Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść, Asesor sądowy WSA Adam Osik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 lutego 2026 r. sprawy ze skargi W. C. na bezczynność Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. Janusza Korczaka w Słupsku Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Słupsku w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wojewódzki Szpital Specjalistyczny im. Janusza Korczaka w Słupsku Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Słupsku do rozpoznania wniosku skarżącego W. C. z dnia 17 września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktu 3, 4, 5 i 6, punktu 1 w części przesłania kserokopii zarządzeń z podaniem kwalifikacji (specjalizacji) osób powołanych w skład Zespołu i Komitetu kontroli zakażeń szpitalnych oraz punktu 2 w części rodzaju zarejestrowanych przypadków zakażeń szpitalnych i czynników alarmowych w ostatnich 10-ciu latach, przesłania kserokopii rejestru zakażań szpitalnych i czynników alarmowych z poszczególnych lat, raportów o bieżącej sytuacji epidemiologicznej szpitala w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. Janusza Korczaka w Słupsku Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Słupsku nie miała miejsca z rażącym naruszenia prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. Janusza Korczaka w Słupsku Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Słupsku na rzecz skarżącego W. C. 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W. C. (dalej także jako "wnioskodawca" albo "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. Janusza Korczaka w Słupsku Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Słupsku (dalej także jako "Wojewódzki Szpital" lub "Szpital") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych:

Pismem datowanym na dzień 17 września 2025 r. (wpływ - 22 września

2025 r.), skarżący, powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej w skrócie jako "u.d.i.p."), wystąpił do Wojewódzkiego Szpitala z poniższym wnioskiem:

"(...) proszę o udzielenie (...) następujących informacji i przesłanie wskazanych poniżej dokumentów:

1. Czy i kiedy powołano w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym w Słupsku Zespół i

Komitet kontroli zakażeń szpitalnych? Proszę o przesłanie kserokopii zarządzeń w tej sprawie z podaniem kwalifikacji (specjalizacji) osób powołanych w skład Zespołu i Komitetu. Czy kwalifikacje członków zespołu kontroli zakażeń szpitalnych pokrywają się z wymaganiami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 maja 2010 r. w sprawie kwalifikacji członków zespołu kontroli zakażeń szpitalnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 108, poz. 706 z późn. zm.)?;

2. Ile i jakich, w ostatnich 10-u latach, zarejestrowano przypadków zakażeń szpitalnych i czynników alarmowych? Proszę o przesłanie kserokopii rejestru zakażeń szpitalnych i czynników alarmowych z poszczególnych lat zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2011 r. w sprawie listy czynników alarmowych, rejestrów zakażeń szpitalnych i czynników alarmowych oraz raportów o bieżącej sytuacji epidemiologicznej szpitala (Dz.U. z 2011 r. Nr 294, poz. 1741);

3. Kserokopia dokumentu określającego system zapobiegania i zwalczania zakażeń szpitalnych. Opracowywanie i aktualizacja systemu zapobiegania i zwalczania zakażeń szpitalnych należy, zgodnie z ustawą, do zadań zespołu kontroli zakażeń szpitalnych;

4. Kserokopie protokołów kontroli wewnętrznej zespołu kontroli zakażeń szpitalnych z ostatnich 10-u lat, zawierających wyniki i wnioski z tej kontroli, kierowane do kierownictwa szpitala i komitetu zakażeń szpitalnych. Czy kontrole wewnętrzne w obszarze realizacji zadań związanych z zapobieganiem szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych realizowane są zgodnie ze wskazaniami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 maja 2010 r. w sprawie zakresu, sposobu i częstotliwości prowadzenia kontroli wewnętrznej w obszarze realizacji działań zapobiegających szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 100, poz. 646);

5. Kserokopie programów i planów szkolenia personelu w zakresie kontroli zakażeń szpitalnych z ostatnich 10-u lat;

6. Kserokopie planów i kierunków systemu zapobiegania i zwalczania zakażeń szpitalnych opracowywanych przez komitet kontroli zakażeń szpitalnych z ostatnich 10-u lat wraz z oceną wyników kontroli wewnętrznej przedstawianych przez zespół kontroli zakażeń szpitalnych;

7. Kserokopie protokołów z kontroli zewnętrznych szpitala prowadzonych w ostatnich 10-u latach przez uprawnione podmioty, analizujące m. in. stan sanitarno – epidemiologiczny i realizację zadań dotyczących zapobiegania i zwalczania zakażeń szpitalnych (Powiatowa lub Wojewódzka Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna, Urząd Marszałkowski, Najwyższa Izba Kontroli itp.)".

Szpital Wojewódzki ustosunkowując się do wniosku skarżącego, w piśmie z dnia 6 października 2025 r., udzielił następujących odpowiedzi:

"W zakresie pytania 1, w tut. Szpitalu działa Zespół i Komitet kontroli zakażeń szpitalnych od 1997 r. Wszyscy członkowie Zespołu spełniają wymagania formalne i prawne przewidziane przepisami prawa.

W zakresie pytania 2, informacja dotycząca danych liczbowych zarejestrowanych przypadków zakażeń szpitalnych oraz czynników alarmowych nie może być udostępniona w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września

2001 r. (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902) z powodu potrzeby uzyskania danych archiwalnych dla opracowania powołanego zestawienia.

W zakresie pytania 7, informacja publiczna obejmująca ujawnienie kserokopii protokołów z kontroli zewnętrznej Szpitala z ostatnich 10 lat nie może być udostępnione w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. z uwagi na potrzebę uzyskania danych archiwalnych oraz anonimizacji powołanych dokumentów.

Tut. Szpital udostępni ww. informację publiczną w terminie do dnia 22 listopada 2025 r.

W zakresie wniosku:

1. z punktu 1 o przesłanie kserokopii zarządzeń w sprawie osób powołanych w skład Zespołu i Komitetu z podaniem kwalifikacji osób powołanych w ich skład,

2. z punktu 2 o przesłanie kserokopii rejestru zakażeń szpitalnych i czynników alarmowych,

3. z punktu 4 o przesłanie protokołów kontroli wewnętrznej zespołu kontroli zakażeń szpitalnych z ostatnich 10 lat,

4. z punktu 3 o przesłanie kserokopii programów i planów szkolenia personelu w zakresie kontroli zakażeń szpitalnych,

5. z punktu 5 o przesłanie kserokopii programów i planów szkolenia personelu w zakresie kontroli zakażeń szpitalnych,

6. z punktu 6 o przesłanie kserokopii planów i kierunków systemu zapobiegania i zwalczania zakażeń szpitalnych,

Informacje objęte wnioskiem nie są informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż dotyczą wewnętrznych dokumentów Spółki oraz dokumentów objętych tajemnica przedsiębiorcy, w związku z czym nie podlegają udostępnienia w trybie powołanej ustawy".

Skarżący w skardze zarzucił Wojewódzkiemu Szpitalowi zignorowanie wniosku z dnia 17 września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, a co za tym idzie, naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p.

W skardze zawarto wniosek o: zobowiązanie strony przeciwnej do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej; uznanie działania T. T. - Dyrektora ds. Lecznictwa Wojewódzkiego Szpitala, za rażące naruszenie prawa, wymierzenie grzywny od podmiotu, który dopuścił się bezczynności; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w dniu 17 września 2025 r. zwrócił się do T. T. - Dyrektora ds. Lecznictwa Wojewódzkiego Szpitala,

z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, na sformułowane przez niego pytania. Pismo zawierające wniosek zostało dostarczone adresatowi 22 września 2025 r. Termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., w dniu 6 października 2025 r. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił odpowiedzi. Oznacza to, że wniosek nie został zrealizowany a adresat pozostawał w bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Odpowiedź na wniosek została skarżącemu dostarczona, przez operatora pocztowego, dopiero 16 października 2025 r., co potwierdza fakt, że pismo zostało sporządzone i wysłane po ustawowym terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Wątpliwość budzi faktyczna data nadania przesyłki poleconej przez Wojewódzki Szpital. Pismo zawierające odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej (pismo [...]) opatrzone jest datą 6 października 2025 r., a pieczątka na kopercie listu poleconego posiada wyraźną pieczątkę z datą 3 października 2025 r. Z kolei pracownica sekretariatu Szpitala, z którą skarżący rozmawiał telefonicznie, w dniu 15 października 2025 r., utrzymywała, że pismo z odpowiedzą na wniosek zostało wysłane listem poleconym dnia 8 października 2025 r.

Inną, nie mniej istotną kwestią, uzasadniającą złożenie skargi jest, zdaniem skarżącego, brak odpowiedzi na pytania sformułowane we wniosku. Skarżący wskazał, że wprawdzie w odniesieniu do dwóch pytań Szpital zobowiązał się do udzielenia odpowiedzi w terminie do dnia 22 listopada 2025 r., to jednak w stosunku do większości wnioskowanych zagadnień uznał, że nie są one informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż dotyczą wewnętrznych dokumentów Wojewódzkiego Szpitala oraz dokumentów objętych tajemnica przedsiębiorcy, w związku z czym nie podlegają udostępnienia w trybie powołanej ustawy. Tym samym poinformowanie wnioskodawcy, że nie uzyska odpowiedzi na większość sformułowanych we wniosku pytań zajęło podmiotowi, do którego został skierowany wniosek, ok. 20 dni. Nieuprawniona odmowa udostępnienia informacji publicznej, we wnioskowanym przeze niego zakresie, świadczy, w ocenie skarżącego, o niekompetencji i nieznajomości prawa (w tym przepisów ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej) przez T. T. - Dyrektora ds. Lecznictwa Wojewódzkiego Szpitala, udzielającego odpowiedzi na wniosek.

Skarżący podkreślił, że złożony przez niego wniosek o udostępnienie informacji publicznej spełnia wszystkie niezbędne przesłanki podmiotowe i przedmiotowe. Podmiot, do którego zostało skierowane żądanie (Wojewódzki Szpital) należy do katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Nadto, podmiot ten jest w posiadaniu informacji, które mają charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Zdaniem skarżącego, wymijająca odpowiedź na jego wniosek może świadczyć o tym, że w Wojewódzkim Szpitalu nie funkcjonuje system przeciwdziałania zakażeniom szpitalnym, a podejmowane działania przeciwepidemiczne i zapobiegawcze Szpitala w tym zakresie mają jedynie charakter pozorny i iluzoryczny. Fakt, że w regulaminie i schemacie organizacyjnym Wojewódzkiego Szpitala nie znalazło się miejsce dla Zespołu Kontroli Zakażeń Szpitalnych (nie mówiąc już o wskazaniu zadań i podległości Zespołu) może świadczyć nie tylko o zignorowaniu obowiązku powołania Zespołu Kontroli Zakażeń Szpitalnych ale także o nieprofesjonalnym traktowaniu problemu zapobiegania oraz zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych oraz ignorowaniu obowiązków wynikających z ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Szpital podniósł, że w dniu 21 listopada 2025 r. przesłał skarżącemu pismo, w załączeniu do którego przekazał:

- pismo z dnia 20 listopada 2025 r., w którym stosownie do zapowiedzi zawartej w piśmie z dnia 17 września 2025 r., w zakresie pytania nr 2, podał liczby zakażeń szpitalnych w poszczególnych latach poczynając od roku 2016 a kończąc na roku 2025;

- zanonimizowane protokoły z kontroli zewnętrznych Szpitala z ostatnich 10 lat (604 kolejne, ponumerowane strony);

- decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej w zakresie objętym anonimizacją danych osobowych zawartych w protokołach kontroli zewnętrznej i powiązanych z nimi dokumentach.

W treści pisma z dnia 20 listopada 2025 r. poinformowano skarżącego, że informacja obejmująca poszczególne dane ilościowe z podziałem na rodzaje przypadków zakażeń i czynników alarmowych, stanowi informacja przetworzoną, w związku z czym Szpital wzywa do wykazania, że ich udostępnienie skarżącemu jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Zdaniem Wojewódzkiego Szpitala, wbrew twierdzeniom zawartym w treści skargi, nie dopuścił się on bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego (a tym bardziej rażącej bezczynności).

W dniu 6 października 2025 r., a więc z zachowaniem 14 dniowego ustawowego terminu, przesłane zostało do skarżącego pismo z tegoż samego dnia, w którym przekazane zostały: informacje publiczne, których udostępnienie w tym właśnie terminie było możliwe, wskazanie danych niemożliwych do niezwłocznego udostępnienia z podaniem przyczyn opóźnienia oraz terminu ich przekazania, a także informacja, które z wnioskowanych danych nie stanowią informacji publicznej.

Zgodnie z dyspozycją art. 13 ust 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Wysyłając pismo z dnia 6 października 2025 r. Wojewódzki Szpital w sposób uprawniony wywiązał się z wymienionego obowiązku.

W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że dokumenty wewnętrzne podmiotu nie posiadają przymiotu informacji publicznej (wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 257/20: "Nie są informacją publiczną dokumenty wewnętrzne, które wprawdzie służą realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunku działania organu w konkretnej sprawie"; wyrok WSA w Łodzi z dnia 26 marca 2021 r., sygn. akt II SAB/Łd 22/21: "Cechą dokumentów wewnętrznych jest to, że zostają wytworzone tylko na potrzeby podmiotu, który je wytworzył, i nie przedstawiają jego stanowiska na zewnątrz, nie zostają bezpośrednio wykorzystane w szeroko rozumianym procesie decyzyjnym".). Dokumenty wymienione w końcowej części pisma Wojewódzkiego Szpitala z dnia 6 października 2025 r. w punktach od 1 do 6 mają, w jego ocenie, charakter dokumentów wewnętrznych Szpitala, o których mowa w przywołanych wyrokach. W takich przypadkach wnioskodawcy przesyłane jest pismo informujące o takim ich charakterze, z którego to obowiązku podmiot leczniczy wywiązał się kierując do skarżącego wymieniony wyżej dokument.

Natomiast wiedzę, iż część informacji ma charakter przetworzony Wojewódzki Szpital powziął w trakcie procesu ich przygotowania (zapowiedzianego pismem z dnia 6 października 2025 r.). W konsekwencji czego, w treści pisma z dnia 20 listopada

2025 r., wystosował do skarżącego wezwanie do wykazania, że udostępnienie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z przyczyn o charakterze temporalnych, do dnia wysłania odpowiedzi na skargę, odpowiedź zwrotna nie została udzielona.

Skarżący, uzupełniając skargę, w piśmie procesowym datowanym na dzień 4 grudnia 2025 r., poinformował, że 21 listopada 2025 r., za pośrednictwem firmy kurierskiej, otrzymał przesyłkę, która zawierała zanonimizowane kserokopie protokołów z kontroli zewnętrznej szpitala z ostatnich 10-u lat dotyczących oceny stanu sanitarno - epidemiologicznego i realizacji zadań w zakresie zapobiegania i zwalczania zakażeń szpitalnych oraz informacje o zarejestrowanych w Szpitalu przypadków zakażeń szpitalnych w latach 2016-2025 (do 20 października 2025 r.). Zatem, wniosek z dnia 17 września 2025 r., w ocenie skarżącego, uznać należy (w zakresie dotyczącego kontroli zewnętrznej szpitala w zakresie oceny stanu sanitarno - epidemiologicznego) za częściowo zrealizowany, pomimo tego, że Szpital nie uzasadnił w przekonujący sposób konieczności anonimizacji danych i potrzeby ochrony prywatności określonych osób.

Zastrzeżenia budzi natomiast niekompletna odpowiedź Szpitala dotycząca punktu 2 wniosku, została ona bowiem, w ocenie skarżącego, udzielona w niepełnym zakresie i nieadekwatnie do treści żądania. Udostępnione dane zawierają jedynie ilości odnotowanych, w poszczególnych latach, zakażeń szpitalnych bez podziału na rodzaje konkretnie zarejestrowanych zakażeń i czynników alarmowych. Uznanie, że żądane w tym zakresie informacja jest informacją przetworzoną, zdaniem skarżącego, nieuprawnionym nadużyciem i usprawiedliwieniem dla niezrealizowania wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej powoływanej w skrócie jako: "p.p.s.a.") orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych

w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Jest to bowiem podmiot leczniczy w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 156), który udziela świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych ubezpieczonym oraz innym osobom uprawnionym do tych świadczeń na podstawie przepisów nieodpłatnie, za częściową odpłatnością lub całkowitą odpłatnością. Jest to zatem jednostka dysponująca majątkiem publicznym oraz wykonująca zadania publiczne.

Należy wyjaśnić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p. na wniosek.

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. W myśl art. 17 ust. 1 u.d.i.p., do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio.

Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Mianowicie wynika z nich, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz gdy zaistnieją podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę czynności materialno-technicznej, tj. udostępnienia informacji lub pisma informacyjnego skierowanego do wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu.

Reasumując, w orzecznictwie przyjmuje się, że na gruncie u.d.i.p. może dojść do bezczynności organu, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w zakresie udostępnienia informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 maja 2022 r., sygn. akt II SAB/Ol 84/22). W sytuacji, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną, nie dotyczy informacji publicznej, leży w dyspozycji innego podmiotu, to właściwą formą udzielonej odpowiedzi jest forma pisemna bez konieczności zachowania szczególnej formy decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 24 października 2019 r., sygn. akt I OSK 910/18).

Z przytoczonych unormowań wynika, że podmiot, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej ma obowiązek ustosunkować się do żądania wnioskodawcy, czy to przez udostępnienie wnioskowanej informacji, czy wydanie decyzji odmownej albo przesłania pisma informacyjnego.

Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

W przypadku niemożności dotrzymania wskazanego wyżej terminu 14-dniowego informacja publiczna może być udostępniona w terminie wyznaczonym przez podmiot zobowiązany, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku, stosownie do treści art. 13 ust. 2 u.d.i.p. W komentowanym przepisie nie określono przesłanek uzasadniających opóźnienie w udostępnieniu informacji publicznej w terminie podstawowym. Uregulowano jedynie obowiązek powiadomienia w terminie 14 dni od złożenia wniosku o powodach opóźnienia wraz z wyznaczeniem terminu, w jakim informacja zostanie udostępniona. Powiadomienie o przyczynach opóźnienia udostępnienia informacji publicznej oraz o terminie jej udostępnienia stanowi formę działania rzeczowego o charakterze informacyjno-komunikacyjnym, mające charakter prostej czynności faktycznej materialno-technicznej o charakterze zewnętrznym, polegającej na prowadzeniu działalności informacyjnej wyjaśniającej i stanowiącej oświadczenie wiedzy podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej o określonym stanie faktycznym, powodującym brak możliwości udostępnienia informacji publicznej w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

W rozpoznawanej, wniosek skarżącego (zawierający 7 punktów) wpłynął do Wojewódzkiego Szpitala w dniu 22 września 2025 r. Wojewódzki Szpital odpowiadając na ten wniosek, w piśmie datowanym na dzień 6 października 2025 r., odniósł się do części zagadnień wyartykułowanych we wniosku, tj. punktu 1, punktu 2 (w zakresie przesłania kserokopii rejestru zakażeń szpitalnych i czynników alarmowych), punktu 3, punktu 4, punktu 5 i punktu 6. Odnosząc się natomiast do punktu 2 (w zakresie ujawnienia danych liczbowych zarejestrowanych w Szpitalu przypadków zakażeń szpitalnych i czynników alarmowych) oraz do punktu 7, poinformował skarżącego, powołując się na art. 13 ust. 2 u.d.i.p., że wnioskowana informacja zostanie udostępniona w terminie do dnia 22 listopada 2025 r. z powodu potrzeby uzyskania danych archiwalnych.

Natomiast w dniu 21 listopada 2025 r. Wojewódzki Szpital przesłał skarżącemu pismo przewodnie, do którego załączył pismo datowane na dzień 20 listopada 2025 r. oraz decyzję z dnia 21 listopada 2025 r. o odmowie udzielenia informacji publicznej w zakresie objętej anonimizacją danych osobowych zawartych w protokołach kontroli zewnętrznych Szpitala oraz w dokumentach powiązanych z ww. protokołami. W piśmie datowanym na dzień 20 listopada 2025 r. Wojewódzki Szpital podał skarżącemu, odnosząc się do puntu 2 wniosku, liczby zakażeń szpitalnych w poszczególnych latach (od 2016 r. do 2025 r.) oraz, odnosząc się do punktu 7 wniosku, przesłał (jako załącznik) zanonimizowane protokoły z kontroli zewnętrznych Szpitala z ostatnich 10 lat. Informując przy tym skarżącego, że informacja obejmująca poszczególne dane ilościowe z podziałem na rodzaje przypadków zakażeń i czynników alarmowych (punkt 2 wniosku), stanowi informacja przetworzoną, w związku z czym Szpital wzywa, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, do wykazania, że ich udostępnienie skarżącemu jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, pod rygorem wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Mając na uwadze powyższe, zauważyć należy, że wniosek skarżącego - w pierwszej fazie rozpoznania - nie został procedowany w terminie zakreślonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., tzn. w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku.

Pierwsze pismo wystosowane do skarżącego, pismo opatrzone datą 6 października 2025 r., zostało wyekspediowane do skarżącego w dniu 8 października 2025 r. (zob. data stempla pocztowego widniejącego na kserokopii koperty, w której znajdowało się pismo Wojewódzkiego Szpitala z dnia 6 października 2025 r., a która została załączona do skargi), a zatem z dwudniowym uchybieniem terminu (termin zakreślony przez art. 13 ust. 1 u.d.i.p. upływał z dniem 6 października 2025 r.). Bez znaczenia pozostaje przy tym, wskazywana w skardze, data doręczenia przedmiotowego pisma skarżącemu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że dla oceny zachowania terminu do udostępnienia informacji publicznej znaczenie ma data wykonania czynności udostępnienia przez podmiot zobowiązany, nie zaś data zapoznania się z udzieloną informacją. Jeśli odpowiedź na wniosek następuje w formie pisemnej, za pośrednictwem operatora pocztowego, o dochowaniu (lub nie) terminu do udzielenia informacji publicznej, w rozumieniu art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., rozstrzyga data nadania przez podmiot zobowiązany odpowiedzi zawierającej żądaną informację publiczną. Nie powinien to być dzień zapoznania się z odpowiedzią przez wnioskodawcę (czy też odebrania odpowiedzi przez wnioskodawcę), bo wówczas, z różnych powodów, podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie miałby żadnej kontroli nad terminem udostępnienia, który go obciąża (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt II SAB/Rz 185/21).

Odnosząc się natomiast do kwestii przedłużenia przez Wojewódzki Szpital terminu udostępnienia części wnioskowanych informacji, odnotować należy, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wskazują, jakie powody opóźnienia są dopuszczalne. Należy jednak uznać, że muszą to być powody bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej, a więc powody powiązane z rodzajem żądanej informacji (jej zakresem, przedmiotem, formą), a nie inne przyczyny (natury ogólnej) leżące po stronie podmiotu zobowiązanego. Podmiot udostępniający informację publiczną nie może zatem w sposób dowolny uzasadniać niedotrzymania terminu. Ze wskazanego uprawnienia podmiot zobowiązany może skorzystać wówczas, gdy zachodzą uzasadnione wątpliwości co do zakresu wniosku, np. wniosek jest nieprecyzyjny, wielowątkowy lub zachodzi wątpliwość, czy dotyczy on informacji publicznej.

Zdaniem Sądu, w piśmie datowanym na dzień 6 października 2025 r. zostały podane przez Wojewódzki Szpital takie przyczyny powiązane z wnioskiem skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, które mogłyby zostać obiektywnie ocenione jako mogące mieć wpływ na przedłużenie terminu udostępnienia tej informacji. Przedłużenie terminu dotyczyło punktu 2 (w zakresie danych ilościowych, z podziałem na rodzaje, przypadków zakażeń i czynników alarmowych zarejestrowanych w Szpitalu w ostatnich 10 latach) oraz punktu 7 (udostępnienie kserokopii protokołów z kontroli zewnętrznych Szpitala z ostatnich 10 lat). Mając na uwadze, że dane/dokumenty określone w punkcie 2 i 7 wniosku obejmowały okres 10 lat, przyjąć należy, że twierdzenie podmiotu zobowiązanego o konieczności sięgnięcia do danych archiwalnych mogło stanowić wystarczające i przekonywujące usprawiedliwienia przedłużenia terminu do udostępnienia informacji publicznej w oparciu o art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Sąd uwzględnił przy tym obszerność (pod względem ilościowym) wnioskowanych dokumentów i - wskazywanej przez podmiot zobowiązany - konieczności ich anonimizacji.

Odnosząc się w tym miejscu do ponoszonej w skardze kwestii anonimizacji przesłanych skarżącemu, jako załącznik do pisma datowanego na dzień 20 listopada 2025 r., kserokopii protokołów z kontroli zewnętrznych Szpitala z ostatnich 10 lat, wskazać należy, że w tym zakresie została wydana, na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., decyzja. Zasadność zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. może być natomiast zweryfikowana dopiero na etapie ewentualnej sądowoadministracyjnej kontroli tej decyzji, nie zaś w momencie badania skargi na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Przechodząc do oceny stanowiska Wojewódzkiego Szpitala co do charakteru wnioskowanych informacji, wskazać należy, że w zakresie wniosku z punktu 1 (przesłanie kserokopii zarządzeń w sprawie osób powołanych w skład Zespołu i Komitetu z podaniem kwalifikacji osób powołanych w ich skład), z punktu 2 (przesłanie kserokopii rejestru zakażeń szpitalnych i czynników alarmowych) z punktu 4 (przesłanie kserokopii protokołów kontroli wewnętrznych zespołu kontroli zakażeń szpitalnych z ostatnich 10 lat), z punktu 3 (przesłanie kserokopii dokumentu określającego system zapobiegania i zwalczania zakażeń szpitalnych, z punktu 5 (przesłanie kserokopii programów i planów szkolenia personelu w zakresie kontroli zakażeń szpitalnych), z punktu 6 (przesłanie kserokopii planów i kierunków systemu zapobiegania i zwalczania zakażeń szpitalnych) podmiot zobowiązany uznał, że informacje objęte wnioskiem nie są informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż dotyczą wewnętrznych dokumentów Szpitala oraz dokumentów objętych tajemnica przedsiębiorstwa.

Mając na uwadze tak skonstruowaną odpowiedź Wojewódzkiego Szpitala, w przedstawionym powyżej zakresie, Sąd nie jest wstanie ocenić jej zasadności. Wojewódzki Szpital zbiorczo podał, że wnioskowane dokumenty stanowią dokumenty wewnętrzne Szpitala oraz dokumenty objęte tajemnicą przedsiębiorcy, nie wyodrębniając ich podziału, tzn. nie podając, które dokumenty, w jego ocenie, należy zakwalifikować do dokumentów wewnętrznych, a które do dokumentów objętych tajemnicą przedsiębiorcy. Możliwe, że wnioskowane przez skarżącego dokumenty zostały zakwalifikowane przez podmiot zobowiązany jako dokumenty wewnętrzne i jednocześnie jako dokumenty objęte tajemnicą przedsiębiorstwa. Wskazuje na to użycie przez podmiot zobowiązany spójnika "oraz", który pełni funkcję spójnika łącznego, wskazując na jednoczesność, równorzędność lub kumulatywność elementów.

Rozróżnienie, które dokumenty są dokumentami wewnętrznymi, a które są dokumentami objętymi tajemnicą przedsiębiorcy, ma istotne znaczenie na formę odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Gdyby przyjąć, że wnioskowane dokumenty są wyłącznie dokumentami wewnętrznymi, to wystarczyłoby poinformować skarżącego, tak jak zrobił to Wojewódzki Szpital, że wnioskowane dokumenty nie stanowią informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie się przyjmuje, że dokument wewnętrzny nie jest informacją publiczną i nie podlega udostępnieniu (por. np. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 1648/23).

Jednakże, gdyby wnioskowane dokumenty zakwalifikować do dokumentów objętych tajemnicą przedsiębiorcy, to w tym zakresie należałoby, powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Przy czym odmowa udostępnienia informacji publicznej, w sytuacji stwierdzenia przez podmiot zobowiązany, iż spełnione zostały przesłanki z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., winna nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Wówczas w decyzji takiej podmiot powinien wyjaśnić zasadność przyjęcia w danym przypadku zaistnienia ograniczenia w udostępnieniu informacji publicznej. Zasadność zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jak wskazano już powyżej, może być z kolei zweryfikowana dopiero na etapie ewentualnej sądowoadministracyjnej kontroli tej decyzji, nie zaś w momencie badania skargi na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Reasumując, podmiot zobowiązany nie wyjaśnił dostatecznie tej kwestii, natomiast rolą sądu nie jest samodzielne dokonywanie ustaleń w tym zakresie. Sąd władny jest jedynie dokonać oceny, na gruncie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, czy podmiot zobowiązany zrealizował wniosek w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Podkreślić przy tym należy, że odpowiedź na skargę nie zastępuje pisma informującego. Odpowiedź na skargę jest bowiem pismem procesowym skierowanym do sądu, a nie aktem adresowanym do wnioskodawcy (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 2459/17).

Odnosząc się do punktu 2 wniosku (w zakresie danych ilościowych z podziałem na rodzaje przypadków zakażeń i czynników alarmowych), odnotować należy, że zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Podmiot zobowiązany odmawiając udostępnienia informacji publicznej - w procesowej formie decyzji administracyjnej - z uwagi na to, że jest to informacja publiczna przetworzona, zobligowany jest w pierwszej kolejności wykazać taki charakter tej informacji. Należy zatem wykazać, że wnioskodawca domaga się informacji jakościowo nowej, której organ nie posiada w swoich zasobach, rejestrach czy też zestawieniach, i której w stosunkowo prosty sposób nie może wydobyć z tych zasobów lub takiego zestawu informacji prostych, którego ilość zdezorganizowałaby pracę danej instytucji i wypełnianie codziennych obowiązków przez jej pracowników.

Merytoryczne zakończenie postępowania w sprawie wniosku o udzielenie informacji publicznej przetworzonej następuje w dwojaki sposób: albo poprzez udostępnienie przetworzonej informacji publicznej, albo przez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. To właśnie w decyzji organ ma obowiązek wykazać, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną i w razie stwierdzenia żądania takiej informacji, ocenić przesłanki przemawiające za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego.

Wojewódzki Szpital do dnia wyrokowania nie poinformował Sądu, że punkt 2 wniosku (w zakresie danych ilościowych z podziałem na rodzaje przypadków zakażeń i czynników alarmowych) został rozpatrzony w sposób przewidziany przepisami prawa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Wojewódzki Szpital do rozpatrzenia wniosku skarżącego w zakresie punktu 3, 4, 5 i 6, punktu 1 w części przesłania kserokopii zarządzeń z podaniem kwalifikacji (specjalizacji) osób powołanych w skład Zespołu i Komitetu kontroli zakażeń szpitalnych oraz punktu 2 w części rodzaju zarejestrowanych przypadków zakażeń szpitalnych i czynników alarmowych w ostatnich 10-ciu latach, przesłania kserokopii rejestru zakażań szpitalnych i czynników alarmowych z poszczególnych lat, raportów o bieżącej sytuacji epidemiologicznej szpitala w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynności Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie, nie miało rażącego charakteru, stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd miał bowiem na względzie, że orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, w tym terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 2741/21).

Taka szczególna sytuacja, zdaniem Sądu, w badanej sprawie nie zaistniała.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd nie dopatrzył się w działaniu Wojewódzkiego Szpitala lekceważącego traktowania wniosku skarżącego.

Z nieznacznym przekroczeniem ustawowego terminu, o którym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., Wojewódzki Szpital, jako adresat wniosku, zareagował na wniosek i wystosował do skarżącego pismo, datowane na dzień 6 października 2025 r., którego treść wskazuje na to, że ma ono charakter pisma informacyjnego, będącego reakcją podmiotu zobowiązanego na wniosek złożony w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Jednakże forma odpowiedzi podmiotu zobowiązanego na wniosek skarżącego - z powodów podanych powyżej - nie zasługuje na aprobatę Sądu. Sąd miał również na względzie, oceniając charakter stwierdzonej bezczynności, że w terminie określonym zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., Wojewódzki Szpital udostępnił część wnioskowanych przez skarżącego informacji.

Ponieważ Sąd nie stwierdził, aby bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, realia tej konkretnej sprawy, w ocenie Sądu, nie uzasadniały zastosowania środka w postaci wymierzenia grzywny.

Mając na uwadze powyższe, w pozostałym zakresie, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie czwartym sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od Wojewódzkiego Szpitala na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, tj. 100 zł, na które składa się wysokość uiszczonego wpisu.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgonie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.