Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Stargardzie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Komendant Powiatowy Policji w Stargardzie dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, II. zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji w Stargardzie do rozpoznania wniosku A. P. z dnia 9 września 2025r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, III. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w Stargardzie na rzecz skarżącego A. P. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem poniesionych kosztów postępowania.

A. P. (dalej "skarżący") złożył skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. (dalej "organ") w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z 9 września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Zarzucił organowi naruszenie:

1. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej "u.d.i.p."), przez nieuprawnione ograniczenie dostępu do informacji gromadzonej przez władze publiczne;

2. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., przez przyjęcie, że informacje publiczne, których żąda skarżący podlegają ochronie prywatności i de facto odmówienie udostępnienia informacji w formie czynności materialnotechnicznej, podczas gdy ustawodawca w takim przypadku wymaga wydania decyzji administracyjnej;

3. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., przez przyjęcie, że skarżący nadużywa prawa do informacji publicznej i stwierdzenie tej czynności w formie czynności materialnotechnicznej, podczas gdy ustawodawca w takim przypadku wymaga wydania decyzji administracyjnej.

Wniósł o:

1. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 9 września 2025 r, o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

2. stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;

3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Skarżący podał, że zwrócił się do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. absencji funkcjonariusza P. S. z powodu zwolnienia lekarskiego w miesiącu wrześniu 2025 r.;

2. absencji funkcjonariusza P. S. z powodu urlopu w miesiącu wrześniu 2025 r.;

3. daty złożenia wniosku o urlop przez funkcjonariusza P. S. i wnioskowany okres;

4. daty decyzji o urlopie we wrześniu 2025 r. funkcjonariusza P. S.;

5. dokumentu - decyzji o urlopie we wrześniu 2025 r. funkcjonariusza P. S.;

6. absencji chorobowej funkcjonariusza P. S. w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 31 sierpnia 2025 r.;

7. czy w związku z Postanowieniem Sądu Rejonowego w S. w postępowaniu [...] o uchyleniu zarządzenia o odmowie udostępnienia zapisu wideo zgodnie z wcześniejszym wnioskiem o zabezpieczeniu dowodów w postaci zapisu z kamer nasobnych z dnia [...].04.2024 r. P. S. i D. J., Komendant KPP S. wydał właściwą decyzję o wykonaniu wniosku?

8. czy nagranie w zakresie wniosku o zabezpieczenie dowodów zostało wydane wnioskodawcy?

9. czy organ posiada zabezpieczone dowody w postaci zapisu z kamer nasobnych z dnia [...].04.2024 r. P. S. oraz D. J. w zakresie wniosku o zabezpieczenie dowodów ?

Skarżący wskazał, że pismem z 23 września 2025 r. organ odmówił mu udostępnienia żądanej informacji z uwagi na ochronę prywatności osoby fizycznej.

Zdaniem skarżącego, żądane informacje stanowią informację publiczną i winny być mu udostępnione. Wskazał, że nie żądał wskazania jaka choroba była przyczyną nieobecności funkcjonariusza w pracy, lecz czy nieobecność wynikała ze zwolnienia lekarskiego i jak długo trwała. Ponadto według skarżącego, odmowa udostępnienia informacji winna nastąpić w drodze decyzji administracyjnej. W ocenie skarżącego, organ błędnie zarzucił mu nadużycie prawa. Ponadto według skarżącego, organ nie uzasadnił swojego stanowiska w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w piśmie z 23 września 2025 r. pouczył skarżącego, że informacją publiczną jest informacja o sprawach publicznych, natomiast przedmiotowa sprawa dotyczy indywidualnej sprawy skarżącego. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że celem prawa do informacji jest troska o dobro publiczne, a dobrem publicznym jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów. Jeżeli wnioskodawca kieruje pytania niepodyktowane troską o dobro publiczne, to oznacza, że nadużywa prawa do informacji, a informacja mu się nie należy. W konsekwencji wniosek o udostępnienie informacji publicznej, który stanowi nadużycie prawa do informacji, nie podlega przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej i z tego powodu nie został zrealizowany. Skarżący został również poinformowany, że zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., że prawo do informacji podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ww. pismo zostało przesłane skarżącemu na jego adres e-mail w dniu 23 września 2025 r.

Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu uproszczonym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2024 r. poz. 935; dalej "p.p.s.a.").

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje:

Spór w sprawie dotyczy prawidłowości rozpoznania wniosku skarżącego z 9 września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej przez organ.

Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. W art. 6 u.d.i.p. zawarto przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.,

o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności".

Bezspornie organ należy do podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.).

Z chwilą wpłynięcia do organu żądania strony, organ ocenia czy wniosek dotyczy informacji publicznej. Jeżeli żądana informacja nie jest informacją publiczną, organ zobowiązany jest o tym poinformować stronę. Jeśli żądana informacja jest informacją publiczną, organ ocenia następnie jaki jest jej charakter, czy jest to informacja prosta czy też informacja przetworzona. Jest to konieczne, gdyż determinuje dalsze postępowanie organu. W przypadku gdy jest to informacja prosta, organ zobowiązany jest ją udzielić w drodze czynności materialnotechnicznej. Udostępnienie informacji dotyczy informacji będącej w posiadaniu organu.

Na podstawie art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.

Podkreślić należy, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z nim ograniczenie prawa do uzyskiwania informacji wskazanych w ust. 1 i 2 może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności praw i innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.

Ograniczenie prawa do informacji publicznej reguluje również art. 5 u.d.i.p.

Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 u.d.i.p.).

Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Nie można, z zastrzeżeniem ust. 1 i 2-2b, ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji (art. 5 ust. 3 u.d.i.p.).

Bezspornie funkcjonariusz Policji jest funkcjonariuszem publicznym. Funkcjonariusz publiczny to osoba pełniąca funkcję publiczną, która korzysta z szczególnej ochrony prawnej i podlega szczególnej odpowiedzialności karnej.

Zdaniem Sądu, organ powinien ponownie przeanalizować wniosek skarżącego. Jeśli żądanie skarżącego nie stanowi informacji publicznej, organ winien pismem powiadomić o tym skarżącego. Jeśli żądanie skarżącego obejmuje informację publiczną to organ winien jej udzielić w formie pisma, gdy jest w jej posiadaniu. Jeżeli żądanie dotyczy informacji publicznej, lecz organ jej nie udziela, kierując się np. ochroną prywatności osoby fizycznej winien wydać w tym zakresie decyzję administracyjną, pamiętając o treści art. 5 ust. 3 u.d.i.p.

Przy rozpoznaniu wniosku skarżącego, organ, podnosząc kwestię nadużycia prawa przez skarżącego winien ją dokładnie wyjaśnić i jeśli, jego zdaniem, doszło ze strony skarżącego do nadużycia prawa, winien wydać w tym zakresie decyzję odmowną.

Wskazać należy, że wniosek strony, zawierający kilka żądań może być rozpoznany w różny sposób, tj. część żądań może być objęta udzieleniem informacji publicznej w formie pisma, a część żądań może obejmować odmowa udzielenia informacji w drodze decyzji administracyjnej

Sąd, analizując sprawę, uznał, że pismo organu z 23 września 2025 r. nie stanowi właściwego rozpoznania wniosku skarżącego i nie może być uznane za decyzję administracyjną. Tym samym Sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Rozpoznając sprawę w tym zakresie, Sąd wziął bowiem pod uwagę okoliczność, że organ udzielił na wniosek skarżącego odpowiedzi, aczkolwiek błędnej

Wobec uwzględnienia skargi, Sąd, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964), zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w wysokości 597zł, w tym 100 zł – wpisu sądowego, 480 zł - wynagrodzenia pełnomocnika, 17 zł - opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa.