Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. H. na bezczynność Wójta Gminy Długołęka w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 6 października 2025 r. I. stwierdza bezczynność Wójta Gminy Długołęka w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 6 października 2025 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej uznając, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Wójta Gminy Długołęka do rozpoznania wniosku, o którym mowa w pkt I sentencji wyroku, w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. oddala dalej idącą skargę; IV. zasądza od Wójta Gminy Długołęka na rzecz M. H. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi M. H. jest bezczynność Wójta Gminy Długołęka w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 6 października 2025 r.

Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 6 października 2025 r. Skarżąca wystąpiła do organu o udostępnienie informacji publicznej. Powołała się na art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.). Domagała się udostępnienia, po uprzedniej anonimizacji - stosownie do art. 8a ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2024 r., poz. 1130, dalej: u.p.z.p.): 1) pisemnych stanowisk mieszkańców wyrażonych w pismach za numerami: a) [...]/[...]/[...], b) [...]/[...]/[...], c) [...]/[...]/[...], d) [...]/[...]/[...], e) [...]/[...]/[...], f) [...]/[...]/[...], g) [...]/[...]/[...], h) [...]/[...]/[...], i) [...]/[...]/[...] – data wpływu pism do organu – 25 września 2024 r. 2) pisemnego stanowiska społeczności lokalnej radnego M. Z. zarejestrowanego pod numerem: a) [...]/[...]/[...] – data wpływu do urzędu – 15 kwietnia 2024 r. b) [...]/[...]/[...] – data wpływu do urzędu – 7 czerwca 2024 r.

We wniosku Strona podała również, że organ przetworzył opisane dane na potrzeby odpowiedzi z dnia 23 września 2025 r. o sygn. PGN.6721.1.6.2023.DK.

W reakcji na wniosek Skarżącej, pismem z dnia 20 października 2025 r., organ stwierdził, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyjaśnił, że wnioski składane przez interesantów mają charakter dokumentów prywatnych i nie można im przypisać cech dokumentu publicznego, który podlegałby udostępnieniu, co wynika z powołanego przez organ orzecznictwa.

Pismem z dnia 3 listopada 2025 r. Skarżąca złożyła ponaglenie wraz z wnioskiem o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie udostępnienia żądanych informacji. Zarzucała brak zachowania trybu administracyjnego nakazanego przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, przesłano jej jedynie pismo informacyjne. Wskazywała, że powołane przez organ orzecznictwo stanowi odosobnione poglądy judykatury, powołując jednocześnie orzeczenia popierające dostęp do wnioskowanych informacji, twierdząc, że wyrażają one ugruntowane stanowisko sądów administracyjnych.

Pismem z dnia 17 listopada 2025 r. organ, odpowiadając na ponaglenie Skarżącej, podtrzymał pogląd, że wnioskowane informacje mają charakter dokumentów prywatnych a nie urzędowych i nie stanowią informacji publicznej. Na poparcie swych racji ponownie powołał się na poglądy orzecznictwa. Zaznaczył, że żądane dokumenty nie są częścią procedury planistycznej ani postępowania administracyjnego, zostały złożone po dniu 25 lipca 2025 r., tj. po dniu zakreślonym obwieszczeniem przewidzianym w art. 17 pkt 1 u.p.z.p. W rezultacie organ nie uwzględnia takich wniosków w materiale planistycznym, co oznacza, że ich treść nie staje się częścią formalnej dokumentacji planistycznej, podlegającej udostępnieniu. W podobnej sytuacji sądy administracyjne uznały brak podstaw do wydania decyzji odmownej, gdyż dokumenty nie są informacją publiczną.

W skardze wywiedzionej w dniu 18 listopada 2025 r. Skarżąca zarzucała bezczynność organu w udostępnieniu żądanej informacji i naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Wnioskowała o zobowiązanie organu do rozpatrzenia jej wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem prawomocności; stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od organu na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości 1.500 zł oraz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu opisując stan faktyczny wskazała, że obecnie w Gminie Długołęka toczy się procedura planistyczna zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (MPZP) dla obrębu wsi W., projekt o nazwie W1. (sporządzany na podstawie Uchwały Nr XLII/500/22 Rady Gminy Długołęka z dnia 21 kwietnia 2022 r. w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu wsi W. – MPZP W1.). Skarżąca jest właścicielką dwóch działek położonych w ww. obrębie, a wnioskowane dane dotyczą właśnie bezpośrednio wydarzeń (wniosków) związanych z procedurą zmiany MPZP, gdyż wg kierownictwa działu planowania Urzędu Gminy Długołęka (w skardze podano dane osobowe kierownika i pracownika), to właśnie wnioski żądane przez Skarżącą były podstawą zmiany projektu planu MPZP - zmiany jednostkowej, tj. 16 działek, w tym Skarżącej. Strona zaznaczała, że pierwsze dwa projekty MPZP W1., zakreślone po myśli Skarżącej, wskazywały jednoznaczne na przeznaczenie jej działek na zabudowę jednorodzinną mieszkaniową bądź usługową, którą w marcu 2025 r. zmieniono na usługi sportu. Powodem zmiany miały być wnioski mieszkańców. Skarżąca dysponuje wykazem wniosków złożonych w terminie obwieszczenia, zatem pewne jest, że ww. wnioski zostały zgłoszone po terminie zakreślonym obwieszczeniem. Wskazuje na to także treść pisma skierowanego do Strony z dnia 23 września 2025 r. o sygn. PGN.6721.1.6.2023.DK (str. 5 in fine i 6). Mając na uwadze, że podstawą zmiany były ww. wnioski Skarżąca wystąpiła o ich udostępnienie.

W uzasadnieniu prawnym kwestionowała stanowisko organu jako sprzeczne z poglądami orzecznictwa i doktryny. Powołując się na wypowiadane tam tezy wskazywała, że niewątpliwie postępowanie w przedmiocie uchwalenia MPZP zmierza do uchwalanie bądź zmiany prawa miejscowego i choćby z tych powodów wszelka informacja o jego przebiegu, także dotycząca treści wniosków do MPZP musi korzystać z waloru publicznej dostępności, jako że proces stanowienia prawa, nawet gdy odbywa się z udziałem czynników innych niż publiczne, ma charakter publiczny. Nie ma w tym postępowaniu miejsca na korespondencję prywatną. Podmioty składające wnioski czynią to w sprawie publicznej, ich intencją jest uzewnętrznienie własnego stanowiska w przedmiocie, którego zakres i cel determinuje publiczny walor samego zamierzenia prowadzącego do przyjęcia aktu prawa miejscowego. Skarżąca przywołała tezy orzeczeń sądów potwierdzających jej stanowisko. Uzasadniając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej wskazywała, że ma on na celu zdyscyplinowanie organu do przedłożenia żądanych odpowiedzi bez zbędnego przeciągania sprawy oraz pozbawienia Strony prawa do wywodzenia środków prawnych poprzez brak wydania decyzji. Podkreślała, że składała ponaglenie, a mimo tego organ nadal twierdzi, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej. Do skargi Strona załączyła kserokopię pisma organu z dnia 23 września 2023 r. nr PGN.6721.1.6.2023.DK.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał na formy działania organu w trybie ustawy dostępowej stwierdzając, że udzielił Skarżącej odpowiedzi z zachowaniem wymaganych prawem terminów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie odnotowania wymaga, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Rozpoznając przedstawiony Sądowi spór trzeba wskazać, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej wystąpi wówczas, gdy ustawowo zobowiązany organ nie podejmie prawem przewidzianych działań we właściwej formie i terminie. Stan bezczynności oznacza zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Względnie też, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Po 139/20, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). W pojęciu bezczynności mieści się także sytuacja, w której co prawda organ udziela wnioskodawcy informacji w zakreślonym prawem terminie, ale jej treść nie realizuje żądania w całości lub w części, jest nieprecyzyjna, błędna, niepełna. Przypomnieć bowiem trzeba, że sama czynność udostępnienia informacji publicznej nie podlega kontroli sądowej, drogą oceny legalności podjętych przez organ działań jest wyłącznie skarga na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie. Zgodnie z wypowiadanymi tam tezami skargę na bezczynność podmiotu zobowiązanego można wnieść również wtedy, gdy wnioskujący o dostęp do informacji uważa – wbrew stanowisku podmiotu zobowiązanego, że żądana przez niego informacja ma walor informacji publicznej. Jedynie bowiem w ramach rozpoznawanej przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu można zweryfikować stanowisko podmiotu zobowiązanego co do kwalifikacji żądanej informacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 czerwca 2020r. sygn. akt II SA/Kr 423/20, dostępny w CBOSA).

W kontekście nakreślonych granic działania, oceniając skargę na bezczynność, należy ustalić, czy podmiot będący adresatem wniosku jest ustawo zobowiązany do jego rozpoznania oraz czy jego zachowanie, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Badanie to obejmuje ustalenie charakteru wnioskowanych informacji.

Mając na uwadze stanowiska stron sporu i elementy podlegające ocenie nie w sprawie nie ma wątpliwości, co do obowiązku organu w zakresie realizacji wniosków składanych trybie informacji publicznej. Dla porządku jedynie podać trzeba, że wynikają one z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a Wójt gminy jest organem władzy publicznej. Spór dotyczy natomiast charakteru wnioskowanych informacji oraz formy rozpoznania wniosku Strony.

W opinii organu żądane przez Stronę dokumenty stanowią wnioski osób prywatnych, zgłoszone po upływie terminu na zgłaszanie wniosków w trybie art. 17 pkt 1 u.p.z.p., a zatem nie stanowią informacji publicznej, lecz dokumenty prywatne i nie podlegają udostępnieniu. Informację w tym przedmiocie organ przedstawia wnioskodawcy w formie zwykłego pisma, co uczyniono w zakreślonym terminie.

Odmienną ocenę charakteru spornych dokumentów przedstawia Skarżąca uznając, że opisane we wniosku pisma stanowią informację publiczną, gdyż na ich podstawie dokonano zmian projektu planu MPZP, o czym przekonuje treść załączonego do skargi pisma organu z dnia 23 września 2025 r. Wynika z niego m.in., że podejmując decyzję o utrzymaniu przeznaczenia wynikającego z miejscowego planu obowiązującego na dzień uchwalenie studium (22 maja 2014 r.), kierowano się m.in. stanowiskiem mieszkańców przedstawionym w formie pisemnej (tu powołano nr pism wskazanych we wniosku Skarżącej o dostęp do informacji publicznej) oraz stanowiskiem społeczności lokalnej – radnego M. Z., prezentowanym w urzędzie na etapie opracowania koncepcji planu, początkowo ustnie, a później pisemnie (wskazując na oznaczenie pism podanych we wniosku Skarżącej o dostęp do informacji publicznej). W opinii Strony organ był obowiązany do udostępnienia wnioskowanej informacji lub wydania decyzji odmownej.

Skarżącej, co do charakteru spornych informacji jest prawidłowe. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W szczególności jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, w tym treść dokumentów używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań niezależnie od tego, od kogo pochodzą. Zatem o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu danego organu. Ważne jest jedynie to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych i odnosiły się do niego bezpośrednio. Jeżeli zadania danego podmiotu mają na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli i są istotne z punktu widzenia celów państwa, to nie można odmówić im przymiotu zadań publicznych. (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1558/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007r., sygn. akt IV SA/Po 652/07, dostępne w CBOSA). Rozszerzenie tej definicji zawiera art. 6 u.d.i.p. zawierając katalog informacji, które należy kwalifikować jako informację publiczną, która co do zasady podlega udostępnieniu. Nie jest to katalog zamknięty, gdyż wszelkie informacje spełniające cechy wskazanej już definicji winny być traktowane jako informacja publiczna. W zakresie tym, stosownie do art. 6 pkt 1 lit. b u.d.i.p. mieści się informacja o projektowaniu aktów normatywnych.

Procedura uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego opisana w powołanej już ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prowadzi do uchwalenia aktu prawa miejscowego, aktu normatywnego. Przewiduje ona udział w procesie planowania także czynnika społecznego, co określa art. 17 pkt 1 u.p.z.p. Przybiera on formy wniosków składanych przez zainteresowane podmioty. Wnioski te, pomimo że mogą pochodzić od osób prywatnych nie stanowią prywatnej korespondencji, ale wyraz współudziału w tworzeniu aktu prawa miejscowego, które obowiązywać ma powszechnie na danym terenie. Pogląd ten jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie i piśmiennictwie. Procedura prawodawcza zmierzająca do uchwalenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest sprawą publiczną, dotyczy bowiem przyszłej treści aktu prawa miejscowego. Dlatego też nie można przyjąć, że jej pewna część, a wynikająca z art. 17 pkt 1 in fine ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, sprawą publiczną nie jest. Ustawodawca nie wprowadził tej procedury w celu stworzenia ram dla prywatnej korespondencji kierowanej do organów administracji publicznej, ale w celu zagwarantowania transparentności działań tychże organów, które mają wpływ na treść stanowionego prawa. Wnioski do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie są wnioskami w sprawach indywidualnych. Nie dotyczą one sprawy administracyjnej prowadzonej wyłącznie w celu urzeczywistnienia interesu prawnego osoby składającej wniosek w drodze decyzji administracyjnej, zmierzają natomiast do ukształtowania przepisów prawa o charakterze powszechnie obowiązującym. Wnioski do planu, o których mowa w art. 17 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozpatruje organ wykonawczy gminy przed sporządzeniem projektu planu miejscowego. Ich nierozpatrzenie bądź też rozpatrzenie tylko niektórych z nich, jeżeli miało istotny wpływ na późniejszą treść planu miejscowego, może stanowić naruszenie trybu jego sporządzania, skutkujące stwierdzeniem nieważności uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego (tak: Artur Kosicki w: "Komentarz do art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" pod red. A. Plucińskiej - Filipowicz, LEX Omega, teza 14). Pozbawienie zatem obywatela prawa wglądu w treść wniosków złożonych na podstawie art. 17 ust. 1 cyt. ustawy w istocie spowodowałoby ograniczenie możliwości kontroli samej uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 616/16, dostępny w CBOSA).

W tym kontekście nietrafna jest argumentacja organu, zmierzająca do wykazania, że wnioski do planu miejscowego nie stanowią informacji publicznej z tego powodu, że są dokumentami prywatnymi. Okoliczności tej nie zmienia fakt, że wnioski takie zostały zgłoszone po upływie wyznaczonego przez organ terminu, istotny jest bowiem tryb w jakim były zgłaszane. Ponownie odwołując się do powołanego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 616/16 należy wskazać, że to nie skutki prawne składanych wniosków przesądzają o tym, czy dana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz to, czy żądana informacja dotyczy sprawy publicznej, a w analizowanym przypadku tak właśnie jest. Tym bardziej, że jak dowodzi Skarżąca sporne wnioski były przez organ analizowane i miały wpływ na kształt projektowanego planu MPZP.

Zatem wszelka korespondencja, tj. pisma, wnioski i inna korespondencja właścicieli i inwestorów dotycząca projektu planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wnioski składane w trybie art. 17 pkt 1 u.p.z.p., zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902) ma walor informacji publicznej, ponieważ należy do szeroko rozumianej materii spraw publicznych. Jest to bowiem informacja odnoszona do władz publicznych w zakresie wykonywanych przez nie zadań związanych z tworzeniem aktów normatywnych (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o dostępie do informacji publicznej), mająca wpłynąć na kształt planu. Nie można ich zatem traktować jako dokumentów prywatnych, gdyż nie w takim charakterze zostają one złożone (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2311/12; z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1247/13, dostępne w CBOSA). O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ww. ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Informacja publiczna obejmuje bowiem swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe i nie można zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów. Informacją publiczną są zatem nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także takie, których organ używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt I OSK 2215/11, dostępny w CBOSA).

Za nieprawidłowy należy zatem uznać pogląd organu wyrażony w piśmie z dnia 20 października 2025 r., że wnioskowane przez Stronę informacje nie stanowią informacji publicznej. W konsekwencji organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku Strony z dnia 6 października 2025 r., o czym Sąd orzekł w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Jednocześnie zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając charakter naruszenia prawa trzeba wskazać na ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków stron i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Ol 31/16, w Łodzi z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 137/15; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 652/15 i sygn. akt I OSK 2440/15, dostępne w CBOSA). W pojęciu tym nie mieści się odmienna spór w zakresie wykładni prawa, które budziło wątpliwości interpretacyjne.

W okolicznościach rozpoznanej sprawy nie sposób dopatrywać się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Sąd wziął pod uwagę, że organ nie zignorował wniosku Skarżącej, udzielił jej odpowiedzi i to w terminie, błąd dotyczył odczytania przepisów, które – wbrew twierdzeniom Strony - budziły spory w orzecznictwie, zaś jak już wskazano fakt błędnej wykładni przepisów nie stanowi podstawy do wywodzenia rażącego naruszenia prawa. Orzeczenie w tym względzie zawarto w pkt I sentencji wyroku.

Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Na tej podstawie w pkt II sentencji orzeczenia Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku Strony w terminie 14 dni od dnia doręczenia mu odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Ponownie rozpoznając wniosek organ będzie zobowiązany do uwzględnienia zaleceń Sądu zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do dalszych wniosków Strony - o przyznanie sumy pieniężnej Sąd nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Orzeczenie w tym zakresie winno wiązać się ze szczególnie nagannym postępowaniem organu. W tej sprawie Sąd nie dopatrzył się takich cech w postępowaniu organu, co jest zbieżne z uznaniem, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa przez organ. Jak wskazano organ na wniosek Strony odpowiedział w terminie, fakt, że nie podzielał jej racji nie jest podstawą do wywodzenia środków prawnych, o których mowa w art. 149 § 2 w zw. z art. 156 § 4 p.p.s.a. Wobec tego wniosek Skarżącej w tym zakresie oddalił. Orzeczenie mające umocowanie w art. 151 p.p.s.a. zawiera pkt III sentencji wyroku.

Orzeczenie w przedmiocie kosztów (pkt IV sentencji wyroku) wsparto na art. 200 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a.