Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Mirosław Bator Sędziowie: SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel AWSA Anna Kopeć (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Tarnowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 28 sierpnia 2025 r. I. zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji w Tarnowie do wydania aktu lub dokonania czynności celem załatwienia wniosku skarżącego z dnia 28 sierpnia 2025 r. w terminie 14 dni; II. stwierdza, że Komendant Miejski Policji w Tarnowie dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Komendanta Miejskiego Policji w Tarnowie na rzecz skarżącego J. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Tarnowie w zakresie rozpoznania jego wniosku z 21 sierpnia 2025 r. dotyczącego przesłania mailem wykazu interwencji odnośnie do naruszeń przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym w zakresie postoju pojazdu (parkowania) podjętych w pierwszej połowie 2025 r. na terenie T.. Organowi zarzucił naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2. art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "UDIP") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek.

Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że 28 sierpnia 2025 r. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w Tarnowie z wnioskiem o przesłanie zwrotnie mailem wykazu interwencji odnośnie do naruszeń przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym w zakresie postoju pojazdu (parkowania) podjętych w pierwszej połowie 2025 r. na terenie T. zawierającego co najmniej informację o:

- dacie/godzinie,

- lokalizacji,

- numerze rejestracyjnym pojazdu,

- przyczynie podjęcia interwencji (zgłoszenie telefoniczne/KMZB/interwencja własna/inne - jakie)

- sposobie zakończenia interwencji (mandat/pouczenie/brak wykroczenia)

w formie pliku umożliwiającego co najmniej kopiowanie danych.

Termin na udostępnienie przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 UDIP, po 14 dniach od złożenia wniosku, czyli 11 września 2025 r. W terminie wynikającym z przepisów, tj. 11 września 2025 r. skarżący otrzymał korespondencję od kom. P. P. - komendanta Komisariatu Policji w T. korespondencję (email) wraz z załącznikiem w formie pliku archiwum *,7z zabezpieczonym hasłem, jak również informację, że hasło do pliku mogę uzyskać kontaktując się telefonicznie na numer tej jednostki w dni robocze w godz. 7-15.

Tego samego dnia skarżący poinformował nadawcę tej wiadomości, jak również organ zobowiązany, czyli Komendanta Miejskiego Policji w Tarnowie, że przesyłanie informacji publicznej w postaci zaszyfrowanej jest niezgodne z prawem. Przytoczyłem istotny fragment uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie w sprawie II SAB/Kr 178/24, gdzie rozstrzygnięta została kwestia identycznego postępowania tego samego organu zobowiązanego.

24 września 2025 r. (czyli 13 dni po upływie ustawowego terminu na załatwienie sprawy) skarżący otrzymał pismo Komendanta Miejskiego Policji w Tarnowie, który podtrzymał swoje stanowisko, zasłaniając się wewnętrznym zarządzeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie.

W związku z tym, że organ nie udostępnił wnioskowanej informacji, ani nie załatwił wniosku w jakikolwiek inny sposób zgodny z przepisami, to pozostaje on w bezczynności.

W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w Tarnowie wniósł o jej oddalenie. Potwierdził fakt i treść wniosku skarżącego, a także okoliczność udzielenia odpowiedzi w formie zaszyfrowanej, z możliwością uzyskania klucza do odszyfrowania wiadomości w formie telefonicznej. Potwierdził tez, że nie przesłał pliku niezabezpieczonego.

Niewątpliwie przetwarzanie danych przez jednostki organizacyjne Policji powinno odbywać się w sposób bezpieczny, tak, aby osoba nieuprawniona nie miała do nich dostępu. Dlatego też w Decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 9 września 2025 r. wdrożono wskazany wyżej Regulamin Eksploatacji Systemu "[...] w jednostkach organizacyjnych Policji województwa małopolskiego.

O ile u.d.i.p. nie określa wszystkich sposobów udostępniania informacji publicznej na wniosek, to nie zakazuje stosowania środków ochrony przekazywanych danych, tak, aby żądanie dostępu do informacji publicznej jako prawo polityczne obywatela było załatwione w całości, przy jednoczesnym poszanowaniu postanowień art. 5 u.d.i.p.

W świetle powyższego - w ocenie Komendanta Miejskiego Policji w Tarnowie stwierdzić trzeba, że w sprawie nie doszło do bezczynności organu administracji skutkującej zasadnością wniosku o zobowiązanie go do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 28 sierpnia 2025 r. poprzez przesłanie odpowiedzi nie szyfrowanej, a więc w sposób niezapewniający bezpieczeństwa przesyłanych danych. Przychylenie się do żądania skarżącego może być niewykonalne z uwagi na funkcjonujące i niezależne od organu administracji zasady bezpieczeństwa danych (zablokowanie wiadomości bez jej doręczenia).

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." -- sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Jeżeli natomiast sąd dojdzie do przekonania że skarga jest bezzasadna – oddala ja na nasadzie art. 151 p.p.s.a.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej jako u.d.i.p.; nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.; nie umorzył postępowania bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.).

Nie budzi wątpliwości Sądu ani nie jest pomiędzy stronami sporne, że wniosek skarżącego z 28 sierpnia 2025 r. dotyczył informacji publicznej, a Komendant Miejski Policji w Tarnowie jest zobowiązany do jej udostępnienia.

Organ stoi na stanowisku, że załatwił wniosek w sposób zgodny z przepisami, a skarżący otrzymał zaszyfrowaną odpowiedź na wniosek wraz z informacją w jaki sposób ją odszyfrować.

Nie jest to stanowisko prawidłowe. Analogiczna sytuacja była już przedmiotem oceny WSA w Krakowie w przywołanym przez skarżącego wyroku z 11 grudnia 2024 r., sygn. II SAB/Kr 178/24 (sprawa ta toczyła się zresztą pomiędzy tymi samymi stronami co sprawa niniejsza). W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał: "(...) przepisy u.d.i.p. nie dają podstaw do przekazania informacji publicznej w sposób zgodny z wnioskiem (tu: na adres e-mailowy), ale po zaszyfrowaniu. Taki sposób postępowania jawi się jako sprzeczny z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. i naruszający istotę informacji publicznej, tj. informacji, do której dostęp może mieć każdy. Niezależnie zatem od tego, czy podmiot obowiązany dostrzega potrzebę ochrony części informacji w formie decyzji o odmowie udostępnienia albo na drodze czynności materialno-technicznej przesłonięcia (anonimizacji), czy też czyni zadość wnioskowi w całości bez korzystania z powyższych narzędzi, odpowiedź przygotowana dla wnioskodawcy winna być traktowana tak, jak gdyby była kierowana do ogółu (por. wyrok WSA w Białymstoku z 13 marca 2024 r., sygn. akt II SAB/Bk 12/24). O praktyce stosowania ustawy realizującej konstytucyjnie chronione prawo polityczne (art. 61 Konstytucji RP) nie powinien przesądzać akt wewnętrzny (regulamin systemu informatycznego) wydany na podstawie przepisu o tak ogólnym charakterze, jak art. 6f u.p. ("Komendant wojewódzki Policji oraz komendant powiatowy (miejski) Policji są przełożonymi policjantów na terenie swojego działania")".

Stanowisko to Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę całkowicie podziela i przyjmuje za własne. Niewłaściwe załatwienie wniosku jest w istocie bezczynnością organu w zakresie załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z tego też względu Sąd w pkt I wyroku zobowiązał Komendanta do wydania aktu lub podjęcia czynności w terminie 14 dni w zakresie złożonego przez skarżącego wniosku. Stosownie do art. 286 § 2 p.p.s.a. termin ten liczy się od dnia doręczenia organowi akt albo, w przypadku, o którym mowa w § 1a, odpisu orzeczenia.

Ocena charakteru stwierdzonej bezczynności nastąpiła z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, które miały miejsce w okresie trwania bezczynności czyli od wpływu wniosku do daty wyrokowania. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 maja 2025 r., sygn. III OSK 1061/24 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych): "Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że Sąd I instancji dokonując oceny charakteru bezczynności organu i wniosku o wymierzenie organowi grzywny, powinien dokonać nie tylko ustaleń co do czasu nieprawidłowego załatwienia wniosku ale uwzględnić całokształt okoliczności sprawy. Ocena ta powinna być dokonana w powiazaniu z okolicznościami danej sprawy rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele zmiennych".

Ustawodawca w art. 149 § 1a p.p.s.a. nie zdefiniował pojęcia "rażącego naruszenia prawa", przyznał zatem sądowi administracyjnemu swobodę w zakresie oceny charakteru bezczynności. W orzecznictwie wskazuje się szereg przypadków rażącej bezczynności, do których zalicza się zwykle zbyt długi okres prowadzenia sprawy, niemający uzasadnienia ani w jej stopniu skomplikowania, ani w konieczności prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego, ani w liczbie spraw do załatwienia przez organ, ani w liczbie wniosków procesowych składanych przez strony (por. przykładowo wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2426/13, z 13 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 3059/12). Utrwalony jest pogląd, że stwierdzenie przez sąd rażącego naruszenia prawa przy bezczynności lub przewlekłym prowadzeniu postępowania przez organ wymaga zaistnienia szczególnych okoliczności, które należy rozpatrywać indywidualnie, w kontekście stanu faktycznego danej sprawy. Fakt przekroczenia ustawowych terminów załatwiania spraw sam w sobie, co do zasady, nie jest taką szczególną okolicznością. W konsekwencji stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, chociaż niewątpliwie stanowi naruszenie prawa, nie przesądza jeszcze o rażącym charakterze tego naruszenia (por. wyroki NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; z 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2331/16). Sformułowanie "rażące" oznacza działanie bezspornie ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Nie jest bowiem możliwe przesądzenie z góry o tym, że dana kategoria naruszeń przybiera postać kwalifikowaną (por. wyroki NSA z 30 stycznia 2014 r., sygn. I OSK 2563/13 i z 17 listopada 2015 r., sygn. II OSK 652/15). Kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie przewlekłości prowadzenia postępowania przez organ do naruszającej prawo w sposób rażący, jest więc oczywistość, drastyczność naruszenia prawa, przy jednoczesnym braku racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 10 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 1610/20).

W okolicznościach niniejszej sprawy organ załatwił wniosek z zachowaniem ustawowego terminu, jednakże w sposób niewłaściwy. Kierował się jednak wydanym przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie regulaminem. Celem wprowadzenia tego regulaminu była ochrona danych i bezpieczeństwa informacji. Nie ma tu mowy o działaniu nacechowanym negatywnie.

Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności Sąd doszedł do wniosku, że bezczynność organu nie miała charakteru kwalifikowanego, zatem w pkt II wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. orzekł, że nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł wniesioną tytułem wpisu od skargi.