Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 lutego 2014 r. sygn. akt IV SA/Wr 603/13 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umieszczenia na stałe w domu pomocy społecznej oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 12 lutego 2014 r. sygn. akt IV SA/Wr 603/13, oddalił skargę S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umieszczenia w domu pomocy społecznej (pkt I) oraz przyznał adwokatowi kwotę 295,20 zł tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (pkt II).

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Sąd Rejonowy w O. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. sygn. akt [...] po rozpatrzeniu wniosku Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. orzekł o umieszczeniu S. K., bez jej zgody, w domu pomocy społecznej.

W wykonaniu powyższego postanowienia Sądu Rejonowego w O. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w D., działający z upoważnienia Wójta Gminy D., decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 16, art. 36 pkt 2 lit. o, art. 54 ust. 1, 2 i 2a, art. 60 ust. 1, art. 106 ust. 1 i art. 110 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 ze zm. – dalej jako "u.p.s.") i § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 października 2005 r. w sprawie domów pomocy społecznej (Dz. U. Nr 217, poz. 1837), skierował S. K. do domu pomocy społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych w O.

Następnie Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w T., działający z upoważnienia Starosty T., decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 2 u.p.s., umieścił S. K. na stałe w Domu Pomocy Społecznej w O. dla osób przewlekle somatycznie chorych. Organ wskazał przy tym, że DPS w O. posiada obecnie wolne miejsce, dlatego też możliwe jest umieszczenie tam S. K., zgodnie ze wskazaną decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. o skierowaniu jej do powołanego ośrodka.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], po rozpatrzeniu odwołania S. K., decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Starosty Powiatu T. z dnia [...] czerwca 2013 r. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r., Nr 231, poz. 1375 ze zm.- dalej w skrócie "u.o.z.p"). Zgodnie z art. 38 u.o.z.p., osoba, która wskutek choroby psychicznej lub upośledzenia umysłowego nie jest zdolna do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych i nie ma możliwości korzystania z opieki innych osób oraz potrzebuje stałej opieki i pielęgnacji, lecz nie wymaga leczenia szpitalnego, może być za jej zgodą lub zgodą jej przedstawiciela ustawowego przyjęta do domu pomocy społecznej. Jeżeli taka osoba lub jej przedstawiciel ustawowy nie wyrażają zgody na przyjęcie jej do domu pomocy społecznej, a brak opieki zagraża życiu tej osoby, organ do spraw pomocy społecznej może wystąpić do sądu opiekuńczego miejsca zamieszkania tej osoby z wnioskiem o przyjęcie do domu pomocy społecznej bez jej zgody. W aktach sprawy znajduje się prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] grudnia 2011 r. sygn. akt [...] o umieszczeniu S. K. w domu pomocy społecznej. Starosta powiatu miał obowiązek wykonać to prawomocne orzeczenie Sądu, dlatego nie ma podstaw, aby kwestionować decyzję organu I instancji wykonującą postanowienie sądowe o umieszczeniu S. K. w domu pomocy społecznej.

Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lipca 2013 r. S. K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze opisała historię swojej rodziny oraz przedstawiła aktualną sytuację życiową. Podkreśliła, że podnoszone wobec niej zarzuty pracowników Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej są wyolbrzymione. Umieszczenie jej w domu pomocy społecznej uniemożliwi jej cieszenie się własnym domem, na który ciężko pracowała całe życie.

W odpowiedzi na skargę SKO [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a."), oddalił skargę S. K. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że Sąd Rejonowy w O. prawomocnym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., sygn. akt [...], umieścił skarżącą w domu pomocy społecznej. Postanowienie to zostało wydane na wniosek Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej. Przy wydaniu tego postanowienia to na sądzie opiekuńczym (sądzie rejonowym) spoczywał obowiązek wyjaśnienia i dokonania oceny, czy osoba mająca być umieszczona w domu pomocy społecznej spełnia ustawowe kryteria do umieszczenia jej w takim domu, nawet wbrew jej woli. Orzeczenie sądu opiekuńczego zastępuje brak zgody osoby zainteresowanej (jej przedstawiciela ustawowego) na umieszczenie w domu pomocy społecznej. Podjęcie przez Sąd Rejonowy postanowienia z dnia [...] grudnia 2011 r. oznacza, że to ten sąd dokonał ustalenia, że skarżąca spełnia przesłanki uzasadniające umieszczenie w domu pomocy społecznej. Powyższe prawomocne postanowienie jest wiążące dla organów administracji oraz dla innych sądów. Zgodnie, bowiem z art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zatem ani sąd administracyjny, ani organy administracji publicznej nie posiadają uprawnień do dokonywania oceny (kwestionowania) prawidłowości orzeczeń sądowych zapadłych w postępowaniu przed sądem cywilnym.

Organy administracji wydając decyzje o skierowaniu, a następnie o umieszczeniu danej osoby we wskazanej placówce, są jedynie wykonawcami wiążącego je prawomocnego orzeczenia sądowego. W tej sytuacji, wobec wydania przez sąd orzeczenia o potrzebie przyjęcia skarżącej – bez jej zgody – do domu pomocy społecznej, rola organów ogranicza się wyłącznie do wykonania orzeczenia sądu opiekuńczego poprzez wydanie w pierwszej kolejności decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej, a następnie decyzji o umieszczeniu w domu pomocy społecznej. Decyzją o wykonawczym charakterze była najpierw decyzja Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. z dnia [...] kwietnia 2012 r. o skierowaniu skarżącej do domu pomocy społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych. Kolejną taką wykonawczą decyzją była decyzja Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w T., działającego z upoważnienia Starosty T., z dnia [...] czerwca 2013 r. o umieszczeniu na stałe skarżącej w domu pomocy społecznej. Skoro prawomocne postanowienie sądu opiekuńczego o umieszczeniu skarżącej w domu pomocy społecznej pozostaje w obrocie prawnym i jest wiążące dla organów administracji obu instancji orzekających w niniejszej sprawie oraz dla Sądu, to przyjąć należy, że zaskarżona do Sądu decyzja miała na celu wykonanie tego prawomocnego orzeczenia. Prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w O. ma charakter wiążący, dlatego przez czas istnienia tego orzeczenia w obrocie prawnym skarżąca pozostawać będzie stale w ośrodku pomocy społecznej. To z kolei oznacza, że jej pobyt tam będzie miał charakter stały. Świadczy o tym również treść przepisu art. 54 ust. 1 u.p.s., który jako przesłankę umieszczenia osoby w ośrodku pomocy społecznej wymienia potrzebę całodobowej opieki. Jedynie w przypadku uchylenia przez sąd rodzinny postanowienia z dnia [...] grudnia 2011 r. ustanie obowiązek stałego pobytu skarżącej w ośrodku pomocy społecznej. W tej sytuacji bezzasadne są podniesione w skardze argumenty dotyczące sytuacji życiowej skarżącej oraz jej chęci pozostania we własnym domu.

Sąd opiekuńczy w postanowieniu o umieszczeniu w domu pomocy społecznej nie orzeka o skierowaniu do odpowiedniego typu domu pomocy społecznej. Po otrzymaniu orzeczenia sądu opiekuńczego, organ pomocy społecznej wydaje decyzję o skierowaniu osoby do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu dostosowanego do rodzaju schorzeń. Natomiast decyzja o umieszczeniu w domu pomocy społecznej ma na celu wykonanie decyzji o skierowaniu do tego domu. Organ orzekający o umieszczeniu w domu pomocy społecznej jest więc związany wcześniejszą decyzją o skierowaniu do określonego typu domu pomocy społecznej.

Odnosząc się do zarzutu zastosowania przez organ I instancji przepisów nieobowiązującego rozporządzenia, WSA we Wrocławiu wskazał, że w decyzji Starosty T. powołano przepis § 8 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 października 2005 r. w sprawie domów pomocy społecznej. Przepis ten określał w ust. 1 i ust. 2 dokumenty wymagane do kierowania do domu pomocy społecznej, a w ust. 3 stanowił, że w przypadku gdy do domu kieruje się osobę na podstawie orzeczenia sądu, wydanie decyzji o skierowaniu do domu, nie wymaga przedłożenia dokumentów, o których mowa w ust. 1 i 2 (w tym wniosku o skierowanie, rodzinnego wywiadu środowiskowego), przy czym dokumenty te powinny zostać skompletowane w terminie nieprzekraczającym trzech miesięcy od dnia wydania decyzji o skierowaniu do domu. Cytowane rozporządzenie utraciło moc z dniem 2 lipca 2012 r. Wspomniany § 8 rozporządzenia dotyczył dokumentów wymaganych przy podejmowaniu przez organy pomocy społecznej decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej, której skarżąca nie kwestionowała. Powołanie tego przepisu w odrębnej decyzji o umieszczeniu w tym domu pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonych do Sądu decyzji organów I i II instancji w przedmiocie umieszczenia w domu pomocy społecznej.

W skardze kasacyjnej S. K., reprezentowana przez adwokata, zaskarżyła wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 lutego 2014 r. sygn. akt IV SA/Wr 603/13 w części pkt I, wnosząc o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Zaskarżonemu wyrokowi S. K. zarzuciła naruszenie art. 39 ust. 1 i art. 38 u.o.z.p. w zw. z art. 54 ust. 2, art. 56 i art. 56a u.p.s. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że osoba umieszczona bez jej zgody przez sąd powszechny w domu pomocy społecznej, na podstawie art. 39 ust. 1 i art. 38 u.o.z.p., może być umieszczona w domu pomocy społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych zamiast (i wyłącznie) w domu pomocy społecznej dla przewlekle psychicznie chorych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że stosownie do treści art. 38 i 39 ust. 1 u.o.z.p. osoba, która wskutek choroby psychicznej lub upośledzenia umysłowego nie jest zdolna do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych i nie ma możliwości korzystania z opieki innych osób oraz potrzebuje stałej opieki i pielęgnacji, lecz nie wymaga leczenia szpitalnego, może być za jej zgodą lub zgodą jej przedstawiciela ustawowego przyjęta do domu pomocy społecznej, zaś w przypadku, gdy osoba ta lub jej przedstawiciel ustawowy nie wyrażają zgody na przyjęcie jej do domu pomocy społecznej, a brak opieki zagraża życiu tej osoby, organ do spraw pomocy społecznej może wystąpić do sądu opiekuńczego miejsca zamieszkania tej osoby z wnioskiem o przyjęcie do domu pomocy społecznej bez jej zgody. Zapewnienie realizacji postanowienia sądowego o przyjęciu do domu pomocy społecznej osoby, o której mowa w art. 38, należy do starosty powiatu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby (art. 40 ust. 1).

Stosownie do treści art. 54 ust. 2 u.p.s., osobę kierowaną kieruje się do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania tej osoby. W art. 56 u.p.s. przewidziano typy domów pomocy społecznej: 1) osób w podeszłym wieku; 2) osób przewlekle somatycznie chorych; 3) osób przewlekle psychicznie chorych; 4) dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie; 5) dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie; 6) osób niepełnosprawnych fizycznie; 7) osób uzależnionych od alkoholu. Dom pomocy społecznej może być prowadzony w jednym budynku łącznie dla: 1) osób w podeszłym wieku oraz osób przewlekle somatycznie chorych; 2) osób przewlekle somatycznie chorych oraz osób niepełnosprawnych fizycznie; 3) osób w podeszłym wieku oraz osób niepełnosprawnych fizycznie; 4) osób dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie oraz dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie. Typy domów pomocy społecznej mogą być łączone w inny sposób niż określony w ust. 1, pod warunkiem usytuowania każdego z nich w odrębnym budynku (art. 56a u.p.s.). W zaskarżonej decyzji SKO [...] wskazało jednoznacznie, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy o ochronie zdrowia psychicznego. Jednocześnie jednak organ odwoławczy zupełnie zignorował fakt, że Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w T. skierował S. K. do Domu Pomocy Społecznej w O. dla osób przewlekle somatycznie chorych. Ustawodawca w art. 56 i 56a u.p.s. jednoznacznie wskazał, że domy pomocy społecznej dla przewlekle somatycznie i psychicznie chorych to dwa różne typy domów społecznych. Dom Pomocy Społecznej w O. jest domem pomocy społecznej dla przewlekle somatycznie chorych, zatem skierowanie skarżącej do tego domu pomocy społecznej w sposób rażący narusza treść art. 54 u.p.s., nakazującego kierowanie do domu odpowiedniego typu. Oceny naruszenia przez Sąd I instancji powołanych przepisów prawa materialnego w żaden sposób nie zmienia fakt, że Dom Pomocy Społecznej w O. posiada "filię" (dla osób przewlekle psychicznie chorych) w R. Z treści zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w T. wynika bowiem wprost, że skarżącą skierowano do Domu Pomocy Społecznej w O. dla przewlekle somatycznie chorych, a nie do filii tego Domu w R. Tego typu wada decyzji organów obydwu instancji nie może być sanowana w toku wykonywania decyzji poprzez dowolność kierowania bądź to do DPS w O. (dla przewlekle somatycznie chorych), bądź to do "filii" tej placówki w R. (dla przewlekle psychicznie chorych).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki zostały enumeratywnie wymienione w § 2 powołanego artykułu. Z uwagi na związanie granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny poza nieważnością postępowania (która w niniejszej sprawie nie zachodzi) może rozpoznawać jedynie te uchybienia, które zostały powołane przez stronę skarżącą kasacyjnie. Rozpoznając skargę kasacyjną we wskazanych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga ta pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw i z tych względów nie zasługuje na uwzględnienie.

Niezasadne są przede wszystkim zarzuty naruszenia art. 38 i art. 39 u.o.z.p. Przepisy te określają przesłanki i tryb orzekania o potrzebie przymusowego pobytu danej osoby w domu pomocy społecznej. Powyższa instytucja może być stosowana między innymi na wniosek organu do spraw pomocy społecznej, ale to nie ten organ przesądza o umieszczeniu konkretnej osoby, bez jej zgody, w domu pomocy społecznej. Jeżeli osoba wymagająca skierowania do omawianej placówki nie jest zdolna do wyrażenia na to zgody, o jej skierowaniu do domu pomocy społecznej orzeka sąd opiekuńczy. O potrzebie przymusowego pobytu w domu pomocy społecznej rozstrzyga więc sąd opiekuńczy a nie organ administracji publicznej. Orzeczenie sądu opiekuńczego zastępuje brak zgody osoby zainteresowanej (lub jej przedstawiciela ustawowego) na umieszczenie w domu pomocy społecznej. Przed wydaniem stosownego postanowienia to sąd powszechny bada czy w stosunku do osoby wymagającej skierowania do DPS zachodzą przesłanki do przymusowego umieszczenia jej w takiej placówce. Oczywistym zatem jest, że przepisy art. 38 i art. 39 u.o.z.p. mają zastosowanie jedynie w postępowaniu sądowym poprzedzającym wydanie orzeczenia, o jakim mowa w art. 39 ust. 3 u.o.z.p. Fakt, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i uzasadnieniu decyzji SKO [...] przytoczono treść powołanych przepisów nie oznacza, że normy te miały zastosowanie w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji. W niniejszej sprawie można mówić jedynie o zastosowaniu art. 40 ust. 1 u.o.z.p. Przepis ten nakłada na organ administracji obowiązek zapewnienia wykonania wskazanego orzeczenia sądu opiekuńczego, stanowiąc, że zapewnienie realizacji postanowienia sądowego o przymusowym przyjęciu danej osoby do domu pomocy społecznej należy do starosty powiatu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. Zatem starosta powiatu ma obowiązek zapewnić wyłącznie wykonanie orzeczenia sądu opiekuńczego, jednakże to nie ten organ ocenia zaistnienie ustawowych przesłanek przewidzianych w art. 38 i art. 39 u.o.z.p. Tym samym przepisy te nie mają i nie mogły mieć zastosowania ani w postępowaniu administracyjnym ani postępowaniu sądowoadministracyjnym mającym na celu skontrolowanie legalności decyzji administracyjnych. W konsekwencji nie można zarzucić WSA we Wrocławiu, że przy wydawaniu zaskarżonego wyroku naruszył art. 38 i art. 39 u.o.z.p. przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów.

Z podobnych przyczyn usprawiedliwionych podstaw nie ma zarzut naruszenia pozostałych przepisów prawa materialnego, to jest art. 54 ust. 2, art. 56 i art. 56a u.p.s. Wytykając naruszenie tych przepisów, autor skargi kasacyjnej chyba nie zauważył, że powołane przepisy mają zastosowanie w postępowaniu w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej. Tymczasem w niniejszej sprawie kontrolą sądową objęte były decyzje w przedmiocie umieszczenia S. K. w domu pomocy społecznej a nie w przedmiocie skierowania skarżącej do takiej placówki. Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowił przepis art. 59 ust. 2 u.p.s. W postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie tych decyzji kwestionowane przepisy (art. 54 ust. 2, art. 56 i art. 56a u.p.s) nie miały w ogóle zastosowania.

Procedura w przedmiocie przymusowego umieszczenia danej osoby w domu pomocy społecznej jest kilkuetapowa. Pierwszy etap, o czym była mowa, toczy się przed sądem powszechnym i kończy się wspomnianym orzeczeniem sądu opiekuńczego, o jakim mowa w art. 39 ust. 3 u.o.z.p. Pozostałe kwestie rozstrzygane są już przed organami administracji publicznej ale w dwóch odrębnych postępowaniach. Najpierw wszczyna się postępowanie w sprawie skierowania do domu pomocy społecznej. Decyzje w tym przedmiocie wydaje organ gminy właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby zainteresowanej (art. 59 ust. 1 u.p.s.). Ostatnim etapem procedury jest postępowanie w sprawie umieszczenia danej osoby w domu pomocy społecznej. Sprawy te należą do właściwości organu prowadzącego konkretny dom pomocy społecznej, a zatem kończą się one decyzją albo organu gminy prowadzącej taki dom albo starosty powiatu prowadzącego dany dom pomocy społecznej (art. 59 ust. 2 u.p.s.).

W orzecznictwie i piśmiennictwie zwraca się uwagę, że sprawach związanych z umieszczeniem w domu pomocy społecznej należy kierować się zasadą kierowania do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby zainteresowanej. Niezbędne jest zatem respektowanie regulacji przewidzianych w powołanych przez autora skargi kasacyjnej przepisach art. 54-56a u.p.s. Zauważyć jednak należy, że kwestię wyboru konkretnego domu pomocy społecznej rozstrzyga się w decyzji o skierowaniu do takiej placówki. Nie ma jakichkolwiek podstaw, aby kwestie takiego wyboru ponownie rozstrzygać w decyzji o umieszczeniu osoby w domu pomocy społecznej. Ta ostatnia decyzja, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, ma charakter jedynie wykonawczy. Organ orzekający o umieszczeniu w domu pomocy społecznej jest związany zarówno orzeczeniem sądu opiekuńczego jak i decyzją o skierowaniu do DPS. Nie może sam weryfikować ani zmieniać prawomocnej decyzji o skierowaniu do określonego typu domu pomocy społecznej. Dopóki takie rozstrzygnięcie pozostaje w obrocie prawnym organ prowadzący dom pomocy społecznej zobowiązany jest je wykonać oraz orzec o umieszczeniu danej osoby w określonej placówce.

W rozpoznawanej sprawie S. K. do Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych w O. została skierowana decyzją Wójta Gminy D. z dnia [...] kwietnia 2012 r. Decyzji tej S. K. nie poddała ani kontroli instancyjnej ani sądowej. Organ prowadzący DPS w O. zobowiązany był wykonać powyższą decyzję i gdy powstała taka możliwość orzec o umieszczeniu S. K. w tej placówce. Strona wnosząca skargę kasacyjną nie sformułowała zarzutu naruszenia art. 59 ust. 2 u.p.s., który stanowił materialnoprawną podstawę umieszczenia S. K. w omawianym DPS. Zatem sprawa umieszczenia skarżącej w Domu Pomocy Społecznej w O. z uwagi na zasadę związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej nie może podlegać merytorycznej ocenie sądu kasacyjnego.

Z powyższych względów uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o jej oddaleniu.