drukuj    zapisz    Powrót do listy

6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s, Inne, Inspektor Nadzoru Budowlanego, Uchylono decyzję I i II instancji, II SA/Kr 828/07 - Wyrok WSA w Krakowie z 2008-08-29, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

II SA/Kr 828/07 - Wyrok WSA w Krakowie

Data orzeczenia
2008-08-29 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-08-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Aldona Gąsecka-Duda /przewodniczący/
Ewa Rynczak
Janusz Kasprzycki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II OZ 654/09 - Postanowienie NSA z 2009-08-06
II OZ 343/08 - Postanowienie NSA z 2008-04-22
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071 art. 148 par. 2, 149 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c"
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: WSA Ewa Rynczak AWSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiat [...] odmówił wydania decyzji nakazującej S. P. dokonanie zmian i przeróbek w wiacie o konstrukcji stalowej o wym. 5,0 x 7,2 m, zlokalizowanej na działce nr [...] w G.

31 stycznia 2007 r. Z. i L. R. nadali listem poleconym wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiat [...] z [...] sierpnia 2006 r., znak: [...], w którym podnieśli, że przez cały czas trwania postępowania byli stroną postępowania, a z zupełnie niewiadomych im przyczyn pozbawiono ich bezprawnie tego przymiotu i wydano decyzję nie informując ich o tym. Argumentują, że skoro pod rządami starych przepisów byli stroną, to zmiana przepisów w trakcie postępowania nie może negatywnie wpływać na ich interes prawny. Podnieśli również, że jest to kolejny dowód na bezprawność działania lokalnych organów administracji.

Decyzją z dnia [...] marca 2007 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiat [...], na podstawie art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiat [...] z [...] sierpnia 2006 r., znak: [...].

W jej uzasadnieniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiat [...] wskazał, że stronami postępowania administracyjnego zakończonego wskazaną w orzeczeniu decyzją ostateczną byli właściciele działek nr [...], [...] i [...] w G., t. j. S. P. i J. M.

W dalszej części Powiatowy Inspektor napisał, że zgodnie z art. 147 k.p.a. wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania może nastąpić z urzędu lub na wniosek strony. W przypadku złożenia wniosku o wznowienie postępowania przez stronę organ wznawia postępowanie wydając stosowne postanowienie w myśl art. 149 § 1 k.p.a. Stanowi ono wówczas podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Jak podkreślił Powiatowy Inspektor, nie każdy jednak wniosek o wznowienie skutkuje wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania. Przepisy art. 149 § 3 k.p.a. przewidują bowiem możliwość wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania w formie decyzji, nie wskazując jednakże bliżej przesłanek odmowy. Zdaniem Powiatowego Inspektora z treści art. 149 § 2 k.p.a. można wywieźć wniosek, że decyzja taka może być wydana w przypadku, gdy żądanie wszczęcia złoży osoba nie będąca stroną w sprawie, jak również, gdy wniosek złoży ona po terminie określonym w art. 148 k.p.a. Zatem Powiatowy Inspektor na tym etapie odstąpił od badania przyczyn wznowienia, ponieważ ustalił, że Z. i L. R. nie byli stroną postępowania, jak określił, prowadzonego pod znakiem: [...]. Stwierdził również, że wniosek Z. i L. R. o wznowienie postępowania został złożony po terminie, określonym w art. 148 k.p.a., ponieważ informacja o wydaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. została im przekazana przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. pismem z dnia [...] grudnia 2006 r., znak: [...] ( które zostało odebrane prze L. R. w dniu 14 grudnia 2006 r.). "Z powyższego wynika, że wniosek złożono w 6 tygodniu od daty powzięcia informacji przez zainteresowanych."

Biorąc powyższe pod uwagę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiat [...] orzekł jak w sentencji decyzji.

Odwołanie od tej decyzji złożyli Z. i L. R. podnosząc, że, w ich ocenie, decyzję wydano z rażącym naruszeniem prawa. Przez całe bowiem postępowanie byli traktowani jako strony, a decyzji kończącej postępowanie im nie doręczono. Wskazali, że Powiatowy Inspektor tłumaczy się pomyłką, gdy tymczasem, ich zdaniem, nie jest to pomyłka lecz celowe działanie. Uważają, że przepisy prawa nie mogą działać wstecz. Skoro pod rządami poprzednich przepisów taki status strony posiadali, to teraz również go mają. Wnieśli o wznowienie

postępowania Nie zgadzają się ze stanowiskiem Powiatowego Inspektora, że stronami postępowania byli S. P. i J. M. Twierdzą, że oni również byli stronami tego postępowania. Nadmienili, że uczestniczyli w rozprawie przed sądem administracyjnym.

Decyzją z dnia [...]r., znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję organu l instancji i orzekł na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 148 k.p.a. odmawiając wznowienia na wniosek Z. i L. R. postępowania zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiat [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., znak: [...].

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podniósł, że w niniejszym przypadku zasadnym jest przytoczenie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 2397/98, w którym stwierdzono, że: " 1. przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie czy wniosek o wznowienie oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a. bądź nie został zachowany termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 k.p.a.- organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydać decyzję odmawiająca wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i 151 k.p.a. 2. w przypadku wskazania przesłanki wznowienia jako okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ rozpatrujący podanie nie bada czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzja, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia , o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a.".

Biorąc zatem powyższe pod uwagę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał, że organ l instancji nie powinien się wypowiadać

na tym etapie postępowania w kwestii posiadania przez wnioskujących o wznowienie postępowania przymiotu strony. Taka możliwość występuje bowiem dopiero po przeprowadzeniu etapu pierwszego postępowania wznowieniowego i wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania.

W ocenie organu odwoławczego, bezsprzecznym jest, że w niniejszym przypadku istotnym powodem do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania jest okoliczność nie zachowania przez wnioskujących terminu o którym mowa w art. 148 k.p.a. Wojewódzki Inspektor podniósł, że zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. "podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania".

Z analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Z. i L. R. dowiedzieli się (najpóźniej) o wydaniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiat [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., znak: [...] z treści postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] grudnia 2006 r., znak: [...] (akta l inst. k. 7). Powyższe postanowienie było skierowane do Z. i L. R. i odebrane w dniu 14 grudnia 2006 r. (dowód: kserokopia potwierdzona za zgodność z oryginałem zwrotnego potwierdzenia odbioru w/w postanowienia, podpisanego przez L. R.). Wniosek Z. i L. R. o wznowienie postępowania został nadany w dniu 31 stycznia 2007 r. ( dowód: pieczęć nadania znajdująca się na kopercie, w której został przesłany wniosek - akta l instancji k. 2). Z powyższego wynika, zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., że termin jednego miesiąca nie został dochowany przez wnioskodawców. Organ l instancji zobligowany był do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Wszczęcie postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa. Godzi bowiem w ogólną zasadę postępowania trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.). Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził więc, że odmowa wznowienia postępowania była zasadna. Z uwagi jednak na brak

powołania w podstawie prawnej art. 148 k.p.a. oraz dokonania zmian w treści uzasadnienia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. dokonał reformacji decyzji organu l instancji. Działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzji w całości i orzekł jak na wstępie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Z. R. zarzuciła Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. naruszenie przepisów procedury administracyjnej, a to przepisu art. 39 § 3 k.p.a. Wskazała, że zgodnie z tym przepisem decyzja ma być doręczona każdej stronie osobno. Przyjęcie przez organ, że wiadomość o decyzji ostatecznej powzięła w dniu [...] grudnia 2006 r. jest, w jej ocenie, nietrafne. Wskazała, że mąż odebrał pismo w tym dniu, lecz go jej nie pokazał, a o treści decyzji dowiedziała się w styczniu 2007 r. Uważa więc, że zachowała wymagany termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Decyzja o odmowie wznowienia, wydana z powodu przekroczenia przez nią terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania jest zatem bezprawna. Wniosła więc o jej uchylenie.

W odpowiedzi na tę skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał ponadto, że zgodnie z art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się dorosłemu domownikowi. W niniejszej sprawie doręczenie dokonane zostało do rąk drugiego z adresatów, będącego jednocześnie dorosłym domownikiem. Okoliczności nie oddania pisma nie mogą mieć zatem wpływu na kwestię skuteczności doręczenia tej przesyłki. Wniósł wobec tego o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne

powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych ( art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie sądowa kontrola wydanych decyzji administracyjnych według wskazanego wyżej kryterium wykazała, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji nie odpowiadają prawu.

Zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji.

"Wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 lub art. 145a § 2, a nie ma podstaw do jego przywrócenia."(B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, Wydanie 7, s.668).

W rozpatrywanej sprawie organ l instancji odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiat [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., znak: [...] z przyczyn podmiotowych oraz z powodu tego, że skarżący złożyli żądanie wznowienie po ustawowym terminie. Organ II instancji stanął natomiast na stanowisku, że jedyną przyczyną odmowy wznowienia postępowania w niniejszym przypadku winna być okoliczność złożenia przez Z. i L. R. podania o wznowienie postępowania z uchybieniem ustawowego terminu.

Podnieść należy, że niedopuszczalność wznowienia z przyczyn podmiotowych będzie miała miejsce wtedy, gdy podanie o wznowienie postępowania złoży jednostka nie będąca stroną w sprawie lub strona, która nie ma zdolności do czynności prawnych, a działa bez przedstawiciela ustawowego.

Ustalenia organów administracji publicznej właściwych w sprawie wznowienia postępowania muszą być jednak w tym względzie jednoznaczne.

Niewystarczające jest, zdaniem Sądu, ograniczenie się w tej kwestii przez organ l instancji do jednozdaniowego stwierdzenia w uzasadnieniu wydanej decyzji pierwszoinstancyjnej, że: "tut. Inspektor na tym etapie odstąpił od badania przyczyn wznowienia, ponieważ jak ustalono Pp Z.L R. nie byli stronami postępowania prowadzonego pod znakiem [..]."

Skoro rzeczą Sądu jest dokonanie kontroli procesu rozumowania organu administracji, który doprowadził go do określonego rozstrzygnięcia, to wymagane jest, aby organ powołując się na tę przyczynę odmowy wznowienia postępowania wyjaśnił co za tym przemawia, że jednostka żądająca wznowienia postępowania nie jest stroną postępowania, a więc nie posiada interesu prawnego.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela, jak zdaje się również i stanowiska Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 1999 r., sygn. akt: IV SA 2397/98, stwierdził, że w przypadku wskazania przesłanki wznowienia, wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ l instancji nie powinien wypowiadać się na tym etapie postępowania w kwestii posiadania przez wnioskujących przymiotu strony z uwagi na to, że taka możliwość występuje dopiero po przeprowadzeniu pierwszego etapu postępowania wznowieńiowego i wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania.

Zdaniem Sądu czym innym jest ustalenie, czy podanie o wznowienie złożył podmiot posiadający interes prawny we wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną (strona postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a.), a czym innym jest ustalenie, czy taka osoba bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a więc, czy zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Ta bowiem ostatnia kwestia powinna być rzeczywiście ustalana dopiero po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia, jak słusznie zwrócił na to uwagę organ II instancji.

We wstępnym etapie postępowania w sprawie wznowienia obowiązkiem organu właściwego w sprawie wznowienia jest bowiem ustalenie, czy podanie o wznowienie wniosła osoba posiadająca interes prawny we wznowieniu

postępowania, czy powołała się na ustawowe przesłanki do wznowienia postępowania oraz, czy swoje żądanie złożyła w przewidzianym do tego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego terminie. W zależności bowiem od tych ustaleń organ wydaje albo postanowienie o wszczęciu postępowania, gdy wynik tych ustaleń jest pozytywny, albo wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania.

Kwestia zatem posiadania przez wnoszącego podanie o wznowienie postępowania interesu prawnego w powtórnym rozstrzygnięciu sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jakie umożliwia instytucja wznowienia postępowania, jest istotna. Nie uczynienie tego stanowi więc naruszenie art. 149 § 3 k.p.a. w stopniu mogących mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż brak interesu prawnego do wznowienia postępowania przez jednostkę wnoszącą podanie prowadzi do odmowy wznowienia.

Ponadto organy obu instancji wydały decyzję o odmowie wznowienia postępowania z tej przyczyny, że według nich Z. i L. R. wnieśli żądanie o wznowienie postępowania z uchybieniem ustawowego terminu.

Be wątpienia, skoro Z. i L. R. we wniosku o wznowienie postępowania wskazali, że z zupełnie niewiadomych im przyczyn, bezprawnie pozbawiono ich przymiotu strony i wydano decyzję nie informując ich o tym, to okoliczność ta stanowi przesłankę do wznowienia postępowania, o której mowa wart. 145 § 1 pkt4k.p.a.

W myśl art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z tej przyczyny (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), biegnie od dnia, w którym, strona dowiedziała się o decyzji.

Organy obu instancji stanęły na stanowisku, że momentem, od którego zaczął biec Z. i L. R. termin do złożenia żądania o wznowienie postępowania, był moment doręczenia postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] grudnia 2006 r., znak: [...], w treści uzasadnienia którego wskazano o wydaniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiat [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., znak: [...]. Jak podniosły organy postanowienie to kierowane do Z. i L. R., została w dniu 14 grudnia 2006 r. odebrane,

czego potwierdzeniem jest złożenie podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tego postanowienia przez L. R.

Po pierwsze zwrócić należy uwagę, że zgodnie z treścią art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi.

Pisma kierowane więc do strony powinny być imienne, tzn. wymieniające stronę jako indywidualnie określonego adresata.

Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie stoi na stanowisku (podzielając pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 2 lutego 2000 r., II SA/Kr 298/00, niepublik.), że doręczenie decyzji jednemu ze współmałżonków nie może wywierać takiego samego skutku jakie wywiera doręczenie pisma obojgu. Taki bowiem sposób doręczenia jest wadliwy i nie znajduje oparcia w przepisach prawa. W § 2 i § 3 art. 40 ustanowiono wyjątki od reguły doręczania pism stronie, mianowicie, gdy strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi (§ 1), a gdy sprawa została wszczęta w wyniku podania złożonego przez dwie lub więcej stron pisma doręcza się wszystkim stronom, chyba że w podaniu wskazały jedną z osób upoważnioną do odbioru pism (§ 3). Zgodnie zaś regułą wykładni wyjątki należy interpretować ścieśniające. Niedopuszczalna jest ich rozszerzająca interpretacja.

Nawet jeżeliby nie podzielić tego poglądu Sądu i uznawać, że doręczenie pisma obojgu małżonkom w sytuacji, gdy dotychczas drugi z nich nie kwestionował tego sposobu doręczenia, jest skuteczne, to co najważniejsze, nie można uznać, wbrew temu co uczyniły organy obu instancji, że wskazanie w uzasadnieniu wyżej wymienionego postanowienia, że: ,,(...)w dniu [...].08.2006 r. (Powiatowy Inspektor) zakończył sprawę dotyczącą zrealizowanej i użytkowanej wiaty o konstrukcji stalowej wraz z wykonanym przy niej ekranie akustycznym na działce nr ewid. [...] w G., poprzez wydanie decyzji, znak: [...]", stanowi informację o istnieniu decyzji, a co za tym idzie wskazuje na dowiedzenie się o niej i otworzyło bieg terminowi do złożenia żądania wznowienia postępowania.

Jest poza sporem, że art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie z przyczyny wymienionej w art. 145 §1

pkt 4 k.p.a. doręczenia decyzji. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji.

Istotne jest jednak to, aby dotarła do strony wiadomość nie tylko o wydaniu decyzji ale przede wszystkim o zawartym w niej rozstrzygnięciu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2006 r., II OSK 622/05, publik, w ONSA/WSA 2006/5/133, z 6 października 2000 r., I SA 855/99, LEX nr 54136, z 27 czerwca 1996 r., l SA 570/95, publik, w ONSA 1997/2/100.).

W ocenie Sądu trudno uznać za dowiedzenie się o decyzji tylko na podstawie wskazania w treści uzasadnienia w/w postanowienia jej daty, znaku i w jakiej sprawie została wydana. Informacje te bowiem nic nie mówią o tym, co stanowi o jej najważniejszym elemencie - rozstrzygnięciu - a więc, czy wydano decyzję pozytywną, czy negatywną, czy też w inny sposób kończącą postępowanie w tej sprawie. Dopiero moment powzięcia wiadomości o treści rozstrzygnięcia decyzji wraz z informacją kiedy ono zapadło stanowi, zdaniem Sądu, o dowiedzeniu się o decyzji i otwiera bieg terminu do wniesienia złożenia podania o wznowienie, o którym mowa wart. 148 §2 k.p.a.

Wobec tego, Sąd jest zdania, że organy nie ustaliły, kiedy Z. i L. R. dowiedzieli się o treści decyzji ostatecznej. Tym samym naruszyły nie tylko postanowienia artykułów 7 i 77 § 1 k.p.a. zobowiązujące ich do ustalenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, ale i artykułów 148 § 2 i 149 § 3 k.p.a. Nie mogły się bowiem w tej sytuacji powołać na przesłankę odmowy wznowienia postępowania - uchybienia terminu do złożenia podania o wznowienie skoro nie ustaliły jego początkowego momentu. Bez tego z przyczyny uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania decyzja o odmowie wznowienia nie może być wydana.

W tym stanie rzeczy, wobec naruszenia wyżej wskazanych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku uchylając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji.



Powered by SoftProdukt