Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Katarzyna Radom, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi O. z siedzibą w Ł. na bezczynność Dyrektora Dolnośląskiego Ośrodka Ruchu Drogowego z siedzibą we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 12 czerwca 2025 r. I. stwierdza bezczynność Dyrektora Dolnośląskiego Ośrodka Ruchu Drogowego z siedzibą we Wrocławiu w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 12 czerwca 2025 r., uznając że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Dyrektora Dolnośląski Ośrodek Ruchu Drogowego z siedzibą we Wrocławiu do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 12 czerwca 2025 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku; III. zasądza od Dyrektora Dolnośląskiego Ośrodka Ruchu Drogowego z siedzibą we Wrocławiu na rzecz O. z siedzibą w Ł. kwotę 100,00 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z dnia 12 czerwca 2025 r. O. nr [...] "[...]"- [...] w W. z siedzibą w Ł. (dalej: Organizacja, Strona, Skarżąca), powołując się na art. 2 ust. 1, art. 6 ust 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.), zwróciła się do Dyrektora Dolnośląskiego Ośrodka Ruchu Drogowego (dalej: organ) o udostępnienie:

1. kwoty wynagrodzenia (brutto oraz netto), wypłaconego dyrektorowi W. w maju 2025 r.

2. kwoty wynagrodzenia (brutto oraz netto), wypłaconego wicedyrektorowi W. (jeśli jest zatrudniony, jeśli jest zatrudnionych więcej niż jeden wnoszę o podanie kwoty wynagrodzenia każdego z nich) w maju 2025 r.

3. kwoty wynagrodzenia (brutto oraz netto), wypłaconego głównej księgowej W. w maju 2025 r.

Strona wniosła o przesłanie ww. informacji publicznej pocztą elektroniczną na podany adres email. Ponadto wskazała, że zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o udostępnienie informacji publicznej złożony za pomocą poczty elektronicznej bez podpisu elektronicznego jest wnioskiem pisemnym (por. wyrok NSA z 16 marca 2009 r., sygn. I OSK 1277/08).

W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia 24 czerwca 2025 r., organ poinformował, że

Ad. 1 .Kwota wynagrodzenia, wypłaconego Dyrektorowi D. ustalona jest w wysokości 3,5 krotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w czwartym kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego" (wynosi: netto: [...] zł);

Ad 2. Odmowa udzielenia informacji dot. pracowników, którzy pracują na stanowiskach jednoosobowych i nie pełnią funkcji publicznej, a którzy nie wyrazili zgody na udostępnienie ich danych, powołując się na zasadę prywatności - Informacja nie podlega udostępnieniu zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, {t.j. Dz. U. 2022, poz. 902 ze zm.).

Ad. 3. Odmowa udzielenia informacji dot. pracowników, którzy pracują na stanowiskach jednoosobowych i nie pełnią funkcji publicznej, a którzy nie wyrazili zgody na udostępnienie ich danych, powołując się na zasadę prywatności - Informacja nie podlega udostępnieniu zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, (t.j. Dz. U. 2022 poz. 902 ze zm.).

Strona w dniu 1 sierpnia 2025 r. za pośrednictwem organu złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność organu i wniosła o udzielenie informacji publicznej we wnioskowanym zakresie.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że w odpowiedzi na wniosek organ udostępnił informacje na temat wynagrodzenia dyrektora podając jedynie jego wartość netto i wskazał, że kwota wynagrodzenia, wypłaconego Dyrektorowi D. ustalona jest w wysokości 3,5 krotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w czwartym kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Skarżąca zarzuciła, że przedmiotem wniosku nie było podanie sposobu, w jaki można obliczyć wynagrodzenie, a podanie wartości brutto wynagrodzenia wypłaconego w maju 2025 r. - tym samym organ nie udostępnił wnioskowanej informacji.

Skarżąca podniosła, iż pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tychże przepisów informacja publiczna to każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Mając na względzie wszystkie kwestie związane z treścią tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną będzie każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych. Każda wiadomość zatem wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym, samorządowym lub mieniem Skarbu Państwa, stanowi informację publiczną.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2017 roku I OSK 2559/15 informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych jest informacją publiczną. Ze środków publicznych pochodzą m.in. wynagrodzenia osób zatrudnionych w organach administracji publicznej. Informacją publiczną jest zatem informacja o wydatkach podmiotu publicznego na wynagrodzenia pracowników. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenie konkretnej grupy pracowników zatrudnionych w ramach struktury organizacyjnej podmiotu publicznego. W tym konkretnym przypadku informacja publiczna dotyczy wartości wynagrodzenia brutto dyrektora D. we W., a więc osoby zarządzającej D.

Dalej Skarżąca wskazała, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd o konieczności udostępniania informacji publicznej o wydatkowaniu środków publicznych na wynagrodzenia pracowników. Uzasadniając takie stanowisko, sądy wskazują, że jawność i związany z nią dostęp do informacji publicznej mają wymuszać transparentność, uczciwość oraz legalność działania władzy publicznej i zapewnić społeczną kontrolę nad działaniami organów administracji publicznej i podmiotami gospodarującymi mieniem publicznym (zob. wyroki NSA z 11 września 2012 r., I OSK 916/12, oraz z 11 grudnia 2014 r., I OSK 213/14). Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 czerwca 2022 r. IV SAB/Wr 979/21 przewidziane w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ograniczenie prawa do informacji publicznej nie oznacza bezwzględnego zakazu udostępnienia informacji zawierających tzw. dane wrażliwe.

Co do zasady wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy stanowi informację publiczną. Pojęcie "informacji publicznej" definiuje art. 1 ust. 1 ustawy, natomiast konkretyzuje przedmiot informacji publicznej art. 6 ustawy, który jednak nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji. Z art. 6 ust. 2 lit. f ustawy wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna o podmiotach wymienionych w art. 4 ust. 1 w tym o majątku, którym dysponują. Majątek, którym dysponuje D. we W., jest majątkiem publicznym i sposób dysponowania tym majątkiem jest informacją publiczną co wynika zarówno z art. 6 ust. 2 lit. f ustawy jak i art. 1 ust. 1 ustawy. Informacją publiczną jest też treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego (zob. wyroki WSA w Poznaniu z 8 lipca 2004 r., WSA/Po 224/06, niepubl.; WSA w Warszawie z 16 listopada 2004 r., II SAB/Wa 238/04, L. Polonica nr 370 (193).

Podkreśliła, że dostęp do informacji publicznej jest ważnym elementem faktycznego funkcjonowania demokracji, jako ustroju, w którym obywatele mają realny wpływ na sprawy publiczne i rzeczywiście kontrolują podmioty publiczne. Prawo to wywodzi się ze statuowanego w art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167) oraz art. 10 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284) prawa do poszukiwania i rozpowszechniania informacji, jest więc jednym z podstawowych praw człowieka. Prawo to może być zatem ograniczone tylko w wyjątkowych wypadkach. Kontrola społeczna i prawo do wpływu na działanie podmiotów państwowych wiążą się przede wszystkim z kontrolą wydatkowania publicznych środków. Cechą demokracji, w jej współczesnym rozumieniu, jest możliwość dysponowania własnym majątkiem przez obywateli. W ramach umowy społecznej obywatele godzą się ponosić ciężary publiczne, ale w zamian powinni posiadać narzędzia realnej kontroli nad sposobami ich wydatkowania. Pytanie wnioskodawcy dotyczyło wynagrodzenia brutto i netto dyrektora, a więc osoby, która stanowi kadrę zarządzającą D. we W.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia "osoby pełniącej funkcje publiczne". W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż osobą pełniącą funkcje publiczne i mającą związek z pełnieniem takiej funkcji będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Za pełniące funkcję publiczną uznać należy osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą takie osoby jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej (por. wyrok WSA w Gdańsku z 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 5/14; wyrok WSA w Krakowie z 26 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 663/14; wyrok WSA w Bydgoszczy z 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 395/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Wnioskowane informacje są zatem informacją publiczną i w związku z tym powinny być udostępnione przez organ w trybie u.d.i.p.

Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że po zapoznaniu się ze skargą nie znajduje podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji i w całości podtrzymuj wydane stanowisko w sprawie. Jedocześnie poinformował, że skarżący podmiot złożył już w tej samej sprawie odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu, a organ zgodnie z art. 133 k.p.a. przekazał odwołanie do SKO za pismem z dnia 30 lipca 2025 r., nr 1136/DN/148/2025. Przedmiotowym pismem z dnia 30 lipca 2025 r. organ przekazał odwołanie Strony od decyzji z dnia 24 czerwca 2025 r. o odmowie udostepnienia informacji. (k: 17, k 28 akt sądowych).

Wykonując zobowiązanie Sądu do złożenia decyzji z dnia 24 czerwca 2025 r. o odmowie udostępnienia informacji organ przedłożył pismo z dnia 24 czerwca 2025r. stanowiące odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 12 czerwca 2025 r. (k 40, 46, 48 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym stosownie do 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), które to przepisy stanowią, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Wyjaśnić przy tym trzeba, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminach określonych w ustawie i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej, jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej.

W sprawie nie ma sporu, że Dolnośląski Ośrodek Ruchu Drogowego we Wrocławiu jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej znajdującej się w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Wynika to z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., który stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Treść złożonego przez Stronę wniosku niewątpliwie dotyczyła informacji publicznej. Odnosząc się do charakteru żądanej informacji podnieść należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organizacji oraz organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i d u.d.i.p.). Poza tym, informacja o sposobie wydatkowania środków publicznych, jakimi niewątpliwie rozporządza organ, stanowi również informację do takiego katalogu należącą. Wynagrodzenia wraz ze wszystkimi składnikami są finansowane ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 33 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1530 ze. zm.). Z tego też względu informacja – stanowiąca informację o wysokości środków pieniężnych wypłacanych z zasobów publicznych – stanowi informację publiczną. Mieści się bowiem w pojęciu zasad funkcjonowania podmiotu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. w odniesieniu do majątku, którym dysponuje (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit f u.d.i.p.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, iż wydatkowanie środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia pracowników w podmiotach państwowych i samorządowych jest jawne. Zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne. Zasada ta musi być bezwzględnie przestrzegana przez każdą jednostkę dysponującą publicznymi środkami finansowymi. Wydatkujący środki publiczne podlegają kontroli odpowiednich urzędów, kontroli politycznej oraz kontroli ze strony samych obywateli (wyroki NSA: z dnia 14 lutego 2020 r., I OSK 578/19; z dnia 10 grudnia 2019 r., I OSK 240/19; z dnia 26 czerwca 2019 r., I OSK 3451/18; z dnia 19 czerwca 2019 r., I OSK 2929/17; z dnia 19 czerwca 2019 r., I OSK 2737/17; z dnia 16 kwietnia 2019 r. I OSK 1705/17; z dnia 14 października 2019 r., I OSK 4205/18; z dnia 5 lutego 2019 r., I OSK 840/17; z dnia 28 listopada 2017 r., I OSK 1432/17; z dnia 28 lipca 2017 r., I OSK 1775/16; z dnia 21 listopada 2018 r., I OSK 2945/16; wyroki WSA w Rzeszowie: z dnia 19 listopada 2024 r., II SA/Rz 1153/24; z dnia 21 stycznia 20/25r., II SA/Rz 1127/24; wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 marca 2025 r., II SAB/Łd 158/24).

Informacje dotyczące kwot wynagrodzeń jak i składników tych wynagrodzeń oraz nagród, które finansowane są ze środków publicznych i wypłacane za wykonywaną pracę, tym samym stanowią informację publiczną, niezależnie od tego, czy są to stałe elementy wynagrodzenia, czy fakultatywne lub uznaniowe (wyrok NSA z dnia 5 lutego 2025 r., III OSK 2061/24). Przy czym należy zaznaczyć, że jeżeli wynagrodzenie zawiera składniki, które nie są związane z pełnieniem funkcji przez daną osobę, a dotyczące jej sytuacji osobistej, wówczas posiada to znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (wyroki NSA: z dnia 18 lutego 2015r., I OSK 695/14; z dnia 24 kwietnia 2013 r., I OSK 123/13).

Skoro zatem wniosek Skarżącej dotyczył informacji publicznej i został skierowany do właściwego podmiotu, to odpowiedź powinna być udzielona na zasadach i w trybie określonych w u.d.o.p.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot zobowiązany powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2). Jeżeli organ, rozpoznając wniosek, dojdzie do przekonania, że żądana informacja nie jest informacją publiczną jest zobowiązany do powiadomienia o tym fakcie wnioskodawcy pismem, bez szczególnej formy. Z kolei obowiązek wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ustawodawca przewidział w przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz podmiot zobowiązany odmawia jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania.

W świetle ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych z bezczynnością w sprawie udostępnienia informacji publicznej będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy żądaniem wniosku jest objęta informacja mająca walor informacji publicznej, a podmiot zobowiązany nie podejmuje w ustawowym 14-dniowym terminie stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomi wnioskodawcy o niemożności udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie, o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformuje o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), względnie że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, w związku z czym jej uzyskanie uzależnione jest od wykazania przez wnioskodawcę, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Zatem pozytywne załatwienie wniosku, tj. udostępnienie żądanej informacji nie wymaga formy decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) i uwalnia organ od ewentualnego zarzutu bezczynności.

Podkreślić należy, że sam fakt udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie przesądza o braku bezczynności organu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem, że o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej świadczy nie tylko brak udzielenia informacji, ale także przedstawienie informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku. Taka sytuacja może powodować uzasadnione wątpliwości co do tego, czy podmiot zobowiązany w ogóle udzielił odpowiedzi, co w takim przypadku należy traktować jako nieudzielanie żądanej informacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt III OSK 1092/22 oraz z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 609/21wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 października 2013 r., sygn. II SAB/Łd 107/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2022r., sygn. akt II SAB/Rz 172/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Ke 111/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2010r., II SAB/Wa 54/10).

Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Organ formalnie udzielił odpowiedzi na zapytanie Strony, jednakże odpowiedź ta nie jest wypełnieniem obowiązku informacyjnego, wynikającego ze złożonego w trybie art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wniosku.

Udzielając odpowiedzi na pytanie 1 wniosku organ poinformował Stronę, że kwota wynagrodzenia, wypłaconego Dyrektorowi D. ustalona jest w wysokości 3,5 krotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w czwartym kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego" (wynosi: netto: [...] zł}.

Podkreślić należy, że właściwa realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Nie chodzi bowiem o udzielenie jakiejkolwiek informacji czy jakiejkolwiek odpowiedzi, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. Z tego obowiązku organ się nie wywiązał. Zakres udzielonej odpowiedzi nie stanowi wnioskowanej informacji, gdyż z udzielonej odpowiedzi nie jest możliwe poznanie kwoty wynagrodzenia wypłaconego dyrektorowi w maju 2025r. Przedmiotem wniosku nie było bowiem podanie sposobu, w jaki można obliczyć wynagrodzenie, a podanie wartości brutto i netto wynagrodzenia wypłaconego dyrektorowi w maju 2025 r. Zatem organ nie udostępnił żądanej przez Stronę w punkcie 1 informacji publicznej we wnioskowanym przez nią zakresie.

Natomiast w odniesieniu do części wniosku w zakresie pytań oznaczonych 2 i 3 organ odmówił udzielenia informacji. Powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. organ argumentował, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej.

W ocenie Sądu taka forma działania organu była nieprawidłowa. Faktem jest, że nie każda informacja publiczna podlega udostępnieniu podmiotowi o nią występującemu, pomimo że spełniony został warunek posiadania przez żądany zakres wiadomości statusu takiej informacji. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Przy czym odmowa udostępnienia informacji publicznej, w sytuacji stwierdzenia przez podmiot zobowiązany, iż spełnione zostały przesłanki z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., winna nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Wówczas w decyzji takiej organ powinien wyjaśnić zasadność przyjęcia w danym przypadku zaistnienia ograniczenia (np. ze względu na prywatność osoby fizycznej, tajemnicę ustawowo chronioną) w udostępnieniu informacji publicznej (por. m.in. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 22 maja 2024 r., sygn. II SAB/Go 42/24). Zasadność zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. może być z kolei zweryfikowana dopiero na etapie ewentualnej sądowoadministracyjnej kontroli tej decyzji, nie zaś w momencie badania skargi na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Zatem, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie poinformowanie Strony "zwykłym" pismem o odmowie udostępnienia informacji pozostaje działaniem wadliwym gdyż działanie organu, który odmówił przekazania wnioskowanych informacji nie odpowiada żadnej ze wskazanych powyżej form załatwienia sprawy przewidzianych przez przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jeżeli bowiem w ocenie organu żądana informacja podlega ewentualnej ochronie na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. to koniecznym było wydanie przez organ decyzji w tym zakresie. Decyzja taka winna spełniać wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., a w szczególności powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia. Decyzja powinna być następnie doręczona stronie zgodnie z przepisami k.p.a. Przy czym odmowa udostępnienia informacji może nastąpić tylko w takim zakresie, w jakim ograniczenie ich udostępnienia wynika z przepisu art. 5 u.o.d.i.p.

Powyższe nakazuje stwierdzenie, że organ w chwili wniesienia skargi pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu złożonego przez Stronę wniosku o czym, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku.

Dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynności Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie, nie miało rażącego charakteru, stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. (pkt I\. sentencji wyroku). Sąd miał bowiem na względzie, że orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone zatem dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, w tym terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki NSA: z dnia 11 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 2893/21, z dnia 21 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 2741/21).

Taka sytuacja szczególna w badanej sprawie nie zaistniała. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu lekceważącego traktowania Strony. W ustawowym terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., organ jako adresat wniosku zareagował na wniosek i wystosował do Strony pismo z dnia 24 czerwca 2025 r., którego treść wskazuje na to, że ma ono charakter pisma informacyjnego, będącego reakcją podmiotu zobowiązanego na wniosek Strony złożony w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Jednakże stanowisko organu - z powodów, o których była już mowa wyżej - nie zasługuje na aprobatę Sądu .

W punkcie II sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania wniosku Skarżącej w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. termin ten liczony jest od dnia doręczenia akt organowi.

O kosztach w postaci uiszczonego przez Stronę wpisu w wysokości 100,00 zł orzeczono w pkt III sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.