Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Beata Jezielska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2020 r. sygn. akt II SAB/Wa 786/19 w sprawie ze skargi A.A. na bezczynność Naczelnego Sądu Lekarskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w sprawie z wniosku z dnia 9 września 2019 r. oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 21 maja 2020 r. (sygn. akt II SAB/Wa 786/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.A. na bezczynność Naczelnego Sądu Lekarskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w sprawie z wniosku z 9 września 2019 r., na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że pełnomocnik skarżącej pismem z 9 września 2019 r., w którym wskazał sygn. NSL.Rep.200/OWU/18, zwrócił się do Naczelnego Sądu Lekarskiego w Warszawie (dalej: NSL), na podstawie art. 2 w związku z art. 14 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej: u.d.i.p.), o udostępnienie informacji, czy wywiedziona kasacja z 16 sierpnia 2019 r. od wyroku z 8 lutego 2019r., wydanego w sprawie NSL Rep. 200/OWU/18 została przekazana do Sądu Najwyższego w Warszawie z aktami sprawy. W przypadku braku przekazania, wniósł o wskazanie osoby odpowiedzialnej za ten stan rzeczy. Pismem z 13 września 2019 r. Przewodniczący NSL udzielił odpowiedzi, w której wskazał, że ww. kasacji nie przekazano z aktami sprawy do Sądu Najwyższego, a przyczyną tego stanu rzeczy jest to, że NSL nie dysponuje aktami sprawy, bo przesłano je sądowi lekarskiemu pierwszej instancji, w celu rozpoznania sprawy w zakresie, w jakim została ona prawomocnym orzeczeniem NSL skierowana od ponownego rozpoznania. Podano, że organ zwróci się o akta sprawy po terminie rozprawy wyznaczonej przed Okręgowym Sądem Lekarskim, w celu nadania kasacji dalszego biegu, z uwagi na zbliżający się termin przedawnienia karalności, który uniemożliwia dokonanie merytorycznej oceny sprawy oraz wyznaczony na 17 września 2019 r. termin rozprawy przed Okręgowym Sądem Lekarskim.

W skardze na bezczynność NSL (nazwanego w skardze Naczelnym Sądem Dyscyplinarnym) zarzucono naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 u.d.i.p., wskazując że do dnia wniesienia skargi skarżąca nie uzyskała odpowiedzi na swój wniosek z 9 września 2021 r. , a organ nie podał przyczyny niezałatwienia sprawy w terminie i nie wskazał też nowego terminu załatwienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę NSL wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak legitymacji do wniesienia skargi, gdyż wnioskiem o udzielenie informacji wystąpił adwokat skarżącej w imieniu własnym, a nie skarżąca. Z ostrożności procesowej wniesiono także o oddalenie skargi z uwagi na brak bezczynności.

Oddalając skargę WSA stwierdził, że rozpoznał sprawę merytorycznie, gdyż wprawdzie składając wniosek o udzielenie informacji publicznej adwokat nie przedłożył pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej, ale powołał się na odpowiednią sygnaturę akt, zaś NSL z urzędu, co wynika również z odpowiedzi na skargę, znana była okoliczność, że jest on jest obrońcą ustanowionym przez skarżącą w sprawie rozpoznanej przed NSL pod tą właśnie sygnaturą. Odnosząc się do kwestii bezczynności wskazano, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że u.d.i.p. nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie, gdyż stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Podano, że przedmiotem wniosku z 9 września 2019r. jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów skarżącej w konkretnej sprawie, o konkretnej sygnaturze. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej, a żądane w nim informacje nie powinny być udostępniane w trybie u.d.i.p. Ponadto podniesiono, że wprawdzie w piśmie Przewodniczącego NSL z 13 września 2019 r. nie wskazano wyraźnie, że w toku sądowego postępowania karnego wszelkie informacje publiczne z nim związane mogą być udzielane stronie tego postępowania tylko w trybie określonym w art. 156 k.p.k., a nie na podstawie u.d.i.p., ale wadliwość ta nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy. Stosownie bowiem do art. 112 pkt 1 ustawy z 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz.U. z 2019 r., poz. 965 ze zm.) do postępowań w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy kodeksu postępowania karnego, zaś adwokat, występujący w sprawie w charakterze obrońcy obwinionej skarżącej, był uprawniony do otrzymywania informacji o sposobie prowadzenia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej w oparciu o przepisy określające procedurę rozpatrywania tych sprawy. W sprawach takich zastosowanie znajduje art. 156 k.p.k., określający zasady dostępu stron postępowania (oraz ich pełnomocników) do informacji dotyczących tego postępowania. Podniesiono, że jest to przepis szczególny, o którym mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. i odnosi się do tych dokumentów, które są informacją publiczną i znajdują się w aktach sądowych spraw karnych i aktach trwającego postępowania przygotowawczego. Odwołano się także do poglądów z dotychczasowego orzecznictwa, które wypracowano na gruncie przepisu - art. 1 ust. 2 u.d.i.p. WSA podkreślił również, że w świetle akt sprawy organ właściwy, mając na względzie okoliczność złożenia wniosku w trybie informacji publicznej, poinformował adwokata, w terminie przewidzianym w art. 13 u.d.i.p., co dzieje się w sprawie w związku z wniesioną kasacją do Sądu Najwyższego za pośrednictwem NSL. W związku z tym organ nie był bezczynny w rozumieniu przepisów u.d.i.p.

Od wyroku tego skargę kasacyjną wywiodła A.A., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli legalności i zgodności z prawem działania administracji, polegające na dokonaniu jej w sposób dowolny, powierzchowny i fragmentaryczny, nie stwierdzając naruszeń prawa procesowego i materialnego;

- art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie oraz art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i błędne uznanie, że organ nie pozostawał w bezczynności podczas gdy skarżąca nie otrzymała odpowiedzi na złożony wniosek.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu, tj.:

- art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez uznanie, że organ nie był obowiązany do udzielenia odpowiedzi na złożony wniosek;

- art. 13 ust. 1 oraz 14 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie dla oceny działania organu, skutkujące uznaniem, że organ nie musiał udzielać odpowiedzi na złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej;

- art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c, pkt 3 b u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie dla oceny działania organu, skutkujące uznaniem, że organ udostępnił skarżącemu informacje publiczne, zgodnie z wnioskiem skarżącego podczas, gdy organ administracji publicznej nie odpowiedział na pytania 1 - 5, 7 oraz 10-12.

Z uwagi na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżąca nie dostała odpowiedzi na wniosek, a od dnia złożenia wniosku minął prawie rok. W tym terminie NSL nie podjął żadnych czynności w celu udostępnienia informacji publicznej, ani nie podał żadnej przyczyny, dla której nie załatwił sprawy oraz nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy. Podniesiono, że w orzecznictwie sądów administracyjnych identycznie jak bezczynność w udzieleniu informacji publicznej traktuje się również przedstawienie informacji niepełnej czy nieadekwatnej do treści wniosku, jak też brak jakiegokolwiek odniesienia się do wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w tym brak zawiadomienia strony wnioskującej o tym, że do jej wniosku nie mogą zostać zastosowane przepisy u.d.i.p. Ponadto autor skargi kasacyjnej przytoczył szereg orzeczeń sądów administracyjnych odnośnie do stanu bezczynności organu oraz przewlekłości postępowania, a także zakresu badania skargi w tym zakresie przez sąd administracyjny. Podniesiono, że prawo złożenia skargi w sprawie dostępu do informacji publicznej nie wymaga wyczerpania środków zaskarżenia. Zarzucono, że bezczynność w sprawie udzielenia informacji publicznej w zakresie nieprzekazania akt skutkuje pozbawieniem skarżącej prawa do obrony, prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki i prawa do rozpoznania przez Sąd Najwyższy kasacji w oparciu o cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i świadczy o niedopełnieniu obowiązków i świadomym przekroczeniu uprawnień przez Przewodniczącego NSL.

Zarządzeniem z 16 stycznia 2023 r. Przewodnicząca Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.) skierowała sprawę na posiedzenie niejawne, informując strony o możliwości uzupełnienia argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej albo żądania jej oddalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej, w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 powołanej wyżej ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Strony w niniejszej sprawie zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska, co oznacza, że standardy ochrony praw stron i uczestników zostały zachowane. Powyższe zaś przesądziło o przyjęciu przez Naczelny Sąd Administracyjny, że rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym jest dopuszczalne.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany był granicami skargi kasacyjnej.

Wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Podnieść należy, że granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy, determinując zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest zatem takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienie, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., sygn. akt II SK 1688/07). Wprawdzie nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09), jednakże Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2140/13, wyrok NSA z 13 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1420/14), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1679/11). Zatem zainicjowane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oparte jest na zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, tak jak ma to miejsce w postępowaniu przed Sądem I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza się wyłącznie do kontroli legalnej orzeczenia Sądu I instancji i rozpatrzenia wyszczególnionych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej, w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. W związku z tym do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie, zaś przy naruszeniu prawa procesowego – wskazanie przepisów tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy - treść orzeczenia (por. wyrok NSA z 29 sierpnia 2012 r. sygn. akt I FSK 1560/11). Podkreślenia także wymaga, że uzasadnienie skargi kasacyjnej jest jej niezbędnym elementem i powinno zawierać szczegółowe uzasadnienie stawianych zarzutów. Wymóg ten wynika z treści art. 176 p.p.s.a. Uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA: z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; z 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04; z 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04; z 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05; z 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06; z 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06).

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada powyższym wymogom.

W ramach podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm., dalej jako: P.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli legalności i zgodności z prawem działania administracji, polegające na dokonaniu jej w sposób dowolny, powierzchowny i fragmentaryczny oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, a także art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i błędne uznanie, że organ nie pozostawał w bezczynności podczas, gdy skarżąca nie otrzymała odpowiedzi na złożony wniosek.

Należy zatem podnieść, że o naruszeniu przepisów art. 1 § 2 P.u.s.a. oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13). Żadna z takich sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała. WSA rozpoznał skargę dotyczącą bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej, co mieści się w zakresie objętej zakresem właściwości WSA, wynikającej z przywołanych przepisów w zw. z art. 21 u.d.i.p. Z uwagi na fakt, że WSA nie stwierdził bezczynności organu, skargę oddalił, stosownie do art. 151 p.p.s.a. Natomiast okoliczność, że WSA wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony nie oznacza, że doszło do naruszenia powołanych przepisów. Jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla skarżącego, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej. W takich przypadkach nie może być mowy o naruszeniu dyspozycji ani art. 1 § 2 P.u.s.a., ani art. 3 § 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA: z 29 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2074/13, z 5 kwietnia 2012 r., I OSK 1636/11, z 7 lipca 2011 r., II OSK 745/11). Ponadto przywołane przepisy mają charakter ustrojowo-procesowy, a w związku z tym nie mieszczą się bezpośrednio w podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a. i w konsekwencji nie mogą one stanowić samodzielnej podstawy zarzutu kasacyjnego.

Podobnie nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie oraz art. 149 § 1 pkt 1 poprzez jego niezastosowanie. Przede wszystkim zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należałoby ocenić jako nieskuteczny, skoro Sąd I instancji nie stosował tego przepisu. Jednakże w realiach niniejszej sprawy strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje w pierwszej kolejności prawidłowość oddalenia skargi, która – w przekonaniu strony skarżącej – powinna była być uwzględniona, a na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga na bezczynność powinna zostać uwzględniona. Wskazać jednak należy, że zarzuty naruszenia tzw. przepisów blankietowych, do których należy zarówno art. 151 p.p.s.a., jak i art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. przepisów określających kompetencje Sądu I instancji w fazie orzekania, także nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Zarzut skargi kasacyjnej nie może się ograniczać do wskazania naruszenia takich przepisu bez powiązania ich z przepisami prawa przewidującymi możliwość podjęcia w określonej sprawie przez organ administracji czynności lub aktu (por. wyroki NSA: z 28 czerwca 2017 r., I OSK 887/16 z 17 kwietnia 2015 r., II OSK 2483/14, z 7 maja 2014 r., I OSK 2595/13, z 30 stycznia 2009 r., II OSK 931/08). Skuteczność podważenia stanowiska Sądu I instancji o braku podstaw do stwierdzenia bezczynności organu wymagała zatem powiązania zarzutów naruszenia odpowiednich przepisów p.p.s.a. z przepisami u.d.i.p., na podstawie których organ był zobowiązany do podjęcia określonych czynności. Wymogu tego skarga kasacyjna nie spełniła.

Z kolei odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego należy stwierdzić, że również nie spełniają one wymogów określonych dla skargi kasacyjnej jako sformalizowanego środka zaskarżenia.

Autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia art. 1 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. których naruszenia upatruje w uznaniu przez organ, że nie był obowiązany do udzielenia odpowiedzi na złożony wniosek. Jak wskazano wyżej, w skardze kasacyjnej nie jest wystarczające podanie konkretnych przepisów prawa materialnego, które w ocenie skarżącego kasacyjnie zostały naruszone przez Sąd I instancji, lecz należy wyjaśnić, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja. W związku z tym skarga kasacyjna nie może stanowić powielenia skargi kierowanej do Sądu I instancji, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy, w takim zakresie, jak czyni to Sąd I instancji, lecz kierunek czynności kontrolnych, jakie może podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wyznaczają podstawy sformułowane w skardze kasacyjnej. Tymczasem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, poza przytoczeniem kilku orzeczeń sądów administracyjnych dotyczących bezczynności organów oraz stwierdzeniem, że żądana informacja publiczna nie została udzielona, skarżąca kasacyjnie nie wykazała, na czym polegała błędna interpretacja i niewłaściwe zastosowanie powołanych przepisów. Należy przy tym podnieść, że wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA wskazał, że żądana informacja stanowi realizację interesu indywidualnego i jako taka nie może być uznana za informację publiczną, ale nie był to jedyny powód oddalenia skargi. WSA powołał się bowiem także na treść art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wskazując, że skarżąca kasacyjnie ma dostęp do żądanej informacji w innym trybie, a także na okoliczność, że w odpowiedzi na wniosek skarżącej organ poinformował ją, co dzieje się w sprawie w związku z wniesioną kasacją do SN. W skardze kasacyjnej w ogóle nie zakwestionowano stanowiska Sądu I instancji w tym zakresie. W tych okolicznościach nawet gdyby uznać, że zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowił próbę podważenia stanowiska WSA odnośnie do kwalifikacji żądanej informacji, to nie mógł on odnieść zamierzonego skutku i to nie tylko ze względu na brak jakiejkolwiek jego argumentacji.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c, pkt 3 b u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie, skutkujące uznaniem, że organ udostępnił skarżącemu informacje publiczne zgodnie z wnioskiem skarżącej podczas, gdy organ nie odpowiedział na pytania 1 - 5, 7 oraz 10-12. Należy bowiem zauważyć, że powołane przepisy w ogóle nie miały zastosowania w przedmiotowej sprawie. Art. 6 ust. 1 pkt 1 lit c u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań, zaś stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. b u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej. Zatem powołane przepisy, których naruszenie zarzuca skarżąca kasacyjnie, odnoszą się do zupełnie innego stanu faktycznego. Co więcej, skarżąca kasacyjnie podniosła, że nie udzielono jej odpowiedzi na pytania 1 - 5, 7 oraz 10-12, podczas, gdy wniosek, który złożyła w przedmiotowej sprawie, zawierał wyłącznie dwa punkty. Zatem także w tym zakresie przytoczona argumentacja nie dotyczy przedmiotowej sprawy.

W tych okolicznościach nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.