Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (sprawozdawca) sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant: asystent sędziego Dawid Lis po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 września 2025 r. sygn. akt III SAB/Gd 341/25 w sprawie ze skargi M. P. na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w Ustce w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 25 września 2025 r. sygn. akt III SAB/Gd 341/25, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w Ustce w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a, art. 151 oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) zwanej dalej p.p.s.a., zobowiązał Komendanta Komisariatu Policji w Ustce do rozpoznania wniosku skarżącego z 2 czerwca 2025 r. w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku (pkt 1), stwierdził, że Komendant Komisariatu Policji w Ustce dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), oddalił skargę w pozostałej części (pkt 3) oraz zasądził od Komendanta Komisariatu Policji w Ustce na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 4).

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że wnioskiem z 2 czerwca 2025 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Komisariatu Policji w Ustce o przesłanie pocztą (przesyłką poleconą) w formie kserokopii dokumentów dotyczących funkcjonariusza Policji R. S. 1/ życiorysu; 2/ dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i policyjnej; dokumentów: 3/ o przebiegu drogi zawodowej, 4/ poświadczającego staż pracy, 5/ stopień policyjny oraz 6/ zakres obowiązków w związku z pełnionym stanowiskiem; 7/ aktu mianowania na policjanta; 8/ wszystkich opinii o służbie; 9/ poświadczenia bezpieczeństwa ze wskazaną klauzulą tajności, 10/ aktualnych badań psychiatrycznych oraz 11/ aktualnych badań sanitarno-epidemiologicznych. Jako podstawę żądania wskazał art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: "u.d.i.p.").

Uwzględniając skargę Sąd I instancji uznał, że organ znajdował się w bezczynności. Sąd nie podzielił stanowiska organu, iż wskazany we wniosku policjant nie jest funkcjonariuszem publicznym, co uzasadniało nieudostępnienie skarżącemu żadnych z żądanych informacji, powołując się na prywatność osoby wymienionej we wniosku i nie rozważając charakteru żądanych informacji. Sąd dodał, że odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji administracyjnej, której w niniejszej sprawie nie wydano.

Skargę kasacyjną wniósł Komendant Miejski Policji w Słupsku, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 65 § 1 w zw. z art. 74a § 1 w zw. z art. 34 p.p.s.a. przez ich niezastosowanie tj. doręczenie, mimo braku spełnienia przesłanek wynikających z art. 74a § 1 p.p.s.a., przez WSA w Gdańsku odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem na skrzynkę ePUAP Komendy Miejskiej Policji w Słupsku, zamiast poprzez wyznaczonego operatora pocztowego do pełnomocnika organu tj. r.pr. K. W., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2. art. 149 § 1 i § 1a w zw. z art. 53 §2 b p.p.s.a przez uwzględnienie skargi na bezczynność organu i zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego w sytuacji, gdy skarżący nie wniósł uprzednio ponaglenia, a tym samym skarga powinna podlegać odrzuceniu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty Komendant Miejski Policji w Słupsku wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego od skarżącego na rzecz organu, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej w całości jako niedopuszczalnej z uwagi na brak legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego skargę. Z ostrożności procesowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości jako oczywiście bezzasadnej. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący podniósł, że stroną niniejszego postępowania jest Komendant Komisariatu Policji w Ustce. Tymczasem skargę kasacyjną wnosi Komendant Miejski Policji w Słupsku. Fakt podległości służbowej nie przenosi na Komendanta Miejskiego w Słupsku uprawnień strony w postępowaniu sądowym dotyczącym Komendanta z Ustki. Co więcej, pełnomocnik skarżącego kasacyjnie legitymuje się pełnomocnictwem udzielonym przez organ w Słupsku, a nie przez stronę postępowania.

W wykonaniu zarządzenia z 27 marca 2026 r., r. pr. K. W. przedłożył pełnomocnictwo do działania w imieniu Komendanta Komisariatu Policji w Ustce.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 180 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny odrzuci skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 173 § 1 i 2 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą może wnieść strona. Natomiast z treści art. 32 p.p.s.a. wynika, że w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.

Nie budzi wątpliwości w sprawie, że skarżący zwrócił się wnioskiem z 2 czerwca 2025 r. do Komendanta Komisariatu Policji w Ustce o udostępnienie informacji publicznej, a następnie wniósł skargę do WSA w Gdańsku na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w Ustce w rozpoznaniu owego wniosku. Sąd I instancji stosownie do treści art. 32 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. uznał Komendanta Komisariatu Policji w Ustce za organ będący adresatem wniosku o udostępnienie informacji publicznej i zobowiązał go do rozpoznania wniosku skarżącego z 2 czerwca 2025 r. w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku, a ponadto stwierdził, że Komendant Komisariatu Policji w Ustce dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, oddalając skargę w pozostałej części oraz zasądzając od Komendanta Komisariatu Policji w Ustce na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku w całości wniósł Komendant Miejski Policji w Słupsku reprezentowany przez radcę prawnego. Wynika to wprost ze skargi kasacyjnej oraz z pełnomocnictwa dla radcy prawnego udzielonego mu do reprezentowania Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku. Tymczasem Komendant Miejski Policji w Słupsku nie jest w sprawie organem, skarżącym lub uczestnikiem postępowania w rozumieniu art. 32 i art. 33 p.p.s.a. Zatem nie jest, stosownie do art. 173 § 2 p.p.s.a., podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela stanowisko zawarte w postanowieniu NSA z 3 marca 2026 r., III OZ 53/26, w którym przyjęto, że Komendant Miejski Policji w Słupsku nie jest stroną postępowania w sprawie ze skargi na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w Ustce, do którego skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w szczególności m.in. organy władzy publicznej. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są szeroko pojęte władze publiczne, a także podmioty dysponujące majątkiem publicznym oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Organy administracji rządowej niewątpliwie mieszczą się w zakresie pojęciowym organów władzy publicznej. W myśl natomiast art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji organami administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach, o których mowa w art. 5 ust. 1, tj. w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest komendant komisariatu Policji. Jeżeli zatem zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. zobowiązanymi do udzielenia informacji publicznych mogą być organy władzy publicznej, to w konsekwencji każdy podmiot, który wykonuje zadania publiczne, może być stroną postępowania sądowoadministracyjnego. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej pełnią zatem funkcję przepisu szczególnego względem art. 6a ust. 1 ustawy o Policji, na z którego to przepisu Komendant Miejski Policji w Słupsku wywodzi uprawnienie do występowania w sprawie ze skargi na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w Ustce.

Zgodnie z art. 193 p.p.s.a. jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim Sądem administracyjnym. Z treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. wynika, że sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Skoro skargę kasacyjną wniósł podmiot nieuprawniony do jej wniesienia, bowiem nie jest organem, skarżącym lub uczestnikiem postępowania, to jest ona niedopuszczalna.

Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 p.p.s.a. w zw. z art. 178 p.p.s.a. i art. 193 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę kasacyjną Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zasądzeniu od Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, ponieważ art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie przewidują możliwości orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego w razie odrzucenia skargi kasacyjnej.