Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 03 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta do załatwienia wniosku P. P. z dnia 08 lutego 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że Burmistrz Miasta dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku z 08 lutego 2026 r.; 3. stwierdza, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. w pozostałym zakresie skargę oddala; 5. zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącej P. P. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 30 marca 2026 r. P. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] polegającą na niepełnym i niejednoznacznym udostępnieniu informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia 26 stycznia 2026 r. oraz wezwaniem z dnia 8 lutego 2026 r., w zakresie dotyczącym: okresów zatrudnienia Sekretarza Gminy w 2024 r. oraz charakteru (netto/brutto) wypłaconej odprawy. Skarżąca wniosła o:

1. Zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy [...] do uzupełnienia udostępnionej informacji publicznej w zakresie, w jakim odpowiedź z dnia 23 lutego 2026 r. jest niepełna lub niejednoznaczna poprzez: udostępnienie informacji o okresach zatrudnienia Sekretarza Gminy wskazanych w pkt 3 wezwania oraz jednoznaczne potwierdzenie, czy kwota [...]zł stanowi odprawę netto czy brutto w terminie 7 dni od doręczenia orzeczenia;

2. Stwierdzenie, ze bezczynność organu miała miejsce z naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.);

3. Wymierzenie organowi grzywny w wysokości 2.000 zł na podstawie art. 149

§ 2 p.p.s.a.;

4. Zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że w dniu 26 stycznia 2026 r. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej obejmującej: (pkt 1) oświadczenia majątkowe za rok 2024 Burmistrza, Zastępcy Burmistrza, Sekretarza i Skarbnika Gminy [...] oraz (pkt 2) kwotę netto odprawy wypłaconej byłemu Burmistrzowi M. W.. Skarżąca wskazała, że w odpowiedzi z dnia 6 lutego 2026 r. organ poinformował, że informacje o oświadczeniach są udostępnione na BIP oraz podał kwotę odprawy [...] zł - bez wskazania, czy jest to kwota brutto czy netto, pomimo, że wniosek wprost dotyczył kwoty netto. W dniu 8 lutego 2026 r. Skarżąca skierowała do organu wezwanie do prawidłowego rozpoznania wniosku, wskazując następujące braki: (pkt 1) brak w BIP oświadczenia majątkowego byłego burmistrza M. W. za 2024 r.; (pkt 2) brak odrębnych oświadczeń majątkowych obecnego burmistrza związanych z pełnieniem funkcji zastępcy burmistrza/sekretarza i następnie burmistrza; (pkt 3) brak informacji o datach i podstawach zatrudnienia Sekretarza Gminy na poszczególnych stanowiskach w 2024 r. (informacja niezbędna do prawidłowego odczytania już udostępnionego oświadczenia majątkowego); (pkt 4) brak jednoznacznego potwierdzenia, czy kwota odprawy [...] zł jest kwota netto.

Dalej Skarżąca relacjonowała, że w odpowiedzi z dnia 23 lutego 2026 r. organ odpowiedział: w odniesieniu do pkt 1-2, że informacje są udostępnione na BIP - co Skarżąca zweryfikowała i potwierdza. W zakresie pkt 3 (okresy zatrudnienia), że dotyczą spraw pracowniczych i zażądał wskazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Na pytanie w pkt 4 o charakter odprawy organ odpowiedział, że odpowiedzi udzielił zgodnie ze złożonym wnioskiem, bez podania, czy kwota jest netto czy brutto. Zdaniem P. P. stan niepełnej bezczynności trwa. Informacje objęte wezwaniem nie zostały udostępnione w pełnym i jednoznacznym zakresie.

Według Skarżącej, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, bezczynność organu w rozumieniu u.d.i.p. zachodzi nie tylko wówczas, gdy organ milczy, lecz również wówczas, gdy udziela odpowiedzi nieobejmującej zakresu zadania lub odpowiedzi niejednoznacznej, która nie spełnia funkcji informacyjnej. Odpowiedz pozorna lub wymijająca jest równoznaczna z nieudostępnieniem informacji.

Dalej argumentowano, że informacja o datach i podstawach zatrudnienia Sekretarza Gminy na poszczególnych stanowiskach stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Sekretarz gminy jest pracownikiem samorządowym pełniącym funkcje publiczną, a informacje o sposobie i trybie jego zatrudnienia odnoszą się do organizacji działania podmiotu publicznego. Nie są to informacje z zakresu prawa pracy chronione prywatnością pracownika, lecz informacje o strukturze i funkcjonowaniu aparatu gminy. Organ odmówił udostępnienia, powołując się na pracowniczy charakter danych i zadając wskazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Stanowisko to jest blednę. Zgodnie z art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej prawo dostępu do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., na który powoływał się organ, reguluje szczególny tryb szybkiego dostępu do informacji, a nie przesłankę odmowy. Jednocześnie podkreślić należy zdaniem Skarżącej, że organ sam udostępnił w BIP oświadczenie majątkowe Sekretarza, z którego wynikają dochody z różnych źródeł zatrudnienia. Oświadczenie to jest jednak nieczytelne bez wskazania dat. Żądana informacja jest więc niezbędnym uzupełnieniem już udostępnionej informacji publicznej, a jej odmowa prowadzi do sytuacji, w której udostępniona informacja jest iluzoryczna i nie spełnia funkcji kontrolnej.

Dalej wskazano, że wniosek z dnia 26 stycznia 2026 r. wprost wskazywał, że dotyczy kwoty netto odprawy. Burmistrz w udzielonej odpowiedzi podała kwotę [...]zł bez wskazania jej charakteru. Wezwanie z dnia 8 lutego 2026 r. zwróciło na to uwagę. Odpowiedz organu z 23 lutego 2026 r., że odpowiedzi udzielono zgodnie ze złożonym wnioskiem jest tautologiczna i nie odpowiada na pytanie. Informacja o kwocie netto środków publicznych wypłaconych Burmistrzowi jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Organ dysponuje tą informacją i jest obowiązany jej udzielić. Odwołanie się do ogólnikowego twierdzenia o udzieleniu odpowiedzi zgodnie z wnioskiem przy jednoczesnym braku precyzyjnej odpowiedzi stanowi naruszenie obowiązku rzetelnego udostępniania informacji publicznej.

Odnośnie żądanie wymierzenia grzywny Skarżąca podała, że wnioskuje o wymierzenie grzywny w kwocie 2.000 zł. Kwota ta jest adekwatna do charakteru naruszenia: organ dwukrotnie odpowiedział w sposób wymijający, bezpodstawnie stosował instytucje interesu publicznego jako barierę dostępu oraz uchylał się od jednoznacznej odpowiedzi w przedmiocie charakteru wypłaconego świadczenia publicznego.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. W uzasadnieniu wskazał, że 27 stycznia 2026 roku wpłynął wniosek Skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udostępnienia oświadczeń majątkowych za rok 2024 i podania informacji kwoty netto odprawy wypłaconej Burmistrzowi Miasta i gminy [...] M. W. związanej z zakończeniem pełnienia funkcji burmistrza. Żądanie Skarżącej wypełniono udzielając odpowiedzi w pełnym zakresie pismem z dnia 6 lutego 2026 roku.

Dalej wskazano, że Skarżąca po otrzymaniu odpowiedzi, pismem, które wpłynęło do Urzędu w dniu 9 lutego 2026 roku wezwała do uzupełnienia udostępnionej informacji publicznej z dnia 6 lutego 2026 roku w zakresie oświadczeń majątkowych na zakończenie kadencji i na rozpoczęcie kadencji. Powyższe informacje zostały przekazane pismem z dnia 23 lutego 2026 roku. Organ zauważył, że Wnioskodawczyni w swoim wezwaniu pisała o uzupełnieniu informacji, jednak wnioskiem ze stycznia 2026 roku wnioskowała tylko o udostępnienie oświadczeń majątkowych za rok 2024. Pierwotny wniosek nie dotyczył udostępnienia oświadczeń majątkowych na zakończenie kadencji rozpoczęcie kadencji, pierwotny wniosek nie dotyczył również okresów zatrudnienia Sekretarza Gminy. Żądanie uzupełnienia wniosku ze stycznia 2026 roku było bezzasadne. Zdaniem organu również podana kwota [...]zł z tytułu odprawy została podana zgodnie ze złożonym w styczniu 2026 roku wnioskiem przez Skarżącą więc niezrozumiały jest fakt dodatkowego potwierdzenia czy jest to kwota netto czy brutto, skoro Skarżąca wnioskowała o kwotę netto to została podana w odpowiedzi na wniosek pismem z dnia 6 lutego 2026 roku kwota netto.

Organ wskazał, że pierwotny wniosek Skarżącej o udostępnienie informacji publicznej był przez nią zmieniany i rozbudowywany. Natomiast Skarżąca przedstawiła to w taki sposób, jakoby Urząd nie udzielił odpowiedzi na wniosek ze stycznia 2026 roku w pełnym zakresie. Burmistrz podkreślał, że na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, który wpłynął do Urzędu w dniu 27 stycznia 2026 roku odpowiedź została udzielona pismem z dnia 6 lutego 2026 roku.

Końcowo poinformowano, że na dodatkowe zapytania nie będące przedmiotem złożonego wniosku w styczniu 2026 roku, zawarte w wezwaniu, Skarżącej została udzielona odpowiedź pismem z dnia 10 kwietnia 2026 roku.

W piśmie procesowym z dnia 14 kwietnia 2026 r. Skarżąca podtrzymała swoją skargę i poinformowała, że w dniu 13 kwietnia 2026 r., po wniesieniu skargi na bezczynność, Burmistrz doręczył Skarżącej odpowiedź na pytania objęte skargą. Skarżąca podała, że pismo organu z dnia 10 kwietnia 2026 r., doręczone do skarżącej 13 kwietnia 2026 r. stanowi potwierdzenie, że wcześniejsze odpowiedzi na wniosek z dnia 26 stycznia 2026 r. oraz wezwanie z dnia 8 lutego 2026 r. były niepełne i niejednoznaczne, a organ udzielił pełnych informacji dopiero pod wpływem wniesionej skargi.

Pomimo udzielenia przez organ odpowiedzi po wniesieniu skargi, Skarżąca podtrzymała skargę w zakresie żądania:

1. stwierdzenia przez Sąd, że bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] miała miejsce z naruszeniem prawa (art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1a p.p.s.a.);

2. zasądzenia od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów wpisu sądowego w kwocie 100 zł (art. 200 p.p.s.a.).

Skarżąca cofnęła natomiast żądanie wymierzenia organowi grzywny (pkt 3 skargi) mając na uwadze, że organ ostatecznie, choć z opóźnieniem, udzielił żądanych informacji.

Skarżąca wskazała, że w niniejszej sprawie bezczynność jest bezsporna. Wniosek został złożony w dniu 26 stycznia 2026 r. Ustawowy termin 14-dniowy upłynął z dniem 9 lutego 2026 r. Pełna i jednoznaczna odpowiedz wpłynęła dopiero w dniu 10 kwietnia 2026 r., po upływie ponad 10 tygodni od złożenia wniosku i po wniesieniu skargi do sądu. Bezczynność miała charakter naruszenia prawa, ponieważ organ dwukrotnie odpowiedział w sposób wymijający i niepełny (pisma z 6 lutego i 23 lutego 2026 r.); organ bezpodstawnie zażądał od skarżącej wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego jako warunku udostępnienia informacji o datach zatrudnienia Sekretarza Gminy, stosując barierę prawną nieznaną u.d.i.p. organ udzielił pełnej odpowiedzi dopiero po wniesieniu skargi sądowej, co jednoznacznie wskazuje, że informacje były dostępne i możliwe do udzielenia już wcześniej; skarżąca była zmuszona do poniesienia kosztów postępowania sądowego (wpis 100 zł) wyłącznie z uwagi na bezczynność organu.

Następnie w piśmie z dnia 29 kwietnia 2026 r. Skarżąca wskazała z kolei, że wnosi o nieuwzględnieniu wniosku organu o oddalenie skargi i podtrzymuje skargę. Skarżąca wskazała, że organ twierdzi, iż kwota [...]zł została podana już w odpowiedzi z dnia 6 lutego 2026 r. jako kwota netto, zgodnie z treścią wniosku. Jej zdaniem stanowisko to jest wewnętrznie sprzeczne i obalone przez własne pismo organu. Skarżąca podała, że odpowiedź z dnia 6 lutego 2026 r. brzmiała: "Odprawa związana z zakończeniem kadencji - [...] zł" bez jakiegokolwiek wskazania, czy jest to kwota netto czy brutto. Gdyby rzeczywiście organ uznawał, że odpowiedział na pytanie o kwotę netto, nie byłoby żadnej potrzeby, by w piśmie z dnia 10 kwietnia 2026 r. - już po wniesieniu skargi - explicite wskazywać: "kwota [...]zł została podana we wcześniejszych pismach zgodnie ze złożonym przez Panią wnioskiem czyli jest to kwota netto". Skoro organ czuł potrzebę dodatkowego wyjaśnienia, to znaczy, że wcześniejsza odpowiedz była niejednoznaczna i nie spełniała wymagań wniosku.

Pismo z 10 kwietnia 2026 r. stanowi tym samym zdaniem Skarżącej przyznanie przez organ, że poprzednia odpowiedź wymagała doprecyzowania, co jest równocześnie potwierdzeniem bezczynności w rozumieniu u.d.i.p. Wniosek z 26 stycznia 2026 r. wprost dotyczył kwoty netto. Obowiązkiem organu było udzielić jednoznacznej odpowiedzi już w terminie 14 dni od złożenia wniosku.

Dalej wskazano, że organ twierdzi, że wezwanie z dnia 8 lutego 2026 r. zawierało "dodatkowe zapytania niebędące przedmiotem złożonego wniosku" i że zostały one rozpoznane pismem z 10 kwietnia 2026 r. Stanowisko to jest błędne z następujących przyczyn. Po pierwsze, wezwanie z 8 lutego 2026 r. stanowi samodzielny wniosek o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wymaga, aby wniosek miał określoną formę ani nie ogranicza liczby wniosków. Pismo z 8 lutego, niezależnie od tego, czy skarżąca nazwała je "wezwaniem", zawierało precyzyjnie określone zadanie udostępnienia informacji i jako takie uruchamiało bieg 14- dniowego terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Termin ten upłynął z dniem 22 lutego 2026 r. Organ odpowiedział 23 lutego 2026 r. - już po terminie - i to w sposób odmawiający udostępnienia informacji o datach zatrudnienia Sekretarza. Po drugie, organ w odpowiedzi z 23 lutego 2026 r. nie twierdził, że pytanie o okresy zatrudnienia wykracza poza zakres wniosku, lecz odmówił udostępnienia informacji, twierdząc, że dotyczy ona spraw pracowniczych i zadając wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Są to dwa różne i wzajemnie wykluczające się stanowiska. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ przyjął narracje o "rozbudowywaniu wniosku", czego wcześniej nie podnoszono. Po trzecie Skarżąca wskazała, że informacja o datach i podstawach zatrudnienia Sekretarza Gminy jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Sekretarz gminy jest pracownikiem samorządowym pełniącym funkcje publiczną. Informacje o sprawowaniu przez niego tej funkcji, w tym o dacie jej objęcia odnoszą się do organizacji i sposobu działania podmiotu publicznego i podlegają pełnej jawności. Nie jest to informacja z zakresu prawa pracy chroniona prywatnością pracownika. Sam organ potwierdził te kwalifikacje, udzielając tej informacji pismem z 10 kwietnia 2026 r., gdyby informacja nie miała charakteru publicznego, organ nie byłby uprawniony do jej udostępnienia. Po czwarte, organ udostępnił informacje o datach zatrudnienia Sekretarza dopiero w dniu 10 kwietnia 2026 r., po upływie ponad dwóch miesięcy od wezwania z 8 lutego 2026 r. i po wniesieniu skargi sądowej. Okoliczność ta jednoznacznie świadczy o tym, że organ dysponował tą informacją przez cały czas i był w stanie jej udzielić, lecz tego nie uczynił w ustawowym terminie.

Ostatecznie Skarżąca wskazała, że bezczynność organu jest bezsporna: pełna i jednoznaczna odpowiedź na pytania skarżącej wpłynęła dopiero w dniu 10 kwietnia 2026 r. po upływie ponad 10 tygodni od złożenia pierwotnego wniosku i po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. Skarżąca była zmuszona do skorzystania ze środków ochrony sądowej wyłącznie z uwagi na przewlekłość i niejednoznaczność działań organu, co uzasadnia zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna w części.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., zwanej dalej – "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu administracyjnego, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z § 1b powyższego przepisu, Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jak wskazuje art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa

w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Ponadto do skargi na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11 maja 2011 r., I OSK 716/11; z 26 maja 2011 r., I OSK 857/11 – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r., I FSK 249/10; a także wyrok WSA z 27 października 2011 r., II SAB/Po 60/11 – CBOSA).

Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną.

W analizowanej sprawie Skarżąca domagała się udzielenia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, zgodnie z art. 10 u.d.i.p. Wniosek niewątpliwie wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zakreślając krąg podmiotów tego postępowania oraz jego przedmiot. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego) przesądza o tym, że w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej oraz czy podjął stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością.

Jak wynika z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej określa tryb jej udzielania, w tym obowiązki podmiotu, do którego został skierowany wniosek w przedmiotowym zakresie, wskazując w szczególności w jaki sposób zainicjowane takim wnioskiem postępowanie powinno zostać zakończone. Podmiot, do którego złożono wniosek powinien albo udostępnić informację w formie czynności materialno-technicznej w zakreślonym ustawą terminie (art. 10 w zw. z art. 14 i 13 u.d.i.p.) albo - w drodze decyzji - odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Naruszenie powyższych zasad skutkuje zarzutem bezczynności podmiotu zobowiązanego. Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce także wówczas gdy podmiot nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przyjmuję się bowiem, że stwierdzenie przez podmiot zobowiązany, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, a także nie znajduje się w dyspozycji podmiotu zobowiązanego, skutkuje zobowiązaniem podmiotu do poinformowania wnioskodawcy w zakreślonym terminie o powyższej okoliczności.

Należy także wskazać, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Ponadto zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Burmistrz Miasta należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o ile znajduje się ona w jego posiadaniu i jest uprawniony do jej udostępnienia. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej.

Sąd stwierdza, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.; dalej jako: "Konstytucja"), która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji).

Jak już wskazywano, pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz uszczegółowił w art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

W niniejszej sprawie nie był sporny charakter wnioskowanej informacji jako publicznej.

W dniu 26 stycznia 2026 r. P. P. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej obejmującej: (pkt 1) oświadczenia majątkowe za rok 2024 Burmistrza, Zastępcy Burmistrza, Sekretarza i Skarbnika Gminy [...] oraz (pkt 2) kwotę netto odprawy wypłaconej byłemu Burmistrzowi M. W..

W odpowiedzi z dnia 6 lutego 2026 r. organ poinformował, że informacje o oświadczeniach majątkowych są udostępnione na BIP oraz podał kwotę odprawy związanej z zakończeniem kadencji [...] zł.

W dniu 8 lutego 2026 r. Skarżąca skierowała do organu wezwanie do prawidłowego rozpoznania wniosku, wskazując następujące braki: (pkt 1) brak w BIP oświadczenia majątkowego byłego burmistrza M. W. za 2024 r.; (pkt 2) brak odrębnych oświadczeń majątkowych obecnego burmistrza związanych z pełnieniem funkcji zastępcy burmistrza/sekretarza i następnie burmistrza; (pkt 3) brak informacji o datach i podstawach zatrudnienia Sekretarza Gminy na poszczególnych stanowiskach w 2024 r. (informacja niezbędna do prawidłowego odczytania już udostępnionego oświadczenia majątkowego); (pkt 4) brak jednoznacznego potwierdzenia, czy kwota odprawy [...] zł jest kwota netto.

Jak wskazywała Skarżąca w piśmie datowanym na dzień 29 kwietnia 2026 r. skierowanym do tut. Sądu, jej pismo z 8 kwietnia 2026 r. stanowiło odrębny, nowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi z dnia 23 lutego 2026 r. organ odpowiedział: w odniesieniu do pkt 1-2 wniosku z 8 lutego 2026 r., że informacje są udostępnione na BIP - co Skarżąca w swoich pismach potwierdzała. W zakresie pkt 3 (okresy zatrudnienia), organ wskazał, że kwestie o które wnioskuje dotyczą spraw pracowniczych i wymagają przetworzenia informacji, zatem organ zażądał wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Na pytanie w pkt 4 o charakter odprawy organ odpowiedział, że odpowiedzi udzielił zgodnie ze złożonym wnioskiem, bez podania, czy kwota jest netto czy brutto.

Pismem z dnia 30 marca 2026 r. (data wpływu do organu: 31 marca 2026 r.) Skarżąca wniosła skargę na bezczynność Burmistrza. Co wymaga podkreślenia, skarga dotyczyła bezczynności polegającej na niepełnym i niejednoznacznym udostępnieniu informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia 26 stycznia 2026 r. - w zakresie wskazania czy odprawa, o której informacji Skarżącej udzielono to jest kwota netto czy brutto. Po drugie, skarga dotyczyła bezczynności związanej z drugim wnioskiem Skarżącej z dnia 8 lutego 2026 r., w zakresie dotyczącym okresów zatrudnienia Sekretarza Gminy w 2024 r. oraz charakteru (netto/brutto) wypłaconej odprawy.

Pismem z dnia 10 kwietnia 2026 r. (wysłanym przez organ i odebranym przez Skarżącą w dniu 13 kwietnia 2026 r. o godzinie 10:08, a więc po wniesieniu skargi do Sądu) Burmistrz Miasta i Gminy [...] doręczył Skarżącej odpowiedź na pytania objęte skargą, przekazując następujące informacje:

1) kwota odprawy w wysokości [...] zł wypłaconej byłemu Burmistrzowi jest kwotą netto;

2) Sekretarz Gminy [...] jest zatrudniony: na stanowisku ds. księgowości budżetowej i płac od czerwca 2015 roku oraz w Bibliotece Publicznej Gminy [...] od stycznia 2022 roku, tj. przed objęciem funkcji sekretarza gminy; sekretarzem gminy jest od 6 maja 2024 roku.

Skarżąca w swoich pismach procesowych kierowanych do Sądu wskazywała, że odpowiedź jej udzielona po wniesieniu skargi była pełna, jednakże z uwagi na udzielenie wnioskowanych informacji po terminie nadal podtrzymywała skargę. Przy czym uznać należy, że doprecyzowała żądanie skargi i odstąpiła od żądania wymierzenia organowi grzywny. Ostatecznie, zatem Skarżąca domagała się stwierdzenia bezczynności organu w udzieleniu informacji i stwierdzenia, że bezczynność ta miała charakter rażący oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania i w tym zakresie Sąd rozpoznał skargę.

W tym stanie rzeczy, odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku Skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z dnia 26 stycznia 2026 r. Sąd podzielił stanowisko prezentowane przez organ w tym zakresie. W swoim wniosku z dnia 26 stycznia 2026 r. Skarżąca jasno wskazała, że wnosi o "informację o kwocie netto odprawy wypłaconej Burmistrzowi Miasta i Gminy [...] M. W. związanej z zakończeniem pełnienia funkcji burmistrza jako świadczenia sfinansowanego ze środków publicznych". Wobec tego odpowiedź Burmistrza wskazująca na tę kwotę musiała dotyczyć kwoty netto, bo o tą kwotę Skarżąca pytała. Sąd ocenia jako niezrozumiałe dalsze dopytywanie Skarżącej w tym zakresie organu, skoro jasno sformułowała swoje pytanie. To, że odpowiedz organu dotyczyła kwoty netto zostało potwierdzone w ostatniej odpowiedzi organu udzielonej w piśmie z dnia 10 kwietnia 2026 r., jednakże nie świadczy to o uprzednim błędnym postępowaniu organu, a jedynie o dodatkowym wyjaśnieniu tej kwestii Skarżącej, która mimo precyzyjnego wniosku domagała się potwierdzenia, że organ wskazał kwotę netto. Tym samym w zakresie tego żądania nie doszło do bezczynności organu, albowiem odpowiedzi na wniosek z dnia 26 stycznia 2026 r. udzielono Skarżącej pismem z dnia 6 lutego 2026 r., a więc przed upływem 14 dni. W piśmie z 6 lutego 2026 r. udzielono również odpowiedzi w zakresie pozostałych pytań Skarżącej zawartych w piśmie z dnia 26 stycznia 2026 r., wskazując że żądane informacje zostały umieszczone w BIP, co zwalniało organ od ich udzielenia Skarżącej za pośrednictwem poczty elektronicznej lub e-Doręczenia, jak tego żądała we wniosku. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w części odnoszącej się do wniosku z 26 stycznia 2026 r., o czym orzekł w punkcie 4 sentencji wyroku

Następnie, odnosząc się do wniosku Skarżącej z dnia 8 lutego 2026 r. Sąd uznał, że w związku z udzieleniem informacji publicznej zgodnie z opisanymi powyżej zasadami wynikającymi z przepisów u.i.d.p., odpowiedź organu na wniosek Skarżącej z dnia 8 lutego 2026 r., w zakresie wskazania informacji o datach i podstawach zatrudnienia Sekretarza Gminy na poszczególnych stanowiskach w 2024 r. została ostatecznie udzielona w pełni w takim zakresie, jak tego żądała wnioskodawczyni. Pierwotnie odpowiedzi udzielono jej w dniu 23 lutego 2026 r. co do pkt 1-2 tego wniosku, a ostatecznie w dniu 13 kwietnia 2026 r. w zakresie pkt 3 wniosku. Jak już wskazano, odpowiedzi, odnoszącej się do podania czy udostępniona kwota odprawy [...] zł była kwotą netto (pkt 4), udzielono już w pierwszym piśmie kierowanym do Skarżącej z dnia 6 lutego 2026 r. Wobec powyższego Sąd w pkt 1 wyroku umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta do załatwienia wniosku P. P. z dnia 08 lutego 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 21 in principio u.d.i.p.

Działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd stwierdził jednak, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku z dnia 8 lutego 2026 r., jak orzekł w punkcie 2 wyroku.

Wskazać należy, że udostępnienie informacji niepełnej, jak i niezgodnej z treścią żądania, należy oceniać jako bezczynność adresata wniosku, a o załatwieniu wniosku nie może przesądzać jakakolwiek odpowiedź zredagowana przez adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. wyroki NSA z 2 czerwca 2015 r., I OSK 1513/14 oraz wyroki WSA w Białymstoku z 25 marca 2021 r., II SA/Bk 18/21; WSA we Wrocławiu z 29 maja 2020 r., IV SAB/Wr 207/19 oraz WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 17 listopada 2022 r., II SAB/Go 61/22, CBOSA). W niniejszej sprawie Burmistrz w swojej odpowiedzi z dnia 23 lutego 2026 r. udzielił jej jedynie na pytanie zawarte w punktach 1-2 wniosku. Natomiast odnosząc się do jego pkt 3 organ wskazał, że nie udzieli tych informacji, jeśli Skarżąca nie wykaże swojego istotnego interesu publicznego. Ostatecznie, bez wykazywania przez Skarżącą tego interesu, organ udzielił informacji w tym zakresie. Miało to jednak miejsce dopiero w dniu 13 kwietnia 2026 r., zatem po upływie 14-dniowego terminie do udzielenia informacji.

Organ nie załatwił, więc wniosku z 08 lutego 2026 r. w pełnym zakresie w ustawowym terminie 14-dni. Termin do udzielenia informacji na przedmiotowy wniosek zakończył się w dniu 22 lutego 2026 r. Dzień ten jednak był dniem ustawowo wolnym od pracy (niedziela), zatem przyjąć należy, że ostatnim dniem załatwienia wniosku stał się pierwszy dzień roboczym, którym był 23 lutego 2026 r. W tym dniu, zatem w terminie, organ udzielił odpowiedzi, choć tylko na punkt 1-2 wniosku. Nie ma racji Skarżąca twierdząc, że odpowiedź winna była zostać udzielona do dnia 22 lutego 2026 r. Nieudzielenie jednak pełnej odpowiedzi w zakresie pozostałej części wniosku (pkt 3) pozwala na stwierdzenie bezczynności Burmistrza w zakresie udzielenia informacji publicznej na wniosek z 8 lutego 2026 r. Organ przez okres 49 dni pozostawał zatem w bezczynności, co Sąd stwierdził na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 21 in principio u.d.i.p., jak orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku. Natomiast usprawiedliwienie bezczynności ma znaczenie tylko dla oceny, czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Określenie "Rażącego naruszenia prawa" o jakim mowa w treści art. 149 § 1a p.p.s.a. jest pojęciem nieostrym, wymagającym interpretacji z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. W orzecznictwie rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. odnosi się do wadliwości o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającym miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności przez organ administracyjny, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, bądź też ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Kwalifikacja naruszenia jako "rażącego" musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie "zwykłe" (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., II OSK 468/13; CBOSA).

Trzeba zaznaczyć, że orzeczenie o kwalifikowanej (rażącej) formie bezczynności (i przewlekłości) powinno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że rażące naruszenie prawa występuje w przypadkach, gdy przekroczenie przez organ ustawowych terminów wyznaczonych na załatwienie sprawy jest znaczne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki NSA z 6 sierpnia 2019 r. II OSK 1802/19; 18 lipca 2019 r. II OSK 533/19). Co więcej, w orzecznictwie akcentuje się ciążący na sądach administracyjnych obowiązek roztropnego kwalifikowania bezczynności czy przewlekłości jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wynikający z konsekwencji (w tym prawnokarnych) takiej kwalifikacji (por. wyroki NSA z 17 września 2015 r., II OSK 652/15 i z 8 marca 2017 r., I OSK 1925/16, dostępne CBOSA).

Okoliczności niniejszej sprawy nie dawały podstawy do stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność organu trwała 49 dni, zatem ocenić ją należy jako umiarkowaną. Dodatkowo organ pozostawał w błędnym przekonaniu, że Skarżąca do uzyskania informacji w zakresie dat i podstaw zatrudnienia Sekretarza Gminy musi wykazać szczególny interes prawny. Podkreślić przy tym należy, że organ po otrzymaniu skargi udzielił pełnej odpowiedzi na wniosek z 08 lutego 2026 r. Z uwagi na powyższe, Sąd orzekł, jak w punkcie 3 i 4 wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 5 sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz Skarżącej kwotę uiszczonego w sprawie wpisu od skargi w wysokości 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 535).

Sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. przez trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).