Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na uchwałę Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 10 listopada 2010 r. nr XLVI/763/2010 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 10 ust. 2 pkt 3 w zakresie od słów: "w celu zapewnienia bezpieczeństwa" aż do słów "dla nowo wznoszonych obiektów", § 10 ust. 2 pkt 4, § 13 pkt 5 i 6, § 26 ust. 5 pkt 6, § 26 ust. 5 pkt 7 w zakresie słów: "i 6", § 28 ust. 5 pkt 4, § 29 ust. 4 pkt 5, § 30 ust. 3 pkt 5 w zakresie słów: "podziału terenów oraz", § 33 ust. 5 pkt 6, § 34 ust. 3 pkt 8 w zakresie słów: "podziału terenów oraz", § 36 ust. 3 pkt 5 w zakresie słów: "podziału terenów oraz"; II. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie obejmującym załącznik nr 1 – rysunek miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującej następujące obszary: 45MN, 133MN, 134MN, 136MN, 38MW, 139MN, 68U, 66U, 18PU, 8U, 12MNO i 42U; III. w pozostałym zakresie skargę oddala; IV. zasądza od Rady Miejskiej w Wieliczce na rzecz strony skarżącej A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. kwotę 557 zł (słownie pięćset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu 10 listopada 2010 r. Rada Miejska w Wieliczce podjęła uchwałę Nr XLVI/763/2010 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka – obszar "A" (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2010 r. Nr 662, poz. 5505).

Spółka "A" sp. z o.o. z siedzibą K. wezwała Radę Miejską w Wieliczce do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą.

W dniu w dniu 18 kwietnia 2011 r., Spółka ta wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. uchwałę, domagając się stwierdzenie jej nieważności w całości ewentualnie w części, to jest w zakresie ustaleń planu miejscowego dotyczących § 26 przedmiotowej uchwały lub ustaleń planu miejscowego dotyczących działek numer "1", "2", "3", "4", "5", "6", "7", "8", "9", "10", "11", "12" Zaskarżonej uchwale zarzucono:

1) naruszenie art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym według jej brzmienia sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2010 r. Nr 130, poz. 871) poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niezgodnego za studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego;

2) naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niepodjęcie przez Radę Miejską w Wieliczce odrębnej uchwały o zgodności ze studium;

3) naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie w ramach tworzenia zapisów planu miejscowego walorów ekonomicznych przestrzeni oraz prawa własności;

4) naruszenie art. 17 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuprawnioną zmianę zarządzenia o rozpatrzeniu złożonych uwag do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu miejscowego;

5) naruszenie art. 17 pkt 13 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezachowanie w planie miejscowym pełnego odzwierciedlenia treści rozpatrzonych uwag, to jest błędne wprowadzenie zmian do projektu planu miejscowego w wyniku rozpatrzenia złożonych uwag;

6) naruszenie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne głosowanie przez Radę Miejską w Wieliczce nad sposobem rozpatrzenia nieuwzględnionych przez burmistrza Wieliczki uwag;

7) naruszenie art. 15 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ustalenie zakazów lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2, pomimo że przepis ten w dacie uchwalania przedmiotowej uchwały nie dawał podstawy do ustanawiania takich zakazów;

8) naruszenie art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 4 pkt 9 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Z 2003 r. Nr 164, poz. 1587) poprzez wprowadzenie błędnych zapisów dotyczących przeprowadzania scaleń i podziałów nieruchomości;

9) naruszenie art. 15 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewyznaczenie w planie miejscowym granic terenów służących organizacji imprez masowych mimo, że w miejscowym planie przewiduje się, że imprezy takie będą organizowane;

10) naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezamieszczenie zapisów dotyczących sposobu i terminu tymczasowego zagospodarowania urządzania i użytkowania terenów;

11) naruszenie § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez niezamieszczenie również ustaleń dotyczących powierzchni zabudowy dla zabudowy usługowej wolnostojącej realizowanej na odrębnej działce;

12) naruszenie § 4 pkt 9 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nieokreślenie warunków powiązań układu komunikacyjnego z układem zewnętrznym;

13) naruszenie § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez sporządzenie prognozy skutków finansowych niespełniających wymagań wskazanych w tej normie;

14) przekroczenie władztwa planistycznego poprzez szczegółowe określenie jakie ciśnienie ma być utrzymane w sieciach gazowniczych (§ 19 uchwały), jakie napięcie ma być utrzymywane w sieciach elektrycznych (§ 20 uchwały), oraz jakie paliwa mogą być używane w sieciach ciepłowniczych (§ 21 uchwały);

15) błędy w graficznej części planu polegające na braku wyrysowania w terenach znajdujących się na granicy planu zarówno linii rozgraniczających tereny o różnych zasadach zagospodarowania jak i linii określających granice objęte planem miejscowym oraz poprzez brak naniesienia w każdej części rysunku planu miejscowego maksymalnych nieprzekraczalnych linii zabudowy, co powoduje istotną wadliwość rysunku planu miejscowego;

16) naruszenie równego traktowania wszystkich podmiotów wobec prawa, co nastąpiło poprzez ustanowienie zakazu lokalizacji inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jednakże tylko w odniesieniu do inwestycji, które nie są inwestycjami komunikacyjnymi oraz inwestycjami celu publicznego (§ 10 ust. 1 pkt 2 lit. c uchwały);

17) naruszenie art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) poprzez nieuwzględnienie konstytucyjnego prawa własności oraz potrzeb interesu publicznego;

18) kreowanie w planie miejscowym, wbrew przepisom ustawowym, kompetencji dla innych podmiotów.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o stwierdzenie nieważności wskazanej uchwały w całości, ewentualnie, w razie uznania przez Sąd, że nie zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności uchwały w całości o stwierdzenie nieważności uchwały w części, to jest w zakresie ustaleń planu miejscowego dotyczących § 26 przedmiotowej uchwały lub ustaleń planu miejscowego dotyczących działek nr "1’, "2", "3’, "4’, "5", "6", "7", "8", "9", "10", "11", "12". Nadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Spółki.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca spółka przytoczyła argumenty na uzasadnienie postawionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Wieliczce wniosła o jej oddalenie ewentualnie o odrzucenie skargi w części nieobjętej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa z dnia 28 lutego 2011 r. oraz o jej oddalenie w pozostałej części.

Rada podniosła, że przed wniesieniem skargi skarżąca spółka pismem, które wpłynęło w dniu 28 lutego 2011 roku wezwała Radę Miejską w Wieliczce do usunięcia naruszenia prawa. W wezwaniu tym, inaczej niż w skardze, skarżąca nie kwestionowała całości uchwały, lecz ograniczyła się do podważenia ustaleń jej części, to jest do zakresu postanowień § 26 planu oraz dotyczących działek ewidencyjnych numer "1", "2", "3", "4", "5", "6", "7", "8", "9", "10", "11", "12". W przedmiotowym wezwaniu wskazano, że ustalone w planie przeznaczenie powyższych terenów narusza prawo własności skarżącej. Podkreślono, że spółka, jako właściciel nieruchomości ma prawo do zgodnego ze swoimi oczekiwaniami i swobodnego gospodarowania tego terenu. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa skarżąca jedynie zasygnalizowała istnienie innych wad, które jej zdaniem mogą skutkować stwierdzeniem nieważności planu. W końcowej części wezwania do usunięcia naruszenia prawa skarżąca spółka wniosła o zmianę uchwalonego planu, doprowadzenie do jego zgodności z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka oraz oznaczenie wskazanych wyżej nieruchomości pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną oznaczoną symbolem MW.

Rada Miejska w Wieliczce stanęła na stanowisku, że zarówno kwestionowane zapisy planu, jak i przeprowadzona procedura planistyczna, poprzedzająca podjęcie uchwały, są zgodne z prawem.

Podkreślono, że pomiędzy treścią wezwania z dnia 28 lutego 2011 r. a skargą zachodzi znaczna rozbieżność pomiędzy ich przedmiotami. W skardze bowiem żądanie obejmuje stwierdzenie nieważności planu miejscowego w całości, podczas gdy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dotyczy jedynie stwierdzenia nieważności części, a to jego § 26 oraz ustaleń dotyczących działek ewidencyjnych numer "1" – "12". W pozostałej zatem części zarzutów podniesionych przez skarżącą w skardze Rada Miejska w Wieliczce nie została skutecznie wezwana do usunięcia naruszenia prawa. Skoro skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wcześniejszym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, to zdaniem organu należy uznać, że w odniesieniu do całej pozostałej treści uchwały (poza objętą wezwaniem z dnia 28 lutego 2011 r.) tryb wcześniejszego wezwania nie został wyczerpany, a w konsekwencji skarga w tej części powinna ulec odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dla poparcia tej tezy przywołano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 177/10.

Podniesiono, że przesłankami skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego zgodnie z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym jest wykazanie po stronie skarżącej interesu prawnego oraz jego naruszenia. Przesłanką zastosowania powyższego trybu jest wykazanie interesu prawnego skarżącego oraz jego naruszenie przez niezgodne z prawem działanie organu jednostki samorządu terytorialnego.

Zgodnie z przyjętą doktryną prawa administracyjnego interes prawny wynikać powinien z konkretnej normy prawa materialnego, dopuszczalnym przy tym jest powołanie się na regulacje prawa cywilnego, w szczególności prawa rzeczowego. Inaczej mówiąc, to właśnie prawo własności może w wielu wypadkach stanowić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie o przysługujących jej prawach.

Wskazano jednakże, że prawo własności nie jest prawem o charakterze bezwzględnym i doznaje ono również istotnych ograniczeń wynikających z przepisów prawa, ale tylko ze względu na ważną wartość mocniej chronioną, zgodnie z zasadą hierarchiczności wartości chronionych przez prawo.

Podkreślono, że wartością wyżej chronioną jest jedynie interes publiczny, cele publiczne, które polegać mają na zapewnieniu bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ochronie zdrowia i moralność obywateli, jak również ochronie wolności i prawa osób. Nie jest dopuszczalnym takie ograniczenie prawa własności, które godziłoby w istotę tego prawa.

Rada podniosła, że skarżąca spółka w żaden sposób nie wykazała, że naruszono jej interes prawny poprzez ustalenie w planie miejscowym, że jej nieruchomości przeznaczone zostały pod zabudowę jednorodzinną wolnostojącą. Podkreślono, że skarżąca spółka nie składała uwag i wniosków do projektu planu miejscowego na żadnym z etapów jego tworzenia. Zaniechała podstawowych zasad aktywności i ochrony swoich praw, zaś skutkami swojego działania nie może obarczać jednostki samorządu terytorialnego, która działała zgodnie interesem zainteresowanych podmiotów zgłaszających uwagę do projektu planu wraz z żądaniem przeznaczenia terenów skarżącej pod zabudowę jednorodzinną.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezgodność pomiędzy ustaleniami studium a planem podniesiono, że jest on niezasadny. Wskazano, że zgodnie z ustaleniami studium wymienione działki należące do skarżącej spółki zostały oznaczone symbolem MW, czyli "obszaru zabudowy mieszkaniowej o średniej intensywności z przewagą zabudowy wielorodzinnej MW". Samo sformułowanie "z przewagą zabudowy wielorodzinnej", świadczy o tym, że nie jest to obszar, którego wyłączną formą zagospodarowania ma być zabudowa wielorodzinna. O tym, że tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej mogą być wyznaczane w ramach obszaru MW wg. studium przesądzają również zapisy zawarte w jego pkt. 5.1.1. stanowiące, że mogącą pojawić się w granicach obszaru, zabudową mieszkaniową jednorodzinną należy sytuować w miejscach, gdzie stanowić ona będzie uzupełnienie istniejących osiedli zabudowy jednorodzinnej. Może ona przybierać formę budynków wolnostojących, bliźniaczych, szeregowych oraz atrialnych, spełniając wymogi dla zabudowy jednorodzinnej z obszaru zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności z przewagą zabudowy jednorodzinnej.

Powyższe ustalenia studium są spełnione w przypadku wyznaczonego w planie terenu 45MN, położonego na północ od ul. [...] w Wieliczce. W terenie tym i w jego bezpośrednim sąsiedztwie zlokalizowano już osiedla budynków mieszkalnych jednorodzinnych, a zatem nowa, proponowana przez plan miejscowy zabudowa tego typu stanowiłaby uzupełnienie i dopełnienie stanu faktycznego w terenie realizując zasadę ładu przestrzennego (art. 2 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym).

W świetle powyższego, zdaniem organu nie zachodzi niezgodność z ustaleniami studium, tym samym nie są naruszone przepisy art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Nieruchomości stanowiące własność skarżącej spółki zostały przeznaczone zgodnie z zapisami planu pod zabudowę jednorodzinną. W sporządzonym projekcie planu w wersji do publicznego wglądu (pierwsze wyłożenie) przedmiotowy teren stanowił część terenu oznaczonego pod zabudowę wielorodzinną o symbolu 41 MW. Zaproponowane oznaczenie w projekcie planu wynikało z braku zgłoszonych w ustawowym terminie wniosków, które wskazywałyby na potrzebę innego przeznaczenia terenu niż określony w studium jako przeważająca forma jego zagospodarowania. Dokonana w toku procedury zmiana przeznaczenia części terenu 41 MW na teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu 45MN nastąpiła po rozpatrzeniu przez Burmistrza uwagi nr [...].

Podniesiono, że strona skarżący miała możliwość zapoznania treścią projektu planu miejscowego przewidującego zagospodarowania jej nieruchomości pod zabudowę jednorodzinną oraz składania do niego uwag, z prawa tego jednak nie skorzystała.

W kwestii zarzutu naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazano na brak potrzeby wydawania osobnej uchwały dla stwierdzenia zgodności planu ze studium, gdyż zawarcie takiego stwierdzenia w uchwalonym planie jest wystarczające.

Co do naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie w planie walorów ekonomicznych przestrzeni oraz prawa własności, organ wskazał, że z przedmiotowym zarzutem również nie sposób się zgodzić, gdyż plan był sporządzany w oparciu o zmienione studium uchwalone w marcu 2008 r. w tym celu, aby w możliwie największym stopniu uwzględnić interesy indywidualne, a w szczególności wszystkie aspekty ekonomiczne i gospodarcze wynikające z zaistniałych zmian planistycznych i społecznych. Wykluczono w ten sposób jakąkolwiek dowolność w kształtowaniu układu urbanistycznego miasta. Duża część złożonych wniosków oraz uwag do planu miejscowego została przez Burmistrza uwzględniona i wprowadzona do treści projektu planu. Jedynie w przypadkach ewidentnej kolizji z ważnym celem publicznym (np. drogi, podstawowy układ zieleni miejskiej) albo na skutek zagrożeń osuwiskowych wprowadzono ograniczenia w zagospodarowaniu danych nieruchomości. Każdorazowe rozstrzygnięcie było podejmowane w sposób indywidualny, po przeprowadzeniu wnikliwych analiz możliwości uniknięcia bądź zminimalizowania stopnia ograniczenia interesów indywidualnych. Ustalona powierzchnia terenów budowlanych jest wynikiem uwzględnienia w bardzo szerokim zakresie zarówno walorów ekonomicznych przestrzeni, jak i prawa własności.

Podniesiony zarzut naruszenia art. 17 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ zakwalifikował jako zarzut ogólny i nie mający związku z sytuacją prawną skarżącej spółki. Wskazano, że zmiana zarządzenia nr [...] Burmistrza z dnia 20 września 2010 r. nie narusza wymienionego przepisu, bo dotyczyła uwag w zakresie [...] i została dokonana w celu doprowadzenia do zgodności ustaleń planu z ustaleniami studium.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczącego błędnego wprowadzenia zmian do projektu planu w wyniku rozpatrzenia uwag Rada Miejska w Wieliczce podniosła, że nie ma żadnych przesłanek do kwestionowania prawidłowości przeprowadzenia procedury w zakresie rozpatrywania uwag i wprowadzania zmian do projektu planu. Zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie są to czynności równoczesne - według art. 17 pkt 12 ww. ustawy najpierw następuje rozpatrzenie uwag a dopiero po ich rozpatrzeniu i uwzględnieniu do projektu planu wprowadzane są zmiany. Skarżąca spółka kwestionuje sposób rozpatrzenia uwagi nr 305, gdyż nie wynika z niego jaka część uwagi została uwzględniona a jaka rozpatrzona negatywnie.

Również chybiony w ocenie organu okazał się zarzut naruszenia art. 19 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczący błędnego głosowania nad sposobem rozpatrzenia uwag nieuwzględnionych przez Burmistrza, gdyż Rada Miejska w Wieliczce przegłosowała załącznik nr 3 do uchwały, w którym znajdował się wykaz uwag nieuwzględnionych przez Burmistrza wraz z indywidualnymi propozycjami ich rozstrzygnięć, przyjmując tym samym sposób rozstrzygnięcia uwag nieuwzględnionych zgodnie z projektem dokumentu.

Co do podniesionego zarzutu naruszenia art. 15 ust. 3 pkt 4 w związku z art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczącego zakazu lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400m2 wskazano, że w zaskarżonym planie miejscowym dla miasta Wieliczki nie było możliwości ustalenia granic terenów pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000m2.

Zauważono, że tereny takie określa się w planie w miarę potrzeb - nie to obowiązkowy zakres planu miejscowego. Pomijając fakt, że tzw. obiekty wielkopowierzchniowe nie były akceptowane przez społeczność lokalną miasta, to ich wprowadzenie do planu mogłoby mieć miejsce w sytuacji, gdyby takie tereny zostały wskazane w studium. Studium Wieliczki takich obszarów nie wyznaczyło, gdyż było sporządzane i uchwalone w okresie obowiązywania ustawy z dnia 11 maja 2007 r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. Trybunał Konstytucyjny stwierdził nieważność tej ustawy z Konstytucją, jednakże skutki tego wyroku nie dotyczą automatycznie studium uchwalanego w określonej procedurze z udziałem społeczeństwa.

W kwestii zarzutu dotyczącego niewskazania w planie zasad scalania i podziału nieruchomości podano, że zaskarżona uchwała zawiera ustalenia dotyczące podziałów i scaleń. Znajdują się one w § 13 uchwały, którego przedmiotem są zasady i ogólne warunki scalania i podziału nieruchomości, a także w rozdziale III, gdzie w paragrafach: 26 (tereny MN), 27 (tereny MNO) oraz 28(tereny MU) ustalono szczegółowe warunki podziałów nieruchomości, w tym minimalne wielkości wydzielanych działek oraz minimalne ich szerokości. Plan nie ustala szczegółowych parametrów nowowydzielanych działek dla zabudowy wielorodzinnej, usługowej i produkcyjnej, a także dla infrastruktury technicznej, garaży, obiektów małej architektury - stanowiąc, że (§13 pkt 5 i 6) w takich przypadkach wielkości nowowydzialanych działek być dostosowane do rodzaju inwestycji, możliwości obsługi w zakresie komunikacji i struktury oraz potrzeb i funkcji takich obiektów i urządzeń.

Podkreślono, że obowiązek zawarcia w planie wspomnianych wskaźników nie ma charakteru bezwzględnego i dopuszcza uzasadnione wyjątki.

Dalej wskazano, że przedmiotowa uchwała dopuszcza dla terenów zieleni urządzonej (tereny 1ZP-40ZP) lokalizację urządzeń i tymczasowych obiektów związanych z organizacją imprez masowych, kiermaszów, wystaw i pokazów oraz sezonowych obiektów handlowych i gastronomicznych (§ 37 ust.3 pkt 3 uchwały), co oznacza, że imprezy masowe mogą być organizowane licach terenów ZP, a więc stosowny wymóg ustawy jest przez plan spełniony.

Zarówno sposób, jak i termin tymczasowego użytkowania terenów objętych planem miejscowym jest w nim ustalony (w § 8 ust. 2) wobec czego zarzut naruszenia art. 15 ust 2 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest bezpodstawny.

W odpowiedzi na kolejny zarzut naruszenia § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu planu - poprzez niezamieszczenie w planie ustaleń dotyczących powierzchni zabudowy dla zabudowy usługowej wolnostojącej realizowanej na odrębnej działce wskazano, że powierzchnia zabudowy dla zabudowy usługowej wolnostojącej, realizowanej na odrębnej działce jest określona w ustaleniach planu. Dotyczy to terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (MW), gdzie powierzchnia zainwestowania (obejmująca zgodnie z definicją w § 6 pkt 13 planu miejscowego również powierzchnię zabudowy) dla obiektu usługowego realizowanego na odrębnej działce jest taka jak dla zabudowy wielorodzinnej, t.j. wynosi do 60%, a dla terenów oznaczonych symbolem MW2 jest to wielkość do 75% powierzchni terenu inwestycji (§24 ust. 5 pkt 2). W taki właśnie sposób należy rozumieć w § 24 ust. 5 pkt 1 planu miejscowego stanowiący, że ograniczenie, o którym mowa w tym zapisie nie dotyczy zabudowy usługowej realizowanej na odrębnej działce - a więc dopuszczalną powierzchnię zainwestowania należy przyjmować zgodnie z parametrem wyznaczonym w ust. 5 pkt 2 planu miejscowego.

Podobne uregulowanie znajduje się w § 26 dotyczącym terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Zdaniem organu także zarzut naruszenia § 4 pkt 9 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - poprzez nieokreślenie w planie warunków powiązań układu komunikacyjnego z układem zewnętrznym jest bezzasadny, gdyż ustalenia planu w zakresie komunikacji są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, w tym ustawy o planowaniu gospodarowaniu przestrzennym i ustawą o drogach publicznych. Projekt planu został uzgodniony przez właściwych zarządców dróg i brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń uchwalonego planu zarówno w aspekcie formalno-prawnym jak i merytorycznym. Plan w § 15 określa między innymi układ komunikacyjny podstawowy, układ uzupełniający, miejsca przyłączeń do podstawowego zewnętrznego układu drogowego, elementy i zasady obsługi komunikacją zbiorową, sprawy parkingów, tras rowerowych, parkingów itd., a ponadto w § 47 określa klasy i parametry dróg oraz wyposażenie pasa drogowego. Ustalenia w zakresie przyłączeń układu komunikacyjnego do podstawowego zewnętrznego układu drogowego (§ 15 ust. 1 pkt 3) określają nie tylko miejsca powiązań, ale również drogi, jakimi powiązania są realizowane. Poprzez określenie tych dróg odpowiednimi symbolami - to KDA, KDGP, KDG, KDZ - oznaczających klasę drogi i jej parametry (§ 47) plan określa powiązania komunikacyjne miasta z układem zewnętrznym.

Zarzut naruszenia § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez sporządzenie prognozy skutków finansowych okazał się w ocenie Rady niezasadny, gdyż prognoza skutków finansowych nie jest elementem planu miejscowego, a tylko jednym z wielu dokumentów opracowywanych (obligatoryjnie) w ramach sporządzania planu. Prognoza taka została sporządzona dla uchwalonego planu i włączona do dokumentacji planistycznej.

W odniesieniu do zarzutów przekroczenia władztwa planistycznego poprzez regulacje planu zawarte w § 19-21 uchwały o planie również stwierdzono, że są one bezpodstawne. Uchwała w § 19 przedstawia system zaopatrzenia w gaz. Jednym z elementów systemu są istniejące gazociągi wysokiego ciśnienia, wymienione imiennie w pkt l tego paragrafu z podaniem ich przekrojów, ciśnienia i przebiegu (np. 0 400CN 6,3 [...]). Wielkości tam podane nie są jednak ustalane planem, są to parametry sieci istniejących, ustalone i zrealizowane według przepisów odrębnych.

Podobnie rzecz przedstawia się z systemem zaopatrzenia w energię elektryczną, gdzie w § 20 pkt 1 planu miejscowego podano, że w ramach tego systemu utrzymuje się przebieg linii 220 i 110 kV - co przecież nie oznacza, że parametry tychże linii zostały ustalone planem.

Natomiast w zakresie systemów zaopatrzenia w ciepło plan zaleca dla ogrzewania nowych obiektów i przy przebudowie i rozbudowie obiektów istniejących używania paliw czystych ekologicznie przy ograniczaniu ogrzewania tradycyjnymi paliwami stałymi (§ 21 uchwały), zgodne z zaleceniami organów ochrony środowiska.

Regulacje planistyczne w tym zakresie nie są więc przykładem dowolności organów planistycznych, ale wyrazem działań dotyczących ochrony środowiska.

W kwestii zarzutu błędów w części graficznej planu wyjaśniono, że po sprawdzeniu rysunku planu, w tym legendy, nie stwierdzono zarzucanych nieprawidłowości. Linie rozgraniczające terenów położonych przy granicy planu jak i granice obszaru objętego planem oraz granice administracyjne gminy są naniesione prawidłowo. Organ podał, że w sytuacjach granicznych linie te częściowo nachodzą na siebie, niemniej uważne wczytanie się w linie przeznaczenia terenu i linie granic planu pozwala bez problemu na ich identyfikację.

Także w zakresie zarzutu braku nieprzekraczalnych linii zabudowy we wskazanych wyżej terenach zarzuty nie potwierdzają się. Analiza rysunku planu pozwala stwierdzić, że w terenie 23 MN rysunek planu wyznacza nieprzekraczalną linie zabudowy od strony dróg. Nie określa takiej linii od strony lasu (3ZL), gdyż minimalną odległość budynków od lasu należy wyznaczać zgodnie z przepisami odrębnymi i odległość ta może różna w zależności od kategorii budynku i pokrycia dachu. Także i w terenie 27MN nieprzekraczalna linia zabudowy jest wyznaczona od strony dróg, zgodnie z przepisami odrębnymi z zakresu dróg publicznych, natomiast nie było potrzeby ustalania takiej linii od strony terenu 2Z, gdyż przez teren 2Z przebiega linia elektroenergetyczna ze strefą ochronną, której granice pokrywają się z linią rozgraniczającą między terenem a terenem 2Z. Stąd też w tym przypadku linia rozgraniczająca między terenami 27MN stanowi jedyne prawne ograniczenie lokalizowania zabudowy, a wprowadzanie jeszcze nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony terenu 2Z oznaczałoby nieuzasadnione ograniczenie możliwości inwestycyjnych w terenie 27MN, nawet mogłoby być traktowane jako przekroczenie władztwa planistycznego Gminy. W przypadku terenu 134MN nieprzekraczalne linie zabudowy są wyznaczone rysunku planu od dróg KDD i KDW. Nie było natomiast potrzeby jej wyznaczania po stronie północnej tego terenu, to jest wzdłuż granicy planu, gdzie droga od tej strony nie występuje.

Zarzut nierównego traktowania podmiotów wobec prawa podniesiony w skardze oparty został na tezie, że poprzez ustanowienie zakazu lokalizacji inwestycji przedsięwzięć mogących w rozumieniu przepisów odrębnych zawsze znacząco oddziaływać środowisko plan narusza równe traktowanie wszystkich podmiotów wobec prawa a gmina przekracza władztwo planistyczne. Wskazano, że plan miejscowy dla Miasta Wieliczki obejmuje zakazem tylko przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Zakazem nie jest objęta druga grupa przedsięwzięć, czyli mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zarzucana nierówność podmiotów wobec prawa dotyczy więc wyłącznie inwestycji najbardziej szkodliwych dla środowiska. Podniesiono, że jednym z podstawowych celów planu jest rozwój zrównoważony, co w przypadku Miasta Wieliczki oznacza wykorzystanie terenów dla rozwoju funkcji mieszkaniowej, aktywizacji gospodarczej, turystycznej, przy ochronie walorów przyrodniczych i kulturowych. Aczkolwiek zarówno plan miejscowy, jak i uchwalone w 2008 r. studium zakładają zwiększenie dynamiki rozwoju gospodarczego, to z dokumentów planistycznych i programowych Gminy wynika, że nie może to być rozwój oparty na produkcji i usługach szczególnie uciążliwych dla środowiska. Z takim też założeniem został sporządzony i uchwalony plan miejscowy. Zauważono, że plan w swoich ustaleniach dopuszcza szeroki zakres usług, rodzajów produkcji, wyłączając przedsięwzięcia najbardziej w świetle przepisów oddziałujące na środowisko (np. zgodnie z planem na terenie miasta nie będzie lokalizować instalacji służących do wytwarzania nawozów mineralnych, produktów chemii organicznej, środków ochrony roślin, instalacji do wytopu surówki metali nieżelaznych, koksowni i wielu innych wymienionych w § 2 ust. 1 rozporządzenia, o którym mowa wyżej).

Plan nie zakazuje przedsięwzięć komunikacyjnych, infrastrukturalnych i inwestycji celu publicznego. Wyłączenie to jest uzasadnione i konieczne i ma charakter przedmiotowy, a nie podmiotowy. Dotyczy bowiem takich przedsięwzięć, które choć należą do mogących zawsze oddziaływać na środowisko - są niezbędne do funkcjonowania miasta, regionu, a nawet kraju.

W odpowiedzi na kolejny wskazano, że wyznaczenie dróg wewnętrznych w planie miejscowym nie stoi w żadnej sprzeczności z ustawą o drogach publicznych. Dodano, że w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wśród rodzajów oznaczenia terenów wymienione są również (pkt 6.2.) "Tereny dróg wewnętrznych" co jednoznacznie świadczy o tym, że ten rodzaj dróg jest przedmiotem ustaleń planu. Oczywiście system komunikacyjny obszaru objętego planem jest kształtowany przede wszystkim przez drogi publiczne a drogi wewnętrzne stanowią uzupełnienie tego układu sytuacjach kiedy nie ma (z różnych przyczyn, np. sprzeciwu właścicieli) możliwości zapewnienia bezpośredniej obsługi komunikacyjnej wszystkich terenów.

Odnośnie zarzutu naruszania prawa własności wyznaczonymi w planie drogami wewnętrznymi wskazano, że w większości przypadków drogi publiczne, a nie tylko drogi wewnętrzne, istniejące lub nowo wyznaczone w planie stanowią ingerencję w sferę własności prywatnej i bez tej koniecznej dla interesu publicznego ingerencji realizacja układu drogowego przy istniejących stosunkach własnościowych byłaby niemożliwa.

Każdy zainteresowany miał możliwość zapoznania się z wyłożonym projektem planu i wniesienia uwag, także tych kwestionujących rozwiązania projektu planu w zakresie dróg. W wielu przypadkach, jeżeli nie było to sprzeczne z wynikami uzgodnień, po rozpatrzeniu uwag następowały korekty poszczególnych elementów systemu, tak aby ograniczenia związane z prawem własności nieruchomości były usuwane, bądź minimalizowane.

Na koniec Rada Miejska w Wieliczce podniosła, że zarzut kreowania planem kompetencji dla innych organów również okazał się nieuzasadniony. Generalnie plan poza przypadkami uznanymi za konieczne nie odsyła inwestorów do uzgodnień z organami, konieczność jednak taka wynika z przepisów odrębnych rangi ustawowej, a zatem nadrzędnej nad aktem prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zarzut kreowania kompetencji dotyczy sytuacji szczególnej, którą należało koniecznie uregulować w celu ochrony Kopalni Soli wpisanej na listę światowego dziedzictwa kultury. Kwestionowany przez skarżącego zapis § 10 ust. 2 pkt 4 planu stanowi jedynie o konieczności konsultacji zamierzeń inwestycyjnych z właściwymi służbami geologiczno-górniczymi Kopalni ze względów bezpieczeństwa (tak dla inwestycji powierzchni jak i bezpieczeństwa Kopalni). Zapisy te zostały wprowadzone do planu, a uwzględnione na rysunku w postaci niewielkiej obszarowo "strefy technicznego zabezpieczenia Mina" po analizach materiałów wyjściowych, w tym Studium, wniosków Okręgowego Urzędu Górniczego i jednostek przez ten urząd wskazanych. Nie powodują one nadmiernych uciążliwości dla inwestorów, informują, że w obszarze strefy mogą powstać szkody, tym samym w interesie obopólnym (Kopalni, ale i inwestora) jest prowadzenie konsultacji, o której mowa w planie. Podkreślono, że projekt planu z tymi zapisami został uzgodniony przez Okręgowy Urząd Górniczy w K.. Z uwagi na specyfikę zagadnienia kwestionowane przepisy należało wprowadzić do planu miejscowego i w tym przypadku nie może to, z wyżej opisanych względów, być traktowane jako wadliwość planu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", oraz art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), po ustaleniu, że zaskarżona uchwała lub jej część narusza prawnie chroniony interes prawny strony skarżącej, uprawniony jest do badania, po czy przy wydaniu zaskarżonej uchwały nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

W tej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 10 listopada 2010 r. Nr XLVI/763/2010 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka – obszar "A" (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2010 r. Nr 662, poz. 5505), zwana dalej w skrócie "planem miejscowym".

Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że jedną z pierwszych czynności w rozpoznaniu skargi jest zbadanie, czy wniesiona skarga spełnia wymogi formalne jak wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia oraz zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Skarżąca Spółka "A" sp. z o.o. z siedzibą K., zwana dalej w skrócie Spółką, wezwała w dniu 28 lutego 2011 r. Radę Miejską w Wieliczce do usunięcia naruszenia prawa przedmiotowym planem miejscowym i w ustawowym terminie - zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a. - w dniu 18 kwietnia 2011 r., Spółka ta wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na plan miejscowy.

Sąd nie podziela zasadności stanowiska Rady Miejskiej w Wieliczce dotyczącego odrzucenia skargi skarżącej Spółki z powodu odmiennej treści wniosku stanowiącego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i odmiennej treści zarzutów skargi.

Z treści wezwania Spółki "A" sp. z o.o. wynika, że domagała się ta spółka zmiany przeznaczenia działek nr "1" – "12" spod terenów o zabudowie jednorodzinne na tereny o zabudowie wielorodzinnej. Dodatkowo w wezwaniu wskazano, (strona 3 wezwania), że niezależnie od ww. działek błędnie w ocenie Spółki zakwalifikowanych w planie miejscowym, również w pozostałym zakresie plan miejscowy obarczony jest licznymi błędami i kilka tych błędów wskazano. W skardze zaś strona skarżąca wnosi alternatywnie albo o unieważnienie zaskarżonego planu miejscowego w całości, albo w części jego § 26 obejmującego działki nr "1" – "12". W istocie więc nie ma żadnej sprzeczności między wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa a treścią skargi.

Sąd uznał również, że skarżąca Spółka może skutecznie wnieść skargę a to dlatego, że jest ona właścicielem działek objętych zaskarżonym planem miejscowym i plan ten określił sposób wykonywania prawa własności co do tych działek. Zaskarżony plan miejscowy naruszył więc prawo własności skarżącej Spółki. Samo jednak naruszenie prawa własności w planie miejscowym nie prowadzi do jego nieważności. Plan miejscowy może bowiem prawo własności modyfikować bądź określać sposób jego wykonywania. Tym samym zarzut nr 3 skargi, kwestionujący uprawnienie organów planistycznych do tworzenia planów miejscowym o takiej treści, która nie uwzględnia walorów ekonomicznych przestrzeni i prawa własności nie jest w tej sprawie uzasadniony. Określenie w planie miejscowym przeznaczenia danego obszaru pod zabudowę jednorodzinną rzeczywiście może spowodować ograniczenie wartości danej nieruchomości, ale tylko wówczas, gdy poprzednie przeznaczenie takiej działki było inne i ta sama okoliczność może uzasadniać wszczęcie przez właściciela odrębnego trybu domagania się odszkodowania w trybie art. 36 i 37 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "u.p.z.p.".

Tym samym Sąd zobowiązany był do zbadania, czy określenie sposobu wykonywania prawa własności wobec działek skarżącej Spółki nie narusza obowiązujących przepisów. Sąd objął badanie tak zachowaniem procedury uchwalenia planu miejscowego, jak i zasad jego uchwalenia. Sąd nie stwierdził, aby którykolwiek z niewłaściwych organów brał udział w uchwalaniu planu miejscowego.

Badając zachowanie procedury planistycznej Sąd uznał, że w tym zakresie nie naruszono przepisów postępowania w stopniu istotnym. Zgodnie bowiem z art. 28 u.p.z.p., tylko istotne naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nakazuje stwierdzenie jego nieważności w całości bądź w części.

Uchwałą Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 20 grudnia 2007 r. Nr XIV/166/2007 przystąpiono do sporządzenia projektu planu miejscowego i obwieszczenie Burmistrza o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego zostało wydane w dniu 5 lutego 2008 r. Ukazało się obwieszczenie prasowe o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. Uchwała o przystąpieniu do sporządzania projektu planu miejscowego obejmuje rysunek.

W ogłoszeniu w prasie o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, do dnia 7 marca 2008 r. ustalony został termin do wnoszenia wniosków. O możliwości wnoszenia wniosków poinformowano organy administracyjne stosownie do art. 17 pkt 2 u.p.z.p. Wnioski te zostały przyjęte do rozpatrzenia zarządzeniem Burmistrza Miasta i Gminy Wieliczki z dnia 28 marca 2008 r. Wnioski złożyły również organy administracyjne uprawnione do opiniowania lub uzgadniania planu miejscowego.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uzgodnili zakres i stopień szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko.

Zgodnie z art. 17 pkt 4 u.p.z.p. sporządzona została prognoza oddziaływania na środowisko dla projektowanego planu miejscowego. Stosownie do art. 17 pkt 5 u.p.z.p. sporządzono prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego.

Zgodnie z art. 17 pkt 4 u.p.z.p. sporządzony został projekt planu miejscowego.

Stosownie do art. 17 pkt 6 lit. a tiret pierwsze u.p.z.p. uzyskano opinię o projekcie planu miejscowego od Miejskiej Komisji Architektoniczno-Urbanistycznej (z dnia 20 listopada 2008 r.). Stosownie do art. 17 pkt 6 lit. a tiret trzecie u.p.z.p. uzyskano opinię od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (opinia z dnia [...] lutego 2009 r. z uwagami, które następnie zostały przez ten organ wycofane).

Uzyskano opinię od Nadleśnictwa Myślenice (opinia z dnia [...] stycznia 2009 r.), pozytywną opinię od Małopolskiego Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych (opinia z [...] grudnia 2008 r.), od PKP Polskich Linii Kolejowych S.A., od Karpackiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o., Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa S.A., Spółki Enion S.A., Polskich Sieci Elektroenergetycznych-Południe, Telekomunikacji Polskiej S.A. oraz od Prezydenta Miasta Krakowa (opinia pozytywna z [...] stycznia 2009 r.).

Zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. b tiret pierwsze u.p.z.p. Burmistrz Miasta i Gminy Wieliczka uzyskał uzgodnienia projektu planu miejscowego z Wojewodą Małopolskim (uzgodnienie z dnia 2 stycznia 2009 r.), Zarządem Województwa Małopolskiego (uzgodnienie z dnia 15 grudnia 2009 r. i z dnia 22 stycznia 2009 r. oraz ostatecznie z dnia 26 lutego 2009 r.), Zarządem Powiatu Wielickiego (uznano za uzgodniony projekt planu miejscowego na podstawie art. 25 ust. 1 u.p.z.p. w związku z brakiem odpowiedzi na wniosek z 15 grudnia 2009 r.). Stosownie do art. 17 pkt 6 lit. b tiret drugie uzgodniono projekt planu miejscowego ze Starostą Powiatu Wielickiego (uzgodnienie z 19 stycznia 2010 r.) oraz z Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w Krakowie (uzgodnienie z dnia [...] stycznia 2009 r.).

Stosownie do art. 17 pkt 6 lit. b tiret ósme uzgodniono projekt planu miejscowego z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków (uzgodnienie wniosku z dnia 24 kwietnia 2009 r.). Stosownie do art. 17 pkt 6 lit. b tiret drugie dokonano uzgodnienia z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym (uzgodnienie z dnia 23 marca 2009 r.).

Dokonano uzgodnienia z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad (negatywne uzgodnienie z [...] stycznia 2009 r. i pozytywne uzgodnienie z [...] lutego 2009 r.).

Uzyskano uzgodnienie z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (uzgodnienie z dnia [...] czerwca 2009 r. z warunkiem, który został spełniony). Uzyskano uzgodnienie, stosownie do art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzecie u.p.z.p. z Zarządem Dróg Wojewódzkich (uzgodnienie z dnia [...] stycznia 2009 r.) oraz z Zarządem Dróg Powiatowych (uzgodnienie z 29 grudnia 2008 r.).

Zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. b tiret szóste u.p.z.p. dokonano uzgodnienia projektu planu miejscowego z Dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczego w Krakowie (uzgodnienie z dnia 12 stycznia 2009 r.). Zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. b tiret czwarte dokonano uzgodnienia z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym (przyjęto za uzgodniony projekt planu miejscowego stosownie do art. 25 ust. 2 u.p.z.p.) i przyjęto skutek w postaci uzgodnienia (zgodnie z art. 25 ust. 2 u.p.z.p.) z Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komendą Wojewódzką Policji, Komendą Powiatową Państwowej Straży Pożarnej oraz Agencją Wywiadu (opinie i uzgodnienia - akta administracyjne, tom I, karty nr 252-317).

Stosownie do art. 17 pkt 9 u.p.z.p. Burmistrz Miasta i Gminy Wieliczka zawiadomił o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu miejscowego w okresie od dnia 1 marca 2010 r. do dnia 29 marca 2010 r. i wskazał na termin wnoszenia uwag. Uwagi zostały wniesione i nastąpiło ich rozpatrzenie (tom V akt administracyjnych), przy czym Burmistrz wydawał dwukrotnie zarządzenia co do rozpoznania uwag (zarządzenie z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] r. i zarządzenie z dnia [...] września 2010 r. nr [...] którym zmieniono poprzednie zarządzenie w zakresie kilkunastu uwag rozpoznanych inaczej niż w zarządzeniu z 4 maja 2010 r. (akta administracyjne, tom V, karty nr 1367-1427).

Burmistrz zwrócił się ponownie o zaopiniowanie projektu planu miejscowego z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (opinia negatywna z dnia [...] sierpnia 2010 r. częściowo uwzględniona), z Polskim Górnictwem naftowym i Gazownictwem S.A. (opinia pozytywna z [...] sierpnia 2010 r.), z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej (uznano za wyrażenie opinii zgodnie z art. 25 ust. 2 u.p.z.p.), z Zarządem Dróg Wojewódzkich (opinia negatywna z [...] lipca 2010 r., uwzględniona w projekcie planu miejscowego – opinia pozytywna z [...] sierpnia 2010 r.).

Ponownie uzgodniono projekt planu miejscowego, uznając że jest to ponowne uzgodnienie w niezbędnym zakresie, z Wojewodą Małopolskim (uzgodnienie z 12 sierpnia 2010 r.), z Zarządem Województwa Małopolskiego (uzgodnienie negatywne z dnia 12 sierpnia 2010 r. i uzgodnienie pozytywne z dnia 2 września 2010 r.), z Małopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków (uzgodnienie stosownie do art. 25 ust. 2 u.p.z.p.), z Zarządem Powiatu Wielickiego (uzgodnienie stosownie do art. 25 ust. 2 u.p.z.p.), z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad (uzgodnienie z dnia [...] sierpnia 2010 r., uzgodnienie z dnia [...] września 2010 r.) oraz z Zarządem Dróg Powiatowych (uzgodnienie stosownie do art. 25 ust. 2 u.p.z.p.) (akta administracyjne, tom V, karty nr 1456-1470).

Ponownie wyłożono do publicznego wglądu projekt planu miejscowego w dniach od 23 września 2010 r. do 23 października 2010 r. i w dniu 24 września 2010 r. przeprowadzono publiczną dyskusję nad tym projektem. Tak złożone uwagi zostały rozpatrzone zarządzeniem Burmistrza Miasta i Gminy Wieliczka z dnia 10 listopada 2001 r. nr [...] (tom V, akta administracyjne, karty nr 1797-1824).

Po raz trzeci zwrócono się o uzgodnienie projektu planu miejscowego do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który postanowieniem z dnia 12 października 2010 r. uzgodnił pozytywnie projekt planu miejscowego z uwagą zgodnie z którą nadzór archeologiczny prowadzony w trakcie robót budowlanych ziemnych wymaga uzyskania wyprzedzającego pozwolenia konserwatorskiego w Wojewódzkim Urzędzie Ochrony Zabytków w Krakowie (akta administracyjne, tom V, karta nr 1472). Uwaga ta nie została uwzględniona, bowiem w ocenie organów planistycznych jest ona niezgodna z prawem.

Rada Miejska w Wieliczce na sesji w dniu 10 listopada 2010 r. uchwaliła uchwałę obejmującą plan miejscowy wraz z załącznikami: załącznikiem nr 1 obejmującym rysunek planu miejscowego, załącznikiem nr 2 obejmującym rysunek infrastruktury technicznej, załącznikiem nr 3 obejmującym rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag nieuwzględnionych po wyłożeniu do publicznego wglądu (nieuwzględnione uwagi z wyłożenia za okres od 1 do 29 marca 2010 r., uwagi nieuwzględnione z wyłożenia za okres od 23 września 2010 r. do 23 października 2010 r.), załącznik nr 4 obejmujący rozstrzygnięcie o sposobie realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej należących do zadań własnych gminy oraz zasad ich finansowania oraz uzasadnienie.

W § 1 ust. 1 planu miejscowego Rada Miejska stwierdziła zgodność ustaleń planu miejscowego z treścią uchwały Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 4 marca 2008 r. Nr XV/181/08 w sprawie uchwalenia Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka (zwana dalej w skrócie "studium").

Niezasadny jest zarzut nr 2 skargi polegający na niepodjęciu przez Radę Miejską odrębnej uchwały o zgodności planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Wprawdzie takiej odrębnej uchwały Rada Miejska nie podjęła, to jednak stwierdził organ stanowiący Gminy Wieliczka zgodność planu miejscowego ze studium w powołanym § 1 ust. 1 tego planu. Nie ma więc naruszenia art. 20 ust. 1 u.p.z.p.

Nie stanowi istotnego naruszenia procedury uchwalenia planu miejscowego wydanie przez Burmistrza zarządzenia zmieniającego poprzednie zarządzenie co do rozpoznania

uwag wniesionych do projektu planu miejscowego. Ważnym jest to, że Rada Miejska rozpoznawała wszystkie uwagi nie uwzględnione przez Burmistrza. Niezasadny jest również zarzut nr 6 skargi, jakoby Rada Miejska błędne głosowała nad rozpoznaniem uwag. Załącznik nr 3 do planu miejscowego obejmuje szczegółowo opisane poszczególne uwagi i w sytuacji, w której w czasie sesji Rady Miejskiej żaden radnych nie zabierał głosu w sprawie uwag, dopuszczalnym było przegłosowanie wszystkich uwag jednocześnie. Radni najpierw przegłosowali wprawdzie sposób rozstrzygnięcia samych uwag, a następnie pozostałą część planu miejscowego wraz z pozostałymi załącznikami, ale takie dwukrotne głosowanie nie stanowi naruszenia procedury planistycznej. Można wskazać, że było to zasadne ponieważ w razie innego stanowiska Rady Miejskiej co do uwag, należałoby przełożyć na późniejszy termin głosowanie nad planem miejscowym (właśnie ze względu na uwzględnienie którejś z uwag). Ponadto radni otrzymali przed terminem sesji projekty uchwał a więc winni wiedzieć o proponowanym sposobie proponowanego załatwienia nieuwzględnionych przez Burmistrza uwag. W ocenie Sądu nie jest zasadna uwaga nr 13 skargi, dotycząca nieprawidłowego sporządzenia prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego.

Zgodnie z § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587), zwanego dalej rozporządzeniem wykonawczym, prognoza skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinna zawierać w szczególności:

1) prognozę wpływu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na dochody własne i wydatki gminy, w tym na wpływy z podatku od nieruchomości i inne dochody związane z obrotem nieruchomościami gminy oraz na opłaty i odszkodowania, o których mowa w art. 36 u.p.z.p.;

2) prognozę wpływu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na wydatki związane z realizacją inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy;

3) wnioski i zalecenia dotyczące przyjęcia proponowanych rozwiązań projektu planu miejscowego, wynikające z uwzględnienia ich skutków finansowych.

Analiza sporządzonej na potrzeby procedury planistycznej w tej sprawie prognozy skutków finansowych pozwala na przyjęcie, że jest ona poprawna. Prognoza w szczególności obejmuje prognozę wpływów do budżetu gminy związanego z proponowanymi ustaleniami planu miejscowego (rozdział 9 prognozy) z podziałem na podatki lokalne i opłaty; prognozę wydatków z budżetu gminy (rozdział 10 prognozy) wraz z wydatkami na realizacje infrastruktury technicznej i wnioski (rozdział 12 prognozy).

W skardze zarzucono nieprawidłowe rozpoznanie uwagi nr 305 polegające na niepełnym jej uwzględnieniu w treści planu miejscowego.

Zarzut ten jest jak najbardziej trafny. Zarządzeniem Burmistrza Miasta i Gminy Wieliczka z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] rozpoznano wniesione uwagi w ten sposób, że uwagę nr 305 co do zasady nieuwzględniono. Była to obszerna uwaga, obejmująca między innymi domaganie się przekształcenia sposobu zagospodarowania działek z obszaru MW na obszar MN obejmujący: działki nr "13" – "54" . Jako przyczyny nieuwzględnienia przekwalifikowania tych działek podano, że byłoby to niezgodne z treścią studium, a ponadto część terenu 41 MW zostanie przeznaczona pod funkcje MN (akta administracyjne, karta nr 1383). Należy wskazać, że projekt planu miejscowego z lutego 2010 r. działki te lokalizował w obszarze MW. Następnie Rada Miejska również rozpatrywała uwagę nr 305 (pod pozycja 99 uwag zgłoszonych na etapie pierwszego wyłożenia do publicznego wglądu) i dokładnie jak Burmistrz stanowisko Rady Miejskiej było takie, że nie uwzględnia się uwagi co do przeznaczenia tych działek z obszaru MW na obszar MN, ponieważ byłoby to sprzeczne ze studium, a jedynie część obszaru MW zostanie przekwalifikowana na obszar MN.

Wniosek w związku z powyższym jest jasny: ww. działki nie mogą zostać przekształcone z terenu MW na teren MN, a co do innych działek na terenie MW taka możliwość zostanie zrealizowana. Uzasadniano to sprzecznością z treścią studium.

Załącznik graficzny do planu miejscowego zawiera bardzo czytelne przekształcenie następujących działek z obszaru MW na obszar MN: działka nr "13" – nr "54". Jest to odrębny obszar 45MN w planie miejscowym. Teren ten w studium objęty jest obszarem MW. Tym samym jest to oczywista niezgodność między sposobem rozpoznania uwagi a jej "nieuwzględnieniem" jak chce tego Rada Miejska i Burmistrz w planie miejscowym. Stanowi to oczywiste naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego. Niedopuszczalnym jest bowiem uchwalanie o nieuwzględnieniu uwagi co do przekwalifikowania konkretnych działek z danego obszaru na inny, a na rysunku planu dokonanie takiego przekwalifikowania. Właściciele takich działek mogą zostać wprowadzeni w błąd co do zamiaru określenia zasad zagospodarowania ich działek. Stanowisko Rady Miejskiej, że skarżąca Spółka nie zgłaszała wniosków ani uwag co do swoich działek jest w tym przypadku oczywiście nieuzasadnione. Mogła ona nie zgłaszać żadnych uwag, skoro rysunek planu miejscowego z lutego 2010 r. określał przeznaczenie tego obszaru jako MW a uwagi co do przekształcenia na inny teren były nieuwzględniane.

Rada Miejska podnosi w odpowiedzi na skargę, że studium pozwalało na lokalizowanie w obszarze MW terenów MN. Rzeczywiście na stronie 39 części II tekstu studium znajduje się zapis, zgodnie z którym może pojawić się w granicach obszaru MW zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna jako uzupełnienie istniejących osiedli zabudowy jednorodzinnej.

Wprawdzie zgodnie ze studium obszar MW to obszar zabudowy mieszkaniowej o średniej intensywności z przewagą zabudowy wielorodzinnej, ale treść tego studium nie pozostawia wątpliwości, że na takim obszarze dopuszczalna jest lokalizacja tylko zabudowy wielorodzinnej mieszkaniowej, a jedynie wyjątkowo zabudowy jednorodzinnej. Przewaga zabudowy wielorodzinnej w studium nie oznacza dopuszczalności każdej innej zabudowy. Skoro studium odrębnie definiuje zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, mieszkaniową z dopuszczeniem funkcji usług, mieszkaniową zagrodową – to znaczy że studium odrębnie kwalifikuje poszczególne kierunki zabudowy mieszkaniowej przypisując im odrębne cechy. Niezasadny jest argument Rady Miejskiej, że obszar 45 MN stanowi uzupełnienie i dopełnienie osiedla mieszkaniowego jednorodzinnego. Studium określa bowiem, że na obszarach MW dopuszczalna jest lokalizacja zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej tylko jako uzupełnienie istniejącej już zabudowy jednorodzinnej osiedli. Oznacza to, że dotyczy to takiego przypadku, w którym na danym obszarze już jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna osiedla i chodzi o jej uzupełnienie jako "dogęszczenie" istniejącej zabudowy jednorodzinnej. Nie spełnia zaś tego warunku poszerzenie istniejącej zabudowy jednorodzinnej o nowy obszar, dotychczas nie zainwestowany pod taką zabudowę. Dodatkowo można podnieść, że ani z treści uzasadnienia planu miejscowego, ani z rysunku tego planu (arkusz nr 93) nie wynika, aby w obszarze 45 MN była jakakolwiek zabudowa osiedla domów jednorodzinnych. Jeżeli Rada Miejska zamierzała skorzystać z wyjątku dotyczącego możliwości lokalizowana w planie miejscowym zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w obszarach przeznaczonych w studium pod zabudowę wielorodzinną, należało takie wyjątki opisać w uzasadnieniu uchwały.

Kolejną kwestią podlegająca badaniu przez Sąd jest ocena, czy zachowane zostały zasady sporządzania planu miejscowego. Zasady sporządzania planu miejscowego to treść merytoryczna planu miejscowego, którą kształtuje przede wszystkim treść studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, stanowiska zawarte przez organy uzgadniające i opiniujące oraz wyważanie interesu publicznego w przypadkach konfrontacji z interesami prywatnymi.

Organ stanowiący gminy ma prawo uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym i określenia treści tego planu. Uprawnienie to określane jest mianem władztwa planistycznego. Władztwo planistyczne to konglomerat uprawnień organu do władczego, ale nie swobodnego i dowolnego, ustalenia zasad zagospodarowania obszarów objętych procesem sporządzania planu miejscowego. Zasady zagospodarowania terenu objęte są zasadami sporządzania planu miejscowego, a te określane są mianem merytorycznych wartości i wymogów kształtowania polityki przestrzennej, czyli treści planu, zawartości planu (części tekstowej i graficznej oraz załączników), ustaleń planu i standardów dokumentacji planistycznej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Po 692/06, opub. w LEX nr 475253).

Sąd oceniając zgodność zaskarżonego planu miejscowego z treścią studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka stwierdził, że ta zgodność co do zasady została zachowana, ale występują przypadku braku zgodności, które w niektórych przypadkach skutkują uznaniem nieważności dla poszczególnych obszarów przeznaczonym w planie miejscowym, który pozostaje w sprzeczności z treścią kierunkowego zagospodarowania wyrażoną w studium. Nie ma przy tym znaczenia treść wcześniej obowiązującego planu miejscowego. Tryb procedury planistycznej tak został określony, że organy planistyczne zobowiązane są do zachowania zgodności projektu planu miejscowego ze studium, pomijając jakąkolwiek treść poprzednio obowiązującego planu miejscowego. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. obowiązkiem rady gminy jest stwierdzenie zgodności między treścią studium, a treścią uchwalanego planu miejscowego i to podlega ocenie Sądu.

Sąd badał przy tym zaskarżoną uchwałę, a więc również rysunek planu miejscowego z wrysowanymi na nim obiektami. Skoro bowiem radni Rady Miejskiej w Wieliczce nie dysponowali innymi dokumentami przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały, a – jak zostanie to poniżej określone – w niektórych przypadkach zgodność planu miejscowego ze studium uzależniona będzie od istniejącej zabudowy – Sąd również dokonał zbadania takiego materiału, jaki był dostępny radnym. Jeżeli więc z treści rysunku wynikało, że na danym terenie znajdowały się obrysy istniejących budynków, Sąd przyjmował, że takie budynki istnieją (np. istnieje osiedle), a jeżeli dany fragment planu miejscowego pozbawiony był obrysów budynków – Sąd przyjmował brak takich budynków.

Jeszcze raz bowiem należy podkreślić, że Sąd kontroluje zgodność z prawem podjęcia przez Radę Miejską zaskarżonego planu miejscowego, a badanie to obejmuje również ustalenie, czy na podstawie takiego materiału planistycznego, jaki był dostępny radnym – dopuszczalnym było podjęcie uchwały o danej treści.

I tak na karcie nr 11 planu miejscowego znajdują się obszary 133MN, 134MN i 132MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (§ 26 planu miejscowego). Studium zaś dla tych obszarów wyznaczało jaki kierunek zagospodarowania teren MW. Na obszarze MN (w studium) powinna być lokalizowana jako zabudowa kierunkowa, zabudowa wielorodzinna, a wyjątkowo dopuszczalna jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, ale tylko wówczas, gdy będzie ona sytuowana w miejscach mogących stanowić uzupełnienie istniejących osiedli zabudowy jednorodzinnej (podkreślenie składu Sądu), (studium, część II, s. 39). Na obszarze 133MN na rysunku planu miejscowego został zaznaczony jeden istniejący budynek, a na znacząco większym obszarze 134MN – 4 budynki. Natomiast obszar 132MN (karta nr 11 i 30) obejmuje około 10 budynków i wobec tego można uznać, że jest to obszar istniejącego osiedla domów jednorodzinnych.

Na karcie nr 30 rysunku planu miejscowego znajdują się obszary 130 MN i 132 MN, w studium jaki kierunkowe zagospodarowanie zostały one objęte obszarem MW, jednakże karta nr 30 rysunku planu miejscowego zawiera zaznaczone budynki na tych dwóch obszarach. Można więc w tych przypadkach wskazać, że jest to uzupełnienie istniejącego osiedla mieszkaniowego domów jednorodzinnych i nie narusza ustaleń studium. Na kartach nr 32 i 55 rysunku planu miejscowego określono obszar 135 MN, a studium jako kierunek zagospodarowania obszar MW, jednakże również i w tym przypadku rysunek planu miejscowego obejmuje zaznaczone kilkanaście budynków, wobec tego można uznać, że również i w tym przypadku jest to dopuszczalne wobec treści studium (uzupełnienie istniejącego osiedla mieszkaniowego).

Na kartach nr 33 i 56 rysunku planu miejscowego znajduje się obszar 136 MN, który w studium został określony jako kierunkowe zagospodarowanie MW. Na rysunku planu nie ma żadnego oznaczonego budynku na tym obszarze, a więc nie jest spełniona przesłanka określona w studium na stronie 39 (część II), pozwalająca na uznanie zgodności między treścią studium a treścią planu miejscowego (dopuszczalność lokalizacji w obszarze MN wyznaczonym w studium zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o ile jest to uzupełnienie istniejącego osiedla zabudowy jednorodzinnej).

Na kartach nr 41 i 64 rysunku planu miejscowego określony został obszar 40 MU, studium zaś jako kierunek zagospodarowania przyjęło obszar MN, ale oba te obszary są zgodne jeśli chodzi o możliwość ich zagospodarowania.

Na kartach nr 52, 53 i 54 rysunku planu miejscowego znajdują się obszary 121 MN, 122 MN i 123 MN, studium zaś wskazuje dla nich jako kierunek zagospodarowania obszar MW, jednakże z rysunku planu miejscowego wynika, że na tych obszarach istnieje już zabudowa kilkunastoma budynkami, można więc wskazać, że wyznaczenie tych obszarów w planie miejscowym jest zgodne z treścią studium.

Na kartach nr 55 i 56 rysunku planu miejscowego jest obszar oznaczony jako 138 MN, studium zaś wyznacza jako kierunek zagospodarowania obszar MW, ale z rysunku planu wynika, że na obszarze 138 MN znajduje się około 20 budynków, można więc zakwalifikować ten obszar jako uzupełnienie istniejącego osiedla zabudowy jednorodzinnej.

Analogicznie na karcie nr 57 rysunku planu miejscowego znajduje się obszar 137 MN, a studium wyznaczało jako kierunkowe zagospodarowanie obszar MW, ale rysunek planu miejscowego wskazuje na istnienie na tym obszarze zabudowy osiedla domów jednorodzinnych.

Na karcie nr 70 rysunku planu miejscowego znajduje się obszar 38 MW, a studium określa kierunek zagospodarowania tego obszaru jako MNU. Treść studium dla kierunku zagospodarowania MNU nie dopuszcza zabudowy wielorodzinnej. Nie ma więc zgodności dla obszaru 38 MW co do treści sposobu zagospodarowania tego obszaru z treścią studium.

Na kartach nr 78, 79 i 56 rysunku planu miejscowego znajdują się obszary 139 MN i 140 MN, które w studium w przeważającym zakresie objęte są kierunkowym zagospodarowaniem jako obszar MW. Dla obszaru 140 MN studium częściowo zakwalifikowało go do jednostki MN (a większości do jednostki MW), a dodatkowo także z rysunku planu miejscowego wynika, że na tym obszarze jest już zainwestowanie zabudową. W tym zakresie istnieje zgodność między treścią studium i treścią planu miejscowego. Jednakże obszar 139 MN w planie miejscowym został w studium określony kierunkowo jako teren MW i z rysunku planu wynika, że nie ma na nim zabudowy osiedla domów jednorodzinnych. Wyznaczenie obszaru 139 MN nie było więc zgodne z treścią studium.

Na karcie nr 103 rysunku planu miejscowego znajduje się obszar 68U, studium zaś dla tego terenu przewiduje kierunkowe zagospodarowanie jako obszar MN (obszar zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności z przewagą zabudowy jednorodzinnej). Studium nie przewiduje możliwości lokalizowania w obszarze MN terenów usługowych. Wprawdzie w obszarze MN studium dopuszcza funkcję usługową, ale tylko na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku wraz z odrębnym wejściem oraz w miejscach z zapewnioną dogodną dostępnością komunikacyjną lub w charakterystycznych ośrodkach usługowych przy głównych ciągach pieszych. Jednostka 68U jest zlokalizowana przy ulicy, a nie przy ciągu pieszym, a przy tym na rysunku planu miejscowego nie wskazano na jakikolwiek budynek ośrodka usługowego. Tym samym teren 68U nie jest zgodny z treścią studium.

Na kartach nr 104-105 rysunku planu miejscowego znajduje się obszar 66U. Studium dla tego obszaru przewidziało kierunkowe przeznaczenie Z – tereny zieleni nieurządzonej. Na terenach Z nie można (zgodnie ze studium, s. 65 część II) lokalizować pól campingowych i karawaningowych, lokalizować obiektów kubaturowych trwale związanych z gruntem, wprowadzać funkcji nie związanych bezpośrednio z terenami zielonymi, zmniejszać istniejącego drzewostanu oraz innych form zieleni. Głównym zaś przeznaczenie w planie miejscowym terenu U – teren zabudowy usługowej jest właśnie zabudowa usługowa - § 31 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego. Tym samym wyznaczenie terenu 66U nie jest zgodne z treścią studium.

Sąd nie stwierdził nieważności planu miejscowego w zakresie obszaru 11Z (karty rysunku planu miejscowego nr 116-117) mimo, że studium takiego terenu nie wyznaczyło, a to dlatego, że obszar 11Z stanowi obudowę cieku wodnego i jest to niewielki obszar.

Sąd nie stwierdził nieważności obszaru 59U (rysunek planu miesjcowego, karty nr 122 i 148), który w studium objęty jest kierunkowym zagospodarowaniem MN, ale z rysunku planu wynika, że znajdują się tam budynki. Zgodność ze studium tego obszaru wynika stąd, że w obszarze MN w studium dopuszczalna jest zabudowa usługowa w charakterystycznych już istniejących ośrodkach usługowych.

Na kartach nr 121-122 i 147-148 rysunku planu miejscowego znajduje się teren 57 U, a studium obszar ten przypisany został do kierunkowego zagospodarowania jednostki MW. Jednakże teren 57U jest otoczony z trzech stron obszarem 27MW, a zgodnie ze studium w obszarze MW można lokalizować ośrodki usługowe. Nie ma więc sprzeczności pomiędzy obszarem 57U a treścią studium.

Nie jest zgodne ze studium przeznaczenie obszaru 18PU (karty rysunku planu miejscowego nr 166-167 i nr 195-196). Obszar PU to tereny zabudowy produkcyjno-usługowej, składów i magazynów - § 33 planu miejscowego. W studium zaś ten obszar objęty był kierunkowym przeznaczeniem Z – tereny zieleni nieurządzonej z zakazem realizacji jakiegokolwiek zagospodarowania ograniczającego bądź redukującego tereny zielone oraz w obszarze MN, który wprawdzie dopuszcza możliwość usług, ale już nie przeznaczenia produkcjo-usługowego.

Sąd nie stwierdził nieważności planu miejscowego w zakresie terenu 67 MN (karta nr 170 rysunku planu miejscowego), terenu 59 MN (karta nr 195 i 223 rysunku planu miejscowego) oraz 57 MN (karty nr 195-196 rysunku planu miejscowego ) i obszaru 61 MN (karty nr 221-222 rysunku planu miejscowego). Studium dla ww. obszarów określało kierunkowe przeznaczenie N – tereny ograniczonego zainwestowania kubaturowego (studium część II, strona nr 71), ale tereny te zostały alternatywnie w studium przeznaczone do zainwestowania.

Nie jest niezgodne ze studium przeznaczenie obszaru 9US – tereny sportu i rekreacji (karty nr 176-177 rysunku planu miejscowego). Obszar ten w studium objęty został kierunkiem przeznaczenia UPI, obejmującym obszary zabudowy usługowej o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, a w szczególności ośrodki administracyjne, oświaty, zdrowia, kultury i różnych form wypoczynku.

Na karcie nr 190 rysunku planu miejscowego znajduje się obszar 8U – tereny zabudowy usługowej (§ 31 planu miejscowego). Studium zaś dla tego terenu przewiduje kierunkowe przeznaczenie Z – tereny zieleni, z zakazem wprowadzania funkcji niezwiązanej bezpośrednio z terenami zielonymi. Na rysunku planu miejscowego obszar 8U nie zawiera żadnej zabudowy.

Nie ma niezgodności obszaru UO planu miejscowego (karty nr 202-203 rysunku planu miejscowego) – teren zabudowy usługowej z ograniczonym rozwojem (§ 32 planu miejscowego) z obszarem PU studium, którego kierunkowe przeznaczenie obejmuje obszary zabudowy produkcyjno-usługowej (studium, część II, s. 61-64).

Na kartach nr 235-236 rysunku planu miejscowego znajduje się obszar 12 MNO- teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z ograniczonym rozwojem (§ 27 planu miejscowego). Plan miejscowy dopuszcza na tym terenie przede wszystkim zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą, zabudowę usługową wbudowaną w budynek, budynki garażowe i gospodarcze (§ 27 ust. 2 pkt 1-3 planu miejscowego). Studium zaś jako kierunkowe przeznaczenie określa dla tego obszaru US – tereny sportu i rekreacji w zieleni urządzonej w dopuszczeniem usług. Pod pojęciem usług dopuszcza studium towarzyszące zieleni obiekty usługi turystycznej w tym obiekty hotelowo-pensjonatowe i małej gastronomii, obiekty usług i obiekty małej architektury i urządzenia rekreacyjne. Podstawowy kierunek przeznaczenia - według studium – to tereny zieleni urządzonej dla realizacji urządzeń sportowych, dla sportu i rekreacji konnej wraz z obiektami służącymi prawidłowemu ich funkcjonowaniu (studium, część II, s. 57-58). Studium na stronie 58 (część II) dla obszaru US dopuszcza projektowanie obszarów zabudowy o średniej intensywności z przewagą zabudowy wielorodzinnej, ale nie dopuszcza zabudowy jednorodzinnej. Istnieje więc sprzeczność obszaru 12 MNO z treścią studium.

Na kartach nr 242 i 243 rysunku planu miejscowego znajduje się obszar 42U- teren usług, studium zaś jako kierunek zagospodarowania przewiduje tereny zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności z przewagą zabudowy jednorodzinnej (MN). Studium (część II, s. 41) dopuszcza na terenach o kierunkowym zagospodarowaniu MN tereny usług (charakterystyczne ośrodki usługowe przy głównych ciągach pieszych), ale muszą to być ośrodki usług, zaś z rysunku planu nie wynika, aby jakikolwiek ośrodek usług znajdował się w obszarze 42U. Nie ma tam też ciągu pieszego. Tym samym teren 42U jest sprzeczny z treścią studium.

Badając zgodność z prawem pozostałej treści planu miejscowego Sąd podziela zarzut nr 18 polegający na kreowaniu w planie miejscowym, wbrew przepisom ustawowym, kompetencji dla innych podmiotów.

Rzeczywiście w § 10 ust. 2 pkt 3 plan miejscowy nakłada na każdego inwestora ubiegającego się o uzyskanie pozwolenia na budowę w strefach występowania szkodliwych wpływów poeksploatacyjnych obowiązek uzyskania opinii geologiczno-górniczej właściwych służb Kopalni Soli w Wieliczce, a w przypadku zgłoszenia przez te służby zastrzeżeń – obowiązek sporządzenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, której wyniki pozwolą na sprecyzowanie zaleceń konstrukcyjnych dla nowo wznoszonych obiektów. Zgodnie zaś z § 10 ust. 2 pkt 4 planu miejscowego nałożono obowiązek konsultowania wszelką działalność inwestycyjną w strefie technicznego zabezpieczenia przed szkodami hydrogeologicznymi spowodowanymi wpływem wody do poprzeczni "Mina" na poziomie IV Kopalni Soli w Wieliczce z właściwymi służbami geologiczno-mierniczymi Kopalni Soli. Oba te przepisy rzeczywiście wprowadzają obowiązki na inwestorów, nieznane innymi przepisami. Tym samym są to obowiązki, których jedyną podstawą do ich nałożenia jest samoistna podstawa zawarta w planie miejscowym. Plan miejscowy, jako akt prawa miejscowego, mający charakter wykonawczy do ustawy, nie może nakładać żadnych obowiązków materialnoprawnych. Organy samorządu terytorialnego, zgodnie z art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 2 Konstytucji RP są formą decentralizacji władzy wykonawczej, czyli administracji publicznej i w tym zakresie jedynie wykonują administrację, a nie tworzą kompetencji dla innych podmiotów. Przekroczenie ustawowej delegacji do stanowienia planu miejscowego jest więc w tym zakresie oczywiste. Plan miejscowy określa sposób zagospodarowania terenów, a nie kreuje uprawnienia dla innych podmiotów, a co za tym idzie, również obowiązki w zakresie np. procedury uzyskania pozwolenia wymaganego Prawem budowlanym.

Kolejny zarzut skargi dotyczy niedopuszczalnego – w ocenie skarżącej Spółki – wprowadzenia zakazu lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2, pomimo że przepis ten w dacie uchwalania przedmiotowej uchwały nie dawał podstawy do ustanawiania takich zakazów. Zarzut ten nie jest uzasadniony. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego określiło (studium, część II, s.64) obszary, na których jako kierunkowe zagospodarowanie przewiduje się możliwość lokalizowania wielko powierzchniowych obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży ponad 400 m2. Jeżeli więc tylko w niektórych obszarach studium przewidywało możliwość lokalizowania takich obiektów, to plan miejscowy musiał te ograniczenia uwzględniać. Dopóki treść studium wyznacza obszary o kierunkowych uwarunkowaniach ich zagospodarowania, dopóty są one wiążące przy sporządzeniu planu miejscowego.

Zasadny jest zarzut nr 8 skargi, zarzucający naruszenie przez Radę Miejską w Wieliczce art. 15 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. w związku z § 4 pkt 9 lit. b rozporządzenia wykonawczego poprzez wprowadzenie błędnych zapisów dotyczących przeprowadzania scaleń i podziałów nieruchomości. Błędnie skarżący powołał się przy tym na treść rozporządzenia – definicję scalenia i podziału nieruchomości określa § 4 pkt 8 rozporządzenia wykonawczego. Zgodnie z podanym przepisem ustalenia dotyczące szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości powinny zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. Tylko częściowo ma rację Rada Miejska wskazując, że ustalenia dotyczące podziału i scaleń nieruchomości nie są obligatoryjną częścią planu miejscowego. Istotnie art. 15 ust. 3 u.p.z.p. wskazuje, że w zależności od potrzeb w planie miejscowym określa się, miedzy innymi, granice obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości. Jest to więc fakultatywna część treści planu miejscowego ustalania w miarę potrzeb. Tym niemniej same zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości są już elementem obligatoryjnym planu (art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p.). Oznacza to, że obowiązkowo w planie miejscowym należy określić zasady podziału i scalania nieruchomości uwzględniając przy tym § 4 pkt 8 rozporządzenia wykonawczego, a jedynie w sferze fakultatywnego rozstrzygnięcia planistycznego należy umieścić zakres obszarów objętych procedurą scalania i podziału. Tym samym jeżeli rada gminy uzna, że plan miejscowy ma zawierać regulacje dotyczącą scaleń i podziału nieruchomości, wówczas powinien stosować obowiązujące w tym zakresie przepisy, a takim jest właśnie § 4 pkt 8 rozporządzenia wykonawczego. Podstawowym zaś obowiązkiem jest w takim przypadku określenie w planie miejscowym dla jakich terenów określa się zasady scaleń i podziału nieruchomości oraz parametry (minimalna/maksymalna szerokość frontu działki; powierzchnia działki; kąt położenia działek w stosunku do pasa drogowego) uzyskiwanych w wyniku scaleń i podziałów. Ponieważ dla części obszarów objętych planem miejscowym żadne z ww. parametrów plan miejscowy nie określił, Sąd unieważnił te części planu miejscowego, które w istocie żadnych wymogów dla scalanych i dzielonych działek nie wprowadzały. Są to: § 13 pkt 5 i 6 planu miejscowego, § 26 ust. 5 pkt 6 i § 26 ust. 5 pkt 7 w zakresie słów "i 6" planu miejscowego, § 28 ust. 5 pkt 4 planu miejscowego, § 29 ust. 4 pkt 5 planu miejscowego, § 30 ust. 3 pkt 5 w zakresie słów "podziału terenów oraz" planu miejscowego, § 31 ust. 4 pkt 6 planu miejscowego, § 32 ust. 2 pkt 5 w zakresie słów "podziału terenów oraz" planu miejscowego, § 33 ust. 5 pkt 6 planu miejscowego, § 34 ust. 3 pkt 8 w zakresie słów "podziału terenów oraz" planu miejscowego oraz § 36 ust. 3 pkt 5 w zakresie słów "podziału terenów oraz" planu miejscowego. W pozostałym zakresie uregulowanym w planie miejscowym zasady scalania i podziału nieruchomości obowiązują, a Sąd w ten sposób ograniczył zakres obowiązywania tych zasad, których w istocie – jak wynika to z treści ww. unieważnionych paragrafów planu – nie było.

Niezasadny jest zarzut nr 10 skargi, zgodnie z którym zaskarżony plan miejscowy narusza art. 15 ust. 2 pkt 11 u.p.z.p. poprzez niezamieszczenie zapisów dotyczących sposobu i terminu tymczasowego zagospodarowania urządzania i użytkowania terenów. § 8 ust. 2 planu miejscowego określa, że istniejące obiekty budowlane i tereny mogą być użytkowane w sposób dotychczasowy do czasu zagospodarowania zgodnie z planem miejscowym, o ile przepisy tego planu nie stanowią inaczej. Powołany przepis planu miejscowego spełnia wymóg wynikający z art. 15 ust. 2 pkt 11 u.p.z.p.

Nie jest również zasadny zarzut opisany pod numerem 5 skargi, zgodnie z którym plan miejscowy wbrew treści art. 15 ust. 3 pkt 5 u.p.z.p. nie wyznacza granic terenów służących organizacji imprez masowych mimo, że w miejscowym planie przewiduje się, że imprezy takie będą organizowane. Plan miejscowy dla obszaru ZP – tereny zieleni nieurządzonej przewiduje, że dopuszczalnym przeznaczeniem tych terenów jest lokalizowanie tymczasowych obiektów związanych z organizacją imprez masowych, kiermaszy, wystaw i pokazów oraz sezonowych obiektów handlowych i gastronomicznych. Tym samym ten obszar wyznacza tereny służące organizacji takich imprez masowych.

Zarzut nr 16 skargi nie jest uzasadniony. Plan miejscowy nie naruszył zasady równego traktowania wszystkich podmiotów wobec prawa, poprzez ustanowienie zakazu lokalizacji inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jednakże tylko w odniesieniu do inwestycji, które nie są inwestycjami komunikacyjnymi oraz inwestycjami celu publicznego (§ 10 ust. 1 pkt 2 lit. c planu miejscowego). Przede wszystkim powołany przepis nie wprowadza jakichkolwiek ograniczeń czy też dyskryminacji podmiotowych. Każdy podmiot, który zamierza realizować inwestycje na obszarze objętym planem miejscowym nie może lokalizować inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Takiej treści plan miejscowy mogła uchwalić Rada Miejska w Wieliczce i Sąd nie ma prawa merytorycznej oceny zasadności treści takiej uchwały. Również wyłącznie spod tego zakazu dotyczące inwestycji komunikacyjnych, inwestycji infrastruktury technicznej i inwestycji celu publicznego nie wprowadzają żadnych preferencji podmiotowych.

Nie jest zasadny zarzut objęty numerem 17 skargi, jakoby plan miejscowy naruszył art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) poprzez nieuwzględnienie konstytucyjnego prawa własności oraz potrzeb interesu publicznego. Trafnie podnosi Rada Miejska, że z treści rozporządzenia wykonawczego wynika, że trasy dróg wewnętrznych mogą być wyznaczane w obszarze planu miejscowego kolorem jasnoszarym (symbol KDW). Jeżeli więc wiążące organy planistyczne rozporządzenie określa zasady wyznaczania dróg wewnętrznych, to nie można czynić zarzutu tym organom, że z tej możliwości korzystają. Okoliczność zaś, że drogi wewnętrzne są wyznaczane po terenach prywatnych (niepublicznych) i tym samym ingeruje to we własność poszczególnych właścicieli jest konsekwencją ustawowego przyjęcia, że plan miejscowy może ograniczać prawo własności. Rozpoznając skargę skarżącej Spółki Sąd nie ma możliwości sprawdzenia, czy tak wyznaczone drogi wewnętrzne zostały wyznaczone z przekroczeniem granic władztwa planistycznego a to dlatego, że nie zna argumentacji i stanowiska tych właścicieli, na działkach których te drogi zostały w planie wyznaczone. Nie może więc zbadać naruszenia ich indywidualnych interesów prawnych.

Nie jest zasadny zarzut zawarty w pkt 12 skargi, jakoby plan miejscowy wbrew § 4 pkt 9 lit. b rozporządzenia wykonawczego nie określał warunków powiązań układu komunikacyjnego z układem zewnętrznym. Zakres powiązań układu komunikacyjnego z układem komunikacyjnym zewnętrznym każdorazowo zależy od treści i zakresu danego planu miejscowego. Zakres powiązań układu komunikacyjnego określonego w planie miejscowym z układem komunikacyjnym zewnętrznym sprowadza się z reguły do połączenia lub innego powiązania istniejących lub projektowanych układów komunikacji w pewną całość systemu komunikacji. Innymi słowy spełniony jest warunek powiązania układu komunikacji jeżeli projektowana droga publiczna łączy się z projektowaną lub istniejącą drogą publiczną na obszarze nie objętym planem. Właśnie tworzenie pewnej całości struktury komunikacji między układem komunikacyjnym zawartym w planie miejscowym a układem komunikacyjnym poza tym planem stanowi wyznacznik pozwalający na stwierdzenie, czy ten wymóg został spełniony. W przypadku przedmiotowego planu miejscowego Sąd uznał, że plan ten ustala warunki powiązań układu komunikacyjnego wewnątrz planu z układem poza obszarem planu i to wprost wynika tak z rysunku planu, jak i z jego treści (np. § 15 planu miejscowego).

Nie jest zasadny zarzut nr 11 skargi, jakoby Rada Miejska naruszyła w planie miejscowym § 4 pkt 6 rozporządzenia wykonawczego poprzez niezamieszczenie ustaleń dotyczących powierzchni zabudowy dla zabudowy usługowej wolnostojącej realizowanej na odrębnej działce. Plan miejscowy takie ustalenia określa i tak: zgodnie z § 24 ust. 5 pkt 2 planu miejscowego – dopuszczalny wskaźnik zainwestowania również dla zabudowy usługowej wolnostojącej wynosi do 60 % (teren MW), z wyjątkiem terenu 2MW gdzie wskaźnik ten nie może przekroczyć 75 %. Zgodnie z § 26 ust. 5 pkt 2 planu miejscowego – dopuszczalny wskaźnik zainwestowania również dla zabudowy usługowej wolnostojącej wynosi do 60 % (teren MN). Stosownie do § 27 ust. 3 pkt 4 planu miejscowego – dopuszczalny wskaźnik zainwestowania również dla zabudowy usługowej wolnostojącej wynosi do 30 % (teren MNO). Zgodnie z § 30 ust. 3 pkt 3 planu miejscowego – dopuszczalny wskaźnik zainwestowania również dla zabudowy usługowej wolnostojącej wynosi do 60 % (teren UPO). Zgodnie z § 31 ust. 4 pkt 4 planu miejscowego – dopuszczalny wskaźnik zainwestowania również dla zabudowy usługowej wolnostojącej wynosi do 80 % (teren U). Stosownie do § 32 ust. 3 pkt 3 planu miejscowego – dopuszczalny wskaźnik zainwestowania również dla zabudowy usługowej wolnostojącej wynosi do 80 % (teren UO) i zgodnie z § 36 ust. 3 pkt 3 planu miejscowego – dopuszczalny wskaźnik zainwestowania również dla zabudowy usługowej wolnostojącej wynosi do 30 % (teren 2USO).

W ocenie Sądu również zarzut objęty numerem 14 skargi nie jest zasadny. Rzeczywiście plan miejscowy w określa w § 19 ciśnienie w sieciach gazowniczych (trzy wielkości ciśnienia); w § 20 napięcie w sieciach elektrycznych (dwie wielkości) i w § 21 wprowadza zalecenia co do rodzaju paliwa, jakie mogą być używane w sieciach ciepłowniczych. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego, ponieważ określenie ciśnienia w sieciach gazowych dotyczy istniejących sieci i niejako potwierdza istniejący stan faktyczny. Samo zaś podanie wysokości ciśnienia pozwala na odpowiednią kwalifikację danej sieci i wprowadzenia stosownych zasad gospodarowania terenem wokół takiej sieci (np. w zakresie ograniczeń zabudowy). Niewątpliwie w tym zakresie organy planistyczne konsultując te wielkości z właściwym zakładem gazownictwa określiły takie parametry, które pozwalają na funkcjonowanie tej sieci. Na analogicznych zasadach podanie napięcia w istniejących sieciach energetycznych. Również podanie wysokości napięcia skutkuje wprowadzeniem dalszych ograniczeń a te wielkości jedynie potwierdzają stan faktyczny. § 21 planu miejscowego zawiera [przede wszystkim zalecenia co do stosowania odpowiednich rodzajów ogrzewania obiektów, co także nie jest wadą planu miejscowego.

Zarzuty zawarte w pkt 15 skargi dotyczą błędów w graficznej części planu polegające na braku wyrysowania w terenach znajdujących się na granicy planu zarówno linii rozgraniczających tereny o różnych zasadach zagospodarowania jak i linii określających granice objęte planem miejscowym oraz poprzez brak naniesienia w każdej części rysunku planu miejscowego maksymalnych nieprzekraczalnych linii zabudowy, co powoduje istotną wadliwość rysunku planu miejscowego. Sąd analizując rysunek planu miejscowego stwierdza, że zasadniczo podnoszone wady nie istnieją. Teren 23MN zawiera określenie linii nieprzekraczalnej zabudowy od ulic i jedynie nie zawiera tej linii od strony obszaru 3ZL, ale nie jest to wada uzasadniająca stwierdzenie w tym zakresie nieważności planu miejscowego. Generalnie brak wyznaczenia linii zabudowy dzielące tereny zieleni od terenów mieszkaniowych nie jest istotną wadą. Nie ma linii nieprzekraczalnej zabudowy między obszarami 30MW a 134 MN, ale wówczas w przypadku działek budowlanych będą miały zastosowanie przepisy Prawa budowlanego i aktów wykonawczych do tej ustawy. Analogicznie między obszarem 32 MW a obszarem 131 MN; 32 MW a obszarem 135 MN; 33 MW a 136 MN. Brakuje linii zabudowy miedzy obszarem 6MN a drogą publiczną oraz obszarem 3MN i 13 MN a obszarem 35 MW. Nie ma linii zabudowy miedzy obszarem 45 MN a obszarem 36 MW. Linii zabudowy nie ma na terenie 73 U oraz terenie UPO. Linii zabudowy nie ma na obszarze 2 MNO, 5 MNO, 7 MNO, 19 MNO i 20 MNO. Mając jednak na uwadze duży obszar planu miejscowego (ponad 1330 ha) brak linii zabudowy we fragmentarycznym zakresie nie stanowi naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego. Można było nie stosować linii zabudowy dla obszarów przeznaczonych pod zabudowę graniczących z terenami położonymi poza planem miejscowym, ponieważ tereny te mogły stanowić jedną całość gospodarczą lub ewidencyjną (np. jedną działkę) i stąd niezasadnym byłoby np. wprowadzanie linii zabudowy biegnącej przez działkę, której jedna część objęta byłaby jednym planem miejscowym, a druga – innym planem miejscowym.

W związku z powyższym na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 147 § 1 P.p.s.a. należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 10 ust. 2 pkt 3 w zakresie od słów: "w celu zapewnienia bezpieczeństwa" aż do słów "dla nowo wznoszonych obiektów", § 10 ust. 2 pkt 4 jako sprzecznych z zakresem ustawowej regulacji materii planu miejscowego.

Sąd stwierdził nieważność § 13 pkt 5 i 6, § 26 ust. 5 pkt 6, § 26 ust. 5 pkt 7 w zakresie słów "i 6", § 28 ust. 5 pkt 4, § 29 ust. 4 pkt 5, § 30 ust. 3 pkt 5 w zakresie słów "podziału terenów oraz", § 31 ust. 4 pkt 6, § 32 ust. 2 pkt 5 w zakresie słów "podziału terenów oraz", § 33 ust. 5 pkt 6, § 34 ust. 3 pkt 8 w zakresie słów "podziału terenów oraz", § 36 ust. 3 pkt 5 w zakresie słów "podziału terenów oraz" – jako przepisów nie regulujących zasady podziału i scalania nieruchomości mimo, że taki był cel tych przepisów.

Sąd stwierdził nieważność załącznika nr 1 do planu miejscowego obejmującego rysunek planu w zakresie następujących obszarów: 45MN, 3ZL, 133MN, 134MN, 29Z, 30Z, 136 MN, 38 MW, 139 MN, 68U, 66U, 18PU, 2R, 8U, 12 MNO, 42U i 3R jako sprzecznych z ustaleniami studium.

W pozostałym zakresie Sąd skargę oddalił.

O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W tej sprawie zwrot kosztów postępowania obejmuje zwrot kwoty uiszczonego wpisu, uiszczonej opłaty z tytułu udzielenia pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika.