Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 24 marca 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 27 marca 2025 r. sygn. akt III SAB/Gd 479/24 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi K. P. na bezczynność Prokuratora Regionalnego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 27 marca 2025 r., sygn. akt III SAB/Gd 479/24, odrzucił skargę K. P. (dalej: "skarżąca") na bezczynność Prokuratura Regionalnego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Jak wskazał Sąd I instancji skarżąca 28 sierpnia 2024 r. złożyła w Prokuraturze Okręgowej w [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w którym domagała się udzielenia informacji "czy kiedykolwiek leczył/a się psychiatrycznie lub obecnie korzysta ze stałej opieki specjalisty z zakresu psychiatrii lub psychologa:

a) prokurator [...]

b) prokurator [...]

c) prokurator [...]".

Prokurator Okręgowy w [...] decyzją z 5 września 2024 r. odmówił skarżącej udostępnienia żądanej informacji publicznej.

Prokurator Regionalny w [...] decyzją z 30 października 2024 r. utrzymał w mocy ww. decyzję.

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prokuratury Regionalnej w [...]. Skarga datowana jest 17 grudnia 2024 r. i tego samego dnia została nadana w urzędzie pocztowym.

Wskazanym na wstępie postanowieniem Sąd I instancji uznał wniesioną skargę za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. W uzasadnieniu wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a.")

Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie skarżąca złożyła do Prokuratury Okręgowej w [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej, który został rozpoznany w formie decyzji administracyjnej. Organ odwoławczy 30 października 2024 r. wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja ta została skarżącej doręczona 20 listopada 2024 r. Skarżąca pomimo tego 14 grudnia 2024 r. złożyła do Sądu skargę na bezczynność organu – Prokuratury Regionalnej w [...] w przedmiocie udostępnienia jej informacji publicznej żądanej wnioskiem z 28 sierpnia 2024 r.

Sąd I instancji stwierdził, że skoro skarżąca wniosła do Sądu skargę na bezczynność organu po tym jak jej wniosek o udostępnienie informacji publicznej został rozpoznany w drodze ostatecznej decyzji administracyjnej, to zachodziły przesłanki określone w powołanej wyżej uchwale, uniemożliwiające merytoryczne rozpatrzenie sprawy.

Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. polegające na przyjęciu, że skarga na bezczynność organu administracji publicznej po zakończeniu przez ten organ prowadzonego postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji ostatecznej jest niedopuszczalna, podczas gdy wniesienie takiej skargi na bezczynność organu, któremu ta bezczynność jest zarzucana po zakończeniu przezeń sprawy administracyjnej decyzją ostateczną jest dopuszczalna, a co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem skutkowało bezzasadnym odrzuceniem skargi na bezczynność, podczas gdy powinna zostać ona merytorycznie rozpoznana.

Podnosząc powyższe, na podstawie 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Rozpoznając skargę kasacyjną w jej granicach, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Oceniając niniejszą sprawę prawidłowo Sąd pierwszej instancji odwołał się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętej w składzie siedmiu sędziów z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 dotyczącej bezczynności. W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. NSA stwierdził, że po pierwsze, za niedopuszczalną uznać należy skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego, a po drugie, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być aktualny w dacie wniesienia skargi, nie zaś historyczny, jako zdarzenie przeszłe nieistniejące w dniu wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny wiąże zatem skutek w postaci przeszkody w merytorycznym rozpoznaniu przez sąd administracyjny skargi na bezczynność z samym faktem "wydania decyzji". Podkreślić bowiem należy, że celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Poza zakresem kontroli Sądu pozostaje prawna poprawność czynności załatwiających żądanie. Oznacza to, że Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (wyrok NSA z 21 marca 2019 r., I OSK 1295/17). Kwestia prawidłowości wydanej przez organ decyzji nie może być zatem rozstrzygana w trybie skargi na bezczynność, gdyż nie mieści się w pojęciu bezczynności.

Oznacza to, że w przypadku, gdy w dacie wniesienia skargi stan bezczynności nie istnieje, brak jest w istocie przedmiotu oceny pod kątem bezczynności, która miałaby zostać dokonana w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skoro organ wydał decyzję, to ustał stan postępowania podlegający kontroli sądu administracyjnego.

W niniejszej sprawie skarga z 17 grudnia 2024 r. na bezczynność organu została złożona po załatwieniu przez organ sprawy, tj. po wydaniu decyzji z 28 października 2024 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z 5 września 2024 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Oznacza to, że od 30 października 2024 r. nie istniał podlegający badaniu stan bezczynności, jakiej dotyczyła skarga, a tym samym nie istniał również przedmiot skargi w rozpatrywanej przez Sąd sprawie.

W związku z tym Sąd I instancji słusznie orzekł o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.) albowiem skarga została złożona po wydaniu decyzji w postępowaniu, które miało być przedmiotem oceny pod kątem bezczynności.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.