Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie Asesor WSA Marta Laskowska, Asesor WSA Danuta Szydłowska, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2007 r. sprawy ze skargi I. O. działającej jako przedstawiciel ustawowy małoletniej A. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) lipca 2007 r. nr (...) w przedmiocie odmowy zameldowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącej I. O. działającej jako przedstawiciel ustawowy małoletniej A. P. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia (...) lipca 2007 r. Wojewoda Mazowiecki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 47 ust. 2 i art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), określanej dalej ustawą ewidencyjną, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia (...) lutego 2007 r., odmawiającą zameldowania małoletniej A.P. na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące w lokalu nr (...) przy ul. (...) (...) w W.

W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda Mazowiecki wskazał, że na podstawie zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego ustalono, iż małoletnia A.P. ma obywatelstwo rosyjskie i na chwilę obecną nie posiada zezwolenia na pobyt w Polsce. Wskazał ponadto, iż jako cudzoziemka podlega regulacji zawartej w art. 26 ust. 3 ustawy o ewidencji. Organ odwoławczy podniósł, iż nie sposób się zgodzić ze stwierdzeniem zawartym w odwołaniu, iż zameldowanie dziecka cudzoziemca powinno następować na podstawie zasad ogólnych prawa meldunkowego i rodzinnego, bowiem ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych zaostrza warunki jakie musi spełniać cudzoziemiec pragnący dokonać zameldowania na terytorium Polski. Jak wskazał, by móc dokonać zameldowania cudzoziemca konieczne jest występowanie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze - musi mieć miejsce rzeczywiste zamieszkanie w miejscu, w którym chce się dokonać zameldowania, po drugie - konieczne jest przedstawienie dokumentów wymienionych w art. 26 ust. 3 ustawy ewidencyjnej potwierdzających, iż pobyt w Polsce jest pobytem legalnym.

Zdaniem Wojewody Mazowieckiego ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż lokal nr (...) przy ul. (...) (...) w W. nie stanowi miejsca pobytu stałego I. O. (określanej w niektórych dokumentach jako I. O. zgodnie z brzmieniem nazwiska jej byłego męża) i jej małoletniej córki A. P.. Potwierdzają to wyjaśnieniach E.O., który wielokrotnie oświadczał, iż była żona wraz z jej córką rzadko przebywają w przedmiotowym lokalu. W swoim oświadczeniu z dnia 28 czerwca 2007 r. stwierdził ponadto, iż na chwilę obecną osoby te przychodzą do przedmiotowego lokalu raz w

Sygn. akt IV SA/Wa 1916/07

tygodniu. Powyższe wyjaśnienia zostały potwierdzone przez A. J. i A. J., których zdaniem I. O. wraz z córką jedynie pozorują zamieszkanie w przedmiotowym lokalu. W ocenie organu postępowanie odwoławcze prowadzone było prawidłowo, w oparciu o zasady ogólne jakimi rządzi się postępowanie administracyjne, a strona zgodnie z dyspozycją art. 10 Kpa została wezwana do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, mogła w nim brać udział i zgłaszać w jego toku wnioski dowodowe, z możliwości tej jednak nie skorzystała.

Na wskazaną decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) lipca 2007 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył pełnomocnik A. P., działając w oparciu o pełnomocnictwo udzielone przez ustawowego przedstawiciela małoletniej jej matkę – I. O..

W uzasadnieniu skargi, pełnomocnik skarżącej podniósł, iż Wojewoda Mazowiecki niezasadnie uznał, iż nie zostały spełnione przesłanki, które pozwoliłyby na zameldowanie małoletniej.

Jak wskazał pełnomocnik, pismem z dnia 29 maja 2007 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 31 maja 2007 r., skarżąca przekazała organowi rozpoznającemu sprawę kopie dokumentów potwierdzających prawo do lokalu, dokument podróży wraz z aktualnymi wizami małoletniej oraz kopię zezwolenia na osiedlenie. Skarżąca w toku postępowania niejednokrotnie podnosiła również fakt toczącego się od dnia 1 sierpnia 2006 r. w sprawie małoletniej A. P. postępowania o zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego. Małoletnia zatem posiada od tego czasu wizy, nie zaś zezwolenie na osiedlenie czy pobyt tolerowany.

Kolejną przesłanką, przemawiającą za uchyleniem zaskarżonej decyzji, zdaniem pełnomocnika skarżącej jest to, iż Wojewoda Mazowiecki mimo przekazanych przez I. O., byłą żonę E. O. kopii protokołów zeznań E. O. oraz jego córki i zięcia, tj. małżeństwa J., złożonych przed Sądem Okręgowym w Warszawie w sprawie rozwodowej, gdzie A. J. zeznała, że I. O. wraz z małoletnią zamieszkują w przedmiotowym lokalu, przyjął na podstawie oświadczeń złożonych przez przesłuchanych świadków za udowodnione, iż I. O. wraz z małoletnią nie zamieszkują w swoim lokalu, a przebywają w nim jedynie sporadycznie.

Sygn. akt IV SA/Wa 1916/07

Powyższe ustalenia sprzeczne są zatem ze zgromadzonym materiałem sprawy i naruszają art. 77 § 1 Kpa oraz art. 80 Kpa.

Zarzut dowolności potwierdza w ocenie pełnomocnika strony skarżącej również nie dokonanie ustaleń w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Całkowicie pominięto przekazane kopie dokumentów, a w szczególności dokumentu podróży małoletniej, wizy małoletniej, zgody na osiedlenie skarżącej, zaświadczenie ze Spółdzielni, protokół zeznań złożonych przez A. J. w toku postępowania przed Sądem Okręgowym w Warszawie Wydziałem XXIV Cywilnym w sprawie rozwodowej, wywiad środowiskowy wśród sąsiadów, jak również okoliczności szeregu spraw prowadzonych przeciwko E. O., gdzie każdorazowym miejscem popełniania przestępstwa był lokal nr (...) przy ul. (...) (...) m (...) w W.

Istotnym dla sprawy, zdaniem pełnomocnika, jest również to, iż w dniu 12 lipca 2007 r. na skutek apelacji skarżącej Sąd Apelacyjny w Warszawie I Wydział Cywilny wyrokiem w sprawie o sygn. akt I Aca 437/07 w pkt I orzekł rozwód z winy męża E. O., zaś w pkt IV przyznał skarżącej I. O. do wyłącznego korzystania dwa pokoje, zaś E. O. jeden pokój. Dla takiego orzeczenia nie bez znaczenia był bezsporny fakt przebywania na stałe w mieszkaniu przy ul. (...) I. O. wraz z małoletnią, nad którą sprawuje nieprzerwanie pieczę.

Zarzut organu administracyjnego, że skarżąca mogła zapoznać się z materiałem dowodowym sprawy i składać wnioski dowodowe, lecz tego nie uczyniła nie znajduje również w ocenie pełnomocnika skarżącej potwierdzenia w aktach. Skarżąca niejednokrotnie na piśmie występowała z wnioskami dowodowymi, które nie zostały rozpatrzone, np. wnosiła o przeprowadzenie powtórnych oględzin lokalu z jej udziałem, zarzucając wadliwość przeprowadzonych oględzin w roku 2006. Wnosiła też o przesłuchanie w charakterze świadka dzielnicowego bądź uzyskanie od niego pisemnej informacji w zakresie poczynionych ustaleń czy i od kiedy I. O. wraz z małoletnią A. P. zamieszkują w przedmiotowym lokalu. Ponadto jak wynika z materiałów sprawy sąsiedzi zamieszkujący w przyległych do spornego mieszkania lokalach potwierdzili fakt zamieszkiwania skarżącej i dziecka w tym lokalu. Nadto organ administracji pominął całkowicie wnioski dowodowe skarżącej podnoszone ponownie w piśmie z dnia 31 maja 2007 roku.

Sygn. akt IV SA/Wa 1916/07

Nie bez znaczenia dla sprawy, zdaniem pełnomocnika jest również okoliczność, iż I. O. pracuje od rana do późnych godzin popołudniowych w celu opłacenia rachunków za media i czynszu, podczas gdy E. O. nie podejmuje pracy i przebywa w lokalu całe dnie.

Zaskarżona decyzja została zatem w ocenie pełnomocnika skarżącej wydana na skutek wadliwej oceny wybranych środków dowodowych, przy całkowitym pominięciu pozostałych dowodów i nie ustosunkowaniu się ani do zaniechania ich przeprowadzenia ani też wykazania czy zostały uznane za wiarygodne i na podstawie jakich przesłanek. Świadczy o tym fakt, iż organ administracji odmawiając wiarygodności potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii dokumentu podróży małoletniej oraz aktualnej wizy poprzez uznanie pobytu małoletniej na terenie RP za nielegalny nie uzasadnił z jakiej to zrobił przyczyny i na podstawie jakich przepisów czy dowodów. Podobnie uznając za wiarygodne oświadczenia oponentów w niniejszej sprawie nie wskazał z jakiego powodu pomija pozostały materiał dowodowy, bądź z jakiej przyczyny uznaje go za niewiarygodny, jeśli za taki go uznał.

Nadto od początku trwania postępowania w sprawie zameldowania małoletniej A. P. organ administracji trwale i konsekwentnie opiera się w całości na niepotwierdzonych innymi dowodami oświadczeniach i zaprzeczeniach byłego męża matki skarżącej – E. O. i wydaje kolejne decyzje zgodne ze stanem jaki jedynie on przedstawia.

W ocenie pełnomocnika skarżącej zameldowanie dziecka-cudzoziemca powinno następować na podstawie zasad ogólnych prawa meldunkowego i rodzinnego, a nie zaś na zasadzie art. 26 ustawy o ewidencji ludności. I. O., jedyny przedstawiciel ustawowy małoletniej A. P. zameldowana jest w przysługującym jej lokalu na pobyt stały. Kwestia przebywania A. P. w Polsce jest pochodną statusu i sytuacji matki I. O. i winna być uregulowana poprzez zameldowanie małoletniej.

Na koniec pełnomocnik strony skarżącej podniósł, iż przedstawicielowi ustawowemu małoletniej nie udzielano niezbędnych wyjaśnień i wskazówek w toku postępowania, co doprowadziło do sprzeczności w zgłaszanych przez matkę wnioskach odnośnie okresu czasu na jaki chce zameldować małoletnią, zaś strona nie powinna w takiej sytuacji ponosić szkody z powodu nieznajomości prawa.

Sygn. akt IV SA/Wa 1916/07

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o oddalenie skargi nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) lipca 2007 r. narusza prawo.

Zdaniem Sądu orzekając w przedmiocie odmowy zameldowania małoletniej A. P. na pobyt czasowy ponad 3 miesiące w lokalu nr (...) przy ul. (...) (...) w W., organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 Kpa, art. 77 § 1 Kpa, art. 80 Kpa, a także art. 107 § 3 Kpa - poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonanie dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej.

Tym samym Wojewoda Mazowiecki rozstrzygając w niniejszej sprawie dopuścił się naruszenia przepisu art. 8 Kpa i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Naruszenie wspomnianych przepisów procedury administracyjnej mogło mieć - w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z przepisem art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), stanowiącym podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i

Sygn. akt IV SA/Wa 1916/07

miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Jeżeli dane budzą wątpliwość, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy.

W myśl art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia.

Należy mieć na uwadze, iż w niniejszej sprawie w stosunku do małoletniej A. P., posiadającej obywatelstwo rosyjskie, dodatkowo zastosowanie znajduje art. 26 ust. 3 cytowanej ustawy, zgodnie z którego treścią opiekun prawny lub członek rodziny małoletniej dokonując jej zameldowania na pobyt czasowy ponad 3 miesiące, obowiązany jest zgłosić wymagane dane do zameldowania oraz przedstawić wizę, a w przypadku gdy wjazd cudzoziemca na podstawie umowy przewidującej zniesienie lub ograniczenie obowiązku posiadania wizy- dokument podróży, tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca, kartę pobytu albo zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich bądź decyzję o udzieleniu zgody na pobyt tolerowany lub o nadaniu statusu uchodźcy w Rzeczpospolitej Polskiej.

Powyższe wskazuje zatem, iż czynność zameldowania na pobyt czasowy w przypadku cudzoziemca związana jest z wystąpieniem dwóch przesłanek, tj. przebywaniem w miejscu stałego pobytu oraz przedstawieniem dokumentów potwierdzających legalny pobyt w Polsce. Ocena zaistnienia tych przesłanek należy do organu administracji, który prowadząc postępowanie administracyjne w sprawie winien kierować się ogólnymi zasadami administracyjnymi wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewoda Mazowiecki wydając zaskarżoną decyzję związany był zatem wymogami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy.

Związanie to oznacza, że organ zobowiązany był m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 Kpa). Z zasady wyrażonej w art. 8 Kpa wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko

Sygn. akt IV SA/Wa 1916/07

postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli. Organ administracji jest ponadto obowiązany do zebrania w sposób wyczerpujący i oceny całego materiału dowodowego (art. 7, art.77 § 1 i art. 80 Kpa) oraz uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 Kpa.

Należy wskazać, iż z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 Kpa, uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 Kpa - wynika, iż to organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Organ winien jednocześnie dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia istoty danej sprawy, z zastrzeżeniem, że nie jest to sprzeczne z obowiązującym prawem.

Zgodnie z przepisem art. 80 Kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten ustanawia zasadę swobodnej oceny dowodów. Jej istota sprowadza się do zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie możliwości badania sprawy i do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Niemniej należy wyraźnie wskazać, iż zasada ta nie oznacza jednak, że organ administracji uprawniony jest do oceny dowodów według dowolnych kryteriów, gdyż zgodnie z utrwalonym stanowiskiem nauki swoją ocenę w tej mierze obowiązany jest oprzeć na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji (por. m.in.: B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 410 i cyt. tam poglądy doktryny; podobnie: Cz. Martysz /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Martysz i A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I, Zakamycze 2005, s. 723).

Sygn. akt IV SA/Wa 1916/07

Zarówno w nauce, jak i praktyce orzeczniczej podkreśla się, iż swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem reguł tej oceny. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego, co oznacza, że organ nie może w tej analizie pominąć jakiegokolwiek dowodu, dokonując oceny znaczenia i wartości danego dowodu dla toczącej się sprawy.

Zdaniem Sądu organ może - w ramach zasady określonej w art. 80 Kpa -odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Ma to szczególne znaczenie w przypadku występowania dowodów o przeciwstawnej treści.

W niniejszej sprawie należy zauważyć, iż Wojewoda Mazowiecki, wydając decyzję w przedmiocie odmowy zameldowania A. P. na pobyt czasowy -dał wiarę wyłącznie dowodom, z których wynikało, iż strona nie zamieszkuje w miejscu stałego pobytu, a więc dowodom z zeznań świadków: E. O. oraz jego córki i zięcia, tj. A. i A. J.

Organ ten odstąpił natomiast od przesłuchania innych świadków, m.in. dzielnicowego na okoliczność zamieszkiwania nieletniej, o które wnosiła I. O. -przedstawiciel ustawowy skarżącej w piśmie z dnia 29 grudnia 2006 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, iż z uwagi na brak dokumentu potwierdzającego legalny pobyt A. P. w Polsce, przeprowadzenie przesłuchania nie było konieczne.

W ocenie Sądu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda Mazowiecki nie odniósł się również w żaden sposób do zarzutów strony skarżącej dotyczących niewiarygodności zeznań złożonych przez A. i A. J., mimo przekazanych przez I. O. organowi kopii protokołów zeznań tych osób, złożonych w toku postępowania przed Sądem Okręgowym w Warszawie Wydziałem XXIV Cywilnym w sprawie o rozwód, gdzie A. J. zeznała, iż I. O. wraz z małoletnią zamieszkują w przedmiotowym lokalu. Nadto jak słusznie podniósł pełnomocnik skarżącej, organ przeprowadzając oględziny w miejscu zamieszkania strony ograniczył się jedynie do oświadczeń E.

Sygn. akt IV SA/Wa 1916/07

O., odstępując od przeprowadzenia rzetelnych i zgodnych z wymogami i celem oględzin, mimo stawianych przez skarżącą w tym zakresie zarzutów.

Należy również zauważyć, iż bez przeprowadzenia rzetelnego postępowania wyjaśniającego organ odwoławczy przyjął za wiarygodne jedynie zeznania E. O., mimo istnienia w tym zakresie odmiennych zeznań innych świadków, m.in. dozorcy oraz lokatora mieszkania nr (...) w budynku, w którym małoletnia A. P. wnosiła o zameldowanie na pobyt czasowy. Z notatki służbowej sporządzonej w dniu 24 kwietnia 2007 r. przez pracowników Delegatury Biura Administracji i Spraw Obywatelskich wynika, że wyżej wskazane osoby zgodnie potwierdziły, iż A. P. zamieszkuje w lokalu nr (...) wraz z matka I. O. i ojczymem E. O. o czym świadczy fakt, iż osoby te widywane są codziennie w budynku w różnych porach dnia.

Według Sądu organ odwoławczy nie przeprowadził również rzetelnego postępowania na okoliczność legalnego przebywania przez małoletnią A. P. na terytorium Polski. W kontrolowanej przez Sąd decyzji Wojewoda Mazowiecki poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż małoletnia A. P. posiada obywatelstwo rosyjskie i na chwilę wydania decyzji tj. na dzień (...) lipca 2007 r. nie posiada zezwolenia na pobyt w Polsce. Należy zauważyć, że ustalenia poczynione przez organ odwoławczy w tym zakresie były nieprawidłowe, bowiem jak wynika z nadesłanych przez pełnomocnika skarżącej na wezwanie Sądu, potwierdzonych za zgodność z oryginałem dokumentów - kopii wizy – A. P. po upływie w dniu (...)lipca 2007 r. poprzedniej wizy uzyskała kolejną wizę pobytową na okres od dnia (...) lipca 2007 r. do dnia (...) sierpnia 2007 r., czyli w czasie, w którym wydana została zaskarżona decyzja.

W tym stanie rzeczy trafny jest zarzut strony skarżącej, iż ustalenia dokonane przez organ odwoławczy w całokształcie materiału dowodowego, który winien być zgromadzony i rozpatrzony w sposób wyczerpujący - uznać można za nierzetelne i dowolne. W ocenie Sądu wbrew art. 77 § 1 Kpa zaniechano zebrania wnioskowanych dowodów i dogłębnego rozpatrzenia sprawy.

Wojewoda Mazowiecki nie wyjaśnił w sposób precyzyjny, dlaczego pominął okoliczności podnoszone przez stronę skarżącą w odwołaniu, z których wynikać miało, że materiały dowodowe przedstawione w uzasadnieniu decyzji organu

Sygn. akt IV SA/Wa 1916/07

pierwszej instancji są niewiarygodne i nie wskazują na spełnienie przesłanek niezbędnych do zastosowania przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W ocenie Sądu brak pełnego odniesienia się przez organ odwoławczy do przedłożonego przez stronę skarżącą materiału dowodowego, istotnego dla oceny zastosowania wskazanej normy prawa materialnego, nie dało tej stronie możliwości ustosunkowania się do zarzutów (stanowiska) organu. Uchybienie to nie pozwala sądowi administracyjnemu na pełne skontrolowanie legalności zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu, aby rozstrzygnięcie to ocenić w sposób dogłębny, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) dotyczących przede wszystkim kwestii wiarygodności dowodów zgromadzonych w toku postępowania. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznych.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 Kpa, albowiem nie zawiera pełnych wyjaśnień okoliczności branych pod uwagę przy wydawaniu decyzji w przedmiocie odmowy zameldowaniu małoletniej A. P.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.