Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi D.Z. na bezczynność Wojewody Podkarpackiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 2) zobowiązuje Wojewodę Podkarpackiego do rozpoznania punktów 1 i 3 wniosku skarżącego D.Z. z dnia 8 grudnia 2025 r. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z doręczeniem odpisu prawomocnego wyroku, 3) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4) w pozostałym zakresie skargę oddala, 5) zasądza od Wojewody Podkarpackiego na rzecz skarżącego D.Z. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Skarżący D. Z. wnioskiem z dnia 8 grudnia 2025 r. zwrócił się do Podkarpackiego Urzędu Wojewódzkiego w Rzeszowie o przedstawienie informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1764 z późn. Zm.) dalej: udip w zakresie zdarzeń związanych ze śnieżycą oraz awariami infrastruktury elektroenergetycznej które miały miejsce w dniach 21-30 listopada 2025 .r. na terenie woj. podkarpackiego a w szczególności:

1. Wszystkie meldunki i dokumenty operacyjne WCZK z okresu 21-30 listopada 2025 r. a to skanów/ kopii/ wyciągów:

– meldunków operacyjnych dobowych i incydentalnych,

– meldunków otrzymanych z powiatowych centów zarządzania kryzysowego,

– raportów sytuacyjnych tworzonych przez WCZK,

– komunikacji z A.,

– notatek służbowych pracowników WCZK dotyczących awarii energetycznych,

– innych dokumentów dot. Sytuacji energetycznej w województwie w wyżej wymienionych dniach.

2. informacji o awariach linii energetycznych 110 kV o ile takie informacje znajdowały się w dokumentach przekazanych do WCZK poprzez wskazanie:

– odcinków linii 110 kV które uległy awarii, uszkodzeniu lub wyłączeniu,

– relacji linii,

– lokalizacji uszkodzeń,

– charaktery awarii,

– czasu wyłączenia i czasu przywrócenia działania,

– liczby odbiorców pozbawionych zasilania w związku z daną awarią.

3. informacji o skutkach awarii w województwie jeśli znajdują się w meldunkach WCZK poprzez podanie :

– liczny odbiorów bez zasilania w poszczególnych okresach,

– liczby najbardziej dotkniętych powiatów i gmin,

– informacji o miejscowościach odciętych od prądu,

– informacji o interwencjach (dojazd utrudniony, powalone drzewa, uszkodzenia infrastruktury).

Wojewoda podkarpacki pismem z dnia 22 grudnia 2025 r. udzielił odpowiedzi odmownej na żądanie informacji wskazując że informacje których skarżący domagał się w pkt 1 i 3 stanowią dokumenty wewnętrzne wytworzone w ramach działalności Wojewódzkiego Centrum Zarządzania Kryzysowego i jako takie nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu. Służą one gromadzeniu i wymianie informacji, uzgadnianiu stanowisk, mają charakter organizacyjny ale nie przesądzają o kierunku działania WCZK w konkretnej sprawie. Organ przedstawił argumentację wskazującą na wewnętrzny charakter tychże dokumentów które mają charakter organizacyjny i porządkowy i które nie są nośnikiem informacji publicznej, w szczególności waloru takiego nie ma wewnętrzna korespondencja która służy wymianie informacji a także gromadzeniu niezbędnych materiałów do rozstrzygnięcia sprawy, nie zawiera jednak ani informacji, co do sposobu załatwienia sprawy ani takich które można byłoby uznać za wyrażenie stanowiska organu.

Odnośnie natomiast żądania udostępnienia informacji wymienionej w pkt 2 Wojewoda Podkarpacki stwierdził że w ramach wykonywanych przez Wojewódzkie Centrum Zarządzania Kryzysowego zadań nie otrzymał tak szczegółowych danych.

W skardze do WSA w Rzeszowie na bezczynność organu/ odmowę udostępnienia informacji publicznej.

Pan D. Z. zarzucił naruszenie :

1. art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez nieuzasadnione ograniczenie konstytucyjnego prawa obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej;

2. art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.) poprzez błędne uznanie, że meldunki operacyjne, raporty sytuacyjne oraz korespondencja z A. nie stanowią informacji publicznej, podczas gdy dokumenty te dotyczą faktów (skutków klęsk żywiołowych i awarii infrastruktury), a nie procesów myślowych pracowników;

3. art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez odmowę udostępnienia informacji w drodze zwykłego pisma, podczas gdy odmowa nastąpić powinna w formie decyzji administracyjnej.

Stawiając powyższe zarzuty wniósł o:

1. zobowiązanie Wojewody Podkarpackiego do rozpatrzenia wniosku i udostępnienia żądanej informacji w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku.

2. zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Podniósł, że żadne przez niego dokumenty nie są dokumentami roboczymi w rozumieniu wyroku TK (sygn. P25/12) zawierają obiektywne dane o stanie faktycznym i są to informacje o zjawiskach o charakterze publicznym. Zarzucił błędne zastosowanie pojęcia dokumentu wewnętrznego i przez to nieprawidłowe potraktowanie żądania udostępnienia korespondencji z A. Zdaniem skarżącego odmowa udostępnia informacji powinna nastąpić w trybie wydania decyzji administracyjnej.

Zakwestionował także nieudzielenie mu informacji żądanej w pkt 2 wniosku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje:

Skarga jest częściowo uzasadniona, gdyż nie wszystkie jej argumenty zasługują na uwzględnienie. Udostępnieniu podlega w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych, o ile ustawa nie przewiduje ograniczenia prawa do informacji publicznej. Dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach w określonych przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także z uwagi na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 udip).

Ograniczenie prawa do informacji publicznej należy przy tym rozróżnić od sytuacji, kiedy dana, żądana informacja nie stanowi w ogóle informacji publicznej. O ile bowiem w sytuacji gdy żądana informacja stanowi informację publiczną jednak organ odmawia jej udostępnienia konieczne będzie wydanie decyzji przewidzianej przez art. 16 ust. 1 udip o tyle w sytuacji, gdy informacja taka nie stanowi informacji publicznej nie ma konieczności wydania decyzji zaś wnioskodawca o stwierdzeniu takiej okoliczności przez organ jest informowany w piśmie.

W przedmiotowej sprawie organ przyjął że żądane w pkt 1 i 3 informacje nie stanowią informacji publicznych, a tym samym nie mogą zostać udostępnione w trybie udip. Odnośnie informacji zadanych w pkt 2 wskazał, że ich nie posiada. W takim przypadku rzeczywiście odpowiedź na wniosek złożony w trybie udip udzielana jest w formie pisma informującego o tych okolicznościach. Nie wydanie decyzji nie stanowi o naruszeniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przesłanie skarżącemu pisma powołującego się na te okoliczności jako forma załatwienia jego wniosku nie stanowiło zatem naruszenia prawa.

Sąd nie stwierdził również naruszenia prawa w zakresie załatwienia pkt 2 złożonego przez skarżącego wniosku. Jak bowiem wynika z pisma organu powołał się on na brak żądanych w tym punkcie informacji. W skardze nie wykazano żadnych okoliczności, które mogłyby prowadzić do przyjęcia że twierdzenie organu o braku posiadania tego typu informacji jest nieprawdziwe. Skoro zatem organ powołał się na okoliczność rzeczywiście skutkującą niemożnością udostępnienia informacji publicznej, a taką jest właśnie nieposiadanie żądanej informacji, które to twierdzenie nie zostało obalone, należało stwierdzić brak naruszenia prawa w tym zakresie przez organ. Skarga w tym zakresie została zatem oddalona.

Naruszył natomiast prawo organ odpowiadając na pytania z pkt 1 i 3 wniosku odnosząc że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej z uwagi na to że dotyczą dokumentów tzw. wewnętrznych. O ile istotnie dokumenty wewnętrzne nie zawierają informacji publicznej i nie podlegają udostępnianiu w trybie omawianej ustawy, o tyle organ nie dostrzegł że we wniosku skarżący domaga się udostępnienia równych dokumentów o różnym źródle pochodzenia, różnym charakterze i różnej zawartości w zakresie zapisanych w nich informacji, które mogłyby stanowić informację publiczną. Z uwagi na to, że żądane informacje mają różny charakter potraktowanie ich zbiorcze i łączne zaliczenie do tzw. dokumentów wewnętrznych jest nieprawidłowe i stanowi o naruszeniu prawa. Organ powinien odnieść się jednostkowo do każdej kategorii zadanych dokumentów i przeanalizować je w tym zakresie czy rzeczywiście są to dokumenty wewnętrzne. Nie budzi wątpliwości, że przez dokumenty takie jak te, co słusznie zauważył organ należy rozumieć takie dokumenty które służą gromadzeniu i wymianie informacji oraz uzgadnianiu stanowisk i poglądów oraz maja charakter organizacyjny i porządkowy. Nie są nośnikiem żądanego rodzaju wiedzy czy faktów, które mogą wpływać na ocenę prawidłowości działania organu w zakresie posiadanej przez niego wiedzy i zajętego stanowiska.

Analizując zasadność żądania skarżącego w zakresie udostępniania informacji publicznej należy uczynić to przez pryzmat celu ustawy, jakim była chęć umożliwienia społeczeństwu obywatelskiemu kontroli prawidłowości działania organów władzy publicznej, w tym konkretnym przypadku chodzi o prawidłowość działania organu zajmującego się zarządzaniem kryzysowym, a więc bardzo ważną działalnością w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa obywatelom w sytuacjach klęsk żywiołowych czy innego zagrożenia bezpieczeństwa życia, zdrowia i mienia obywateli. Z dyrektyw tego typu oceny wynika zatem potrzeba udostępniania obywatelom informacji co do działania przyczynowo – skutkowego podejmowanego przez organy zarządzania kryzysowego. W przedmiotowej sprawie skarżący zażądał udostępnienia informacji wynikających z różnych nośników w tym informacji otrzymanych przez Wojewódzkie Centrum Zarządzania Kryzysowego od innych Centrów zarządzania kryzysowego niższych szczebli, co pozwala na ocenę informacji tego organu odnośnie zakresu zaistniałego zagrożenia. Ważne znaczenie mają też działania przy bieżącym likwidowaniu skutków zagrożenia w postaci zwiększonych opadów śniegu. W przedmiotowej sytuacji nie będą miały zastosowania poglądy wyrażane odnośnie postępowań kończących się decyzją administracyjną, gdyż działalnie WCZK zasadniczo nie polega na wydawaniu tego typu aktów, a na bieżących działaniach polegających w większości na działaniach faktycznych zmierzających do likwidacji skutków zagrożenia klimatycznego, w tym przypadku w zakresie linii elektroenergetycznych.

Jeżeli organ uważa, że dokumenty żądane w przedmiotowej sprawie mają charakter dokumentów wewnętrznych powinien odnieść się do każdej kategorii dokumentów, które przecież mają różny charakter, gdyż są wśród nich dokumenty przekazywane przez inne jednostki, dokumentacja kontaktów z jednostkami zewnętrznymi, a także np. notatki służbowe pracowników. Dopiero takie skrupulatne odniesienie się do każdej z tych kategorii i wykazanie dlaczego stanowi ona dokument wewnętrzny będzie stanowiło o prawidłowym załatwieniu wniosku przy czym organ musi mieć na uwadze inny charakter prowadzonych przez niego działań niż działania typowego organu administracji.

Z tych względów Sąd w myśl art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że organ dopuścił się w części bezczynności i na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał go do załatwienia wniosku w terminie 14 dni.

Na podstawi art. 149 § 1 a p.p.s.a. stwierdził że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszaniem prawa,.

O kosztach orzeczono w myśl art. 200 p.p.s.a. w ich skład wchodzi zwrot wpisu sądowego.