Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak /spr./ Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W.I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 649/09 w sprawie ze skargi W.I. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżany wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz W.I. kwotę 3800 (trzy tysiące osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W.I. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2009 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nałożył na odbiorcę nielegalnie przywiezionych odpadów – W.I. – administracyjną karę pieniężną w wysokości 200 000 zł. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że na nieruchomości należącej do skarżącego znajduje się około 40 sztuk samochodów. Samochody te zostały nielegalnie przywiezione z zagranicy z przeznaczeniem do demontażu na części. Samochody te należy traktować jako odpady, gdyż posiadają cechy, które znajdują się na tzw. liście zielonej poz. B1250 (pojazdy niezawierajace cieczy i innych niebezpiecznych elementów – kod 16 01 06 według katalogu odpadów Dz.U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1206) lub nie znajdują się na żadnej z list (kod 12 01 04* – odpad niebezpieczny).

Wysyłający, którego nie udało się zidentyfikować, nie dokonał wymaganego zgłoszenia. W trakcie kontroli nie przedstawiono decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska zezwalającej na przywóz odpadów do Polski. Zdaniem organu, zaszły więc podstawy do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 32 i 33 ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. Nr 124, poz. 859).

Od powyższej decyzji odwołanie złożył skarżący podnosząc zarzut, że wszystkie samochody zostały przez niego zakupione przez portal Allegro na terenie Polski i nigdy nie sprowadzał indywidualnie samochodów z Wysp Brytyjskich.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2008 r. Organ odwoławczy stwierdził, że dokumentacja fotograficzna oraz oświadczenie odwołującego się z dnia 28 grudnia 2007 r. bezsprzecznie dowodzi, że odwołujący się sprowadził 40 sztuk uszkodzonych pojazdów w celu demontażu i pozyskania z nich części.

Skargę na powyższą decyzję złożył skarżący.

Sąd I instancji oddalając skargę wskazał, że materiał dowodowy został przez organ administracji zgromadzony prawidłowo. Ocena materiału dowodowego dokonana przez organ administracji jest również prawidłowa i nie budzi zastrzeżeń. W ocenie Sądu I instancji, twierdzenie, że organ administracji nie ustalił bezspornie czy samochody znajdujące się w czasie kontroli na placu należącym do skarżącego zostały przez niego zakupione za granicą czy też zakupione na terenie Polski jest bezpodstawne. Organ administracji nigdy nie twierdził, że to skarżący zakupił samochody za granicą. Organ administracji natomiast stwierdził, że skarżący był odbiorcą sprowadzonych z zagranicy odpadów w postaci zużytych samochodów. Okoliczność, że samochody miały kierownicę z prawej strony, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie była dla organów administracji okolicznością rozstrzygającą o tym, że samochody zostały sprowadzone z zagranicy. Ustalenie, że odpady w postaci samochodów zostały sprowadzone z zagranicy oparte zostało na oświadczeniu złożonym przez skarżącego z dnia 28 grudnia 2007 r. Oświadczenie to znajduje się na karcie 2 akt administracyjnych i brzmi następująco: "Dot: zakupionych samochodów. Informuję, że ilość samochodów sprowadzonych z zagranicy w roku 2007 r. wynosi około 40 szt. wszystkie z przeznaczeniem na części". Późniejsze oświadczenie skarżącego, że samochody zakupione zostały przez portal Allegro na terenie Polski jest, w ocenie Sądu I instancji, próbą uniknięcia konsekwencji wynikających ze złożenia pierwszego oświadczenia.

Sąd I instancji ponadto wskazał, że ustaleń organu administracji nie podważają załączone po wydaniu zaskarżonej decyzji znajdujące się w aktach administracyjnych kopie faktur. Wręcz przeciwnie z treści tych faktur wynika, że skarżący był bezpośrednio w Wielkiej Brytanii nabywcą pojazdów znajdujących się w stanie uniemożliwiającym poruszanie się po drogach. Jeśli przyjąć, że są to dokumenty potwierdzające zakup pojazdów, których dotyczy zaskarżona decyzja, to nie ulega wątpliwości, że pojazdy znajdujące się w Wielkiej Brytanii musiały zostać sprowadzone do Polski, a odbiorcą tych pojazdów był skarżący. Faktury wskazują, że zakupione zostały one bezpośrednio od osób zamieszkałych w Wielkiej Brytanii, a nie, jak twierdzi skarżący, od pośredników, wystawiających te pojazdy do sprzedaży na portalu Allegro.

Sąd I instancji wyjaśnił, że data sprowadzenia pojazdów do Polski nie ma znaczenia dla ustalenia jakie przepisy znajdą w sprawie zastosowanie. Organ administracji miał obowiązek zastosowania tej ustawy, która obowiązywała w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego, a więc ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, która weszła w życie z dniem 12 lipca 2007 r. Z art. 41 wymienionej ustawy wynika, ze do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego nosi datę 13 lutego 2008 r., zaś pierwsza decyzja wydana została w dniu [...] maja 2008 r.

Zdaniem Sądu I instancji, zarzut skarżącego, że nie spełnia on wymogów uznania go za odbiorcę odpadów w rozumieniu przepisów Rozporządzenia WE 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, jest nieuzasadniony. Zarzut opiera się bowiem na twierdzeniu, że skarżący zakupił samochody w Polsce i przewoził je w granicach kraju.

Ponadto twierdzenie, że pojazdy znajdujące się na terenie należącym do skarżącego arbitralnie zakwalifikowane zostały do dwóch kategorii odpadów, których jedna stanowi kategorię odpadów szkodliwych ze względu na zawartość cieczy, w ocenie Sądu I instancji, jest nieuzasadnione. W świetle art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 ze zm.) odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Sąd I instancji podkreślił, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, iż pojazdy, które były w posiadaniu skarżącego spełniały wymienioną wyżej definicję odpadu.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2008 r., zdaniem Sądu I instancji, omyłkowo wskazano kod 12 01 04*. W uzasadnieniu decyzji z dnia wskazano już prawidłowy kod to jest 16 01 04*. Z załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. Nr 112, poz. 1206) wynika, że są to zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy. Z kolei kod 16 01 06 oznacza zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów.

Za nieuzasadniony Sąd I instancji uznał zarzut skarżącego, że naruszone zostały art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z art. 2 pkt 14 i 34 i art. 1 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006. Zarzut skarżącego opiera się na stwierdzeniu, że przechowywane przez skarżącego pojazdy nie zostały przez niego sprowadzone z Wielkiej Brytanii do Polski.

Za nieuzasadniony, zdaniem Sądu I instancji, należy również uznać zarzut naruszenia art. 34 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Główny Inspektor Ochrony Środowiska w uzasadnieniu decyzji wskazał powody wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 200.000 zł. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu administracji.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że nie zostało zbadane czy dopuścił się on wcześniej naruszenia przepisów rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Sąd I instancji stwierdził, że w sytuacji, gdy organ administracji w uzasadnieniu decyzji nie stwierdził, że skarżący dopuścił się takiego naruszenia należy przyjąć, że naruszenie takie nie miało miejsca.

Zdaniem Sądu I instancji, uznanie 40 sztuk samochodów za znaczną ilość odpadów jest kwestią ocenną, stąd Sąd I instancji to ustalenie organu administracji uznał za prawidłowe. Twierdzenie, że kara pieniężna została nałożona za naruszenie, które nie zostało bezspornie udowodnione, zdaniem Sądu I instancji, jest bezpodstawne. Analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, że okoliczności faktyczne, które legły u podstaw wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej znajdują odzwierciedlanie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący.

Po pierwsze, skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 32 ust. 1 w związku z art. 41 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów przez błędną ich wykładnię i w konsekwencji uznanie przez Sąd I instancji, że zawarty w art. 41 ustawy przepis prawa intertemporalnego stanowi podstawę nałożenia kary administracyjnej za czyn popełniony przed wejściem w życie tej ustawy.

Po drugie, naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 2 i 42 ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów poprzez nieuzasadnione przyjcie, że organ administracji w każdym przypadku stosuje przepisy obowiązujące w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania decyzji bez uwzględnienia koniecznych wyjątków, w tym w szczególności wyjątku wynikającego z zasady niedziałania prawa wstecz, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji nakładającej na skarżącego administracyjną karę pieniężną za zdarzenie, które miało miejsce przed wejściem w życie ustawy stanowiącej podstawę nałożenia kary;

Po trzecie, naruszenie przepisu prawa materialnego, tj art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 2 pkt 14 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz. UE L z dnia 12 lipca 2006 r.) poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów, a polegające na uznaniu, że przepisy te znajdują zastosowanie w razie zakupienia przez odbiorcę i przemieszczenia odpadów w granicach jednego państwa członkowskiego.

Po czwarte, rażące naruszenie przepisów postępowania – art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – w związku z art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że organ administracji rzetelnie zgromadził materiał dowodowy w sprawie i na jego podstawie dokonał prawidłowych i nie budzących zastrzeżeń ustaleń faktycznych wskutek których utrzymano w mocy nałożoną na skarżącego administracyjna karę pieniężną za działanie podjęte przez niego przed wejściem w życie ustawy stanowiącej postawę ukarania, przez co naruszył zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej, do czego zobowiązany był zasadą zupełności postępowania.

Po piąte, naruszenie przepisu prawa materialnego – art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów poprzez niewłaściwe zastosowanie powołanej wyżej normy prawnej przejawiające się w całkowicie bezpodstawnym przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny że 40 sztuk samochodów znajdujących się w czasie kontroli jest znaczną ilością odpadów uzasadniającą nałożenie na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 200.000,00 zł, czyli w okolicach górnej granicy przewidzianej za takie naruszenie, przez co doszło do naruszenia granic swobodnego uznania administracyjnego.

Po szóste, naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wskutek czego sąd nie stwierdził nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, podczas gdy zostały one wydane z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 41 i art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji nałożenie na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej za zdarzenie, które miało miejsce przed wejściem w życie ustawy stanowiącej podstawę nałożenia kary.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi. Wniósł również od zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że następujące zarzuty kasacyjnej są zasadne.

Po pierwsze, w przedmiotowej skardze kasacyjnej pełnomocnik strony skarżącej podniósł jednocześnie zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak i przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też, w pierwszej kolejności należy rozpatrzyć zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia prawa procesowego, ponieważ pozwoli to dopiero dokonać oceny prawidłowości zastosowanych w tej sprawie przepisów prawa materialnego i ich wykładni.

Po drugie, należy stwierdzić, że zasadny jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. w związku z art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z ustaleń postępowania dowodowego w tej sprawie, a w szczególności z faktur zakupu przedmiotowych samochodów, wynika bowiem, że skarżący dokonał zakupu 18 samochodów w dniach 16 lutego 2007 r., 21 samochodów w dniu 3 marca 2007 r., zaś 2 samochodów w dniu 27 listopada 2007 r. Natomiast ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów weszła w życie dopiero z dniem 12 lipca 2007 r. Ponadto rozporządzenie (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz. UE L 190 z 12.07.2006, s. 1) zostało także bezpośrednio transponowane do polskiego porządku prawnego z dniem 12 lipca 2007 r. Oznacza to, że w dacie wejścia w życie wyżej wymienionych aktów normatywnych, w świetle materiału dowodowego zebranego w aktach tej sprawy, tylko dwa przedmiotowe samochody zostały przez skarżącego zakupione. Natomiast pozostałe 38 sztuk zostało zakupionych w poprzednim stanie prawnym, kiedy obowiązywała jeszcze ustawa z dnia 30 lipca 2004 r. o międzynarodowym obrocie odpadami (Dz.U. Nr 191, poz. 1956), która de lege lata jest uchylona przez ustawę z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Natomiast dyspozycja art. 41 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. w istocie stanowi, że do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed wejściem w życie tejże ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Ponadto w tej sprawie postępowanie – co należy podkreślić – może być tylko wszczęte z urzędu i nastąpiło to dopiero w dniu 13 lutego 2008 r. Jednak, zdaniem składu orzekającego NSA w tej sprawie, nie wyklucza to jednak naruszenia zasady nieretroaktywności. Wynika to z tego, że przyjęta przez Sąd I instancji wykładnia wyżej powołanych norm prawnych, której skutkiem było nałożenie na stronę powyższego obowiązku, statuowałaby sytuację, w której wyłączną przesłanką powstania nowego dla strony obowiązku byłaby tylko zmiana stanu prawnego. Spowodowałoby to w istocie naruszenie zasady nieretroaktywności prawa, w świetle której nie można stanowić norm prawnych znajdujących zastosowanie do stosunków i sytuacji prawnych, które istniały przed wejściem w życie tych norm. Ponadto także z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego (zwany dalej TK) wynika zakaz działania prawa wstecz w celu zapewnienia szczególnie intensywnej ochrony jednostce, a odstępstwa od niej mogą być wprowadzane tylko w wyjątkowych wypadkach, gdy jest to konieczne dla realizacji innej wartości konstytucyjnej (por. wyrok TK z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt P 27/05, OTK ZU-A 2006, nr 9, poz. 124), a co nie można uznać żeby miało miejsce w okolicznościach objętych niniejszym postępowaniem.

W doktrynie prawa administracyjnego podkreśla się także znaczenie zasady sformułowanej w Rekomendacji nr 91 Komitetu Ministrów dla państw członkowskich w sprawie sankcji administracyjnych przyjętej 13 lutego 1991 r. Wynika z niej, że żadnej sankcji nie można nałożyć z racji czynu, który w czasie popełnienia nie stanowił postępowania sprzecznego z obowiązującymi normami, a jeśli odpowiednie normy naruszono w czasie, gdy obowiązywała sankcja mniej uciążliwa, później wprowadzonej sankcji surowszej nie można nakładać. Ponadto wejście w życie mniej represyjnych unormowań powinno działać na korzyść osoby, co do której właściwy organ rozważa nałożenie sankcji (zob. M. Stahl, Sankcje administracyjne w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, w: Instytucje współczesnego prawa administracyjnego. Księga Jubileuszowa Prof. zw. dra hab. Józefa Filipka, Kraków 2001, s. 653).

Także w wyroku TK z dnia 10 grudnia 2007 r. sygn. akt P 43/07, opubl. OTK ZU-A 2007, nr 11, poz. 155, Dz.U. z 2007 r. Nr 235, poz. 1734 sformułowano tezę w zakresie podmiotowym i przedmiotowym – dotyczącym zasady równości wobec prawa w świetle art. 32 Konstytucji RP – w sprawach dotyczących wymierzania kary pieniężnej. Wynika z niej, że nie może funkcjonować przepis, który nakazuje w sytuacji kiedy zostały naruszone odpowiednie normy w okresie obowiązywania sankcji mniej uciążliwej, stosować wprowadzoną później surowszą sankcję. Ponadto TK podkreślił, że postępowanie administracyjne o nałożenie danej kary pieniężnej jest wszczynane tylko z urzędu przez właściwy organ. Oznacza to, że kiedy zostanie ono wszczęte i zakończone decyzją administracyjną rozstrzyga wyłącznie dany organ administracyjny. Ponadto ten organ rozstrzyga także o tym, które przepisy (bardziej czy też mniej surowe) będą miały zastosowanie w danej sprawie. W tej sytuacji zostaje więc naruszona ogólna reguła, "że decyzja o tym jakie prawo należy stosować do określonych w czasie stanów faktycznych należy do ustawodawcy, nie zaś do organów stosujących prawo, a po drugie, sprawy o identycznych wręcz stanach faktycznych mogą być rozstrzygane zupełnie różnie w zależności tylko od tego, kiedy dany organ postanowi wydać decyzję administracyjną". Oznacza to, że tego rodzaju zróżnicowanie pozycji prawnej różnych podmiotów znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej zależy nie od jasnych (i uzasadnionych) kryteriów ustawowych w tym zakresie, lecz od tego, kiedy zostanie wydana decyzja nakładająca wspomnianą karę pieniężną, co zdaniem Trybunału Konstytucyjnego oznacza naruszenie także zasady równości w rozumieniu art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

Po trzecie, w realiach przedmiotowej sprawy oznacza to, że właściwe organy powinny uwzględniając prawidłowo ustalony na nowo stan faktyczny zastosować odpowiednie przepisy prawa materialnego, zgodnie z regułą lex retro non agit i dokonać następnie ich właściwej wykładni, biorąc pod uwagę wykładnię prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z dyspozycją art. 190 p.p.s.a.

Po czwarte, chybione są, gdyż jeszcze są przedwczesne z powodu wyżej podniesionych przesłanek, zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego przez Sąd I instancji. Będą one mogły być rozpatrzone dopiero po ponownym prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego, w którym dokonano ich zastosowania. Dotyczy to w szczególności oceny, czy Sąd I instancji popełnił błąd w subsumcji, a więc niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa, powołanym w materialnoprawnej podstawie wydanej decyzji administracyjnej.

Po piąte, także niezasadny jest zarzut kasacyjny dotyczący braku stwierdzenia przez Sąd I instancji nieważności zaskarżonej decyzji w trybie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz w związku z art. 41 i art. 32 ust. 1 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Jest bowiem oczywiste, że bez ponownego prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w tej sprawie, co podniesiono wyżej, nie jest możliwa ocena Sądu I instancji w przedmiocie kontroli prawidłowego zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego także pod kątem przesłanki z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Z tych względów i na podstawie art. 185 § 1 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 ustawy p.p.s.a.