Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2009 r. sprawy ze skarg A. Sp. z o.o. z siedzibą w W., A. M., G. G., B. K., H. L., D. W. oraz M. J. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji drogi publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r., nr [...]; 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżących: A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych, na rzecz A. M. kwotę 500 (pięćset) złotych, na rzecz B. K. i H. L. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych oraz na rzecz B. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, na rzecz G. G. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych, na rzecz M. J. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z dnia [...] września 2006 r., Nr [...] wydaną

na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a Minister Budownictwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r., Nr [...] o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji pod nazwą: budowa drogi ekspresowej [...] na odcinku [...] wraz z powiązaniem z drogą krajową nr [...] i z przebudową infrastruktury technicznej – część I – odcinek zlokalizowany poza granicami W..

Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r., Nr [...]

o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji: budowa drogi ekspresowej [...] na odcinku [...] wraz z powiązaniem z drogą krajową nr [...] i z przebudową infrastruktury technicznej – część I – odcinek zlokalizowany poza granicami W. wydana została na podstawie art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 8 oraz art. 12 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.),

w związku z art. 104 kpa, w wyniku rozpoznania wniosku Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 1 lipca 2005 r. – uzupełnionego w dniu 14 listopada 2005 r..

Od decyzji tej odwołania złożyli M.K., M. P., K. P., J. B., H. B., K.P., B. K., J. R., E.O., K. R., K. B., K. O., H. G., J. W., A. P., A. M., Z.K., G. G., D. W., U. i S. S., M.J., B. i J. K., B. i B. K., D. i P. K., K.J., W. J., D. i S. J., A. B., T. C., T. B., L.B., W. B., M. i G. B., K. B. oraz A. Sp. z o.o. z siedzibą w W.

Zaskarżona decyzja Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2006 r.,

Nr [...] wydana została w wyniku rozpatrzenia powyższych odwołań.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Budownictwa stwierdził,

że przebieg drogi ekspresowej [...] na odcinku [...] został ustalony prawidłowo, a efektem planowanej inwestycji będzie stworzenie bezpiecznego odcinka trasy wylotowej z W. w kierunku K. i K., dostosowanej

do prognozowanego ruchu na rok 2025.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w 18 odwołaniach o jednakowej treści, które wnieśli M.K., M. P., K.P., J. B., H. B., K. P., B. K., J. R., E. O., K. R., K.B., K. O., H. G., J. W., A.P., A.M., Z. K. oraz G. G. organ drugiej instancji stwierdził, iż nie zasługują one na uwzględnienie.

Za niezasadny między innymi organ uznał zarzut naruszenia przepisu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania

i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, zgodnie z którym wojewoda ma

3 miesiące na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej. Z akt sprawy wynika bowiem, że Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] października 2005 r., Nr [...], działając na podstawie art. 98 § 1 k.p.a na wniosek inwestora zawiesił postępowanie w sprawie wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji

i wznowił je postanowieniem z dnia [...] listopada 2005 r., Nr [...].

W ocenie organu właściwie także dokonano zawieszenia postępowania

w sprawie w oparciu o art. 97 k.p.a, ponieważ organ pierwszej instancji zawieszając postępowanie działał na podstawie art. 98 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. poprzez brak we wniosku inwestora określenia zmian

w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu i brak odniesienia się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ odwoławczy podniósł, iż zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu określono

w zeszycie dołączonym przez inwestora do wniosku, stanowiącym obecnie załącznik nr 4 do zaskarżonej decyzji oraz w części opisowej załącznika nr 1 do zaskarżonej decyzji, natomiast zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. w sprawach dotyczących lokalizacji dróg krajowych przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się, dlatego też dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zapisy planów miejscowych lub ich brak nie mają znaczenia.

Zdaniem organu nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r.. W niniejszej sprawie projektowany podział przesądzony jest bowiem przebiegiem linii rozgraniczających teren niezbędny dla projektów budowlanych drogi. Przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (Dz. U. z 2003 r.,

Nr 207, poz. 2016 ze zm.) dotyczące podziałów nieruchomości oraz zapisy wynikające z planów zagospodarowania przestrzennego nie mają zastosowania do projektów podziału wykonywanych w trybie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Wszyscy odwołujący się, poza Z. K., którzy wnieśli jednobrzmiące odwołania, stwierdzili, że taki podział dotyczy ich nieruchomości położonej przy [...]. Z dokumentacji podziałowej wynika natomiast,

że właścicielką nieruchomości położonej pod tym adresem jest jedynie G. G., natomiast pozostałe osoby są właścicielami innych nieruchomości, których części planowane są do zajęcia pod inwestycję, lub są położone w sąsiedztwie planowanej trasy.

Za bezzasadne w ocenie organu odwoławczego należy również uznać twierdzenie skarżących, że naruszony został art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., gdyż zdaniem organu załączony do zaskarżonej decyzji raport oddziaływania sporządzony został zgodnie z wymogami wskazanymi w załączniku

nr 1 do ustawy. Oddziaływaniom drogi na środowisko poświęcono w całości rozdziały nr 8,9,10,11,12 i 15 raportu, w części 8.4.7 wskazano zagrożenia spowodowane wypadkiem drogowym, w rozdziale nr 6 opisano charakterystykę istniejącego planowanego zagospodarowania terenu, w rozdziale nr 11 określono potencjalne zagrożenia dla zdrowia ludzi, natomiast w rozdziale 15 opisano przewidywane środki ochrony środowiska. Informacje o obiektach budowlanych i urządzeniach związanych z planowanym przedsięwzięciem zawarto w rozdziale 2 raportu, natomiast planowane urządzenia ochrony środowiska w formie graficznej przedstawiono

na planach sytuacyjnych w skali 1:2000 na rysunku nr 4. Nie zasługuje również

w ocenie organu odwoławczego na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. z uwagi na brak pozytywnych opinii wójtów, gdyż z art. 3 ust. 1 ustawy wynika, że opinia właściwego wójta będąca jednym

z elementów złożonego przez inwestora wniosku, nie wiąże organu rozstrzygającego

sprawę. Organ jest jedynie zobowiązany do rozważenia argumentów zawartych

w opinii, zwłaszcza negatywnej i do dokonania samodzielnej ich oceny,

co w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji dokonał uwzględniając wyjaśnienia inwestora zawarte w załączniku nr 4 do zaskarżonej decyzji. Nie zasługuje również zdaniem organu na uwzględnienie zarzut braku odniesienia się do naruszenia interesu prawnego odwołujących się, gdyż w punkcie 5 decyzji wskazano wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich, które będzie musiała spełniać planowana inwestycja.

Rozpoznając odwołanie wniesione przez D. W. organ stwierdził,

iż co prawda działka nr [...], której właścicielką jest odwołująca się nie została omyłkowo wskazana w obwieszczeniu informującym o wydaniu decyzji jako działka, której podział zatwierdzono, to jednak fakt ten nie ma wpływu nie treść podjętego rozstrzygnięcia, a D. W. miała cały czas wiedzę o projektowanym podziale działki [...], co wynika z treści "Zeszytu protestów – komentarz do postulatów właścicieli prywatnych działek". Ponadto nie można w ocenie organu zgodzić się

z twierdzeniem odwołującej, że jej bezpieczeństwo zostanie zagrożone, ponieważ jak wskazał organ, z rysunku 4.2 raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, w celu zmniejszenia uciążliwości, przy drodze ekspresowej w rejonie działki nr [...] zostały zaprojektowane wały przeciwhałasowe i pasy zieleni izolacyjnej.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez U. i S.S. organ odwoławczy stwierdził, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut braku rozwiązań dotyczących odpływu wód opadowych w rejonie ich działki, ponieważ jak wynika z rys. nr 3.2 załącznika nr 1 do decyzji, w rejonie działki

nr [...] przeznaczonej pod inwestycję, wydzielonej z działki U. i S.S. nr [...], zaprojektowano kanalizację deszczową, która będzie zbierała wody opadowe, a w raporcie oddziaływania na środowisko na rysunku

4 wrysowano takie urządzenia ochrony wód jak rowy trawiaste, zbiorniki retencyjne

i separatory, które zapewniają ochronę przedmiotowej działki w zakresie zanieczyszczenia wód. Ponadto odnosząc się do obaw odwołujących się związanych z zanieczyszczeniem gleby organ wyjaśnił, że w części 15.1. raportu stwierdzono,

że po zastosowaniu ochronnych pasów zieleni, ujętych w projekcie drogi, nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnych zanieczyszczeń gleb poza pasem drogowym, a więc również na działce odwołujących się.

Zdaniem organu nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty podniesione przez M. J. Odnosząc się do zarzutu braku powiadomienia stron

o uzupełnieniu przez inwestora wniosku w dniu 14 listopada 2005 r. organ podniósł, że uzupełnienie wniosku nastąpiło przed zawiadomieniem stron o wszczęciu postępowania, strony mogły zapoznać się z materiałem już kompletnym, dlatego nie było potrzeby odrębnego informowania o dokonanym przez inwestora uzupełnieniu z dnia 14 listopada 2005 r.. Rozpoznając zarzut dotyczący nieodniesienia się

w zaskarżonej decyzji do zgłoszonego przez odwołującego się w dniu 16 grudnia 2005 r. wniosku organ stwierdził, że Wojewoda [...] opisał w decyzji jakie postulaty podnoszono we wnioskach składanych podczas postępowania i wyjaśnił, dlaczego po rozpatrzeniu nie zostały uwzględnione, ponadto z załącznika "Zeszyt protestów – komentarz do postulatów właścicieli prywatnych działek" wynika, iż odwołującemu się udzielono pisemnej odpowiedzi na wniesiony przez niego wniosek. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niezaprojektowania w rejonie działek M. J. ekranów akustycznych organ wyjaśnił, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej nie zatwierdza projektu technicznego drogi, który będzie podlegał ocenie podczas postępowania w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Na etapie przygotowania dokumentacji do wniosku o wydanie tej decyzji zostanie ostatecznie uszczegółowiony projekt techniczny drogi, w tym rozmieszczenie urządzeń ochrony środowiska. Ponadto organ odwoławczy podał, że na skutek licznych protestów mieszkańców miejscowości P., w aktualnym projekcie drogi zabudowa mieszkaniowa przy ul. [...], w tym zabudowania M. J., została potraktowana jako zabudowa zwarta, a nie jako rozproszona, w związku z tym w opracowywanym obecnie nowym raporcie oddziaływania na środowisko, który będzie załącznikiem do wniosku o wydanie decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, ekran akustyczny w tym rejonie został zaprojektowany.

Nie zasługuje również w ocenie organu na uwzględnienie zarzut M.J. dotyczący powoływania się na uchylone kolejną nowelizacją przepisy art. 26 i 27 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. oraz na niewłaściwe zastosowanie art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska, bowiem inwestor składając wniosek

o wydanie decyzji lokalizacyjnej wystąpił na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954) o stosowanie do wniosku przepisów dotychczasowych, tj. przepisów obowiązujących przed wejściem w życie powyższej ustawy.

Za nieuzasadniony uznał również organ wniesiony przez B. i J.K., B. i B.K. oraz D. i P. K. w kolejnym odwołaniu wniosek o uchylenie decyzji Wojewody [...]

Nr [...]. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia

10 kwietnia 2003 r. z uwagi na naruszenie interesu prawnego odwołujących się polegającym na czasowym zajęciu działek nr [...], [...] i [...]. Minister Budownictwa stwierdził, że czasowe zajęcie terenu tych działek wynika z konieczności wymiany istniejącej napowietrznej linii energetycznej, związanej z przebudową w ramach usunięcia kolizji spowodowanych projektowaną drogą ekspresową i nie prowadzi to do żadnych zmian w istniejącej na tych działkach infrastrukturze, ani nie spowoduje budowy dodatkowych urządzeń. Co do zarzutu naruszenia przepisu art. 7 ust. 1 pkt 3 wymienionej wyżej ustawy ze względu na wady w przeprowadzonym przez organ pierwszej instancji postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko organ odwoławczy uznając go również za bezzasadny podniósł, że z raportu dołączonego do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej oraz z wyjaśnień inwestora dołączonych do pisma z dnia 30 czerwca 2006 r. wynika, iż teren działek nr [...], [...], [...] oraz [...] będzie podlegać ochronie akustycznej. Organ odwoławczy zgodził się natomiast z odwołującymi co do faktu, iż Wojewoda [...] powołał się w zaskarżonej decyzji na nieobowiązujące rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1998 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 66, poz. 436), jednak stwierdził, że nie miało to wpływu na podjęte rozstrzygnięcie w sprawie lokalizacji drogi ekspresowej [...]. Rozpoznając odwołanie organ odwoławczy podniósł także, że z raportu wynika, iż ze względu na planowane zabezpieczenia działek odwołujących się, nie dojdzie do ponadnormatywnych poziomów zanieczyszczeń powietrza w tym rejonie poza pasem drogowym. Minister wyjaśnił również, że

w raporcie rozróżnia się dwa rodzaje prognozowanych oddziaływań: potencjalne i rzeczywiste. Oddziaływania potencjalne definiuje się jako te, które mogą wystąpić, jeśli nie zostaną podjęte żadne środki zaradcze, a oddziaływania rzeczywiste, jako te które wystąpią po zastosowaniu środków zaradczych. Z uwagi więc na to, że tereny działek [...], [...], [...] i [...] będą zabezpieczone przed emisją hałasu

i zanieczyszczeniem powietrza, należy uznać, że nie jest zasadny zarzut, wskazujący, iż realizacja drogi w obecnym kształcie nie zapewni spełnienia warunków określonych w pkt 5 decyzji tj. wymagań dotyczących uzasadnionych interesów osób trzecich. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska organ odwoławczy wyjaśnił, że organem właściwym do wydania w przedmiotowej inwestycji zarówno decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach terenu, jak również decyzji pozwolenia na budowę jest Wojewoda [...], czyli organ, który wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji. Do wydania obu decyzji konieczne jest sporządzenie raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i po złożeniu przez inwestora wniosku Wojewoda [...] będzie mógł ocenić, jako organ właściwy w sprawie, jakie rozstrzygnięcie będzie właściwe.

Rozpoznając odwołanie wniesione przez K. J. organ odwoławczy stwierdził, iż również zarzuty podniesione w tym odwołaniu nie

są zasadne. Odnosząc się do stwierdzenia, że organ nie poinformował stron

o wydaniu decyzji w sposób wskazany w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. organ odwoławczy wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że Wojewoda [...] przekazał zawiadomienie informujące o wydaniu decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. właściwym gminom, które potwierdziły, że zostało ono wywieszone na tablicach ogłoszeń.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w kolejnych odwołaniach wniesionych przez W.J. oraz W. B., organ wyjaśnił, że przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., która była podstawą wydania zaskarżonej decyzji, nie nakładają na inwestora obowiązku dokonywania uzgodnień z właścicielami nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Istnieje jedynie wymóg uzyskania opinii właściwych miejscowo władz samorządowych oraz instytucji rządowych. Strony postępowania zawiadamiane są

o planowanym przedsięwzięciu w drodze obwieszczeń informujących o wszczęciu postępowania oraz o wydaniu decyzji. Organ podniósł także, że projekt drogi ekspresowej [...]na odcinku [...] był przedstawiany mieszkańcom na etapie opiniowania w gminach, w tym w Gminie M., gdzie zamieszkuje odwołujący się. Cała dokumentacja, w tym mapy podziałowe, była dostępna do wglądu w Urzędzie Wojewódzkim, jak również zorganizowana została rozprawa administracyjna, na której udzielono wyjaśnień stronom. Odnosząc się do wątpliwości odwołującego się dotyczących ceny wykupu działek organ odwoławczy wyjaśnił, że

decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej nie orzeka o sprawach związanych z nabyciem nieruchomości pod planowaną inwestycję, a nabywanie gruntów będzie następnym, odrębnym etapem przygotowania inwestycji, który inwestor może rozpocząć po uzyskaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi.

Nie zasługują również zdaniem organu odwoławczego na uwzględnienie zarzuty podniesione w odwołaniu przez D. i S. J. Rozpoznając to odwołanie organ odwoławczy wyjaśnił, że zaskarżona decyzja nie będzie stanowiła zagrożenia dla prowadzonej przez D. i S. J. działalności rolniczej, gdyż jak wynika z załączonej dokumentacji oraz z wyjaśnień inwestora udzielonych przy piśmie z dnia [...] czerwca 2006 r., znak [...], dla obsługi ruchu lokalnego i możliwości przekroczenia trasy szybkiego ruchu został zaprojektowany w rejonie działek nr [...], [...] i [...] przejazd drogowy nad trasą w ciągu ulicy P., który zapewni mieszkańcom dogodny dojazd do działek położonych po różnych stronach drogi ekspresowej i będzie oddalony od ulicy T. o około 330 m w kierunku południowym. Spowoduje to wydłużenie trasy przejazdu o około 660 m w jedną stronę. Organ odwoławczy stwierdził również, że nie znajduje uzasadnienia wykup działek o numerach ew. [...] i [...], bowiem nie znajdują się one w liniach rozgraniczających planowanej inwestycji.

Nie zasługuje również w ocenie organu odwoławczego na uwzględnienie żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji i wyłączenie od przejęcia na potrzeby inwestycji części działek o nr [...] i [...], położonych w obrębie S., podniesione w odwołaniu A. B., T. C., T. B. oraz L. B. Minister Budownictwa uznał bowiem

w tej kwestii wyjaśnienia inwestora, z których wynika, że linia rozgraniczająca teren niezbędny dla obiektów budowlanych w rejonie wskazanych działek nie może zostać przesunięta. Podniósł przy tym, że przebudowa [...] w tym rejonie

do parametrów drogi ekspresowej ogranicza jej dotychczasową dostępność,

co powoduje konieczność budowy dróg lokalnych po obu jej stronach. Drogi te, jak wynika z wyjaśnień inwestora, zostały zaprojektowane przy założeniu minimalnego zajęcia prywatnych terenów, przy uwzględnieniu minimalnych parametrów, zgodnie

z obowiązującymi przepisami technicznymi. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie A. B., T.C., T. B. oraz L. B. stwierdził ponadto, że z załączonego do decyzji zeszytu protestów wynika, iż na wystąpienie odwołujących się z dnia 16 grudnia 2006 r. udzielono pisemnej odpowiedzi, z której wynika, że mając na względzie prowadzoną na działkach działalność gospodarczą, zaprojektowano po dwa wjazdy na każdą działkę o szerokości 6 m, co zapewni możliwość manewrowania samochodami. Ponadto organ przytoczył stanowisko inwestora stwierdzające, że nie jest możliwe zawężenie chodnika w rejonie działek [...] i [...] z uwagi na obowiązujące przepisy techniczne i zapewnienie bezpieczeństwa wszystkim użytkownikom drogi z uwzględnieniem ruchy pieszego. Organ odwoławczy podał także, przytaczając wyjaśnienia inwestora, że w sprawie ustawienia dodatkowych tablic informacyjnych należy zwrócić się do zarządcy drogi, czyli do Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w W. oraz, że w tym rejonie zostały zaprojektowane ekrany akustyczne w formie ścian przezroczystych jak również, że drogi dojazdowe są zaprojektowane jako dwukierunkowe, pozwalające na poruszanie się wszystkich pojazdów, bez względu na ich gabaryty.

Za nieuzasadnione należy uznać również w ocenie organu odwoławczego zarzuty podniesione w odwołaniu wniesionym przez M. i G. B., dotyczące przekroczenia norm dopuszczalnego hałasu, emisji spalin

i zanieczyszczenia środowiska, braku ekranów dźwiękochłonnych, ograniczenia

w rozporządzaniu własnością, utrudnieniu dostępu do szkoły i pracy oraz niekorzystnego wpływu na konstrukcje budynków. Z informacji inwestora, dołączonej do pisma z dnia 30 czerwca 2006 r. wynika bowiem, że zarezerwowany pod poszerzenie ul. Żwirowej teren umożliwi ustawienie ekranów akustycznych, jeśli zajdzie potrzeba ochrony akustycznej rozproszonej zabudowy mieszkaniowej,

do jakiej należą zabudowania odwołujących się. Wprowadzenie środków ochrony akustycznej nastąpi, jeśli będą przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu

na działce odwołujących się, potwierdzone wynikami monitoringowych pomiarów hałasu wykonanych po oddaniu nowej drogi do użytku. Obecnie pomiędzy zabudowaniami znajdującymi się na działkach, a krawędzią drogi zaprojektowano rów trawiasty, który w znacznym stopniu zmniejszy drgania od przejeżdżających samochodów. Odnosząc się do zarzutu utrudnienia swobodnego dojazdu do szkoły

i pracy należy zdaniem organu odwoławczego stwierdzić, że z projektu drogi wynika, iż odwołujący się będą mieć zapewnioną możliwość przekroczenia drogi ekspresowej.

Odnosząc się do kolejnego odwołania, wniesionego przez K. B. organ odwoławczy stwierdził, że również zarzuty podniesione w tym odwołaniu nie

są zasadne. Rozpoznając przedmiotowe odwołanie organ wyjaśnił, że z map podziałowych dołączonych do zaskarżonej decyzji wynika, że działka o nr [...] stanowiąca własność odwołującego się została w całości przeznaczona pod inwestycję. Druga działka należąca do K. B. o nr [...] została podzielona na trzy części, z których jedna o nr [...] o pow. 371 m², nie jest przeznaczona pod planowaną drogę. Jeżeli działka ta nie będzie mogła być prawidłowo wykorzystana na dotychczasowe cele, to zgodnie z przepisem art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad będzie zobowiązany do nabycia jej na rzecz Skarbu Państwa na wniosek właściciela. Z powyższego wynika, że sprawa ewentualnego nabycia przez inwestora pozostałej części działki skarżącego nie może być rozpatrzona na etapie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi ekspresowej [...], ponieważ kwestia ta będzie rozstrzygana na kolejnym etapie nabywania gruntów pod planowane przedsięwzięcie.

Nie zasługuje również zdaniem organu odwoławczego na uwzględnienie odwołanie wniesione przez A. Spółki z o.o. z siedzibą w W. w którym wystąpiono z żądaniem uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej działki nr [...] . Organ wyjaśnił bowiem, że z rysunku nr 3.5 załącznika nr 1 do zaskarżonej decyzji wynika, że działka ewidencyjna o numerze [...] położona w miejscowości W. znajduje się w liniach rozgraniczających projektowanego węzła "[...]" i w całości przeznaczona jest do wykupu. Węzeł ten stanowi skrzyżowanie projektowanej drogi ekspresowej z istniejącą obecnie drogą krajową nr [...] i zmiana linii rozgraniczających w tym rejonie nie jest możliwa. Podniósł także, że z uwagi na to, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi ekspresowej nie orzeka o sprawach związanych z nabywaniem gruntów, należy stwierdzić, że wysokość odszkodowania za nieruchomość wraz z wszelkimi elementami zagospodarowania zostanie określona przez rzeczoznawcę majątkowego na następnym etapie przygotowania inwestycji związanym z pozyskiwaniem terenów pod inwestycję.

Na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie wnieśli: M.J., D.W., Z.K., G.G., A. M., J. i B. K., B. i B. K., D. i P.K. oraz A.Sp. z o.o. z siedzibą w W.

W skardze wniesionej przez M. J. zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

• art. 5 ust. 1 pkt 4 i art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r.

o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) poprzez brak sprecyzowania zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, wpływających

na interes prawny i gospodarczy skarżącego,

• art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954

ze zm.) poprzez zastosowanie ustępu 1 tego artykułu w sytuacji, gdy ustęp

2 uniemożliwia skorzystanie z dotychczasowych przepisów, jeżeli uprzednio nie została wydana decyzja o lokalizacji drogi krajowej, oraz naruszenie przepisów postępowania,

• art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie, że decyzja wydana została

po 8 miesiącach od złożenia wniosku, to jest ze znacznym przekroczeniem terminu wskazanego w tym przepisie, z którego wynika, iż powinna być wydana w ciągu 3 miesięcy,

• art. 10 w zw. z art. 61 § 4 kpa i art. 103 kpa w zw. z art. 4 ustawy z dnia

10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) poprzez uznanie, że zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania dokonane w kilka miesięcy po jego faktycznym wszczęciu nie uszczupliło interesu skarżących,

• art. 98 § 1 kpa poprzez uznanie, że organ pierwszej instancji prawidłowo zawiesił postępowanie w sprawie, mimo niepoinformowania stron o jego wszczęciu przez co nie została spełniona wynikająca z tego przepisu przesłanka polegająca na braku sprzeciwu stron postępowania poza wnioskodawcą.

Uzasadniając naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 4 i art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w

zakresie dróg krajowych skarżący stwierdził, że decyzja Ministra Budownictwa nie przyniosła niemalże żadnych zmian w strukturze zagospodarowania terenu, na który wywrze wpływ budowa drogi ekspresowej. Zdaniem skarżącego wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich nie znalazły odzwierciedlenia w zaskarżonej decyzji, ponieważ decyzja ta nie określa obszaru ograniczonego użytkowania, jaki powstanie na terenach przyległych do drogi,

a w związku z tym kwestie możliwości wykupu działek tracących swe dotychczasowe przeznaczenie będą kształtowane dowolnie wobec braku oparcia w zapisach samej decyzji lokalizacyjnej. Naruszenie przez zaskarżoną decyzję art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954 ze zm.) nastąpiło natomiast zdaniem skarżącego z uwagi na brak możliwości stosowania przepisów dotychczasowych, choćby nawet złożono taki wniosek, jeżeli decyzja lokalizacyjna nie była jeszcze w tamtym momencie wydana. Wskazując natomiast na naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) poprzez przekroczenie trzymiesięcznego terminu wskazanego w tym przepisie. Skarżący podniósł, że z brzmienia art. 103 kpa wyraźnie wynika, iż zawieszenie postępowania wstrzymuje tylko bieg terminów kodeksowych, nie zaś innych. Naruszenie art. 10

w zw. z art. 61 § 4 kpa nastąpiło natomiast w ocenie skarżącego ze względu na zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania dopiero po dniu 17 listopada 2005 r., czyli w kilka miesięcy po jego faktycznym wszczęciu. Uniemożliwiło to stronom branie aktywnego udziału na każdym etapie postępowania oraz sprzeciwienie się zawieszeniu postępowania, co zdaniem skarżącego spowodowało naruszenie art. 98 § 1 kpa.

Skargi wniesione przez Z.K., G. G. oraz A. M., są niemal jednakowej treści, i zawierają zarzuty tożsame z zarzutami zawartymi w skardze A.J.

Również uzasadnienie naruszenia wskazanych przepisów jest w większości analogiczne do uzasadnienia zawartego w wyżej opisanej skardze M.J., z tą jednak różnicą, że w skargach tych wskazano na brak

w zaskarżonej decyzji jednoznacznego określenia sposobu możliwości zagospodarowania obszaru ograniczonego użytkowania po jego wyznaczeniu, czyli 12 miesięcy po uruchomieniu inwestycji. Poinformowano w nich również, że w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie nieruchomości należącej do Z. K. już obecnie strefa oddziaływania drogi wykracza poza teren podlegający wykupowi przez inwestora.

Skarżąca D. W. podniosła w swojej skardze, że nie wyraża zgody na podział działki nr [...] położonej we wsi W., stanowiącej jej własność. Stwierdziła ponadto, że działkę tę podzielono bez jej zgody na dwie części, z czego jedną o powierzchni 16 m² przeznaczono na polepszenie widoczności drogi lokalnej we wsi W., mimo że inwestycja dotyczy drogi ekspresowej. Skarżąca wskazała także, że nasilający się ruch kołowy spowoduje, że konstrukcja budynku może zostać naruszona, a przesunięcie drogi w głąb działki może spowodować najechanie

TIR–ów na ogrodzenie lub budynek mieszkalny. Do skargi tej zostało dołączone pismo Wójta Gminy R. popierające stanowisko skarżącej i wnoszące o uwzględnienie w projekcie budowlanym dodatkowego zabezpieczenia akustycznego na działce ewidencyjnej nr [...] od strony przewidzianego do realizacji skrzyżowania dróg lokalnych. Skarżąca podniosła również zarzut, iż w obwieszczeniu informującym o podziale działek nie wskazano działki o nr ew. [...].

W skardze wniesionej przez A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. stwierdzono, że zaskarżona decyzja Ministra Budownictwa narusza interes prawny spółki, poprzez zlokalizowanie na działce nr [...] położonej w miejscowości W. linii rozgraniczających projektowany węzeł "[...]". Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych w związku z art. 107 § 3 kpa i art. 64 Konstytucji RP oraz naruszenie art. 7 i 11 kpa. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji w części dotyczącej działki nr [...] położonej w miejscowości W.

W uzasadnieniu skargi poinformowano, że Spółka wniosła odwołanie

od decyzji Wojewody [...], powołując się w uzasadnieniu odwołania

na załączone do niego dokumenty, w tym na decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] września 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla lokalizacji budynku usługowego, na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2002 r. pozytywnie opiniujące budowę serwisu opon z częścią biuro – socjalną, na decyzję Wojewody [...]

z dnia [...] kwietnia 2003 r. zatwierdzającą projekt budowlany i zawierającą pozwolenie na budowę tymczasowego skrzyżowania drogi dojazdowej z drogą krajową nr [...] wraz z budową tymczasowego zjazdu publicznego dla działki nr ew. [...] w miejscowości W., na decyzję Wójta Gminy N. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i o pozwoleniu na budowę oraz na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2003 r. o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Podniesiono również, że żadna z tych decyzji, poza decyzją zezwalającą na budowę tymczasowego skrzyżowania drogi dojazdowej z drogą krajową, nie była decyzją tymczasową i że w oparciu o nie Spółka kosztem wielomilionowych nakładów wybudowała nowoczesny serwis samochodowy. W skardze podniesiono również,

że zaskarżona decyzja zbyt lakonicznie i niewyczerpująco uzasadnia twierdzenie, iż zmiana linii rozgraniczającej w tym rejonie nie jest możliwa, co stanowi przesłankę do przyjęcia, że narusza ona przepisy o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzono także, że narusza ona zasadę zaufania do Państwa oraz godzi we własność zagwarantowaną w art. 64 Konstytucji RP.

Skarga wniesiona przez J. i B. K., B. i B. K. oraz D. i P. K. została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2007 r..

W odpowiedzi na skargi Minister Budownictwa wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W toku postępowania przed Sądem swój udział zgłosiły organizacje społeczne, to jest Stowarzyszenie "P.", Stowarzyszenie Z. oraz Stowarzyszenie E. w S., podnosząc zarzuty natury procesowej polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7, 8,9,10, 28 k.p.a, oraz zarzuty merytoryczne wskazujące na naruszenie art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt. 2 i 6, ust. 5, art. 7 ust. 1 pkt 1 i 4, art. 7 ust. 2 – 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 721), art. 52 ust. pkt 3, art. 53 w zw. z art. 5, 9, 10 i 31 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska z 2006, nr 129, poz. 902), przepisów art. 2 ust. 2 Dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. ( Dz. Urz. UE z dnia 25/06/2003 L 156 ).

Wyrokiem z dnia 29 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi A. Sp. z o. o. z siedzibą w W., A. M., G.G., Z.K., D.W. oraz M. J.na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2006 r.

Skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższy wyrok wnieśli M. J., Stowarzyszenie "P.", G.G., Spółka A.Sp. z o. o.

Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, iż kwestią zasadniczą w rozpoznawanej sprawie są zarzuty dotyczące prawidłowości wszczęcia postępowania administracyjnego. NSA zgodził się ze skarżącymi, że wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej powinien być pozostawiony bez rozpoznania. Tym samym nie podzielił stanowiska sądu pierwszej instancji, że wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi złożony przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad nawet jeśli był niekompletny wszczynał postępowanie administracyjne. Tylko bowiem uzupełnienie braków wniosku w terminie może prowadzić do stwierdzenia, że postępowanie zostało wszczęte w dniu złożenia wniosku. Natomiast w razie nieuzupełnienia tych braków w terminie podanie zostawia się bez rozpoznania, co oznacza, że postępowanie w tej sprawie nie zostało wszczęte. Przy wykładni art. 61 k.p.a. należy uwzględnić również brzmienie art. 64 § 2 K.p.a. Niemożność uzupełnienia przez inwestora braków wniosku w ustawowym terminie nie może być sanowana zawieszeniem postępowania, bowiem można zawiesić postępowanie administracyjne, jeśli zostało wszczęte i jest w toku tymczasem w rozpatrywanej sprawie z powodów wskazanych wyżej postępowanie administracyjne nie zostało wszczęte.

Z akt sprawy wynika, że strony postępowanie zostały powiadomione o jego wszczęciu bezpośrednio po jego wszczęciu. Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że doszło do wszczęcia postępowania administracyjnego i po jego wszczęciu zostało ono zawieszone. Stosownie do treści art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych organ ma bezwzględny obowiązek zawiadomić o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczenia. Przez niemożność uczestnictwa

w początkowej fazie postępowania administracyjnego skarżący nie mogli skorzystać w pełni ze swoich uprawnień procesowych w celu przedstawienia swojego stanowiska w sprawie. Z faktu, że taka możliwość pojawiła się w dalszych etapach postępowania nie można wywodzić, że w postępowaniu tym strony mogły realizować swoje uprawnienia procesowe.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał także zarzut naruszenia art. 68 § 2 k.p.a. zgodnie z którym protokół rozprawy administracyjnej odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej, które powinny następnie protokół podpisać. Odmowę lub brak podpisu którejkolwiek osoby należy omówić

w protokole. Protokół rozprawy administracyjnej z dnia 8 grudnia 2005 r. narusza ten przepis. Organ administracji skoro już zdecydował się na przeprowadzenie rozprawy, chociaż nie miał takiego obowiązku, powinien przeprowadzić ją zgodnie

z obowiązującymi przepisami. Tak jednak w rozpoznawanej sprawie nie było.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 7 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w związku z art. 46 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej drogi powinna być załączona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja ta nie została dołączona do wniosku, ponieważ z akt sprawy wynika, że została ona wydana dopiero [...] maja 2008 r., a więc znacznie później, niż decyzja lokalizacyjna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 ustawy Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa

materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonych decyzji wskazać trzeba, iż niniejsza sprawa była już przedmiotem oceny dokonanej, w wyniku złożonej skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec powyższego podnieść należy, iż zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 stycznia 2009r. sygn akt II OSK 1701/08 uchylając wcześniejsze rozstrzygnięcie WSA w Warszawie skonstatował między innymi, że kwestią zasadniczą w rozpoznawanej sprawie są zarzuty dotyczące prawidłowości wszczęcia postępowania administracyjnego, bowiem w ocenie NSA wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej powinien być pozostawiony bez rozpoznania.

Odnosząc się do powyższej kwestii należy wskazać, iż postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm. zwanej w dalszej części "ustawą") Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy wojewoda wydaje decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Jakie dokumenty w szczególności powinien zawierać wniosek określał art. 5 ust.1 ustawy. W świetle brzmienia tegoż przepisu obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi zawierał w szczególności:

1) mapę w skali co najmniej 1:5.000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu;

2) analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi;

3) mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami;

4) określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu;

5) opinie:

a) ministra właściwego do spraw zdrowia - w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych, zgodnie z odrębnymi przepisami,

b) dyrektora właściwego urzędu morskiego - w odniesieniu do obszarów pasa technicznego, pasa ochronnego, morskich portów i przystani,

c) właściwego organu nadzoru górniczego - w odniesieniu do terenów górniczych,

d) dyrektora właściwego regionalnego zarządu gospodarki wodnej - w odniesieniu do inwestycji obejmujących wykonanie urządzeń wodnych oraz w odniesieniu do wykonywania obiektów budowlanych lub robót na obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią,

e) dyrektora właściwej regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - w odniesieniu do gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w zarządzie Lasów Państwowych,

f) właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków - w odniesieniu do dóbr kultury chronionych na podstawie odrębnych przepisów,

6) wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne.

Podkreślić przy tym należy, iż zgodnie z art. 4 ustawy do postępowania w sprawach o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy.

Stosownie zaś do art. 61 § 1 k.p.a postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu . Art. 61 § 3 k.p.a. stanowi, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi powinien zatem odpowiadać wymaganiom przewidzianym w art. 63 k.p.a. oraz zawierać załączniki określone w art. 5 ust.1 ustawy. Organ administracji, do którego wpływa wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, poza ustaleniem swojej właściwości miejscowej i rzeczowej, bada czy wniosek jest kompletny pod względem formalnym, tj. czy spełnia wymogi art. 63 k.p.a. i zawiera wszelkie niezbędne, wymagane przez prawo materialne załączniki. Stwierdzenie braku wymogów przewidzianych w art. 63 k.p.a. lub któregokolwiek z wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy załączników powinno skutkować niezwłocznym wezwaniem wnoszącego pismo do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nie usunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania ( art. 64

ust. 2 k.p.a.), natomiast usunięcie braków formalnych w wyznaczonym terminie powoduje przejście do następnej fazy postępowania, merytorycznego rozpatrzenia wniosku.

W przypadku nie uzupełnienia braków, żądanie wszczęcia postępowania o wydanie decyzji lokalizacyjnej jest bezskuteczne, nie dochodzi zatem w ogóle do wszczęcia postępowania. Nie jest w takim przypadku możliwe wydanie jakiejkolwiek decyzji, gdyż pozostawienie bez rozpoznania wniosku jest czynnością materialno-techniczną, o której jedynie należy powiadomić stronę.

Jak wynika z akt sprawy z wnioskiem o wydanie decyzji administracyjnej

w niniejszej sprawie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wystąpił pismem z dnia [...] czerwca 2005r. Wniosek ten nie mógł jednak wszcząć postępowania administracyjnego w sprawie, gdyż Wojewoda [...] działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a pismem z dnia [...] lipca 2005r. zażądał od wnioskodawcy uzupełnienia go o komplet map z projektami podziału nieruchomości zawierających klauzule właściwego organu państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Jednocześnie pouczył stronę, iż nie usunięcie powyższych braków w terminie 7 dni spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W świetle art. 5 ust. 1 pkt 3 wnioskodawca miał obowiązek dołączenia do wniosku map zawierających projekty podziału nieruchomości, sporządzonych zgodnie z odrębnymi przepisami. Stosownie do § 52 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) komputerowe wyrysy z mapy starosta uwierzytelnia poprzez opatrzenie ich stosowną klauzulą.

Pismo Wojewody z dnia [...] lipca 2005r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad otrzymał w dniu [...] lipca 2005r. (patrz zwrotne potwierdzenie odbioru pisma). W zakreślonym przez organ 7 dniowym terminie nie uzupełnił jednak brakujących dokumentów. Żądanie swe organ ponowił w piśmie z dnia [...] września 2005r., zakreślając wnioskodawcy 7 dniowy termin na uzupełnienie wniosku.

Z akt sprawy wynika, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniosek uzupełnił dopiero w dniu [...] listopada 2005r., a więc znacznie

z przekroczeniem ustawowego terminu zakreślonego mu przez organ na dokonanie tej czynności.

Mając na uwadze powyższe należy uznać, zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w wyroku z dnia 20 stycznia 2009r. sygn. akt II

OSK 1701/08, iż wobec nieuzupełnienia wniosku w zakreślonym przez organ terminie, wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o wydanie decyzji administracyjnej z dnia [...] czerwca 2005r. należało pozostawić bez rozpoznania, czego organ nie uczynił naruszając tym samym art. 64 § 2 k.p.a

w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Okoliczność nieuzupełnienia wniosku w zakreślonym przez organ terminie oznacza, iż postępowanie w sprawie nie zostało w ogóle wszczęte.

Powyższe naruszenie art. 64 § 2 k.p.a legło zatem u podstaw uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006r. Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę Wojewoda [...] zobowiązany będzie pozostawić wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o wydanie decyzji administracyjnej z dnia [...] czerwca 2005r (data wpływu do organu 1 lipca 2005r.) bez rozpoznania. O dokonaniu tej czynności organ winien zaś poinformować strony.

Mając na uwadze powyższe uznać należy, iż wbrew stanowisku prezentowanemu przez organ odwoławczy Wojewoda [...], nie mógł pozytywnie rozpoznać wniosku Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2005r. o zawieszenie tegoż postępowania w oparciu o art. 98 k.p.a do czasu uzupełnienia wniosku. Niemożliwość uzupełnienia wniosku w ustawowym terminie nie może być bowiem sanowana zawieszeniem postępowania, gdyż można zawiesić postępowanie administracyjne, jeżeli zostało wszczęte i jest w toku, tymczasem w rozpoznawanej sprawie nie zostało ono wszczęte (por. wyrok NSA

z dnia 10 października 2008r sygn. akt II OSK 1103/08 i wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009r. sygn. akt II OSK 1701/08). Tym samym za wadliwe uznać należy postanowienie Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] października 2005r.

w sprawie zawieszenia postępowania.

Ponadto należy wskazać, iż zaskarżone decyzje niezależnie od podniesionych powyżej okoliczności wydane zostały z naruszeniem art. 46 ust. 4 pkt. 9 ustawy

z dnia 27 kwietnia 2001r. prawo ochrony środowiska (tj. z 2008r., Nr 25 poz. 150). Zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonych decyzji, przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej - na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania

i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 i Nr 217, poz. 2124), istniał obowiązek wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody

na realizację przedsięwzięcia. Tymczasem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody została wydana dopiero [...] maja 2008r., a więc znacznie później niż decyzje zaskarżone w sprawie.

Na marginesie należy również wskazać, iż rozstrzygając w niniejszej sprawie organ miał ustawowy obowiązek wynikający z art. 5 ust. 5 ustawy zawiadomienia o wszczęciu niniejszego postępowania w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej.

Okoliczność dokonania powyższego zawiadomienia może mieć bowiem istotne znaczenie punktu widzenia interesu stron – potencjalnych nabywców gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa, objętych wnioskiem o wydanie decyzji

o ustaleniu lokalizacji drogi. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 6 ustawy nieruchomości takie nie mogą być przedmiotem obrotu w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Ponadto powzięcie wiadomości o wszczęciu przedmiotowego postępowania leży także w interesie osób, których nieruchomości znajdują się

w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. Tym samym dokonanie w niniejszej sprawie stosownego obwieszczenia, wiele miesięcy po tym jak wpłynął wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie utrudnił stronom postępowania udział we wszystkich jego etapach tym samym uniemożliwiono im skorzystanie z pełni przysługujących im uprawnień procesowych w celu przedstawienia swojego stanowiska w sprawie.

Ponadto uznać należy, iż sporządzony w trakcie postępowania administracyjnego protokół rozprawy administracyjnej wobec braku podpisów osób uczestniczących w rozprawie (lub omówienia odmowy jego podpisania) sporządzony został z naruszeniem art. 68 § 2 k.p.a , zgodnie z którym protokół odczytuje się wszystkim osobom biorącym udział w czynności urzędowej, które powinny następnie protokół podpisać. Odmowę lub brak podpisu którejkolwiek osoby należy omówić w protokole.

Mając na uwadze, iż w niniejszej sprawie wobec nieuzupełnienia przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w ustawowym terminie wniosku o wszczęcie postępowania o wydanie o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej, wniosek ten należy pozostawić bez rozpoznania, Sąd uznał za przedwczesne odnoszenie się do pozostałych zarzutów stron skarżących dotyczących lokalizacji inwestycji, jej ewentualnego oddziaływania i wpływu na interes stron skarżących.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) orzekł jak w pkt. 1 sentencji. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku oparto o art. 152 p.p.s.a. O zwrocie skarżącym kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.