Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi W. D. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Głównego Policji do rozpoznania wniosku skarżącego W. D. z dnia [...] sierpnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni, od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego W. D. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2025 r. (złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej) W.D. (zwany dalej także: wnioskodawcą, skarżącym) zwrócił się do Komendanta Głównego Policji (zwany dalej także: organem), o udostępnienie informacji publicznej – kserokopi/skanu lub elektronicznej wersji wystąpienia pokontrolnego z przeprowadzonej kontroli przez Biuro Kontroli KGP w roku 2025

w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] "Prawidłowości wykorzystania pojazdów służbowych przez kierownictwo Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] oraz przydzielania i użytkowania lokali mieszkalnych lub tymczasowych kwater dla kierownictwa Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]".

W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek organ w dniu [...] sierpnia 2025 r. – za pośrednictwem poczty elektronicznej - przekazał wnioskodawcy wnioskowany dokument w zanonimizowanej formie.

W piśmie przesłanym do organu w dniu [...] września 2025 r., wnioskodawca zakwestionował usunięcie w udostępnionym mu – w trybie dostępu do informacji publicznej - dokumencie wszystkich imion, nazwisk i funkcji pełnionej przez funkcjonariuszy publicznych oraz zamazanie części ustaleń kontrolnych. Zaznaczył, że nawet dane osobowe Komendanta Głównego Policji zostały zamazane. Ocenił, że wyłączenie tych danych przez organ z treści żądanego dokumentu urzędowego nie nastąpiło z poszanowaniem norm ustawowych. Otrzymana informacja nie jest tą, o którą wnioskował. W związku z powyższym wniósł o przesłanie pełnej wnioskowanej informacji.

W odpowiedzi na powyższe pismo organ w piśmie z dnia [...] września 2025 r. poinformował wnioskodawcę, że jego wniosek został zrealizowany w dniu [...] sierpnia

2025 r. poprzez udostępnienie częściowo zanonimizowanego sprawozdania z kontroli na temat "Prawidłowość wykorzystania pojazdów służbowych przez kierownictwo Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] oraz przydzielania i użytkowania lokali mieszkalnych lub tymczasowych kwater dla kierownictwa Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]."

Jednocześnie organ podniósł, że zgodnie z wykładnią zaprezentowaną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu sygn. akt IV SA/Wr 437/16 – "...postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej ma charakter odformalizowany, stąd anonimizacja - jako zabieg techniczny umożliwiający udostępnienie informacji po wyeliminowaniu danych osobowych, których udostępnienie byłoby nieuprawnione wydaje się środkiem najbardziej adekwatnym i właściwym.

W związku z tym stwierdzić należy, że konieczność dokonania anonimizacji nie może być jednak utożsamiana z odmową udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę danych osobowych lub innych tajemnic ustawowo chronionych...".

W skardze z dnia [...] września 2025 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Komendanta Głównego Policji

w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, W.D. wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku z dnia [...] sierpnia 2025 r. o udzielenie informacji publicznej oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez nadmierne i nieproporcjonalne ograniczenie prawa do informacji;

2. art. 13 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902), zwana dalej: u.d.i.p., poprzez niewykonanie w pełni wniosku złożonego przez skarżącego.

W uzasadnieniu skargi skarżący, wskazując na konstytucyjne (wynikające z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP) prawo do uzyskiwania informacji publicznej podniósł, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna,

w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Zaznaczył, że właściwa realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Nie chodzi o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. Stosownie natomiast do treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W ocenie skarżącego, funkcjonariusza Policji należy uznać za osobę pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, który nie będzie korzystał z ochrony prywatności, o której mowa w art. 5 ust. 2 zd. 1 u.d.i.p.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący podniósł, że nie można ograniczać dostępu do informacji publicznej poprzez niezasadną, dowolną anonimizację treści informacji publicznej. W pewnych sytuacjach stopień anonimizacji dokumentu może bowiem spowodować, że mamy już do czynienia z odmową dostępu, ponieważ dokument poddany anonimizacji staje się nieczytelny, a przez to traci przymiot informacyjny, będący podstawą wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W ocenie organu zarzuty skarżącego dotyczące zakresu anonimizacji sprawozdania dotyczącego funkcjonariuszy Policji, nie są zasadne. Wbrew bowiem twierdzeniu skarżącego funkcjonariusze Policji,

o których mowa w udostępnionym sprawozdaniu nie sprawują funkcji publicznych, gdyż nie podejmują wiążących decyzji w imieniu organów Policji, a jedynie wykonują czynności służbowe w rozumieniu ustawy o Policji. Ponadto zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym - osoba pełniąca funkcje publiczną lub mająca związek

z pełnieniem takiej funkcji to każdy, kto pełni funkcje w organach władzy publicznej lub

w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeśli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniająca osobę pełniącą funkcję publiczną jest więc posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Przy dokonywaniu wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p. można również sięgnąć do wykładni systemowej, posiłkując się definicją zawartą w ustawie Kodeks kamy. Zgodnie

z art. 115 § 19 Kodeksu karnego osobą pełniącą funkcję publiczną jest funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążącą Rzeczpospolitą Polską umowę międzynarodową (np. wyrok NSA z 7 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 1887/16).

Organ zaznaczył jednocześnie, że w udostępnionym dokumencie zawarte są także dane dotyczące adresów kwater służbowych policjantów, czyli miejsc ich zamieszkania. Adresy prywatne policjantów nie podlegają natomiast udostępnieniu z uwagi na prywatność osoby fizycznej. Prawidłowo anominizacji podlegały także numery rejestracyjne służbowych samochodów policyjnych. Samochody służbowe policyjne korzystają bowiem z ochrony, o której mowa a art. 20a ust. 1 i art. 20b ust. 1 ustawy

o Policji, gdyż stanowią narzędzie do realizacji zadań, o których mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, w tym do wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Jak stanowi art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.

Odnośnie zakresu podmiotowego wskazać należy, że Komendant Główny Policji jako organ władzy publicznej jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Zakres przedmiotowy ustawy określa pojęcie informacji publicznej, o którym mowa w art. 1 ust. 1 oraz art. 6 u.d.i.p. W świetle tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14; publ.: CBOSA).

W świetle powyższego informacja objęta wnioskiem skarżącego z dnia [...] sierpnia 2025 r. stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p. Zgodnie z ww. przepisem udostępnieniu podlega informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności – dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających.

Jak wynika z akt sprawy organ w dniu [...] sierpnia 2025 r. udostępnił skarżącemu objęte wnioskiem sprawozdanie z przeprowadzonej kontroli przez Biuro Kontroli KGP w roku 2025 w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] dotyczące "Prawidłowości wykorzystania pojazdów służbowych przez kierownictwo Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] oraz przydzielania i użytkowania lokali mieszkalnych lub tymczasowych kwater dla kierownictwa Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]" w formie zanonimizowanej. Przy czym anonimizacją objęto szereg informacji zawartych w tym sprawozdaniu, w tym dane osobowe funkcjonariuszy Policji wymienionych w sprawozdaniu, dane dotyczących adresów kwater służbowych policjantów, dane dotyczące prywatnych adresów zamieszkania policjantów i ich rodzin, numery rejestracyjne nieoznakowanych służbowych samochodów policyjnych, a także część ustaleń kontroli.

Skarżący w skardze zakwestionował zakres dokonanej przez organ anonimizacji podnosząc, że funkcjonariusza Policji należy uznać za osobę pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu u.d.i.p., który nie będzie korzystał z ochrony prywatności, o której mowa w art. 5 ust. 2 zd. 1 tej ustawy. Zarzucił też, że zakres dokonanej anonimizacji spowodował, że udostępniony dokument stał się nieczytelny, a przez to utracił przymiot informacyjny.

Należy w związku z powyższy wyjaśnić, że zgodnie z u.d.i.p. adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej może: (1) udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą przesłanki wyłączające możliwość jej udostępnienia określone w art. 5 u.d.i.p.; podmiot obowiązany dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (art. 13 u.d.i.p.); (2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że podmiot zobowiązany nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje odrębny tryb udzielenia informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); (3) odmówić udostępnienia informacji publicznej z powodu ograniczeń wymienionych w art. 5 u.d.i.p. (bądź umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) stosownie do treści art. 16 ust. 1 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej; (5) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwe jest udostępnienie informacji publicznej w sposób nienaruszający dóbr chronionych w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - w szczególności poprzez anonimizację danych wrażliwych ze względu na prawo do prywatności. Sposób i zakres dokonanej przez organ anonimizacji nie może jednak niweczyć pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych danych publicznych. Ponadto ograniczenie dostępu do informacji publicznej ze względu na prawo do prywatności nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Zatem anonimizacja określonych danych składających się na treść dokumentu jest uzasadniona, gdy czynność ta nie wykracza poza ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i jednocześnie nie pozbawia dokumentu waloru informacyjnego jaki wynika ze złożonego wniosku.

W tym kontekście należy zwrócić uwagę na treść art. 115 § 13 pkt 7 Kodeksu karnego, który stanowi, że funkcjonariuszem publicznym jest funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej.

Z przepisu art. 115 § 19 K.k. wynika z kolei, że osobą pełniącą funkcję publiczną jest m. in. funkcjonariusz publiczny.

Zgodnie natomiast z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636) Policja jako umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 października 2022 r. sygn. akt III OSK 1458/21 (publ. CBOSA) wyjaśnił, że "nie można być funkcjonariuszem Policji i nie realizować uprawnień i kompetencji Policji, jako umundurowanej i uzbrojonej formacji służącej społeczeństwu i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego Pamiętać też należy, że "Osobą pełniącą funkcje publiczne jest niewątpliwie funkcjonariusz publiczny w rozumieniu art. 115 § 13 K.k. ale pojęcie to na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy rozumieć szerzej" (wyrok NSA z 27.02.2018 r. I OSK 1927/17, LEX nr 2561272). "Pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" ma na gruncie u.d.i.p. autonomiczne i szersze znaczenie niż w art. 115 § 13 i 19 K.k. Użyte w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" obejmuje bowiem każdą osobę, która ma wpływ na kształtowanie spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p."

NSA zwrócił jednocześnie w tym wyroku uwagę, że zaprzestanie pełnienia funkcji publicznej nie oznacza, że informacje z okresu, gdy ta funkcja była pełniona, przestają podlegać udostępnieniu z ograniczeniem prywatności jednostki. Przeciwnie, wciąż będą one udostępniane osobom zainteresowanym, jednak tylko w tym relewantnym zakresie czasowym (zob. wyrok NSA z 31 lipca 2013 r., I OSK 742/13).

Zatem dane osobowe funkcjonariuszy Policji wymienionych w sprawozdaniu z kontroli, w tym dane osobowe członków byłego kierownictwa Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p., jako że dotyczą funkcjonariuszy publicznych i mają związek z pełnieniem służby publicznej, nawet wówczas, gdy osoba będąca w przeszłości funkcjonariuszem publicznym, obecnie już nim nie jest.

Organ powinien mieć w tym zakresie także na względzie treść art. 86 RODO, który stanowi, że dane osobowe zawarte w dokumentach urzędowych, które posiada organ lub podmiot publiczny lub podmiot prywatny w celu wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym, mogą zostać przez ten organ lub podmiot ujawnione zgodnie z prawem Unii lub prawem państwa członkowskiego, któremu podlegają ten organ lub podmiot, dla pogodzenia publicznego dostępu do dokumentów urzędowych z prawem do ochrony danych osobowych na mocy niniejszego rozporządzenia. Przepisy RODO nie formułują więc zakazu udostępniania danych osobowych znajdujących się w dokumentach publicznych, lecz mówią o konieczności pogodzenia dwóch wartości, tj. jawności życia publicznego i prawa do prywatności. Na gruncie polskiego ustawodawstwa kolizję tych dwóch interesów rozstrzyga właśnie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

O ile zatem należy zgodzić się z organem, że uzasadnione było dokonanie anonimizacji w udostępnionym sprawozdaniu z kontroli danych dotyczących adresów kwater służbowych policjantów, czy też danych dotyczących prywatnych adresów zamieszkania policjantów i ich rodzin, a także numerów rejestracyjnych nieoznakowanych służbowych samochodów policyjnych, o tyle brak uzasadnienia dla anonimizacji w sprawozdaniu danych osobowych osób pełniących funkcje publiczne, a także ustaleń kontroli związanych z pełnieniem tych funkcji publicznych dotyczących np. przebytych kilometrów, czy też godzin odjazdu i przyjazdu.

Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2267/12 (publ. CBOSA) w przypadku anonimizacji danych wrażliwych nie zachodzi potrzeba wydawania oddzielnej decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 u.d.i.p., gdyż przepis ten może mieć zastosowanie tylko w wypadku odmowy udostępnienia informacji, a nie w przypadku jej udzielenia z zachowaniem zasady ochrony dóbr chronionych. Natomiast w takiej sytuacji ocenie Sądu rozpatrującego skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, podlega sposób i zakres dokonanej przez organ anonimizacji, a w szczególności, czy nie niweczy ona pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych sprawach publicznych.

Podobny pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 16 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 2531/17 (publ. j.w.) wskazując, iż udzielenie zanonimizowanej informacji publicznej przesądza o braku bezczynności po stronie organu o ile ten sposób przetworzenia treści udostępnianego dokumentu nie niweczy pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych danych. Przedstawienie informacji innej niż ta, na której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

W ocenie Sądu zakres dokonanej anonimizacji sprawozdania z kontroli udostępnionego skarżącemu nie znajduje oparcia w przepisach u.d.i.p. i świadczy o pozostawaniu przez organ w stanie bezczynności na dzień orzekania przez Sąd.

W tym stanie rzeczy Sąd zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a). Rozpoznając wniosek skarżącego organ zobowiązany będzie uwzględnić przedstawione powyżej uwagi Sądu.

Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała bezczynność w rozpoznaniu wniosku skarżącego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Tymczasem regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie ich mechanicznego stosowania. Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja, czy zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie.

W niniejszej sprawie bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku nie wynikała z celowego zaniechania, czy też z lekceważącego traktowania przez organ obowiązków informacyjnych, lecz była skutkiem błędnej wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Błędna interpretacja przepisów prawa nie pozwala uznać, że stwierdzona bezczynność miała postać kwalifikowaną.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 oraz § 1a P.p.s.a. orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi (100 złotych) Sąd orzekł postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. - jak w punkcie 3 sentencji wyroku.