Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi E. K. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2025 r. (stanowiącym załącznik do pisma przewodniego opatrzonego podpisem zaufanym) E. K. (dalej: "strona", "wnioskodawczyni" lub "skarżąca") na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p.") zwróciła się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: "organ", Dyrektor lAS w [...]) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. składania przed przystąpieniem testu psychologicznego przez osoby aplikujące

w ramach naboru nr [...] na wolne stanowiska w kierowanej jednostce oświadczeń woli o ewentualnym wcześniejszym przygotowywaniu się do testu [...] w oparciu o materiały ogólnie dostępne (np. publikacje i opracowania książkowe, prezentacje testu [...] w Internecie);

2. zawarcia w ww. ewentualnym oświadczeniu dobrowolnej zgody na okoliczność możliwości jego weryfikacji przy pomocy wariografu.

Organ w odpowiedzi pismem z dnia [...] lutego 2025 r. poinformował stronę, że nie może zrealizować żądania, ponieważ treść wniosku nie pozwala na ustalenie precyzyjnego jego zakresu. Wyjaśnił, że minimalne wymogi wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania

o udostępnienie informacji publicznej. Niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Wola podmiotu korzystającego

z prawa dostępu do informacji publicznej w tym przedmiocie musi być jednoznacznie wyrażona. Tylko wówczas podmiot, do którego skierowano wniosek, ma obowiązek rozpatrzenia go w trybie i na warunkach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie reguluje sytuacji złożenia wniosku zbyt ogólnego lub niejednoznacznie sformułowanego. Natomiast podmiot, do którego taki wniosek złożono, nie jest uprawniony do jego modyfikacji.

Następnie wnioskodawczyni, w związku z prowadzonym naborem nr [...] na wolne stanowiska, skierowała do organu wniosek z dnia [...] lutego 2025 r. (złożony za pośrednictwem ePUAP a stanowiącym załącznik do pisma przewodniego opatrzonego podpisem zaufanym) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. wykorzystania bądź nie w obowiązkowym teście psychologicznym testu [...];

2. składania bądź nie przez osoby przystępujące przed rozpoczęciem testu psychologicznego pisemnego oświadczenia woli o ewentualnym wcześniejszym zapoznaniu się zarówno z ww. matrycami, jak i prawidłowymi odpowiedziami (tzw. kluczami odpowiedzi) do tychże [...], dostępnymi powszechnie w przestrzeni informacyjnej np. w formie publikacji książkowych, zeszytów testowych wraz z odpowiedziami czy różnego rodzaju innymi opracowaniami tego testu;

3. zawarcia bądź nie w ww. oświadczeniu woli dobrowolnej zgody na poddanie się badaniu przy pomocy wariografu w celu jego ewentualnej weryfikacji służbowej.

E. K. pismem z dnia [...] marca 2025 r. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora IAS w [...] w zakresie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] lutego 2025 r.

W skardze skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:

• art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP;

• art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie w terminie informacji publicznej.

Wobec powyższego skarżąca wniosła o:

• stwierdzenie, iż Dyrektor w [...] dopuścił się bezczynności przy udzielaniu informacji publicznej,

• zobowiązanie Dyrektora IAS w [...] do udostępnienie żądanej informacji publicznej, zgodnie z wnioskiem z dnia [...] lutego 2025 r., uzupełnionym pisemnym wezwaniem z dnia [...] lutego 2024 r., złożonym do organu za pośrednictwem platformy ePUAP,

• zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w dniu [...] lutego 2025 r. złożyła za pośrednictwem platformy ePUAP wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Dyrektor IAS w [...] pismem z dnia [...] lutego 2025 r. poinformował, iż z uwagi na nieprecyzyjność wniosku nie udzieli wnioskowanych informacji, jednocześnie wywodząc z tego odmowę do procedowania w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W związku z powyższym, pismem z dnia [...] lutego 2025 r. doręczonym w dniu [...] lutego 2025 r. za pośrednictwem platformy ePUAP ponowiła wniosek, wzywając do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej oraz wydania decyzji w terminie 14 dni, jednocześnie wskazując, iż zasadnym jest wydanie wnioskowanej informacji publicznej w terminie, którego bieg rozpoczął się w dniu złożenia pierwszego wniosku w przedmiocie informacji publicznej. W wezwaniu podniosła również, iż pierwszy wniosek w przedmiocie udzielenia informacji publicznej datowany na dzień [...] lutego 2025 r., dotyczy konkretnych kwestii związanych z rekrutacją nr [...] i formułuje jasno zdefiniowane pytania. W takiej sytuacji, wg najlepszej jej wiedzy, organ w przypadku wątpliwości miał obowiązek do wezwania strony o stosowne pisemne uzupełnienie złożonego wniosku, w sposób formalnie poprawny w ustawowym trybie. W wezwaniu podkreśliła także, iż odpowiedź Dyrektora lAS w [...], nie odnosząca się do przedmiotu jej żądania, jest obarczona przymiotem wadliwości. Zaznaczyła, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, informacje dotyczące sposobu prowadzenia naboru na stanowiska publiczne, w tym kryteria oceny kandydatów i procedury rekrutacyjne, stanowią informację publiczną.

Skarżąca podała, że do dnia [...] marca 2025 r. nie otrzymała wnioskowanej informacji publicznej bądź decyzji odmownej w tym przedmiocie, stąd wywodzi uprawnienia do złożenia skargi na bezczynność.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że nie pozostawał w bezczynności i podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] lutego 2025 r.

Według organu, użyte przez stronę sformułowanie wniosku nie pozwoliły na jednoznaczne i precyzyjne określenie zakresu żądanej informacji publicznej

i w związku z tym, organ uznał, że nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi na tak sformułowany wniosek.

Argumentując wskazał, że zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniania na wniosek. Wniosek

o udzielenie informacji publicznej może mieć dowolną postać, o ile zaś wynika

z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08). Mimo, że wniosek składany w trybie dostępu do informacji publicznej nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym, to jednak minimalne wymogi odnośnie takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania. Podmiot zobowiązany jest związany treścią wniosku i nie jest upoważniony do żądania od wnioskodawcy sprecyzowania lub uzupełnienia wniosku. W tym zakresie nie stosuje się art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), pozwalającego organowi na wezwanie strony do uzupełnienia braków podania, ponieważ przepisy k.p.a. w sprawach dostępu do informacji publicznej stosuje się jedynie do decyzji wydanych na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA

z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2889/12). W związku z tym przyjmuje się, że żądanie oczywiście niejasne, niezrozumiałe nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a brak wyraźnej podstawy prawnej do uzupełniania wniosku powoduje, że podmiot powinien ograniczyć się do poinformowania, że wniosek nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej (zob. M. Bernaczyk, Prawo do informacji publicznej w Polsce i na świcie. Warszawa 2014, s. 447). W sytuacji gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest niejasny, zawiły lub wychodzi poza zakres uprawnień statuowanych przez u.d.i.p., uznać należy, że nie dotyczy on informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt I OSK 59/17).

Organ uznał, że wniosek o udzielenie informacji publicznej złożony przez skarżącą nie zawierał precyzyjnego określenia zakresu żądanych informacji, gdyż

z treści wniosku nie wynikało o co strona wnosi. Tym samym, w ocenie organu wystarczającą formą odniesienia się do takiego wniosku było zawiadomienie o braku możliwości zastosowania do niego przepisów u.d.i.p. z zachowaniem terminu nakreślonego w art. 13 u.d.i.p.

W ocenie Dyrektora lAS w [...], zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP, skutkujący nieudostępnieniem informacji publicznej na wniosek,

a tym samym pozbawienie obywatela możliwości realizacji prawa do informacji, biorąc pod uwagę wskazaną argumentację jest bezzasadny.

Odnośnie zaś wniosku skarżącej z dnia [...] lutego 2025 r. organ poinformował, że sprawa jest w toku z uwagi na konieczność dokonania analizy prawnej wniosku pod kątem mieszczenia się zagadnień w nim zawartych w zakresie prawa do informacji publicznej oraz istnienia ewentualnych ograniczeń w ich udostępnieniu. Pismem z dnia [...] marca 2025 r., stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p., powiadomiono stronę o powodach opóźnienia w udostępnieniu żądanej informacji publicznej oraz o terminie załatwienia wniosku. Termin załatwienia sprawy został przedłużony do [...] kwietnia 2025 r., a pismo zgodnie z zastrzeżeniem strony zostało wysłane za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu [...] marca 2025 r. Strona pismo odebrała w dniu [...] marca 2025 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), które to przepisy stanowią, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym

w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga to, że tryb dostępu do informacji publicznej charakteryzuje się szybkością postępowania. To zaś nakłada obowiązki zarówno na pytany podmiot jak i na wnioskodawcę.

Adresat wniosku musi rozpoznać wniosek w terminie 14 dni i nie ma możliwości przedłużania tego terminu o czas, w którym zwracałby się do wnioskodawcy o doprecyzowanie wniosku. Powyższe rodzi zaś po stronie wnioskodawcy obowiązek jasnego i klarownego sformułowania żądania. Zakres przedmiotowy wniosku nie może budzić najmniejszej wątpliwości. Nie może ich budzić także ilość pytań czy żądań zawartych we wniosku. Adresat wniosku nie może bowiem domyślać się tego, czego dokładnie oczekuje od niego inicjator postępowania. Powyższy obowiązek klarownego i czytelnego sformułowania żądania jest konieczny także z innego powodu – tj. dla możliwości skutecznego wywiedzenia skargi na bezczynność.

Również Sąd rozpoznający sprawę dotyczącą bezczynności nie może domyślać się dokładnej woli strony i szczegółów zakresu żądania wyartykułowanego we wniosku. Nie dość precyzyjnie sformułowany wniosek, może bowiem uniemożliwić najpierw ustalenie tego, czy wniosek dotyczy informacji publicznej

a następnie może uniemożliwić czytelne określenie w wyroku obowiązków nakładanych na pytany podmiot. Nie można bowiem tracić z pola widzenia tego, że wyrok musi być sformułowany w taki sposób, aby nadawał się do ewentualnej egzekucji. Zobowiązywanie w wyroku adresata wniosku do rozpatrzenia wniosku nie dotyczącego informacji publicznej byłoby przecież oczywistym działaniem contra legem, zaś zobowiązywanie do rozpatrzenia wniosku o nieprecyzyjnie określonym zakresie przedmiotowym, uniemożliwiałoby stronie w przyszłości wywiedzenie skargi na niewykonanie wyroku (byłoby więc działaniem de facto na niekorzyść strony skarżącej).

Biorąc pod uwagę powyższe argumenty jako uprawniona jawi się konkluzja, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi mieć jasno sformułowany zakres przedmiotowy tak, aby nie budził on najmniejszych wątpliwości jakiej materii dotyczy i czy ma ona charakter informacji publicznej.

Przenosząc powyższe uwagi na realia faktyczne niniejszej sprawy wskazać należało, że wniosek inicjujący postępowanie, nie spełnia w/w minimalnych wymogów formalnych. Strona oznaczyła w swym wniosku żądanie w sposób na tyle nieprecyzyjny, że nie pozwalało ustalić jakie konkretnie dane są przedmiotem wniosku a w konsekwencji czy żądanie de facto odnosi się do informacji publicznej.

Ogólnikowość wniosku uniemożliwiła również Sądowi ocenę zasadności samej skargi. Nie wiedząc o jakie konkretnie dokumenty zwracał się inicjator postępowania w swym wniosku, Sąd został pozbawiony możliwości weryfikacji tego, czy przedmiotem wniosku jest istotnie informacja publiczna. Od ustaleń

w powyższym zakresie uzależniona zaś była generalna możliwość rozpoznawania skargi przez pryzmat naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W wyroku z dnia 25 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 219/15, który jest dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że wskazanie żądanych informacji musi być na tyle precyzyjne i jasne, aby nie budził wątpliwości zakres żądania wnioskodawcy. Wnioski niesprecyzowane, zawierające sformułowania chaotyczne, nielogiczne, wadliwe językowo itp. – obiektywnie niepozwalające ustalić treści żądania wnioskodawcy – nie stanowią wniosków

o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p.,

a w rezultacie nie podlegają rozpatrzeniu w jej trybie. W konsekwencji tego organ nie ma możliwości popaść w bezczynność w rozpatrzeniu wniosku. W rozpoznawanej sprawie wniosek strony z dnia [...] lutego 2025 r. inicjujący przedmiotowe postępowanie, z uwagi na jego ogólnikowość i niedookreślony charakter, nie mógł być potraktowany jako wniosek dotyczący informacji publicznej.

Sąd nie ma zatem podstaw do kwestionowania udzielonej przez organ odpowiedzi na wniosek skarżącej z dnia [...] lutego 2025 r. Organ skierował tę odpowiedź w dniu [...] lutego 2025 r. czyli w ciągu 9 dni od otrzymania wniosku,

a zatem dochował 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Rację ma organ twierdząc w odpowiedzi na skargę, że podmiot zobowiązany jest związany treścią wniosku i nie jest upoważniony do żądania od wnioskodawcy sprecyzowania lub uzupełnienia wniosku. W tym zakresie nie stosuje się bowiem art. 64 § 2 k.p.a.

Stąd więc postępowanie organu stanowiące reakcję na wniosek z dnia

[...] lutego 2025 r. nie mogło nosić znamion bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej.

Z tych względów uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak sentencji wyroku.