Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Przez "wysokość kondygnacji w świetle", o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ należy rozumieć odległość między podłożem a najniższym trwałym elementem konstrukcyjnym stropu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz, Asesor sądowy Grzegorz Saniewski, Protokolant Joanna Szklarska, po rozpoznaniu w dniu 06 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] Nr [...] ustalającą W. S. wysokość podatku od nieruchomości na 2003 rok w kwocie [...].

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało między innymi, że przedmiot opodatkowania stanowił budynek związany z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 806,04 m2 oraz grunty o pow. 681,41 m2 również związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Do łącznej powierzchni budynku będącego przedmiotem opodatkowania /806,04 m2/ zaliczono również całkowitą powierzchnię podziemnych garaży z uwagi na fakt, że wysokość tej kondygnacji mierzona od posadzki do konstrukcyjnego stropu wynosiła 2,50 m. Dokonując w powyższy sposób wyliczenia wysokości podziemnych garaży orzekające w sprawie organy w trakcie przeprowadzonej wizji lokalnej ustaliły, że pod stropem znajdują się belki nośne o grubości około 40 cm stanowiące elementy konstrukcyjne budynku. Nadto dokonano ustaleń, że wysokość od podłoża do belek wynosi od 206 – 218 cm jednakże nie może to mieć wpływu na zmniejszenie podstawy opodatkowania o 50 % gdyż w ocenie organów belki nie stanowią stropu, a jedynie trwały element konstrukcyjny budynku zaś wysokość kondygnacji budynku mierzy się od podłoża do najniższego stropu.

Odnośnie zastosowanej metody pomiaru organ I instancji powołał się na Wyjaśnienie Ministerstwa Finansów z dnia 21 września 2001r. nr LK- 1407/LP/01/MS publ. Biul. Skarbowy 2002/1/29.

Z kolei organ II instancji potwierdzając zasadność stanowiska organu I instancji co do zastosowanej metody pomiaru wysokości garaży /250 cm/, a w konsekwencji zasadność opodatkowania całej powierzchni tychże garaży odwołał się do definicji kondygnacji zawartej w § 3 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. Nr 75 poz. 690/, wydanego na podstawie delegacji zawartej w ustawie Prawo budowlane.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. S. zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. Nr 9 poz. 31 z poźn. zm./ wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi wywodzono, że orzekające w sprawie organy błędnie dokonały oceny wysokości garaży przyjmując, że wynosi ona 250 cm podczas gdy w rzeczywistości wysokość ta wynosi maksymalnie 218 cm licząc od posadzki do dolnej części belek konstrukcyjnych.

W ocenie skarżącej organy niezasadnie odwołały się do wyjaśnień Ministra Finansów jak i definicji kondygnacji w prawie budowlanym pomijając treść art. 4 ust 2 cyt. ustawy o podatku i opłatach lokalnych z którego to unormowania wynika, że do podstawy opodatkowania zalicza się całą powierzchnię kondygnacji budynku jeżeli jej wysokość w świetle wynosi więcej aniżeli 220 cm.

Skoro zatem wysokość w świetle przedmiotowych garaży wynosiła 218 cm to do podstawy opodatkowania winno się powierzchnię całkowitą zmniejszyć o 50 %.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie wywodząc podobnie jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało uznać za uzasadnioną.

Z niebudzących wątpliwości i niespornych ustaleń w zakresie okoliczności stanu faktycznego sprawy wynika, że wysokość przedmiotowych garaży liczona od posadzki do najwyższego punktu w stropie wynosiła 250 cm zaś wysokość liczona do belek stropowych stanowiących trwały element konstrukcyjny budynku wnosiła 218 cm.

Przy tak ustalonych okolicznościach faktycznych istota zaistniałego między stronami sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia czy dla celów podatku od nieruchomości wysokość kondygnacji, którą stanowiły podziemne garaże należało przyjąć jako 218 cm czy 250 cm, a w konsekwencji do rozstrzygnięcia czy w świetle unormowania zawartego w art. 4 ust. 2 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowana podatkiem od nieruchomości winna być cała powierzchnia tychże garaży czy tylko 50 % tej powierzchni.

Z gramatycznego brzmienia art. 4 ust. 2 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega cała powierzchnia kondygnacji budynku jeżeli jej wysokość w świetle przekracza 220 cm zaś jeżeli jej wysokość wynosi od 140 cm do 220 cm opodatkowaniu podlega jedynie 50 % tej powierzchni.

Zatem dla celów podatkowych istotne znaczenie ma nie tyle wysokość kondygnacji jako takiej lecz wysokość kondygnacji w "świetle". Prawo podatkowe jest autonomiczne w stosunku do innych gałęzi prawa i w związku z tym nazwy przyjęte przez to prawo z innych dziedzin prawa nie oznaczają najczęściej tych samych pojęć. Skoro ustawodawca w treści cytowanego wyżej przepisu art. 4 ust. 2 użył zwrotu "wysokość kondygnacji w świetle" a nie zwrotu "wysokość kondygnacji" to dla wyjaśnienia zakresu pojęciowego tego zwrotu nie jest uprawnione bezpośrednie sięganie do przepisów innych ustaw w tym do prawa budowlanego i wydanych na jego podstawie aktów wykonawczych. W tej sytuacji należy wykluczyć możliwość odnoszenia do pojęcia "wysokość kondygnacji w świetle" definicji "kondygnacji" zawartej w § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Z przyczyn o których wyżej mowa nieuprawnione jest również sięganie do zaleceń czy wyjaśnień organów w tym również wyjaśnień Ministra Finansów, które jako nie będące źródłem prawa nie mogą w żadnym zakresie modyfikować określonej ustawą konstrukcji podatku. Powyższe rozważania stanowią kontynuację utrwalonych w orzecznictwie NSA poglądów /por. wyrok NSA z dnia 26.06.1998tr. sygn. I SA/Gd 1474/96 publ. Lex nr 44097, wyrok NSA z dnia 18.05.1998r. sygn. I SA/Ka 1716/96 publ. OSS 1998/4/111/.

Zastosowany w treści przepisu art. 4 ust. 2 przez ustawodawcę mało precyzyjny zwrot "wysokość kondygnacji w świetle" niewątpliwie został zaczerpnięty z języka potocznego /por. w świetle bramki, w świetle tunelu itp./ i w istocie rzeczy może oznaczać, że chodzi o wysokość prześwitu między dwiema płaszczyznami, co w odniesieniu do kondygnacji budynku może jedynie oznaczać wysokość między podłożem a najniższymi trwałymi elementami konstrukcyjnymi stropu.

Tak ustalona treść przepisu art 4 ust. 2 w oparciu o reguły wykładni gramatycznej jest zbieżna z treścią ustaloną w oparciu o reguły wykładni funkcjonalnej albowiem co do zasady podstawą opodatkowania dla budynków stanowi ich powierzchnia użytkowa, co w przypadku garaży wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem oznacza, że mogą tam wjechać samochody o wysokości nie większej niż najniższy trwały element konstrukcyjny stropu.

Mając na uwadze powyższe rozważania w tym miejscu należy postawić tezę, że przez "wysokość kondygnacji w świetle o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych / Dz. U. Nr 9 poz. 31 z późn. zm./ należy rozumieć odległość między podłożem a najniższym trwałym elementem konstrukcyjnym stropu.

W okolicznościach sprawy będącej przedmiotem rozpoznania wysokość kondygnacji /garaży podziemnych/ została ustalona z naruszeniem cytowanego wyżej art. 4 ust. 2,

co w konsekwencji spowodowało nieuzasadnione zawyżenie w tej części podstawy opodatkowania.

Z tych względów Sąd uznając, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło

z naruszeniem prawa materialnego w stopniu który miał wpływ na wynik sprawy na mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt a, art. 152, art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/ orzekł jak w wyroku.