Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Mateusz Rogala, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 listopada 2025 r. sprawy ze skargi T. L. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2025 r. (złożonym za pośrednictwem platformy ePUAP) T. L. (zwany dalej także: wnioskodawcą, skarżącym) zwrócił się Ministra Sprawiedliwości (zwany dalej także: organem) o udostępnienie informacji publicznej – czy w Ministerstwie Sprawiedliwości była (lub jest) przygotowywana ustawa zawierająca następujący lub zbliżony treścią zapis: "Każdy, kto w celu przywrócenia demokracji i praworządności, kierując się nadrzędnym interesem demokracji europejskiej, dokonał w okresie po 15 października 2023 roku działań mogących być uznanymi za niezgodne z polskim prawem nie podlega karze" ([...]).

W odpowiedzi na powyższy wniosek organ pismem z dnia [...] lipca 2025 r. poinformował wnioskodawcę, że w Ministerstwie Sprawiedliwości nie były i nie są prowadzone prace nad projektem ustawy, o którym mowa w jego wniosku.

W piśmie z dnia 15 lipca 2025 r. T. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości

w rozpoznaniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wskazał, że w odpowiedzi na jego wniosek o informację publiczną w zakresie przygotowania "ustawy o bezkarności do funkcjonariuszy przywracających praworządność" otrzymał informację, iż taka ustawa nie była i nie jest przygotowywana, co jest nieprawdą.

Skarżący podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 14 listopada 2017 r. sygn. akt II SAB/OI 78/17, za bezczynność uznał nie tylko brak odpowiedzi na wniosek o informację publiczną, ale też odpowiedź nieprawdziwą.

W związku z czym stwierdził, że przedmiotowa skarga jest zasadna.

Minister sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Organ wyjaśnił, że w Ministerstwie Sprawiedliwości nie były i nie są prowadzone prace nad projektem ustawy, o którym mowa we wniosku skarżącego z [...] lipca 2025 r., o czym odpowiadając na ww. wniosek [...] lipca 2025 r., poinformował wnioskodawcę.

Jednocześnie organ wskazał, że w związku z pojawiającymi się w mediach doniesieniami o rzekomej "ustawie o bezkarności", przygotowywanej przez ministra A. B., organ zamieścił na swojej stronie internetowej komunikat, w którym wyjaśniono, że ministerstwo nie prowadziło, nie prowadzi i nie planuje prac nad ustawą "o bezkarności". W kontekście powyższych wyjaśnień organ stwierdził, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw i powinna zostać oddalona.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia 15 września 2025 r., skierowanym do Sądu, wniósł o przesłuchanie posła S. K. oraz M. K. na okoliczność tak zwanej ustawy bezkarnościowej będącej przedmiotem niniejszej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl natomiast art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 902) dalej u.d.i.p., która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Jak stanowi art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przepisy P.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

W świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jego posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że Minister Sprawiedliwości, należy do podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej.

T. L. we wniosku z [...] lipca 2025 r. domagał się udostępnienia informacji, czy w Ministerstwie Sprawiedliwości była (lub jest) przygotowywana ustawa zawierająca następujący lub zbliżony treścią zapis: "[...]".

W odpowiedzi na powyższy wniosek organ pismem z [...] lipca 2025 r. poinformował skarżącego, że w Ministerstwie Sprawiedliwości nie były i nie są prowadzone prace nad projektem ustawy, o którym mowa w jego wniosku.

W sytuacji, zatem gdy organ w terminie 14 dni od wpływu wniosku, poinformował skarżącego, że w Ministerstwie Sprawiedliwości nie były i nie są prowadzone prace nad projektem ustawy, o którym mowa w jego wniosku, to należy stwierdzić, iż nie pozostaje w bezczynności.

Organ dodatkowo wskazał w odpowiedzi na skargę, że w związku z pojawiającymi się w mediach doniesieniami o rzekomej "ustawie o bezkarności", przygotowywanej przez Ministra Sprawiedliwości, organ zamieścił na swojej stronie internetowej komunikat, w którym wyjaśniono, że ministerstwo nie prowadziło, nie prowadzi i nie planuje prac nad ustawą "o bezkarności".

Z uwagi na powyższe, zarzut bezczynności organu w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z [...] lipca 2025 r., należy uznać za nieuzasadniony.

Odnośnie natomiast wątpliwość zgłaszanych przez skarżącego w skardze co do zgodności z prawdą informacji przekazanej przez Ministra Sprawiedliwości w odpowiedzi na jego wniosek, to należy wyjaśnić, iż sąd administracyjny nie jest władny weryfikować prawdziwości udzielonej odpowiedzi. W razie złożenia nieprawdziwego oświadczenia w tym zakresie istnieją właściwe środki, w tym karne (np. przepis art. 23 u.d.i.p.), pozwalające na weryfikację tego stanowiska, jednak pozostają one poza kognicją sądu administracyjnego rozpoznającego skargę w zakresie dostępu do informacji publicznej.

Sąd zobowiązany jest jednocześnie wyjaśnić, iż nie mógł uwzględnić wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków wskazanych w piśmie procesowym z dnia 15 września 2025 r., gdyż zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a., sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dyspozycja przywołanego wyżej art. 106 § 3 P.p.s.a. nie daje zatem podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym dowodów z zeznań świadków.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.