Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 12 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agata Sobieszek–Krzywicka po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o wymierzenie Przewodniczącemu Studenckiej Uczelnianej Komisji [...] w P. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie skargi na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. wymierzyć Przewodniczącemu Studenckiej Uczelnianej [...] w P. grzywnę w kwocie 200 (dwieście) złotych; 2. zasądzić od Przewodniczącego Studenckiej Uczelnianej [...] w P. na rzecz A. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł.

A. B. pismem z dnia 2 kwietnia 2026 r., w oparciu o art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej również jako: "p.p.s.a."), złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o wymierzenie Przewodniczącemu Studenckiej Uczelnianej [...] w P. grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu swojego pisma wnioskodawca wskazał, iż pismem z dnia 12 grudnia 2025 r. złożył do organu za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W dniu 19 grudnia 2025 r. skarżący, również za pośrednictwem poczty elektronicznej, otrzymał informację, iż jego wniosek nie zostanie rozpatrzony do dnia 12 lutego 2026 r. z uwagi na okres świąteczny i nieobecność na uczelni. Jednakże termin ten upłynął, a organ w dalszym ciągu nie udzielił wnioskodawcy żadnej odpowiedzi.

Pismem z dnia 23 lutego 2026 r. A. B. złożył za pośrednictwem organu skargę na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Skarga wpłynęła do organu w dniu 2 marca 2026 r., lecz do chwili złożenia wniosku o wymierzenie grzywny w niniejszej sprawie nie została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Dlatego też, w ocenie skarżącego, wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest uzasadniony. Skarżący wniósł również o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zgodnie z zarządzeniem z dnia 4 maja 2026 r. odpis wniosku A. B. z dnia 2 kwietnia 2026 r. wraz z załącznikami został doręczony organowi z jednoczesnym wezwaniem do zajęcia stanowiska wobec wniosku w terminie 7 dni od jego doręczenia. Korespondencja została odebrana przez organ w dniu 8 maja 2026 r., jednak do chwili wydania niniejszego postanowienia organ nie zajął stanowiska wobec wniosku.

Organ w dalszym ciągu nie przekazał również do Sądu skargi z dnia 23 lutego 2026 r. na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Wniosek okazał się zasadny.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 zd. 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022r poz. 902) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.

W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64 § 3 p.p.s.a.).

Przesłankami uprawniającymi sąd do wymierzenia grzywny organowi jest stosowny wniosek skarżącego oraz stwierdzenie niezastosowania się przez organ do obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd zaś orzeka o grzywnie według swego uznania i wymierza ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przekazania skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie, z uwzględnieniem okresu, w jakim organ pozostawał w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi. Oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy więc także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: "www.orzeczenia.nsa.gov.pl", dalej również jako: "CBOSA").

Analiza wniosku, dołączonej do niego kopii zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz wydruku z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej S.A. wskazuje, że skarga na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej wpłynęła do organu w dniu 2 marca 2026 r. Zatem wynikający z art. 54 § 2 p.p.s.a. termin na jej przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi upływał z dniem 17 marca 2026 r. (wtorek). Tymczasem organ w dalszym ciągu nie wywiązał się z tego obowiązku. Nie skorzystał również z możliwości ustosunkowania się do wniosku A. B. i wyjaśnienia Sądowi przyczyn takiego postępowania.

Podkreślić jednak należy, iż dla wymierzenia grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi do sądu administracyjnego nie ma żadnego znaczenia to, z jakiego powodu skarga nie została przez organ przekazana do sądu w terminie. Obowiązkiem organów jest bowiem znajomość obowiązujących przepisów prawa, a także taka organizacja pracy, w tym również jej zaplecza technicznego, która zapewni terminowe wypełnianie nałożonych prawem obowiązków. Grzywna wymierzana na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. znajduje swoją podstawę faktyczną w samym fakcie nieprzekazania w terminie skargi do sądu administracyjnego przez podmiot, do którego wpłynęła i przeciwko któremu jest skierowana (por. postanowienie NSA z 27 stycznia 2022 r., sygn. III OZ 21/22, publ. CBOSA).

Nieprzekazanie grzywny Sądowi w terminie naruszyło konstytucyjne prawo skarżącego do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Natomiast celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a, nie jest wyłącznie zapewnienie przekazania skargi do sądu oraz wymierzenie organowi kary za niewypełnienie nałożonych prawem obowiązków. Jak wskazano powyżej, ma ona również funkcję prewencyjną, mającą na celu zapobiec naruszeniom prawa w przyszłości.

W tych okolicznościach zaistniały przesłanki zastosowania grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Wymierzając organowi grzywnę za niedopełnienie obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy, Sąd wziął pod uwagę, iż ustawodawca pozostawił swobodę w decyzji co do wymiaru jej wysokości, tj. określił jedynie górną granicę jej wysokości. Sąd zważył specyfikę i charakter okoliczności rozpatrywanej sprawy, oraz to, że zakres i forma działania sądu administracyjnego nie powinna wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu, jakim jest sądowa kontrola wykonywania zadań przez organy administracji publicznej. W ocenie Sądu grzywna w wysokości 200 zł jest adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku ciążącego na organie administracji, a zarazem czyni zadość funkcji dyscyplinującej, represyjnej i prewencyjnej. Sąd uznał, że grzywna w powyższej wysokości jest w wystarczającym stopniu dotkliwa, czym spełnia funkcje represyjną a jednocześnie w pełni realizuje zadania dyscyplinujące i prewencyjne.

Sąd pragnie również podkreślić, że wymierzenie grzywny nie zwalnia organu z obowiązku przekazania skargi na bezczynność, jeśli do dnia wydania postanowienia w tym przedmiocie organ ciążącego na nim obowiązku nie wykonał. Jeżeli organ nie przekaże sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości, o czym stanowi art. 55 § 2 p.p.s.a. Natomiast zgodnie z art. 55 § 3 p.p.s.a o rażących przypadkach naruszenia obowiązków, o których mowa w § 2 lub w art. 54 § 2 p.p.s.a, skład orzekający lub prezes sądu zawiadamia organy właściwe do rozpatrywania petycji, skarg i wniosków.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. i art. 64 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 postanowienia.

O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w punkcie 2 postanowienia na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.

a.bł.