Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi T. S. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

Przedmiotem rozpoznania Sądu jest skarga T. S. (dalej: Skarżący) na bezczynność organu – Komendanta Miejskiego Policji w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Wnioskiem z dnia 17 października 2025 r. Skarżący złożył do Komendanta Miejskiego Policji w [...], za pośrednictwem poczty elektronicznej, wniosek

o udostępnienie informacji w zakresie: "Wnioskuję o udostępnienie mi nagrania z całej interwencji z kamer nasobnych policjantów (jeden z nich nazywał się G.), którzy podjęli wobec mnie interwencję w dniu [...].2025 r. około godziny [...] przy ul. [...] ....". Kolejny wniosek Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej złożony za pomocą e -Puap, z 18 października 2025 r., wpłynął do Komendanta Miejskiego Policji w [...] w [...] października 2025 r., dotyczył również udostępnienia nagrania z całej interwencji z kamer nasobnych policjantów z dnia [...].10.2025 r. godzina [...] przy ul. [...].

W odpowiedzi na ww. wnioski, pismem z dnia 31 października 2025 r., organ poinformował T. S., że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest zaspokajanie prywatnych potrzeb, które maja znaczenie wyłącznie indywidualne, będące istotne tylko z perspektywy wnioskodawcy i zmierzające do realizacji własnych interesów. Ponadto wyjasnił, że zakres żądanych danych nie można zakwalifikować jako informacji publicznej. W piśmie powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2018 r. (sygn. akt I OSK 1359/18), stwierdzającego że, w przypadku domagania się informacji o obowiązującym prawie oraz informacji o zastosowaniu tego prawa w konkretnej sprawie indywidualnej – ustawa o dostępie do informacji publicznej nie znajduje zastosowania.

T. S. pismem z dnia 5 listopada 2025 r. (elektronicznie) skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji objętej jego wnioskami z 17 oraz 18 października 2025 r.

Skarżący wniósł o:

1. stwierdzenie bezczynności Komendanta Miejskiego Policji w [...]

w rozpoznaniu wniosków T. S. z dnia 17 oraz 18 października 2025 r.

o udostępnienie informacji publicznej;

2. zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji w [...] do przesłania zgodnie z treścią wniosków z dni 17 oraz 18 października 2025 r. wnioskowanych informacji publicznej w terminie 14 dni od daty rozpatrzenia skargi.

W uzasadnieniu skargi powołał się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazał również orzeczenia sądów administracyjnych, iż ma interes prawny w domaganiu się żądanych informacji. Uznał jednocześnie, ze stanowisko organu jest błędne, bowiem sprawa indywidualna nie może być kryterium dyskwalifikującym publiczny charakter informacji objętej żądaniem wnioskodawcy.

W podsumowaniu Skarżący podkreślił, iż nie ma wątpliwości, że nagrania

z przebiegu interwencji powstają w ramach sfery działalności publicznej organu - podejmowania interwencji przez funkcjonariuszy policji, stąd co do zasady stanowią one informację publiczną wbrew odmiennemu przekonaniu podinsp. R. Z. z KMP [...].

Stwierdził, że nie można odmawiać dostępu do informacji publicznej z tego względu, że mogłoby to rodzić negatywne konsekwencje dla podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Istotą zasady jawności i dostępu do informacji publicznej jest możliwość kontroli działalności organów władzy publicznej i weryfikacji sposobu wykonywania przez nich zadań publicznych i zarzadzania środkami publicznymi. Końcowo podkreślił, że organ publiczny nie może odmówić udostępnienia informacji publicznej, powołując się na subiektywny lub indywidualny interes wnioskodawcy, ponieważ ani Konstytucja, ani ustawa o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.) nie uzależniają dostępu do informacji od celu jej uzyskania. Prawo do informacji publicznej podlega jedynie ograniczeniom, gdy dotyczy ona kwestii niejawnych lub prywatności, a nie celów wnioskodawcy.

W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w [...] (dalej także organ) wniósł o oddalenie skargi w całości.

Stwierdził, że w odpowiedzi na wnioski T. S. z dnia 17.10.2025 r.

i 20.10.2025 r, (data wpływu do Komendy Miejskiej Policji w [...]) uznano, że Komendant Miejski Policji w [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Informacją publiczną zgodnie z art. 1 i art. 6 ust. 1 jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne. Nie oznacza to jednak jak podano w odpowiedzi na skargę, że ustawa

o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. umożliwia każdemu podmiotowi dostęp do każdej informacji i każdego dokumentu niezależnie od tego, jakim celom informacja bądź dokument służy. Kryteria określające, że żądana informacja ma charakter publiczny zawarte zostały w art. 6 statuującym rodzaje informacji, które dotyczą spraw publicznych, a zatem przedmiotem informacji musi być sprawa publiczna związana z funkcjonowaniem państwa. W ocenie organu, żądana informacja we wnioskach z dnia 17.10.2025 r. i 20.10.2025 r. nie stanowi informacji publicznej.

Dalej organ podał, że w związku z powyższym, że żądane informacje przez wnioskodawcę zakwalifikowano, iż nie stanowią one informacji publicznej, w dniu 31.10.2025 r. czynnością materialno-techniczną za pismem [...] udzielono odpowiedzi T. S., w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. (Dz.U. z 2022 r. poz.902), który stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

W związku z powyższym wnioskodawca został poinformowany, że wnioskowane przez niego nagrania z monitoringu nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy

o dostępie do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie

z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej "p.p.s.a.") - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych

w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Jeżeli natomiast sąd dojdzie do przekonania że skarga jest bezzasadna – oddala ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej u.d.i.p.); nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.; nie umorzył postępowania bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Termin udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej wynosi 14 dni. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Z kolei w myśl ust. 2 tego przepisu jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy

w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. S., "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.).

Komendant Miejski stoi na stanowisku, że objęta żądaniem skarżącego informacja nie stanowi informacji publicznej z uwagi na to, że dotyczy wyłącznie sprawy indywidualnej wnioskodawcy tj. interwencji, w której uczestniczył. W rzeczywistości bowiem starał się pozyskać informacje we własnej sprawie.

Wyjaśnić należy zatem, że przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że "informacją publiczną" jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie "sprawa publiczna" oznacza natomiast przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych

i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto szeroką definicję pojęcia "informacja publiczna" wskazując, że jest to każda wiadomość wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych

o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14;

z dnia 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1574/19, publ. CBOSA). Charakter publiczny należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów władzy oraz ww. podmiotów. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.

W ocenie Sądu samo nagranie z kamer nasobnych funkcjonariuszy policji obejmujące przebieg wykonywanych czynności służbowych jest informacja publiczną. Bezsporne jest, że nagrania z przebiegu interwencji powstają w ramach sfery działalności publicznej organu - podejmowania interwencji przez funkcjonariuszy policji, a wobec tego co do zasady ich treść stanowi informację publiczną. Spełnione są zatem w ocenie Sądu przesłanki w zakresie wytworzenia żądanej informacji przez organ władzy publicznej i jako mającej przymiot tj. odnoszącej się do działalności organu władzy publicznej. Tym samym żadna norma prawna nie pozbawia nagrań z interwencji policji charakteru informacji publicznej. Nagrania wideo zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy.

Istota sporu sprowadza się do oceny, czy skarżący ma prawo na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej domagać się udostępnienia takiego nagrania z interwencji. Uznanie że nagrania z interwencji funkcjonariuszy policji są informacją publiczną nie wyklucza możliwości odmowy udostępnienia ich postaci.

Jak wskazano powyżej treść nagrania z interwencji dokonanej przez funkcjonariuszy policji jest informacją publiczną, natomiast jej nośnik (postać) nie ma cechy informacji publicznej.

Zakres przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej wytycza

i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji, a dokładniej – także do wszystkich nośników tych informacji. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Prawo do uzyskania informacji publicznej dotyczy informacji o sprawach publicznych. Jednak prawo wglądu do dokumentów zawierających informację publiczną (udostępnienia dokumentu jako nośnika tej informacji, udostępnienia postaci tego dokumentu) jest stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. ograniczone do dokumentów urzędowych.

Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie III OSK 540/25 z dnia 24 października 2025 r., w którym NSA stwierdził, cyt.: "Należy odróżnić pojęcie samej informacji publicznej od nośnika, na którym została ona utrwalona. Informacja jest pewnym komunikatem, wiedzą

o jakimś fakcie. Nośnikiem, na którym taka informacja jest utrwalona, może być papier lub środki elektroniczne przechowujące dokonane na nich zapisy. Ustawodawca tylko

w jednym przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 4 lit. a) u.d.i.p., zobowiązał do udostępnienia informacji publicznej zarówno co do treści, jak i postaci, a więc również do wglądu do nośnika lub jego udostępniania – np. kopii, skanu - który zawiera informację publiczną. Chodzi tutaj o dokument urzędowy, którego ustawowa definicja zawarta została w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Dokumentem urzędowym stosownie do art. 6 ust. 2 u.d.i.p. jest w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Dokumenty inne niż urzędowe oraz inne informacje publiczne podlegają udostępnieniu wyłącznie co do treści, a nie co do postaci. Zatem w przypadku dokumentu urzędowego mamy do czynienia z dostępem - z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p. - do treści i postaci dokumentu podczas gdy, w przypadku dokumentów mających inny charakter oraz innych informacji publicznych, dostęp do informacji publicznej ogranicza się wyłącznie do jego treści

(o sprawach publicznych) – zob. wyroki NSA z 14 stycznia 2025 r. III OSK 1694/24, z 14 marca 2023 r., III OSK 7563/21. z 10 lutego 2023 r., III OSK 6992/21, z 11 stycznia 2023 r., III OSK 5976/21, z 19 marca 2019 r., I OSK 868/17. Należy bowiem wyraźnie odróżnić samą informację publiczną od zawierającego ją nośnika. Skoro zatem u.d.i.p. wskazuje, że informacją publiczną jest treść i postać dokumentów urzędowych i że prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do wglądu

i udostępnienia w odniesieniu jedynie do dokumentów urzędowych, to uprawnione jest twierdzenie, że postać dokumentów innych niż urzędowe oraz postać innych informacji publicznych (tak jak w tym przypadku żądanie udostępnienia informacji w postaci udostępnienia nagrań - zarówno z kamer nasobnych funkcjonariuszy, jak

i z wideorejestratora jazdy radiowozu) nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Nagrania z interwencji funkcjonariuszy straży miejskiej nie spełniają wymogów jakie przypisuje się dokumentowi urzędowemu (nie zawierają elementów, które musi on zawierać)".

W tym samym wyroku, NSA wyjaśnił, ze czym innym jest wniosek

o udostępnienie postaci nagrania, a czym innym wniosek o udostepnienie informacji

o treści (opisu)informacji publicznej zawartej na takich nagraniach. Dlatego jak podał NSA przyjęte tu stanowisko w żadnym stopniu nie narusza konstytucyjnego prawa obywatela do uzyskania dostępu do informacji o sprawach publicznych, albowiem brak jest przeszkód dla ponownego złożenia wniosku o udostępnienie informacji, sformułowanego w sposób umożliwiający jego rozpoznanie w trybie przepisów ustawy

o dostępie do informacji publicznej. W tym przypadku byłby to wniosek o udostępnienie treści informacji publicznej zawartej na nagraniach z kamer nasobnych funkcjonariuszy podczas zdarzenia o które wnosi wnioskodawca. Niewątpliwie Skarżący może żądać

i otrzymać informacje publiczną o treści takiego nagrania (opis tego co ono zawiera).

W realiach niniejszej sprawy Skarżący nie żądał dostępu do treści (opisu) informacji publicznej zawartej w nagraniach z 14 października 2025 r. godz. 16:22

i nagrania z 17 października 2025 r. godz. 17:20, czy też sporządzenia kopii tych nagrań. Z treści złożonych wniosków wyraźnie wynika iż jego żądania dotyczyły uzyskania nagrania.

Jednocześnie dodać należy, że jeśli nagrania takie stanowić będą np. część akt postępowania karnego, czy o wykroczenia, to wówczas kwestia dostępu do takiego nagrania - zarówno jego treści, jak i postaci, regulowana jest przez przepisy odrębne

i ma wówczas zastosowanie np. art. 1 ust. 2 u.d.i.p., w zw. z art. 38 § 1 k.p.o.w. w zw.

z art. 156 § 1-5a k.p.k. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 października 2024 r. sygn. akt III OSK 1342/24 wskazał, że: "Przepisy art. 156 § 1, 5 i 5a k.p.k. adresowane są do każdego (do wszystkich), a więc nie tylko do stron postępowania karnego, o czym przesądza m.in. treść zdania drugiego art. 156 § 5 k.p.k., z której wynika, iż akta mogą być w wyjątkowych sytuacjach udostępnione innym niż stronom (obrońcom, pełnomocnikom, przedstawicielom ustawowym) osobom. Po drugie, przepisy te zawierają zamkniętą i zupełną regulację zasad dostępu do akt postępowania karnego i znajdujących się w nich informacji publicznych, tak na etapie postępowania przygotowawczego, jak i sądowego (a wraz z innymi przepisami także do akt postępowania już zakończonego). Po trzecie, powyżej wskazane przepisy k.p.k. stanowią owe "przepisy innych ustaw", o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, określające odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, które w całości wyłączają zastosowanie przepisów tejże ustawy do informacji publicznych znajdujących się w aktach sprawy karnej. Jeżeli więc wnioskowana informacja publiczna podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach przewidzianych w art. 156 k.p.k., to stosowanie przepisów u.d.i.p. jest wyłączone. Wyłączenie to obejmuje również możliwość wydania decyzji administracyjnej

o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p."

W tym stanie rzeczy Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia bezczynności Komendanta Miejskiego Policji w [...] w rozpoznaniu wniosków Skarżącego z dnia 17 i 18 października 2025 r. i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.