Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę

Wnioskiem z dnia [...] maja 2025 r. M. K. (dalej "skarżący") wystąpił do Ministra Sprawiedliwości (dalej "organ" lub "Minister") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie odpowiedzi na pytanie, czy Minister rozważa powołanie [...] Sądu Rejonowego w [...], a jeżeli tak, to czyje kandydatury rozważa na to stanowisko.

W odpowiedzi na powyższy wniosek w piśmie z dnia [...] maja 2025 r. organ poinformował skarżącego, że w świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych charakter publiczny ma jedynie taka informacja, która dotyczy sfery faktów. Wnioskiem o udzielenie informacji publicznej mogą być zatem objęte jedynie pytania dotyczące sfery istniejących faktów lub danych, nie zaś informacji niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci. Informacji publicznej nie stanowią bowiem informacje dotyczące sfery świadomości, wiedzy bądź opinii organu na dany temat. Informacja publiczna musi istnieć w formie zmaterializowanej, tj. w postaci zapisu na nośniku informacji. Wobec tego organ uznał, że pytanie zawarte we wniosku nie stanowi informacji publicznej.

W dniu [...] lipca 2025 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność organu w przedmiecie rozpatrzenia wskazanego wyżej wniosku z dnia [...] maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 2 ust.1 i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r.o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej "u.d.i.p.", w zakresie w jakim organ stwierdził, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p.

Skarżący wniósł o:

1) stwierdzenie, że Minister dopuścił się bezczynności,

2) zobowiązanie Ministra do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w całości w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit a informację publiczną stanowią zamiary władzy wykonawczej. Wobec tego, zdaniem skarżącego, Minister jako organ władzy zobowiązany jest do udzielenia informacji publicznej opartej na swojej wiedzy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Organ podtrzymał stanowisko prezentowane w udzielonej skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek.

Minister podniósł ponadto, że zgodnie z wyrażonymi w orzecznictwie

i piśmiennictwie poglądami, informacja publiczna powinna istnieć w formie utrwalonej

w chwili złożenia wniosku, a więc odnosić się do istniejącego już stanu rzeczy, do czynności już dokonanych przez podmiot zobowiązany i tylko w takiej formie może być udostępniona. Natomiast sam wniosek nie może służyć wytworzeniu takiej informacji, tak więc wniosek zawierający pytania o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły, należy zakwalifikować jako niedotyczący informacji publicznej.

Organ zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1) lit. a u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o polityce wewnętrznej i zagranicznej,

w tym o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej. Odwołując się do poglądów wyrażonych w orzecznictwie i doktrynie organ wskazał, że teoretycznie walor informacji publicznej może mieć informacja na temat ewentualnych prowadzonych prac legislacyjnych. Wówczas organ administracyjny będzie uprawniony (i równocześnie zobligowany) do udzielenia informacji publicznej opartej na swojej wiedzy na dzień udzielenia odpowiedzi, ale wiedza ta musi wynikać z istniejących, formalnie weryfikowalnych źródeł: opracowanych i przyjętych założeń, uchwalonych programów czy projektów, oficjalnych wystąpień i stanowisk. Jeżeli zaś organ nie prowadzi żadnych prac legislacyjnych i nie zostały w tej kwestii przyjęte żadne założenia, nie uchwalono programów czy projektów, organ nie podejmuje żadnych nowych zamierzeń, to w takich okolicznościach nie mamy informacji publicznej.

W ocenie organu zamierzenia mogą więc odnosić się jedynie do spraw ogólnych, przybierających postać uchwalonych już programów bądź zamierzeń w zakresie działań prawodawczych lub działań w sferze polityki państwa lub innych organów publicznych. Dotyczy to jednak informacji już istniejących w chwili udzielania informacji, a nie niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń podjęcia określonych działań.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana

w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).

Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udostępni informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W świetle powołanej ustawy, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję

o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Minister Sprawiedliwości, jako organ władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

Sporne w sprawie jest natomiast, czy wniosek skarżącego dotyczył informacji publicznej.

Przypomnieć należy, że skarżący we wniosku z dnia [...] maja 2025 r. domagał się odpowiedzi na pytanie, czy Minister rozważa powołanie [...] Sądu Rejonowego w [...], a jeżeli tak, to czyje kandydatury rozważa na to stanowisko.

Słusznie organ podnosi, że tak sformułowany wniosek nie dotyczył informacji publicznej. Informacja publiczna dotyczy bowiem sfery faktów. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit a u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej. W przepisie tym chodzi jednak o zamierzenia władzy wykonawczej mające formę zmaterializowaną. O ile zatem te zamierzenia pozostają jedynie w sferze świadomości osób piastujących określone funkcje w organach władzy wykonawczej informacji publicznej nie stanowią.

W orzecznictwie i doktrynie akcentuje się, że informacja publiczna odnosi się do sfery faktów, a w konsekwencji wnioskiem w świetle u.d.i.p. może być objęte pytanie

o określone fakty lub o stan określonych zjawisk (por. np. wyroki NSA: z 18 listopada 2022 r., III OSK 2852/21; z 13 kwietnia 2022 r., III OSK 4495/21; orzeczenia.nsa.gov.pl; por. też M. Bidziński i in., Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2018, art. 6 Nb 2). Pojęcie "sfery faktów" w analizowanym tu kontekście jest rozumiane szeroko, jako synonim istniejącego już stanu rzeczy lub już dokonanych czynności, a nie sfery przypuszczeń, bądź informacji, których organ nie wytworzył, nie jest w ich posiadaniu lub zdarzeń przyszłych (por. wyrok NSA z 24 marca 2022 r., III OSK 1187/21; wyrok WSA z 2 marca 2023 r.; I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, uw. 2 do art. 6).

Wniosek skarżącego nie dotyczył tak rozumianej "sfery faktów", a w konsekwencji uznać należy, że nie dotyczył informacji publicznej. Organ prawidłowo zatem załatwił wniosek skarżącego w drodze zwykłego pisma, w którym poinformował on, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej.

Wobec powyższego należy uznać, że skarga jest niezasadna, albowiem organ nie pozostawał w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego

z dnia [...] maja 2025 r.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 § 1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.