Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R. S. o wymierzenie Marszałkowi Województwa Lubelskiego grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi p o s t a n a w i a I. wymierzyć Marszałkowi Województwa Lubelskiego grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; II. zasądzić od Marszałka Województwa Lubelskiego na rzecz R. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

R. S. (dalej jako: wnioskodawca lub skarżący) złożył w dniu

30 kwietnia 2026 r. wniosek o wymierzenie Marszałkowi Województwa Lubelskiego (dalej jako: Marszałek) grzywny za nieprzekazanie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność Marszałka w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Wniosek został złożony w następujących okolicznościach sprawy:

W dniu 27 marca 2026 r. skarżący złożył w formie elektronicznej do Marszałka wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

W dniu 14 kwietnia 2026 r. wnioskodawca złożył skargę do sądu administracyjnego na bezczynność Marszałka, za pośrednictwem organu. Skarga została wniesiona w formie dokumentu elektronicznego, za pośrednictwem platformy ePUAP.

W związku z nieprzekazaniem skargi w ustawowym terminie, skarżący złożył wniosek o wymierzenie organowi grzywny.

W odpowiedzi Marszałek wniósł o oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny.

W piśmie procesowym, z 20 maja 2026 r. wnioskodawca podtrzymał żądanie wymierzenia organowi grzywny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako: "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, organ ten zaś obowiązany jest przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od daty jej wniesienia.

Stosownie do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, sąd – na wniosek skarżącego – może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej jako: u.d.i.p.) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym, że:

1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi;

2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę.

Wniosek o wymierzenie Marszałkowi grzywny za nieprzekazanie skargi do sądu administracyjnego w ustawowym terminie zasługuje na uwzględnienie.

Skarga do sądu na bezczynność Marszałka została wniesiona przez skarżącego, na elektroniczną skrzynkę podawczą organu (art. 54 § 1a p.p.s.a.), w dniu 14 kwietnia 2026 r., co potwierdza dołączone do wniosku urzędowe poświadczenie przedłożenia. Stosownie do przywołanych wyżej art. 54 § 2 p.p.s. i art. 21 pkt 1 u.d.i.p., skarga, wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę powinna zostać przekazana do sądu do dnia 29 kwietnia 2026 r. Organ przekazał sprawę do sądu dopiero w dniu 7 maja 2026 r. (sprawa zarejestrowana pod sygn. II SAB/Lu 122/26), a zatem 8 dni po upływie ustawowego terminu.

Argumentacja organu podniesiona w piśmie z 7 maja 2026 r. nie usprawiedliwia opóźnienia w przekazaniu skargi do sądu. Wynika z niej jedynie, że w dacie wniesienia skargi (14 kwietnia 2026 r.) organ prowadził jeszcze korespondencję ze skarżącym w sprawie jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej (na skutek omyłki dopiero 16 kwietnia 2026 r. wysłano do wnioskodawcy prawidłowe wezwanie związane z wnioskiem). Okoliczności te są istotne dla rozpoznania sprawy dotyczącej skargi na bezczynność, ale nie mają żadnego znaczenia w perspektywie obowiązku organu przekazania skargi do sądu w ustawowym terminie. Niezależnie od tego, na jakim etapie znajduje się postępowanie w sprawie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w sytuacji wniesienia skargi, organ ma bezwzględny obowiązek przekazania tej skargi (wraz z aktami i odpowiedzią) w terminie ustawowym, wynoszącym w tym przypadku 15 dni. Naruszenie tego obowiązku uzasadnia wymierzenie grzywny, na wniosek skarżącego.

W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest już pogląd, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter dyscyplinująco-restrykcyjny (por. przykładowo postanowienia NSA z 17 kwietnia 2013 r., I OZ 232/13; z 25 kwietnia 2013 r., I OZ 278/13; z 12 lutego 2014 r., I OZ 72/14; z 6 marca 2014 r., I OZ 141/14; z 22 lipca 2014 r., I OZ 489/14; z 23 września 2014 r., I OZ 759/14). Ma służyć nie tylko zmuszeniu organu do wykonania ciążącego na nim obowiązku przekazania skargi do sądu, ale także napiętnowania już popełnionych zaniedbań w tym zakresie, tak aby nie powtarzały się one w przyszłości.

W zakresie wymiaru grzywny ustawodawca nie wskazał konkretnych dyrektyw orzekania, poza górną jej granicą - dziesięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu 17 stycznia 2014 r. (I OZ 1259/13), sąd administracyjny - rozważając zasadność grzywny i miarkując jej wysokość - może brać pod uwagę takie okoliczności, jak m.in. charakter, pozycję i sytuację organu administracji; przykład, jaki postępowanie tego organu daje innym; wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego; potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości w optyce organów; a wreszcie i to, czy wnioskujący o wymierzenie grzywny będzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie zasadne jest wymierzenie organowi grzywny w kwocie 500 zł. Sąd określając wymiar grzywny wziął pod uwagę fakt, że przekroczenie terminu do przekazania skargi do sądu było stosunkowo niewielkie

(8 dni). Z drugiej jednak strony, regulacje ustawowe (art. 21 u.d.i.p.) wskazują na konieczność zapewnienia szybkiej ścieżki rozpoznania skargi na bezczynność, co wymaga restrykcyjnego przestrzegania skróconych w stosunku do ogólnych, terminów przekazania do sądu administracyjnego skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Istotne znaczenie ma również to, że skarga została przekazana dopiero po złożeniu przez skarżącego wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Uwzględniając powyższe okoliczności, grzywna w kwocie 500 zł spełni swoją funkcję represyjną i sygnalizacyjną.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto na treści art. 200 i 205 § 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Zwrot kosztów objął kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu od wniosku.