Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi P. N. na bezczynność Dyrektora I Liceum Ogólnokształcącego im. Ks. Elżbiety w Szczecinku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Dyrektor I Liceum Ogólnokształcącego im. Ks. Elżbiety w Szczecinku dopuścił się bezczynności, II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku, IV. zasądza od Dyrektora I Liceum Ogólnokształcącego im. Ks. Elżbiety w Szczecinku na rzecz skarżącego P. N. kwotę 217(dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

P. N. (dalej jako "skarżący"), reprezentowany przez radcę prawnego, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie

ze skargą na bezczynność Dyrektora Szkoły (dalej jako "organ") w związku z brakiem odpowiedzi na wniosek skarżącego z 14 września 2025 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący zarzucił naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "u.d.i.p.") . - poprzez brak udostępnienia skarżącemu informacji publicznej pomimo upływu terminu ustawowego oraz brak poinformowania skarżącego o braku możliwości udostępnienia informacji publicznej w określonym ustawowo terminie ze wskazaniem powodów opóźnienia oraz nowego terminu udostępnienia informacji.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o:

stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności,

zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak

niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku,

rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym,

zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnych

do celowego dochodzenia praw.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że w dniu 14 września 2025 r. wystąpił do organu, drogą elektroniczną (e-mail) o udzielenie informacji w postaci listy wynagrodzeń wszystkich katechetów zatrudnionych w szkole z podziałem na wyznania wraz z imieniem i nazwiskiem każdego z nich. Skarżący domagał się udzielenia odpowiedzi w formacie pdf, na adres e-mail, z którego wysłano zapytanie.

Dalej skarżący wskazał, że złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób wyraźnie wskazujący preferowaną formę załatwienia sprawy, tj. przesłanie odpowiedzi w formacie PDF na wskazany adres mailowy. Pomimo tego organ, zamiast spełnić ten wymóg, oczekiwał osobistego odbioru pisma w sekretariacie szkoły, co stanowi naruszenie prawa do informacji publicznej oraz prawidłowego trybu jej udostępniania. Wnioskodawca, działając zgodnie z obowiązującymi przepisami, ma prawo do otrzymania informacji w formie i miejscu przez siebie wskazanym, co zapewnia efektywność i wygodę korzystania z prawa do informacji. Niedopełnienie tego obowiązku przez organ skutkuje nie tylko opóźnieniem w dostępie do informacji, ale także narusza zasady transparentności i dostępności informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Potwierdził wpływ wniosku o treści i w dacie wskazanych zgodnie z twierdzeniami skarżącego oraz zrelacjonował, że po analizie wniosku ustalił, że w szkole zatrudnionych jest dwóch katechetów: - jeden katecheta wyznania rzymskokatolickiego, - jeden katecheta wyznania grekokatolickiego.

Organ wskazał, że w odpowiedzi na powyższy wniosek, 22 września 2025 r. poinformował skarżącego, że stosowna informacja została przygotowana i jest do odbioru w sekretariacie szkoły, wskazując na pozostawanie w przeświadczeniu,

iż wskazana forma udostępnienia informacji odpowiada treści wniosku i realizuje obowiązek wynikający z ustawy o dostępie do informacji publicznej. 13 stycznia 2026 r. organ otrzymał odpis skargi na bezczynność wniesionej przez skarżącego, przesłanej przez pełnomocnika. Niezwłocznie po zapoznaniu się z jej treścią

14 stycznia 2026 r., organ przesłał skarżącemu kolejne pismo, w którym: - ponownie wskazał, że żądane informacje były przygotowane wcześniej, - uzupełnił przekaz informacji zgodnie z oczekiwaną przez skarżącego formą wysyłając niezwłocznie

na maila skarżącego, - wyjaśnił zaistniałą zwłokę, wynikającą z błędnej interpretacji formy udostępnienia informacji, podkreślając jednocześnie, że jej źródłem nie była zła wola organu.

Organ stwierdził, że nie pozostawał w stanie bezczynności w rozumieniu materialnym, albowiem: - podjął czynności w odpowiedzi na wniosek (e-mail z 22 września 2025 r.), - przygotował żądane informacje, a także je przesłał drogą e- mail na wskazany adres, - nie odmówił ich udostępnienia ani nie zaniechał działania.

W ocenie organu ewentualne uchybienie miało charakter proceduralny

i nieumyślny, a po jego ujawnieniu zostało niezwłocznie naprawione. Bezczynność nie miała charakteru rażącego, co uzasadnia również odstąpienie od zasądzenia kosztów postępowania.

Sprawa, na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 – j.t.), została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2002 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 – j.t. ze zm.), dalej jako "u.d.i.p.", każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Katalog informacji, które stanowią informację publiczną i podlegają w związku z tym udostępnieniu na podstawie u.d.i.p. zawiera art. 6, a podmioty obowiązane do udostępnienia informacji wymieniono w art. 4 tej ustawy.

Nie ulega wątpliwości, że dyrektor szkoły publicznej jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej i jego rolą jest dokonanie oceny wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a także dokonanie kwalifikacji żądanych informacji. W zależności bowiem od tego, czy żądane informacje stanowią informację publiczną, czy też taką informacją nie są, podmiot obowiązany może i powinien odpowiednio na żądanie wnioskodawcy zareagować.

W wypadku, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, wystarczające będzie poinformowanie o tym wnioskodawcy zwykłym pismem. W sytuacji natomiast, gdy żądanie dotyczy informacji publicznej, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, organ winien ją bez zbędnej zwłoki udostępnić, z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 13 u.d.i.p.

W realiach rozpoznawanej sprawy wniosek wpłynął do organu drogą elektroniczną w dniu 14 września 2025 r. Termin do udzielenia odpowiedzi upływał zatem w dniu 28 września 2025 r. Ponieważ dzień ten przypadał na niedzielę, termin ten – zgodnie z obowiązującymi przepisami – upływał w najbliższym dniu roboczym, tj. w dniu 29 września 2025 r.

Organ nie udzielił jednak informacji publicznej w wymaganym terminie i w sposób zgodny z żądaniem wnioskodawcy. W odpowiedzi poinformował jedynie, że żądana informacja została przygotowana i może zostać odebrana w sekretariacie szkoły. Tymczasem skarżąca wyraźnie wskazała, iż oczekuje udostępnienia informacji drogą elektroniczną. Takie działanie organu nie może zostać uznane za prawidłowe wykonanie obowiązku wynikającego z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Podkreślenia wymaga, że obowiązkiem organu jest udostępnienie informacji publicznej w sposób i w formie wskazanej we wniosku, o ile istnieją ku temu techniczne możliwości. Samo poinformowanie o możliwości osobistego odbioru informacji nie stanowi realizacji tego obowiązku.

Ponadto organ nie udzielił informacji w pełnym zakresie objętym wnioskiem. W szczególności nie przekazał informacji dotyczących wynagrodzeń katechetów zatrudnionych w szkole, z podziałem na wyznania, wraz z imieniem i nazwiskiem każdej z tych osób. Informacje te zostały przekazane dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność, co jednoznacznie wskazuje, że w dacie jej wniesienia organ pozostawał w bezczynności.

W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że pod pojęciem bezczynności należy rozumieć taki stan, w którym organ, pomimo obowiązku załatwienia sprawy w prawnie określonym terminie, nie podejmuje stosownych czynności lub nie kończy postępowania w sposób wymagany przepisami prawa. Z bezczynnością mamy do czynienia również wówczas, gdy organ podejmuje wprawdzie określone działania, jednak nie prowadzą one do skutecznego załatwienia sprawy, w szczególności gdy informacja nie zostaje udostępniona w żądanej formie albo nie zostaje udzielona w pełnym zakresie.

W niniejszej sprawie bezczynność organu miała charakter zarówno formalny, jak i materialny. Po pierwsze, organ nie udostępnił informacji w sposób wskazany przez skarżącą, ograniczając się do poinformowania o możliwości jej odbioru osobistego. Po drugie, nie rozpoznał wniosku w całości, pomijając jego istotną część dotyczącą wynagrodzeń oraz danych osobowych nauczycieli – katechetów.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że wniosek dotyczył danych stanowiących informację publiczną. Są to bowiem informacje odnoszące się do organizacji funkcjonowania publicznej placówki oświatowej, realizującej zadania publiczne i finansowanej ze środków publicznych. Odrębną kwestią pozostaje natomiast zakres dopuszczalnego udostępnienia tych danych, w szczególności w kontekście ochrony prywatności osób fizycznych.

Wyjaśnienia wymaga, że ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera regulacje ograniczające dostęp do informacji ze względu na prywatność. Zgodnie z art. 5 ust. 2 tej ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy jednak informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania tych funkcji.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jako cechę wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2018 r., I OSK 169/18, LEX nr 2523767; wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., I OSK 1530/14; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 marca 2004 r., II SAB/Ka 144/03).

Podkreśla się, że osobą pełniącą funkcję publiczną jest każdy, kto wykonuje zadania w strukturach organów władzy publicznej lub innych podmiotów realizujących zadania publiczne, jeżeli jego działalność wiąże się z wpływem na podejmowanie decyzji w sferze publicznej lub gospodarowanie mieniem publicznym (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2013 r., I OSK 1044/13).

Orzecznictwo sądów administracyjnych opowiada się za szerokim rozumieniem pojęcia funkcji publicznej, obejmującym nie tylko funkcjonariuszy publicznych, lecz również inne osoby uczestniczące w realizacji zadań publicznych (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2011 r., I OSK 125/11; postanowienie SN z dnia 25 czerwca 2004 r., V KK 74/04).

Interpretacji pojęcia "osoba pełniąca funkcję publiczną" dokonał również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05, wskazując, że pojęcie to obejmuje osoby związane formalnymi więziami z instytucją publiczną, realizujące zadania publiczne, przy czym nie każda osoba zatrudniona w takiej instytucji posiada taki status. Wyłączone są w szczególności stanowiska o charakterze technicznym i pomocniczym.

W świetle powyższego, jeżeli organ uznał, że nie może udostępnić danych osobowych nauczycieli, powinien był rozpoznać wniosek w tym zakresie w trybie art. 5 ust. 2 ustawy i – w przypadku odmowy – wydać stosowną decyzję administracyjną wraz z uzasadnieniem. Brak wydania decyzji w sytuacji odmowy udostępnienia informacji stanowi naruszenie prawa i może prowadzić do stwierdzenia bezczynności.

W rozpatrywanej sprawie z odpowiedzi organu nie wynika jednoznacznie, czy uznał on, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej, czy też że podlegają ograniczeniu ze względu na prywatność. Niemniej jednak przyjęta forma działania wskazuje, że organ faktycznie odmówił udostępnienia informacji bez wydania wymaganej decyzji administracyjnej.

Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że całkowite pominięcie części wniosku stanowi samoistną podstawę do uznania bezczynności organu.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., uznał, że organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a tej ustawy, Sąd stwierdził, że bezczynność ta nie miała charakteru rażącego, gdyż organ podjął określone działania, jednak uczynił to w sposób nieprawidłowy, wynikający z błędnej wykładni i zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Sąd uznał, że doszło do nadużycia prawa do informacji publicznej, polegającego na składaniu licznych skarg przede wszystkim w celu uzyskania wynagrodzenia za ich prowadzenie. W związku z tym – działając na podstawie art. 200 w zw. z art. 206 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zamiast zasądzenia pełnych kosztów postępowania, przyznał jedynie symboliczną kwotę 100 zł.

Sąd wskazał również, że niewielki nakład pracy pełnomocnika reprezentującego skarżącego, a także nadużycie prawa do dostępu do informacji publicznej przejawiające się w wielości składanych skarg, uzasadniają jedynie częściowe zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd orzekł jak w sentencji