drukuj    zapisz    Powrót do listy

6110 Podatek od towarów i usług, Prawo pomocy, Dyrektor Izby Skarbowej,  , III SA/Wa 1413/08 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2008-06-12, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

III SA/Wa 1413/08 - Postanowienie WSA w Warszawie

Data orzeczenia
2008-06-12  
Data wpływu
2008-05-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Kocewiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Prawo pomocy
Sygn. powiązane
I FZ 10/09 - Postanowienie NSA z 2009-03-11
I FZ 371/08 - Postanowienie NSA z 2008-10-06
I FSK 37/10 - Wyrok NSA z 2011-01-20
I FZ 143/09 - Postanowienie NSA z 2009-06-18
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 243 par. 1, art. 245, art. 246 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Anna Kocewiak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 czerwca 2008 r. wniosku W. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług od stycznia 2000 r. do maja 2004 r. postanawia: – odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy w całości.

Uzasadnienie

W dniu [...]maja 2008 r. W. P. (dalej "skarżący") złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] kwietnia 2008 r. nr [...] oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy (na formularzu PPF) w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że utrzymuje się z twórczości [...]. Jego żona jest emerytką i prowadzi sklep z [...]. Wspólne dochody małżonków są bardzo skromne, dlatego skarżący wraz z żoną zmuszeni byli zaciągnąć kredyty bankowe, które obecnie spłacają. Dochody nie pozwalają na opłacenie kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Opisując posiadany majątek skarżący wskazał mieszkanie lokatorskie o powierzchni 64 m. kw. Miesięczny dochód rodziny wynosi 2.317 złotych i składają się na niego wpływy z [...], emerytura oraz dochód z prowadzonego sklepu. Skarżący dodał, że miesięczne świadczenia okresowe (czynsz, gaz, energia elektryczna, kredyty bankowe) stanowią kwotę 1.347 złotych, co oznacza, że na utrzymanie dwuosobowego gospodarstwa domowego pozostaje 970 złotych.

Do wniosku skarżący załączył zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w 2007 roku (PIT-37), zeznanie o wysokości uzyskanego przychodu i wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za rok 2007 (PIT-28), decyzję o waloryzacji emerytury, oświadczenie, że skarżący nie posiada rachunku bankowego, wyciąg z rachunku bankowego żony skarżącego za okres od 14 marca 2008 r. do 13 kwietnia 2008 r., wymiar czynszu od 1 stycznia 2008 r., fakturę za energię elektryczną, fakturę za gaz, kopie umów pożyczek bankowych z 21 marca 2007 r. i 6 czerwca 2006 r. oraz kopie umowy kredytu z 15 maja 2007 roku na zakup towarów oraz przyznanie limitu kredytowego i wydanie karty kredytowej.

Mając na względzie powyższe zważono, co następuje.

Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a, Sąd może - na wniosek strony - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.

Zgodnie z art. 245 § 2 P.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Prawo pomocy w zakresie częściowym stosownie do art. 245 § 3 P.p.s.a. obejmuje natomiast zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie pełnomocnika.

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Sąd może natomiast zwolnić osobę fizyczną z części kosztów postępowania, jeśli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata, a więc o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Rozpoznanie skargi przez Sąd zależy od uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł. Jeśli skarżący, pomimo że przed sądem pierwszej instancji nie obowiązuje "przymus adwokacki", zdecyduje się zatrudnić profesjonalnego pełnomocnika koszty postępowania będą wyższe. Podkreślić jednak należy, że strony mogą negocjować wysokość wynagrodzenia pełnomocnika, a stosownie do przepisów rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokatów, minimalna stawka za czynności pełnomocnika w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w niniejszej sprawie wynosi 240 zł (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu; Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Nade wszystko wyjaśnić skarżącemu należy, że każdy, kto ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata powinien wykazać, że spełnienie żądań finansowych wybranego pełnomocnika przekracza jego możliwości płatnicze i z tej przyczyny konieczne jest przyznanie wnioskodawcy adwokata, w celu stworzenia możliwości odpowiedniej obrony jego interesów. Skarżący w złożonym wniosku powyższych okoliczności nie wykazał.

Przypomnieć należy, że zasadą jest, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie (art. 199 P.p.s.a.). Powyższe oznacza, że każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do ich uiszczenia (art. 211 P.p.s.a.). Możliwość przyznania prawa pomocy uzależniona jest od szczególnie rozważnej oceny sytuacji materialnej wnioskodawcy wykazanej w treści wniosku tak, aby można było jednoznacznie stwierdzić, iż skarżący nie dysponuje środkami, którymi mógłby pokryć koszty postępowania. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, należy również mieć na uwadze, że to na skarżącym spoczywa obowiązek wyjaśnienia oraz udokumentowania sytuacji majątkowej, uzasadniającej przyznanie prawa pomocy, do Sądu należy natomiast ocena przytoczonych okoliczności.

Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz stan faktyczny sprawy, brak uzasadnienia dla przyznania skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie, ponieważ skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Wskazać należy, że ani skarżący ani jego żona nie są pozbawieni źródeł utrzymania. Wprawdzie dochody skarżącego z tytułu [...] nie są wysokie – zgodnie z oświadczeniem wynoszą 685 złotych miesięcznie, a zgodnie z zeznaniem podatkowym dochód skarżącego wyniósł 4.112,50 złotych w 2007 roku, ale prowadząca ze skarżącym wspólne gospodarstwo domowe żona otrzymuje świadczenie emerytalne w wysokości 1.132 zł oraz prowadzi działalność gospodarczą – sklep z [...]uzyskując miesięczny dochód w kwocie 500 zł. Zgodnie z przedstawionymi informacjami łączny miesięczny dochód rodziny wynosi 2.317 złotych. Załączone do wniosku zeznanie o wysokości przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za rok 2007 (PIT-28) wskazuje, że przychody z tytułu prowadzonej działalności w tym okresie wyniosły 28.191 złotych. Do stałych kosztów utrzymania należą opłaty z tytułu czynszu za mieszkanie, energię elektryczną i gaz (łącznie 638 zł). Oprócz powyższych wydatków skarżący wraz z żoną spłacają kredyty bankowe – około 700 złotych. Okoliczność, iż skarżący jest dłużnikiem banków nie może przesądzać o przyznaniu prawa pomocy. Fakt, że banki pożyczają rodzinie skarżącego pieniądze, świadczy o ich wiarygodności jako dłużników. Nie można również twierdzić, iż skarżący nie jest zdolny do uiszczenia kosztów sądowych, skoro jego żona, pozostająca we wspólnym gospodarstwie domowym uzyskuje środki z kredytów bankowych. Ponadto termin spłaty jednego z nich mija w bieżącym miesiącu. Żona skarżącego dysponuje również kartą kredytową, a z przedstawionego wyciągu bankowego wynika, że spłaca kartę kredytową oraz jeden kredyt (łącznie 265 złotych).

Zestawiając wysokość opisanych dochodów w wysokością kosztów postępowania, do których na obecnym etapie postępowania należy wpis w wysokości 200 złotych oraz najniższe wynagrodzenie adwokata w wysokości 240 złotych, przyznanie skarżącemu prawa pomocy nie jest zasadne, bowiem sytuacja finansowa skarżącego nie jest wyjątkowa. Skarżący nie wykazał, że osobiście lub z pomocą rodziny nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, które powinny być ponoszone na równi z innymi niezbędnymi wydatkami.

Mając na względzie całość powyższej argumentacji, na podstawie przepisów art. 243 § 1, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.



Powered by SoftProdukt