Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 lutego 2026 r. sprawy ze skargi Ł. K. na bezczynność Wójta Gminy Podgórzyn w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 11 sierpnia 2025 r. I. oddala skargę w zakresie zawartego we wniosku z dnia 11 sierpnia 2025 r. żądania udostępnienia złożonych przez właściciela dz. nr 668/18 wniosków w sprawie wykupu i wymiany gruntów; II. w pozostałym zakresie stwierdza bezczynność Wójta Gminy Podgórzyn w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 11 sierpnia 2025 r. o udostępnienia informacji publicznej, uznając, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wójta Gminy Podgórzyn do rozpoznania wniosku skarżącego w zakresie wskazanym w pkt II sentencji wyroku w terminie 14 dni od dnia doręczenia opisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. zasądza od Wójta Gminy Podgórzyn na rzecz Ł. K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem skargi Ł. K. jest bezczynność Wójta Gminy P. w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 11 sierpnia 2025 r.

Jak wynikało z akt sprawy wnioskiem z dnia 11 sierpnia 2025 r. Skarżący, powołując się na pismo organu z dnia 6 sierpnia 2025 r. oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.) wystąpił o udostępnienie informacji publicznej. We wniosku, wskazując na przesłaną informację "Gmina P. prowadzi prawną i finansową analizę złożonych wniosków w sprawie wykupu i wymiany gruntów pod kątem interesu publicznego gminy oraz realizacji zadań wynikających z przepisów prawa" wnioskował o:

• udostępnienie złożonych przez właściciela dz. nr [...]/[...] wniosków w sprawie wykupu i wymiany gruntów,

• udostępnienie informacji, kiedy wpłynęły analizowane wnioski do Gminy P., wraz z informacją, kiedy mijają ustawowe terminy, na załatwienie poszczególnych spraw,

• udostępnienie pism wysłanych do właściciela dz. nr [...]/[...] w sprawie wykupu i wymiany gruntów.

W odniesieniu do przesłanej informacji "nie została zawarta umowa na zajęcie pasa drogi wewnętrznej, ponieważ w zasobach dokumentowych Gminy P. nie odnaleziono zawartej umowy. Tym samym nie są naliczane opłaty i nie zostały wyznaczone daty ramowe obowiązywania umowy, w tym data zejścia z pasa drogi. W związku z wykryciem braku unormowania w tym zakresie trwają czynności faktyczne i prawne zmierzające do uregulowania tego stanu" Skarżący wnioskował o udostępnienie:

• informacji jakie czynności faktyczne i prawne są realizowane przez gminę zmierzające do uregulowania tego stanu, wraz z podaniem czynności i daty wykonania tej czynności.

Dodatkowo, w 2024 r. we wrześniu A. S. postawił ogrodzenie w pasie drogi gminnej dz. nr [...]/[...] nie respektując formalnych granic, o tym fakcie poinformowana była Gmina, między innymi w piśmie z dnia 15 stycznia 2025 r. wobec tego Skarżący wnioskował o:

• udostępnienie informacji, jakie działania, wynikające z obowiązku sprawowania kontroli nad przestrzeganiem i stosowaniem przepisów prawa na terenie gminy, zostały podjęte przez Wójta Gminy, w związku z faktem naruszenia prawa przez A. S.

We wniosku Strona podała sposób udostępnienia informacji.

Wniosek Skarżącego organ rozpoznał w dniu 22 sierpnia 2025 r. wydając decyzję odmawiającą udostępnienia żądanej informacji. Powołując się na art. 5 u.d.i.p. organ wskazał, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej, a stanowi sprawę prywatną prowadzoną między organem a osobą fizyczną. Jej udostępnienie będzie przekroczeniem prawa do prywatności.

Na skutek odwołania wywiedzionego przez Skarżącego sprawę przejęło do rozpoznania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze. Decyzją z dnia 7 października 2025 r. uchyliło orzeczenie organu I instancji przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu powołując się na art. 1 ust. 1, art. ust. 2, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. organ odwoławczy wskazał na pojęcie informacji publicznej, ograniczenie w jej udostępnieniu oraz sposoby rozpoznania wniosku w trybie dostępu do informacji publicznej, podkreślając przypadki, w których wydawana jest decyzja. Organ wskazał, że sytuacja opisana w zaskarżonej decyzji, czyli kwalifikacja informacji jako niemającej charakteru informacji publicznej nie wymaga wydania decyzji, wystarczającą formą jest zawiadomienie o tym fakcie wnioskodawcy. Postępowanie organu I instancji ocenił jako wewnętrznie sprzeczne, gdyż z jednej strony neguje walor informacji jako publicznej, z drugiej zaś wydaje decyzję powołując się na ochronę prywatności osoby fizycznej nie przedstawiając żadnego dalszego uzasadnienia.

Pismem z dnia 15 października 2025 r. organ poinformował Skarżącego, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, a stanowi sprawę prywatną osoby fizycznej. Stwierdził także, że udostępnienie informacji będzie przekroczeniem prawa do prywatności osoby fizycznej.

W dniu 16 października 2025 r. Skarżący złożył ponaglenie, wskazując, że termin na odpowiedź upłynął z dniem 25 sierpnia 2025 r., a przedstawione stanowisko organu narusza przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odpowiedź na wniosek musi mieć zawsze formę decyzji.

Odpowiadając na pismo Skarżącego organ powołał się na art. 14 i art. 16 u.d.i.p., wyjaśniając, że jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania następuje w formie decyzji, w pozostałych, opisanych w piśmie, sytuacjach zawiadamia się stronę o przyjętym stanowisku. Na poparcie swych racji organ przywołał poglądy orzecznictwa.

W skardze na bezczynność organu, wywiedzionej w dniu 20 października 2025 r., Strona zarzucała naruszenie art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji. Wskazała także na naruszenie: art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że informacja publiczna nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnieniu informacji w terminie.

Wnioskowała o stwierdzenie bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu Skarżący opisał wniosek oraz odpowiedź organu z dnia 15 października 2025 r. W dalszych uwagach przekonywał, że żądane informacje podlegają udostępnieniu, co wywodził z art. 61 ust.1 Konstytucji RP. Informacje, których się domaga odnoszą się do działalności organów władzy publicznej w zakresie realizowanych przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem Skarbu Państwa. Dodatkowo droga gminna (dz. [...]/[...]), której dotyczyło zapytanie jest drogą dojazdową do nieruchomości Skarżącego (w budowie, dz. nr [...]/[...]) i w chwili obecnej jest nieprzejezdna. Nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem świadczy o bezczynności organu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Opisał przebieg postępowania, zawracając uwagę na udzieloną Skarżącemu odpowiedź, co do jej treści i zarzutów skargi podtrzymał zawarte tam stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie odnotowania wymaga, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Rozpoznając przedstawiony Sądowi spór trzeba wskazać, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej wystąpi wówczas gdy ustawowo zobowiązany organ nie podejmie prawem przewidzianych działań we właściwej formie i terminie. Stan bezczynności oznacza zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Względnie też, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021r., sygn. akt II SAB/Po 139/20, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). W pojęciu bezczynności mieści się także sytuacja, w której co prawda organ udziela wnioskodawcy, w zakreślonym prawem terminie, informacji ale jej treść nie realizuje żądania w całości lub w części, jest nieprecyzyjna, błędna, niepełna. Przypomnieć bowiem trzeba, że sama czynność udostępnienia informacji publicznej nie podlega kontroli sądowej, drogą oceny legalności podjętych przez organ działań jest wyłącznie skarga na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie. Zgodnie z wypowiadanymi tam tezami bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 grudnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Lu 125/21, dostępny w: CBOSA). Skargę na bezczynność podmiotu zobowiązanego można wnieść również wtedy, gdy wnioskujący o dostęp do informacji uważa – wbrew stanowisku podmiotu zobowiązanego, że żądana przez niego informacja ma walor informacji publicznej. Jedynie bowiem w ramach rozpoznawanej przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu można zweryfikować stanowisko podmiotu zobowiązanego co do kwalifikacji żądanej informacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 czerwca 2020r. sygn. akt II SA/Kr 423/20, dostępny w CBOSA).

W kontekście nakreślonych granic działania Sądu oceniając skargę na bezczynność należy ustalić, czy podmiot będący adresatem wniosku jest ustawo zobowiązany do jego rozpoznania oraz czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej.

W sprawie nie jest sporne, że wójt gminy jako organ władzy publicznej mieści się w gronie podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej – art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Kwestie sporne w sprawie odnoszą się do charakteru żądanych przez Skarżącego informacji, a w konsekwencji do przyjętej przez organ formy działania.

Treść udzielonej Skarżącemu odpowiedzi wskazuje, że organ wyklucza publiczny charakter przedstawionych we wniosku zagadnień, jednocześnie wskazuje na naruszenie prawa do prywatności osoby fizycznej. W świetle powołanych na wstępie przepisów i wyjaśnień takie stanowisko nie znajduje uzasadnienia. Odmowa dostępu do informacji wywodzona z ochrony prywatności może być realizowana wyłącznie w formie decyzji (art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 u.d.i.p.).

Odnosząc się do poglądu organu negującego publiczny charakter żądanych przez Skarżącego informacji konieczne jest podjęcie próby zdefiniowania informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W szczególności jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, w tym treść dokumentów używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań niezależnie od tego, od kogo pochodzą. Zatem o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu danego organu. Ważne jest jedynie to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych i odnosiły się do niego bezpośrednio. Jeżeli zadania danego podmiotu mają na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli i są istotne z punktu widzenia celów państwa, to nie można odmówić im przymiotu zadań publicznych. (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1558/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007r., sygn.. akt IV SA/Po 652/07 - dostępne w CBOSA). Rozszerzenie tej definicji zawiera art. 6 u.d.i.p. zawierając katalog informacji, które należy kwalifikować jako informację publiczną, która co do zasady podlega udostępnieniu. Nie jest to katalog zamknięty, gdyż wszelkie informacje spełniające cechy wskazanej już definicji winny być traktowane jako informacja publiczna. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a), d), e), f) oraz pkt 5 lit. u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, majątku publicznym, w tym o:majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych.

Niewątpliwie pytania o informację, kiedy wpłynęły do gminy wnioski w sprawie wykupu i wymiany gruntów (stanowiących własność gminy) i kiedy mijają terminy na załatwienie tych spraw mieści się w zakresie powołanych zapisów (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c) w zw. z pkt 3 lit. d) – f) u.d.i.p.

Podobna ocena dotyczy dalszych wniosków – w zakresie czynności faktycznych i prawnych realizowanych przez gminę, a dotyczących zajęcia pasa drogowego (jeśli dotyczy drogi publicznej, czego w sprawie nie zanegowano i do czego organ się nie odnosi) oraz zarządu drogą gminną (dz.nr [...]/[...]).

Zatem w tym zakresie, co do zasady organ obowiązany jest do udostępnienia żądanych informacji, o ile jest w ich posiadaniu. Przy czym zasada dostępu może zostać ograniczona m.in ze względu na prywatność osoby fizycznej. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). W takim przypadku konieczne jest wydanie decyzji odmawiającej dostępu do informacji, ze wskazaniem podstaw takiej ochrony, a w konsekwencji ograniczenia prawa do informacji. W decyzji należy także wykazać, że udostępnienie informacji np. poprzez jej zanonimizowanie będzie naruszało prywatność osoby fizycznej. Podkreślenia ponownie wymaga, że żądane przez Skarżącego informacje dotyczą majątku gminnego.

W ponownie prowadzonym postępowaniu zadaniem organu będzie ocena i wyważenie, czy udostępnienie wnioskowanych przez Skarżącego informacji narusza wspomniane prawo do prywatności, nawet po zanonimizowaniu danych wrażliwych.

Odmienny pogląd dotyczy zagadnienia opisanego w pierwszym z wniosków sformułowanych w piśmie z dnia 11 sierpnia 2025 r., a dotyczącego udostępnienia złożonych przez właściciela wskazanej działki wniosków w sprawie wymiany i wykupu gruntów. Otóż, w świetle powołanych na wstępie regulacji i zasad pisma, osób prywatnych kierowane do organów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. nie stanowią informacji publicznej, nawet jeśli dotyczą zagadnień opisanych w powołanych zapisach art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Zatem w tym zakresie organowi nie można postawić zarzutu bezczynności.

Zgodnie z art. 149 § 1 i 1a p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1).

Na tej podstawie Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku Skarżącego z dnia 11 sierpnia 2025 r. w opisanym zakresie. Przyjęty przez organ pogląd, zawarty w piśmie z dnia 16 października 2025 r., nie znajduje uzasadnienia, to zaś w świetle powołanych na wstępie rozważań Sądu nakazuje stwierdzenie bezczynności, gdyż wniosek Skarżącego, w zakreślonej części, nie został prawidłowo rozpoznany.

Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdzając bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd jednocześnie stwierdza, czy miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tą kwestię trzeba wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków stron i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Ol 31/16, w Łodzi z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 137/15; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 652/15 i sygn. akt I OSK 2440/15, dostępne w CBOSA).

W okolicznościach rozpoznanej sprawy nie sposób dopatrywać się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Sąd wziął pod uwagę, że organ nie zignorował wniosku Skarżącego, udzielił mu odpowiedzi i to w terminie, błąd dotyczył interpretacji przepisów prawa, zaś fakt błędnej wykładni przepisów nie stanowi podstawy do wywodzenia rażącego naruszenia prawa.

Na tej podstawie Sąd stwierdził, że w sprawie doszło do bezczynności w rozpoznaniu czterech z pięciu wniosków Skarżącego zawartych w piśmie z dnia 11 sierpnia 2025 r. Bezczynność ta nie miała rażącego charakteru naruszenia prawa. (pkt II sentencji wyroku). Wobec tego w pkt III sentencji wyroku zobowiązał organ do rozpoznania tego wniosku w opisanym zakresie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego odpisu wyroku wraz z aktami sprawy. W przedmiocie zapytania dotyczącego udostępnienia złożonych przez właściciela dz. nr [...]/[...] wniosków w sprawie wykupu i wymiany gruntów stanowisko organu jest prawidłowe, co uzasadniało oddalenie skargi w tym zakresie (pkt I sentencji wyroku). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.