania formalne dla podmiotów ubiegających się o dotację, a nie ma prawa weryfikowania prawidłowości wykorzystania dotacji, w szczególności czy nastąpiło to na cele oświatowe (I OSK 672/10, CBOSA). Nie pozwala na to dodany w upoważnieniu zwrot dotyczący "trybu i zakresu kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji" (podobnie w wyroku WSA we Wrocławiu z 14.04.2010 r., IV SA/Wr 42/10, CBOSA). Należy zatem rozważyć, jak obecnie wykładać dodaną w wyniku nowelizacji treść upoważnienia i czy zapisy zaskarżonej uchwały mieszczą się w zakresie tej ustawowej delegacji.

Jak wskazał WSA w Gdańsku w wyroku z 15.03.2011 r. (I SA/Gd 1268/10, CBOSA) uprawnienie do określenia "trybu kontroli" należy interpretować w nawiązaniu do pojęcia kontroli. Przedmiotowe uprawnienie pozwala zatem na ustalenie zasad na jakich będzie się odbywać sprawdzenie, zestawienie zastanego stanu faktycznego ze stanem wymaganym, a także sposobu postępowania, procedury przeprowadzania kontroli. Natomiast oznaczenie "zakresu kontroli" należy pojmować jako wskazanie jej granic, rozmiaru, wskazanie elementów poddanych kontroli. Dalej wskazać trzeba, że analiza art. 90 ustawy oświatowej pozwala na postawienie następujących wniosków: przyznanie dotacji (w tym dla niepublicznych form wychowania przedszkolnego) ma charakter podmiotowy – warunkiem jest terminowe podanie planowanej liczby wychowanków (art. 90 ust. 2 "b"). Natomiast wydatkowanie dotacji ogranicza konieczność wskazania celów, którym ma służyć, sformułowanych w art. 90 ust. 3 "d" ustawy oświatowej jako: kształcenie, wychowanie i opieka, w tym profilaktyka społeczna. W przepisie tym dodano nadto kategoryczne stwierdzenie, że "Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki". Jednocześnie w art. 90 ust. 3 "e" ustawy oświatowej zagwarantowano organom jednostek samorządu terytorialnego możliwość kontrolowania prawidłowości wykorzystania dotacji co oznacza, że organy są uprawnione do badania sposobu wykorzystania otrzymanych środków tj. zgodności z celami wynikającymi z art. 90 ust. 3 "d" ustawy oświatowej. Rozwinięciem tej regulacji jest zawarcie ustawowej delegacji dla organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego do szczegółowego określenia procedury kontroli oraz zakresu, elementów poddanych kontroli, przy zastosowaniu kryterium prawidłowości wykorzystania środków, a więc zgodności z celami, którymi udzielone dotacje mają służyć.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że zakwestionowane zapisy uchwały z 03.09.2009 r. wpisują się w tak określone ustawowe ramy delegacji. Zobowiązanie beneficjenta do dostarczenia informacji o sposobie wydatkowania przyznanych środków publicznych mieści się w granicach określenia "zakresu kontroli prawidłowości wykorzystywania dotacji", bowiem daje możliwość porównania, czy poniesienie konkretnego wydatku pozostaje w zgodzie z realizacją celów o jakich mowa w art. 90 ust. 3 "d" ustawy oświatowej - umożliwia przyporządkowanie sumy wydatkowanej ze środków publicznych do oznaczonego wydatku i sprawdzenia, czy udzielona dotacja jest wykorzystywana w sposób prawidłowy, a więc na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Skoro bowiem celem dotacji jest pokrywanie wydatków bieżących wyżej wymienionych, to organ powinien mieć mechanizm pozwalający na sprawdzenie, czy nie jest ona przeznaczana na uregulowanie zobowiązań zaległych. Ze środków pochodzących z dotacji można bowiem pokrywać wyłącznie te wydatki, które związane są z zaspokajaniem aktualnych potrzeb szkoły lub placówki ("wydatki bieżące" zgodnie z art. 90 ust. 3 "d" ustawy oświatowej). Legalność uregulowań uchwały dotyczących zobowiązania beneficjenta do przedstawienia sposobu wydatkowania dotacji powoduje, że nie zasługiwał zatem na uwzględnienie zarzut sformułowany w pkt 1. skargi.

Sąd nie podziela również zarzutu dotyczącego przekroczenia w § 12 ust. 5 zaskarżonej uchwały granic upoważnienia ustawowego poprzez rozszerzenie prawa wglądu w dokumenty placówki niepublicznej nadaniem osobom kontrolującym uprawnienia do żądania kopii dokumentów poświadczonych za zgodność z oryginałem. W delegacji zawartej w art. 90 ust. 4 ustawy oświatowej wymieniono przykładowo, a nie wyczerpująco, elementy składające się na "tryb udzielania i rozliczania dotacji" oraz "tryb i zakres kontroli prawidłowości ich wykorzystywania". Wskazuje na to użyte sformułowanie "w szczególności". Dlatego wprowadzenie obowiązku przedstawiania poświadczonych za zgodność kopii dokumentów mieści się, w ocenie sądu, w zakresie uprawnienia do określenia trybu przeprowadzania kontroli, a więc wskazania procedury, sposobu postępowania, który służyć ma temu celowi. Zasady doświadczenia życiowego nakazują ocenić tę regulację jako formę dowodowego zabezpieczenia się przez organ, do której uprawnienia nie sposób mu odmówić. Stąd nie można uznać, że regulacja § 12 ust. 5 uchwały narusza art. 90 ust. 3 "f" stanowiący, że osoby upoważnione do kontroli mają prawo wstępu do szkół i placówek oraz wglądu do prowadzonej przez nie dokumentacji organizacyjnej, finansowej i dokumentacji przebiegu nauczania. Ponadto nie przepis art. 90 ust. 3 "f", a art. 90 ust. 4 określa sposób przeprowadzenia kontroli. Stąd zarzut sformułowany w pkt 2. skargi nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Nie można zgodzić się ze skarżącą o przyznaniu w kwestionowanej uchwale nadmiernych kompetencji kontrolnych Burmistrzowi. Wyjaśnienie stanowiska sądu odnośnie tego zarzutu zacząć należy od stwierdzenia, że w przepisach ustrojowych dotyczących struktur samorządowych organy wykonawcze realizują co do zasady akty organów stanowiących. W gminie wójt wykonuje uchwały rady gminy (art. 30 ust. 1 u.s.g.). Brak wprost takiego sformułowania w ustawie oświatowej nie oznacza, że w oparciu o jej przepisy obowiązują inne zasady, tym bardziej że tych odmiennych zasad wprost nie sformułowano. Przyjąć zatem należy, że wójt (burmistrz, prezydent miasta) wykonuje uchwały rady gminy wydane również na podstawie upoważnienia zawartego w art. 90 ust. 4 ustawy oświatowej.

W uchwale zakwestionowanej w sprawie niniejszej w § 9 ust. 3, 6 i 7 (których dotyczy pkt 4. skargi) przyznano Burmistrzowi uprawnienie do pisemnego zawiadomienia beneficjenta o rozliczeniu dotacji udzielonej w roku kalendarzowym, o kwocie dotacji podlegającej zwrotowi na rzecz gminy jako nieprawidłowo pobranej lub niewykorzystanej. Jednocześnie w § 11 uchwały wskazano, że rozliczenie dokonane pisemnie przez Burmistrza nie pozbawia gminy możliwości dochodzenia zwrotu dotacji i odsetek liczonych jak od zaległości podatkowych na zasadach określonych w art. 145 i 146 oraz art. 190 ustawy o finansach publicznych z 2005 r.

Zgodnie z art. 145 i 146 ustawy o finansach publicznych z 2005 r. (obowiązującej w dacie podejmowania spornej uchwały), które miały zastosowanie do dotacji udzielonych z budżetu jednostki samorządu terytorialnego (art. 190 tej ustawy) dotacje lub ich część wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem lub pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości podlegały zwrotowi wraz z odsetkami w terminie do 28 lutego roku następującego po roku udzielenia dotacji. W przypadku niedokonania zwrotu – organ, który udzielił dotacji miał kompetencję do wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu oraz termin, od którego nalicza się odsetki. Podobne brzmienie ma art. 251 i 252 obecnej ustawy o finansach publicznych z 27.08.2009 r.

Na podstawie powyższego wywieść można przyjętą w zaskarżonej uchwale swoistą etapowość trybu rozliczania dotacji: w drodze powiadomień o rozliczeniu z określeniem wysokości dopłat lub potrąceń (pisma Burmistrza na podstawie § 9 ust. 3, 6) oraz w drodze jego decyzji o zwrocie dotacji wydawanych na podstawie ustawy o finansach publicznych (§ 11). Takie uregulowanie trybu rozliczania dotacji, przez wprowadzenie dodatkowych pisemnych informacji sporządzanych przez organ wykonawczy gminy, choć nie jest przewidziane w ustawie o finansach publicznych ani w ustawie oświatowej – nie stanowi jednak istotnego naruszenia prawa kwalifikującego uchwałę do stwierdzenia nieważności w tym zakresie. Istotne jest bowiem zawarte w § 11 odesłanie do zasad rozliczania dotacji ustanowionych w ustawie o finansach publicznych, które potwierdza, że organ wykonawczy nie jest zwolniony z obowiązku uwzględniania przede wszystkim regulacji ustawowej. W konsekwencji odesłanie z § 11 gwarantuje przestrzeganie obowiązków ustawowych i powoduje, że nie można przyjąć, iż § 9 wprowadza rozwiązania sprzeczne z ustawą o finansach publicznych i w sposób istotny narusza te regulacje.

Ponadto, w ocenie sądu, nie da się wykluczyć, że sporne między stronami czynności informacyjne Burmistrza związane z rozliczeniem dotacji stanowią czynności materialno – techniczne, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa). Podlegają zatem odrębnemu, niezależnie od decyzji w sprawie zwrotu dotacji, zaskarżeniu. Z tych powodów nie mógł zatem zostać uwzględniony zarzut sformułowany w pkt 4. skargi.

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut zawarty w pkt 5. skargi, dotyczący powtarzania w uchwale regulacji ustawowych (zdaniem strony skarżącej §12 ust. 2 upoważniający pracowników Urzędu Miejskiego do przeprowadzenia kontroli powtarza art. 90 ust. 3 "f" ustawy oświatowej również regulujący sposób przeprowadzenia kontroli). W ocenie sądu nie stanowi to o istotnym naruszeniu § 118 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20.06.2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908). Rzeczywiście przepisy rozporządzenia zawierają zakaz powtarzania przepisów ustawy upoważniającej, jednak – zgodnie ze stanowiskiem wypracowanym przez orzecznictwo – nie jest to zakaz bezwzględny. Wyrażany jest niekiedy pogląd, że takie przytoczenie może nastąpić, jeśli dzięki niemu akt prawa miejscowego stanie się bardziej zrozumiały i czytelny (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 17.05.2011 r., I SA/Bd 189/11, CBOSA).

W sprawie niniejszej § 12 dotyczy trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości przedstawienia danych o ilości uczniów oraz danych o wykorzystaniu otrzymanej dotacji. W kwestionowanym ustępie 2 wskazano ogólnie jak ta kontrola ma wyglądać (prawo wstępu do pomieszczeń, wglądu do dokumentacji). Jest to zbieżne z treścią art. 90 ust. 3 "f" ustawy oświatowej, jednak nadaje też § 12 charakter wyczerpującej regulacji trybu kontroli, a przy tym nie modyfikuje (uzupełnia, rozszerza) zapisów ustawowych w sposób, który zmieniałby ich treść i możliwość wykładni. Zatem nie można przyjąć, by w tym zakresie uchwała w sposób istotny naruszyła prawo.

Wskazać też trzeba, że brak jest sprzeczności, a w konsekwencji również wystąpienia istotnego naruszenia prawa poprzez użycie w § 2 pkt 4 uchwały zwrotu "stała kwota roczna" oraz przyznanie w § 8 uchwały możliwości jej weryfikacji, Określenie "stała kwota roczna" nie jest w uchwale pojęciem oznaczającym nową instytucję, a jedynie pewnym dookreśleniem w definicji podstawy obliczenia dotacji, której zasady ustalania są zgodne z art. 90 ust. 2 "b" i ust. 2 "d" ustawy oświatowej (vide § 2 pkt 4 lit. "a" i "b"). Przyznanie natomiast Burmistrzowi kompetencji do weryfikacji podstawy obliczenia dotacji wynika, co wyżej wyjaśniono, z wykonawczego charakteru tego organu w stosunku do organu stanowiącego gminy (rady) oraz z regulacji § 7 ust. 2 uchwały, w którym uzależniono miesięczne kwoty dotacji od sukcesywnych informacji od beneficjenta o faktycznej ilości uczniów za miesiąc poprzedni oraz liczbie uczniów planowanej na kolejny miesiąc. Zdaniem sądu to miesięczne rozliczanie ma swoje uzasadnienie w upoważnieniu ustawowym zawartym w art. 90 ust. 4 ustawy oświatowej. Przedmiotowa delegacja uprawnia bowiem organ samorządowy również do ustalenia "terminu rozliczania dotacji".

Skutku w postaci istotnego naruszenia prawa nie wywołuje określenie w tytule uchwały organu ją wydającego jako Rada Miasta a nie Rada Miejska (zarzut sformułowany w pkt 6. skargi). Zaakceptować należy stanowisko organu, że stanowi to oczywistą omyłkę, która w żaden sposób nie może mieć znaczenia dla ważności uchwały oraz nie wpływa na jej treść. Użycie nazwy organu jednostki samorządu terytorialnego w formie mogącej być uznaną za potoczną, a nie ściśle prawną, nie ma wpływu na ważność uchwały w sytuacji, gdy nie istnieje wątpliwość co do autora aktu (organu stanowiącego rady gminy) i położenia jednostki, dla której tworzy prawo (Gmina Supraśl).

Reasumując stwierdzić trzeba, że zarzuty skargi okazały się zasadne wyłącznie w zakresie dotyczącym istotnego naruszenia art. 90 ust. 4 ustawy oświatowej przez § 13 uchwały. Tylko zatem w tym zakresie należało stwierdzić jej nieważność, o czym sąd orzekł w pkt 1. sentencji wyroku na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uznając, że uchwała w zakresie pozostałych jej regulacji nie narusza prawa w sposób istotny – w tej części sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 tej ustawy (pkt 2. wyroku).

W pkt 3. wyroku zasądzono od organu na rzecz skarżącej zwrot poniesionych przez nią części kosztów postępowania sądowego mając na uwadze zakres uwzględnienia skargi (art. 200 p.p.s.a.).