Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi C. W. na bezczynność Wójta Gminy Stargard w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, ze Wójt Gminy Stargard dopuścił się bezczynności rozpoznania wniosku C. W., II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszenia prawa, III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku, IV. zasądza od Wójta Gminy Stargard na rzecz skarżącej C. W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

3 października 2024 r. do Wójta Gminy S. (dalej: "organ") na adres poczty elektronicznej sekretariat@gmina.stargard wpłynął wniosek C. W. (dalej: "skarżąca") o udzielenie informacji publicznej, na wskazany przez nią adres

e-mail.

We wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżąca na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej "u.d.i.p.") wnosiła o udostępnienie dokumentów zawierających informacje:

1. Jakie były wydatki na pomoc społeczną w latach 2022-2024 w podziale na:

a. świadczenia pieniężne,

b. świadczenia niepieniężne,

c. usługi opiekuńcze,

d. koszty administracyjne (obsługa, wynagrodzenia, koszty biurowe)?

2. Jaki procent całości wydatków stanowiły koszty administracyjne w każdym

z tych lat ?

3. Jakie programy lub formy pomocy społecznej były realizowane w latach 2022 - 2024?

4. Jakie kwoty wydatkowano na każdy z tych programów ?

5. Ilu beneficjentów objęto pomocą w ramach poszczególnych programów ?

6. Jakie były źródła finansowania pomocy społecznej w latach 2022-2024 ?

Wobec milczenia organu, skarżąca nadała 12 stycznia 2026 r. skargę

adresowaną do organu. Z jej treści wynika, że adresatem pisma był sąd administracyjny, jako właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność organu.

Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.

w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek wysłany

za pośrednictwem poczty elektronicznej 3 października 2024 r.;

2. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej polegający na pozostawieniu go bez odpowiedzi - a tym samym braku decyzji odmownej oraz powiadomienia o okolicznościach wskazujących na brak możliwości udostępnienia tejże informacji zgodnie z wnioskiem.

Skarżąca wniosła o:

1. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej;

2. przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w przedmiotowej skardze;

3. zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych;

4. przekazanie przedmiotowej sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

Skarżąca podkreśliła, że pozostawienie przez organ wniosku złożonego w trybie u.d.i.p. bez odpowiedzi jednoznacznie wskazuje na bezczynność podmiotu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu organ wskazał, że 15 stycznia 2026 r. do Urzędu Gminy S. wpłynęła skarga na bezczynność organu z 7 stycznia 2026 r. z Kancelarii radcy prawnego D. B., działającego na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez C. W.. Skarżący zarzuca organowi brak odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Według skarżącego przedmiotowy wniosek miał zostać wysłany za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 3 października 2024 r. W ocenie organu skarga jest bezzasadna wobec faktu, iż wyżej opisany wniosek nie został złożony.

Organ wskazał, że dołożył należytej staranności i z udziałem pracowników IT dokonał weryfikacji serwera poczty elektronicznej jednostki, celem ustalenia czy w/w wniosek został zapisany na serwerze poczty. Nie odnotowano wpływu przedmiotowego wniosku. Po otrzymaniu skargi w treści której powielono zapytanie organ w określonym terminie udzielił odpowiedzi.

W piśmie procesowym z 28 lutego 2026 r. skarżąca podtrzymała swoje stanowisko zawarte w skardze. Dodatkowo wniosła o przeprowadzenie dowodu

z dokumentu załączonego do skargi tj. wydruku wysłania wniosku oraz danych poczty elektronicznej zamieszczonych w stopce pisma z 3 października 2024 r. na okoliczność stwierdzenia, iż adres na który skarżąca skierowała wniosek

o udostępnienie informacji publicznej zbieżny jest z adresem poczty elektronicznej urzędu zamieszczonym na jego stronie internetowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje:

Sprawa została przekazana do rozpoznania na posiedzeniu w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej "p.p.s.a.").

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kontroli sądu w przypadku skargi na bezczynność poddawany jest brak aktu lub czynności, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie

i w określonym przez prawo terminie. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje zarówno w przypadku braku reakcji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, wymaganego ustawą o dostępie do informacji publicznej, jak i wówczas, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na postawie przepisów u.d.i.p.

Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja

o sprawach publicznych. W art. 6 u.d.i.p. zawarto przykładowy katalog informacji

i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.,

o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Zgodnie

z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa, informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona przez inne podmioty wykonujące funkcje publiczne lub odnosząca się do tych podmiotów – w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej

i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym.

W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że organ jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a żądane przez skarżącą informacje, dotyczące danych publicznych

w zakresie rozdysponowania środków publicznych przeznaczonych na pomoc społeczną, stanowią informację publiczną. Zatem, organ był zobowiązany załatwić przedmiotowy wniosek w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p.

Podkreślić należy, że podstawowym warunkiem powstania po stronie organu obowiązku rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, składanego za pośrednictwem poczty elektronicznej, jest co najmniej jego skuteczne nadanie do organu. Brak jest zatem możliwości badania merytorycznego sprawy przez sąd administracyjny, w sytuacji stwierdzenia, że dany podmiot nie otrzymał wniosku

z uwagi na brak jego nadania, a więc także co do bezczynności organu w zakresie jego rozpatrzenia.

Skarżąca podtrzymuje w całości zarzuty zawarte w skardze. Twierdzenia organu zawarte w piśmie z dnia 29 stycznia 2026 r., jakoby wniosek nie wpłynął na jego serwer poczty elektronicznej, są niewystarczające dla uznania, że organ nie pozostaje w bezczynności.

W ocenie Sądu niewystarczalność wewnętrznej weryfikacji wynika z faktu,

że organ ograniczył się do ogólnego stwierdzenia o dokonaniu weryfikacji przez pracowników IT, nie przedstawiając na tę okoliczność żadnych dowodów obiektywnych, np. w postaci logów serwera (Message Tracking Logs). Samo oświadczenie pracowników jednostki podległej organowi ma charakter dokumentu wewnętrznego i nie może przeważyć nad dowodem nadania wiadomości przez skarżącą.

Wyjaśnić też należy, że zgodnie z domniemaniem doręczenia w obrocie elektronicznym skarżąca dysponuje potwierdzeniem wysłania wiadomości e-mail na prawidłowy adres organu. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, dla skutecznego wniesienia podania drogą elektroniczną kluczowy jest moment wprowadzenia wiadomości do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, żeby adresat mógł zapoznać się z jej treścią. Ewentualne problemy techniczne po stronie serwera odbiorczego (np. błędna konfiguracja filtrów antyspamowych) obciążają organ, a nie obywatela.

Podsumowując, samo zaprzeczenie wpływu wniosku przez organ, bez wykazania, że system teleinformatyczny w danym dniu pracował bezawaryjnie

i nie zablokował korespondencji, nie pozwala na oddalenie skargi na bezczynność.

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że organ pozostawał

w bezczynności, zatem Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.,

jak w punkcie I sentencji wyroku. Stan bezczynności istniał od dnia złożenia wniosku 3 października 2024 r. do dnia udzielenia odpowiedzi w piśmie organu z 28 stycznia 2026 r., co nastąpiło przed wyrokowaniem. W konsekwencji Sąd, w punkcie III sentencji wyroku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie

w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku.

Ponadto Sąd uznał, w punkcie II sentencji wyroku, że stwierdzona bezczynność nie miała charakteru rażącego, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., z niżej przedstawionych względów. Organ nie zignorował wniesionej skargi, lecz podjął realne działania zmierzające do usunięcia stanu niezgodnego z prawem. Fakt udzielenia pełnej informacji niezwłocznie po wpłynięciu skargi świadczy o tym, że uchybienie terminowi nie wynikało ze złej woli organu, czy celowego lekceważenia wnioskodawcy, lecz było zdarzeniem o charakterze incydentalnym.

Analiza akt sprawy nie wykazała, aby organ w sposób uporczywy odmawiał kontaktu ze skarżącą lub celowo wprowadzał ją w błąd co do posiadania żądanej informacji. Bezczynność nie była efektem świadomej obstrukcji procesu udostępniania informacji publicznej.

Rażącym naruszeniem prawa jest sytuacja, w której bezczynność jest jaskrawa, oczywista i nie dająca się zaakceptować w demokratycznym państwie prawa (np. wielomiesięczna bierność przy braku jakichkolwiek działań). W tej sprawie, choć termin został znacznie przekroczony, niezwłoczne podjęcie czynności przez organ przed wydaniem wyroku przez Sąd znacznie obniża stopień naganności działania administracji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że stopień naruszenia prawa nie pozwala na zakwalifikowanie bezczynności jako rażącej.

Skoro Sąd ustalił (na podstawie akt sprawy oraz oświadczeń skarżącej),

że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skutecznie doręczony na adres organu, to okoliczność ta przestała być sporna. W procedurze sądowoadministracyjnej nie przeprowadza się dowodów na fakty przyznane lub niebudzące wątpliwości.

Na zasądzone w punkcie IV sentencji wyroku, od organu na rzecz strony skarżącej, na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., koszty postępowania sądowego składa się kwota 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi ustalona na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu

w postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r., poz. 535), kwota 480 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego ustalona na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 118) oraz kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa.