Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Organizacji Związkowej na bezczynność Prezesa Sądu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej kwotę 100;- (sto) zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

W dniu 22 stycznia 2026 r. Organizacja Związkowa (dalej jako: "skarżąca") złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Adresatem wniosku był Prezes Sądu (dalej również jako: "organ"). Wniosek obejmował żądanie udzielenia informacji o:

1) liczbie etatów (limitu) w poszczególnych grupach zawodowych, tj. sędziów, referendarzy sądowych, kierowników i specjalistów ozss, kuratorów okręgowych, asystentów sędziów, urzędników sądowych oraz innych pracowników według stanu na dzień 31 grudnia 2025 r.;

2) zanonimizowanej informacji dotyczącej kształtowania się struktury wynagrodzeń pracowników Sądu Okręgowego według stanu na dzień 31 grudnia 2025 r. w formie tabelarycznej. Zgodnie z wnioskiem, tabela miała zawierać:

1) wysokość wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatku stażowego (w procentach) wszystkich pracowników zatrudnionych w celu odbycia stażu urzędniczego (wskazanych pojedynczo, gdzie imię i nazwisko zastąpione jest kolejnym numerem),

2) wysokość wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatku stażowego (w procentach) w grupie zawodowej urzędników sądowych, tj. wszystkich pracowników w tej grupie z wyłączeniem stanowiska dyrektora sądu. Pracownicy mieli być wskazani pojedynczo (zastąpieni numerem), z podziałem na poszczególne stanowiska oraz z zaznaczeniem części etatu dla osób zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy. W przypadku stanowisk samodzielnych lub pojedynczych wniesiono o użycie nazewnictwa typu "urzędnik 1",

3) wysokość wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatku stażowego (w procentach) w grupie zawodowej innych pracowników ("obsługi"), ze wskazaniem każdego pracownika z osobna (pod kolejnym numerem) oraz z zaznaczeniem części etatu w przypadku osób na niepełnym wymiarze,

4) wysokość wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatku stażowego (w procentach) w grupie zawodowej asystentów sędziego (wskazanych pojedynczo pod kolejnym numerem), z podziałem na asystentów sędziego i starszych asystentów sędziego oraz z zaznaczeniem ewentualnej części etatu,

5) wysokość wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatku stażowego (w procentach) w grupie zawodowej specjalistów OZSS, czyli wszystkich pracowników w tej grupie (wskazanych pojedynczo, zastąpionych numerem).

Prezes Sądu, pismem z dnia 4 lutego 2026 r., poinformował skarżącą, że ogólny tryb udzielenia informacji przewidziany w ustawie o dostępie do informacji publicznej został wyłączony w związku z art. 28 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych. Jednocześnie organ zobowiązał się do udostępnienia żądanej informacji na podstawie ustawy o związkach zawodowych w terminie do 23 lutego 2026 r.

Zgodnie z aktami sprawy, informacja została skutecznie przekazana skarżącej w dniu 18 lutego 2026 r., przy piśmie przewodnim datowanym na 17 lutego 2026 r.

Następnie, pismem z dnia 17 marca 2026 r., skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność organu. W skardze organizacja związkowa zarzuciła organowi bezczynność, wskazując na naruszenie następujących przepisów:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej. Zdaniem skarżącej organ dopuścił się błędnego zastosowania tego przepisu, co polegało na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek.

2. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (teks jedn. Dz. U. z 2022, poz. 902). Skarżąca podniosła, że organ nie zastosował tych przepisów, z których wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej powinna zostać udostępniona na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu 14 dni.

W odpowiedzi na skargę z dnia 1 kwietnia 2026 r. organ wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. W uzasadnieniu organ podkreślił, że nie może być mowy o bezczynności, ponieważ żądana przez skarżącą informacja została jej w całości udzielona przed datą wniesienia skargi do Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p."). I tak, na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy podmiot ten, będąc w posiadaniu żądanej informacji, nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji publicznej (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Uwzględnienie skargi na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej jest uwarunkowane upływem terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., od daty złożenia wniosku. Przesłanka ta ma w sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej charakter materialnoprawny.

W sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy zasadne jest twierdzenie skarżącego o bezczynności podmiotu, w kontekście obowiązku wynikającego z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

Zdaniem Sądu okoliczności faktyczne niniejszej sprawy wskazują, że w dacie wniesienia skargi organ nie pozostawał w zwłoce z realizacją żądania strony. Mimo powołania się na inną podstawę prawną udzielenia informacji (przepisy ustawy o związkach zawodowych zamiast przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej), organ fizycznie zrealizował czynność materialno-techniczną i udostępnił skarżącej informacje objęte wnioskiem w dniu 18 lutego 2026 r. Wniesienie skargi na bezczynność nastąpiło natomiast blisko miesiąc później, pismem z dnia 17 marca 2026 r. Argumentacja skarżącego przedstawiona w skardze nie wskazuje przy tym, aby informacji była niepełna, czy też wadliwa. Skarżący wskazuje jedynie, że doszło do naruszenia ustawowych terminów udzielenia informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze, należało przyjąć, że w chwili wniesienia przez skarżącego skargi na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku podmiot zobowiązany udostępnił skarżącej żądaną informację w całości. W momencie wniesienia skargi organ nie pozostawał tym samym w bezczynności. Ustalenie to ma kluczowe znaczenie dla oceny dopuszczalności skargi. Jak bowiem przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 – wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Uchwała ta – w oparciu o art. 269 P.p.s.a. – pozostaje wiążąca również dla Sądu rozpoznającego niniejszą skargę kasacyjną i wbrew twierdzeniu jej autora znajduje odpowiednie zastosowanie w sytuacji, gdy organ, udzielając informacji publicznej, nie pozostaje w bezczynności, a jednocześnie nie jest przy tym wydawana decyzja administracyjna. W w/w uchwale wskazano, że zasadniczym celem wniesienia skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. W rozpoznawanej sprawie usunięciem stanu bezczynności jest udostępnienie żądanej informacji publicznej. Skarga na bezczynność skierowana jest zatem przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona. Pod pojęciem "przeszkody w merytorycznym rozpoznaniu skargi", którym posłużono się w przedmiotowej uchwale, należy rozumieć inną przyczynę niedopuszczalności skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Przesłanka ta zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem wniesienie przez skarżącą skargi na bezczynność Prezesa Sądu po zakończeniu przez ten organ prowadzonego postępowania stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi. Sąd podziela w tym zakresie argumentację zaprezentowaną w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2021 r. sygn. akt III OSK 3789/21 oraz z dnia 07 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 7055/21. W literaturze prawniczej trafnie zwrócono uwagę, że stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przestaje w sensie prawnym istnieć wówczas, gdy organ administracji załatwi sprawę (zakończy postępowanie) we właściwej formie, chociażby nawet uczynił to po wymaganym terminie (M. Bogusz. Niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na "historyczną" bezczynność organu administracji publicznej. Glosa do uchwały NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, publ. OSP z 2021/1/5). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie można zatem mówić o bezczynności organu, gdy organ ten, uwzględniając wniosek, udostępni uprzednio informację publiczną w formie czynności materialno-technicznej przed wniesieniem skargi.

Mając na względzie powyższe Sąd uznał skargę za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę.

O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powyższej ustawy.