drukuj    zapisz    Powrót do listy

6110 Podatek od towarów i usług, Podatek od towarów i usług, Dyrektor Izby Skarbowej, Oddalono skargę, I SA/Gd 364/08 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2008-08-12, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

I SA/Gd 364/08 - Wyrok WSA w Gdańsku

Data orzeczenia
2008-08-12 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-05-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bogusław Szumacher
Ewa Kwarcińska /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Gorzeń
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 2029/08 - Wyrok NSA z 2010-03-11
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 54 poz 535 art. 10 ust 1 pkt 2 lit. a, art.9 ust. 1 i 2, art. 5 ust 1 pkt 4, art. 2 pkt 19
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Bogusław Szumacher, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi E. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2006 r. oddala skargę.

Uzasadnienie

I SA/Gd 364/08

UZASADNIENIE

Decyzją z [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego, na podstawie m.in. art. 10 ust. 1 pkt 2 lit. a/ ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej jako ustawa o VAT) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 14 grudnia 2005r. w sprawie kwoty uprawniającej do wyłączenia od podatku od towarów i usług wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (Dz. U. Nr 254, poz. 2134), określił skarżącemu E. L. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za listopad 2006 roku w wysokości 25.053 złotych.

Decyzją z [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, na mocy art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 220 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8 z 2005r., poz. 60 ze zm.; dalej jako O.p.), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej był następujący stan faktyczny:

Skarżący 23 listopada 2006 roku dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru - ładowarki czołowej VOLVO nr [...] typ L25B, rok produkcji 2006 - od niemieckiej firmy "A" z siedzibą w [...]. Skarżący wskazał, iż ładowarka miała służyć do wywozu obornika z kurników na prowadzonej przez niego fermie drobiu. Za ładowarkę skarżący zapłacił kwotę 39.700 euro.

Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał art. 10 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o VAT, w myśl którego wewnątrzwspółnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ustawy o VAT, nie występuje w przypadku, gdy dotyczy towarów innych niż wymienione w pkt 1, nabytych przez rolników ryczałtowych dla prowadzonej przez nich działalności rolniczej, jeżeli całkowita wartość wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na terytorium kraju nie przekroczyła w trakcie roku podatkowego kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 10.000 Euro. Zgodnie z art. 20 ust. 5 i ust. 6 ustawy o VAT, w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów obowiązek podatkowy powstaje 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów z zastrzeżeniem art. 6 – 9. Z kolei, w myśl art. 25 ust. 1 ustawy o VAT wewnątrzwspółnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich wysyłki lub transportu.

Organ pierwszej instancji wskazał również na § 1 rozporządzenie Ministra Finansów z 14 grudnia 2005 roku w sprawie kwoty uprawniającej do wyłączenia od podatku VAT wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (Dz.U. z 2005r. Nr 254, poz. 2134), zgodnie z którym, wartość wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, uprawniającą do wyłączenia od podatku od towarów i usług w roku 2006, określa się w kwocie 39.200 złotych.

Dokonując analizy ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych organ pierwszej instancji wskazał, że podstawą opodatkowania w sprawie jest wartość wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru, w tym wypadku ładowarki, wskazana na rachunku nr [...] w wysokości 39.700 euro oraz koszty transportu wskazane na rachunku nr [...] w wysokości 373 euro, co łącznie dało kwotę 40.073 euro. Kwota powyższa przeliczona została na złote zgodnie z wyliczonym i ogłoszonym przez Narodowy Bank Polski bieżącym średnim kursem waluty obcej na dzień wystawienia faktury i wyniosła po przeliczeniu 153.078 złotych. Podstawę opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia ładowarki stanowi różnica wartości dokonanej transakcji i wartości wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów uprawniającej do wyłączenia od podatku od towarów i usług w roku 2006 w wysokości: 153.078 złotych – 39.200 złotych (wartość WNT, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT) co daje kwotę 113.878,86 złotych; przy zastosowaniu 22% stawki VAT daje z kolei kwotę podatku do zapłacenia w wysokości: 25.053 złotych. Zdaniem organu podatkowego zasadnym jest stwierdzenie, że skarżący nie dopełnił obowiązku rozliczenia podatku od towarów i usług za listopad 2006 roku oraz zapłaty podatku należnego za w/w okres.

W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu pełnomocnik skarżącego wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania z uwagi na naruszenie przez organ podatkowy prawa materialnego, w zakresie art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz w związku z art. 15 ust. 4 i 5 ustawy o VAT, poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i uznanie, iż osoba fizyczna prowadząca wyłącznie działalność rolniczą w zakresie hodowli drobiu, która nie złożyła zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o VAT może być uważana za podatnika będącego nabywcą towaru w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, a w konsekwencji wobec której mają zastosowanie ograniczenia wartości wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w roku podatkowym.

W uzasadnieniach podkreślono, że organ podatkowy błędnie uznał skarżącego za rolnika ryczałtowego do którego zastosowanie ma art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, gdyż przepisy o wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów stosuje się pod warunkiem, iż nabywcą towarów jest podatnik o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT. Zgodnie z art. 15 ustawy o VAT podatnikami są m.in. osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje m.in. rolników, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonania czynności w sposób częstotliwy. Z mocy art. 15 ust. 4 ustawy o VAT w przypadku osób fizycznych prowadzących wyłącznie gospodarstwo rolne, leśne lub rybackie za podatnika uważa się osobę, która złoży zgłoszenie rejestracyjne, o którym mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o VAT. Przepis ten stosuje się odpowiednio do osób fizycznych prowadzących wyłącznie działalność rolniczą w innych niż wymienione w ust. 4 przypadkach. Skarżący podkreślił, że skoro nie jest podatnikiem o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT to oznacza to, że może podlegać obowiązkowi podatkowemu z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru wyłącznie wówczas, gdy przedmiotem nabycia jest nowy środek transportu zaś bezsporną okolicznością jest fakt, że zakupiona przez niego ładowarka VOLVO nie stanowi nowego środka transportu, co potwierdza, zgłoszona w sprawie jako dowód, interpretacja Urzędu Statystycznego.

Reasumując zarzut naruszenie prawa materialnego skarżący stwierdził, iż skoro - jako nabywca towaru - nie jest podatnikiem o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT, zaś przedmiotem nabycia nie jest nowy środek transportu w rozumieniu art. 2 pkt 10 w związku z art. 9 ust 3 ustawy o VAT, zaskarżona decyzja winna być uchylona w całości, a postępowanie podatkowe w sprawie umorzone.

Ponadto pełnomocnik skarżącego wskazał, iż pomimo złożenie do akt sprawy pełnomocnictwa do reprezentowania podatnika w toku postępowania kontrolnego, nie doręczono mu żadnych pism; również zarzuty sformułowane w odniesieniu do protokołu kontroli nie zostały przez organ podatkowy pierwszej instancji rozpoznane.

Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił argumentacji odwołującego się i decyzją z [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż E. L. jest podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT. Zdaniem organu podatkowego decydujący w sprawie jest przepis art. 10 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o VAT wskazujący kwotę po przekroczeniu której powstaje obowiązek podatkowy z tytułu dokonanego wewnątrzwswpolnotowego nabycia towaru przez rolnika ryczałtowego. Organ odwoławczy podkreślił, iż organ podatkowy pierwszej instancji na żadnym etapie postępowania podatkowego nie kierował się normą wyrażoną w przepisie art. 9 ust. 3 ustawy o VAT stanowiącym o powstaniu obowiązku podatkowego z tytułu dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu, a naruszenie którego zarzucał organowi pierwszej instancji podatnik.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji. Decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] zarzucił:

- naruszenie prawa materialnego tj. art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z art. 10 ust. 12 pkt 2 lit. a w związku z art. 15 ust. 4 i 5 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i uznanie, iż osoba fizyczna prowadząca wyłącznie działalność rolniczą w zakresie hodowli drobiu, która nie złożyła zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o VAT, może być uważana za podatnika będącego nabywcą towaru w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, a w konsekwencji wobec której mają zastosowanie ograniczenia w wartości wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w roku podatkowym.

W uzasadnieniu skargi autor skargi podkreślił, że zaskarżona decyzje jest błędna, gdyż opodatkowanie wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów nie dotyczy osoby nie będącej nabywcą towaru w rozumieniu art. 9 ust. 2 ustawy o VAT, zaś przedmiotem nabycia nie był nowy środek transportu w rozumieniu art. 2 pkt 10 w związku z art. 9 ust. 3 ustawy o VAT. Organ podatkowy przyjmując, iż skarżący jest rolnikiem ryczałtowym, do którego ma zastosowanie art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie uwzględnił, iż przepisy o wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów stosuje się pod warunkiem, że nabywcą towarów jest podatnik, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT oraz że towary nabywane przez rolników ryczałtowych powyżej kwoty odpowiadającej równowartości w złotych 10.000 euro w trakcie roku podatkowego stanowią wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o ile ziści się warunek ogólny, o którym mowa powyżej. Również zrównanie pojęcia podatnika z osobą zobowiązaną do zapłaty podatku, pozostaje w sprzeczności z art. 15 ust. 4 ustawy o VAT, z której wynika, iż w przypadku osób fizycznych prowadzących wyłącznie gospodarstwo rolne, leśne lub rybackie za podatnika uważa się osobę, która złoży zgłoszenie rejestracyjne, o którym mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o VAT; przepis ten ma z mocy art. 15 ust. 5 ustawy o VAT odpowiednie zastosowanie do osób fizycznych prowadzących wyłącznie działalność rolniczą w innych niż wymienione w ust. 4 przypadkach.

Zdaniem skarżącego nie jest spornym, iż hodowla drobiu rzeźnego czy wylęgarnia drobiu stanowi działalność rolniczą w rozumieniu art. 2 pkt 15 ustawy o VAT. Z ustaleń dokonanych przez organy podatkowe wynika, iż jest to jedyna działalność gospodarcza skarżącego, który dokonał jedynie zgłoszenia identyfikacyjnego NIP - l, co nie jest tożsame ze zgłoszeniem rejestracyjnym w podatku od towarów i usług , o którym mowa w art. 96 ust. l ustawy o VAT.

Skarżący podniósł, iż skoro nie jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT, oznacza to, iż może podlegać obowiązkowi podatkowemu z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów wyłącznie wówczas, gdy przedmiotem nabycia jest nowy środek transportu. Zgodnie z art. 2 pkt 10 lit. a ustawy o VAT, nowy środek transportu oznacza przeznaczony do przewozu osób lub towaru pojazd lądowy wymieniony w poz. 1 – 4, 9, 10 i 15 – 20 załącznika nr 1 do ustawy, napędzany silnikiem o pojemności skokowej większej niż 48 centymetrów sześciennych lub o mocy większej niż 7,2 kilowatów, jeżeli przejechał nie więcej niż 6.000 kilometrów lub od momentu dopuszczenia go do użytku upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy. Ładowarka marki VOLVO typ L25B, zakupiona przez skarżącego, nie stanowi nowego środka transportu albowiem nie jest to pojazd lądowy wymieniony w póz. 1 – 4, 9, 10 i 15 – 20 załącznika nr 1 do ustawy. Jak wynika bowiem z informacji Urzędu Statystycznego ów towar znajduje się w grupowaniu PKWiU 29.52.25 "Ładowarki czołowe, łopatowe i samobieżne". Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący przywołał orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z 16 listopada 2005 roku (sygn. akt I FSK 237/05) stwierdził, iż interpretacje standardowych klasyfikacji (art. 25 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 roku o statystyce publicznej) nie stanowią źródła obowiązku czy uprawnienia, ale mogą być uznane za dowód w postępowaniu podatkowym, podlegający ocenie organu stosującego prawo. Z tych względów zasadne było żądanie skarżącego, aby przeprowadzić dowód z interpretacji Urzędu Statystycznego, które zostało pominięte.

W końcowej części uzasadnienie skarżący podkreślił, że skoro – jako nabywca towaru – nie jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT, zaś przedmiotem nabycia nie jest nowy środek transportu w rozumieniu art. 2 pkt 10 w związku z art. 9 ust. 3 ustawy o VAT, wniesienie skargi wraz z żądaniem uchylenia zaskarżonych decyzji jest w pełni uzasadnione.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na jej uwzględnienie.

I.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu, który nie został co prawda sprecyzowany w skardze, a w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji i wskazuje, że (...) skarżący nie miał możliwości przedstawienia swojej argumentacji pod rozwagę, gdyż pomimo złożenia pełnomocnictwa do reprezentowania w sprawie dla profesjonalnego pełnomocnika w toku postępowania kontrolnego, w trakcie postępowania podatkowego osoba pełnomocnika była pomijana (...); tym samym zarzucono naruszenie zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Pod pojęciem zapewnienie należy w tym kontekście rozumieć danie możliwości, umożliwienie, wskazanie na sposobność, powiadomienie; zasada ta w swojej treści wprost nawiązuje m.in. do art. 190 O.p.

Odnosząc się do zarzutu nie doręczania pełnomocnikowi skarżącego pism w toku postępowania podatkowego, i to pomimo złożenia w organie podatkowym do akt sprawy pełnomocnictwa wskazać należy, iż z uwagi na treść pełnomocnictwa z [...], cyt.: Upoważniam adwokata K. M. (...) do reprezentowania mnie przez sądami wszystkich instancji i innymi organami w sprawie kontroli podatkowej [...] prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego godzi się stwierdzić, że ww. pełnomocnictwo traktować należy jak pełnomocnictwo szczególne, które wskazywało umocowanie pełnomocnika do działania wyłącznie na czas trwania postępowania kontrolnego, a w tym zakresie pełnomocnik skarżącego czynnie uczestniczył w postępowaniu kontrolnym – co powinno być poza sporem miedzy stronami - zaś organ podatkowy doręczał mu pisma w trakcie całego tego postępowania.

Dopiero po zakończeniu postępowania kontrolnego, korespondencja przesyłana była bezpośrednio na ręce skarżącego, aż do chwili udzielenia - przez skarżącego -adwokatowi K. M., kolejnego pełnomocnictwa z [...] z wyraźnym wskazaniem, iż dotyczy ono (...) postępowania podatkowego (...).

Zatem zarzut skarżącego w tym zakresie jest, zdaniem Sądu, chybiony.

II.

Skarżący B. L., [...] nabył ładowarkę czołową VOLVO nr [...], typ L25B, rok produkcji 2006. Sprzedawcą była niemiecka firma "A" z siedzibą w [...], będąca zarejestrowanym podatnikiem podatku od wartości dodanej (odpowiednik polskiego VAT). Ładowarka została dostarczana skarżącemu do miejsca jego zamieszkania przez niemiecką firmę "B", będącą również zarejestrowanym podatnikiem podatku od wartości dodanej. Za ładowarkę skarżący zapłacił 39.700 euro, co dokumentuje faktura VAT nr [...] z [...], zaś za jej transport zapłacił kwotę 373 euro ( faktura VAT nr [...]). Cena za ładowarkę i transport wyniosła - po przeliczeniu na złote polskie według kursu euro wskazanego przez Narodowy Bank Polski na dzień 23 listopada 2006 roku, tj. dzień zakupu ładowarki - łącznie 153.078 złotych.

III.

Rolnikiem ryczałtowym jest tylko ten rolnik, który dokonuje dostaw produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej. Drugim warunkiem wymagającym spełnienia dla uzyskania statusu rolnika ryczałtowego jest to, aby rolnik korzystał ze zwolnienia określonego w dyspozycji art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, zgodnie z którą zwalnia się od podatku dostawę produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej, dokonywaną przez rolnika ryczałtowego oraz świadczenie usług rolniczych przez rolnika ryczałtowego. Kolejnym trzecim warunkiem, który musi ustawowo być spełniony, aby rolnik został uznany za rolnika ryczałtowego jest to, aby nie ciążył na nim, wynikający z odrębnych przepisów, obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych. Zapis ten nie jest niezgodny z regulacjami VI Dyrektywy ( art. 25 ust. 9 wskazuje, że każde państwo członkowskie może wyłączyć z systemu zwrotu zryczałtowanego określone kategorie rolników).

W toku postępowania podatkowego ustalono, co powinno być między stronami bezsporne, że skarżący jest rolnikiem ryczałtowym, spełniającym wszystkie trzy przesłanki o jakich mowa również w art. 2 pkt 19 ustawy o VAT.

IV.

Określenie pojęcia podatnik ma zasadnicze znaczenie dla zakresu opodatkowania. O ile, bowiem określenie czynności podlegających opodatkowaniu określa zakres przedmiotowy opodatkowania, to określenie pojęcia podatnik wskazuje na podmiotowy zakres opodatkowania. W efekcie opodatkowaniu podlegać mogą tylko te czynności, w przypadku których spełniony został zarówno podmiotowy jak i przedmiotowy zakres opodatkowania, tzn. zaistniała czynność określona jako opodatkowana, przez podmiot mający cechę podatnika. Obie te cechy powinny być spełnione jednocześnie, co oznacza, że w odniesieniu do danej czynności konkretny podmiot powinien występować w charakterze podatnika.

Na podobnym stanowisku stanął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyroku z 24 kwietnia 2007 roku (IFSK 603/06), w tezie pierwszej orzeczenia sformułował stanowisko, iż: warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:

1) po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,

2) po drugie – czynność wykonana była przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem był podatnikiem VAT.

Punktem wyjścia jest zatem ustalenie, czy czynność zakupu przez skarżącego B. L. używanego sprzętu do prowadzonej działalności rolniczej od niemieckiej firmy, za którą zapłacił kwotę 39.700 euro, była czynnością ujętą w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a więc czy rolnik ryczałtowy, prowadzący gospodarstwo rolne, korzystający ze zwolnienia podatkowego określonego w art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, był podatnikiem VAT w związku z zakupem używanego sprzętu rolnego.

V.

A/ Z mocy art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (dalej jako WNT) za wynagrodzeniem w kraju. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 9 ust. 1 ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, które z mocy ww. art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

Definicja wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów określona w art. 9 ust. 1 ustawy o VAT odnosi się więc do art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, co powoduje, że WNT opisane w tym przepisie jest zdarzeniem opodatkowanym jedynie wówczas, gdy jest dokonywane za wynagrodzeniem oraz kiedy jest dokonywane na terytorium kraju. Nie spełnienie którejkolwiek z tych przesłanek powoduje brak możliwości opodatkowania. Definicja zawarta w art. 9 ust. 1, uzupełniona przez wymogi o jakich mowa w ust. 2 art. 9 ustawy o VAT zgodna jest z art. 28a ust. 3 VI Dyrektywy.

Tym samym uprawnionym staje się stwierdzenie, że przesłankami koniecznymi do zaistnienia WNT są:

1/ nabywca nabywa prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel;

2/ WNT jest konsekwencją dostawy;

3/ towary są wysyłane/transportowane na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki/transportu;

4/ towary są wysyłane/transportowane przez dokonującego dostawę, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

Zdaniem Sądu przesłanki te w rozpoznawanej sprawie występują.

B/ Art. 9 ust. 2 ustawy o VAT przewiduje, że regulacje zawarte w art. 9 ust. 1 ustawy o VAT ( ppkt B V.) stosuje się gdy nabywca jest jeden z wymienionych w ust. 2 pkt 1 art. 9 ustawy o VAT podmiotów, zaś dostawca spełnia warunki o jakich mowa w art. 9 ust.2 pkt 2 ustawy o VAT. Aby doszło do WNT, obie strony , a więc zarówno nabywca jak i dostawca, muszą spełniać warunki o jakich mowa w art. 9 ust. 2 ustawy o VAT - przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że po pierwsze - nabywcą towarów jest

a) podatnik, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć czynnościom wykonywanym przez niego jako podatnika,

b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a

- z zastrzeżeniem art. 10;

po drugie - dokonujący dostawy jest podatnikiem (art. 9 ustawy ust. 2 pkt 1a).

Zasadą ogólną wobec powyższego jest to, iż w przypadku gdy dostawcą lub nabywcą jest inny podmiot niż określony w tym przepisie, nie dochodzi do WNT.

Aby doszło do WNT nabywca musi być:

1/ podatnikiem o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT, a nabywane przezeń towary maja służyć czynnościom wykonywanym przez niego jako podatnika;

2/ podatnikiem podatku od wartości dodanej, a nabywane przezeń towary mają służyć czynnościom wykonywanym przez niego jako podatnika;

3/ osoba prawną, która nie jest ani podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ani podatnikiem podatku od wartości dodanej.

W rozpoznanej sprawie wymaga podkreślenia, wobec stanowiska autora skargi, że z uwagi na konstrukcję polskiej ustawy o VAT pojęcie podatnika zostało zrównane z osobą zobowiązaną do zapłaty podatku, zatem fakt że B. L. nie był zarejestrowany jako podatnik podatku od towarów i usług nie stanowi okoliczności przesądzającej o wyłączeniu dokonanego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów z opodatkowania podatkiem VAT w kraju nabywcy.

Zdaniem Sądu skarżący, nabywając przedmiotowy towar mający służyć czynnościom wykonywanym przez niego jako rolnika ryczałtowego prowadzącego własną działalność rolniczą, za wskazaną cenę, stał się – w zakresie tej czynności, przekraczającej kwotę o jakiej mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2a ustawy o VAT – podatnikiem podatku od towarów i usług, w ramach dokonanej WNT. Tym samym brak konieczności odniesienia się do zarzutu naruszenia art. 15 ustawy o VAT.

VI.

Do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów nie dochodzi w przypadkach określonych w przepisie o charakterze szczególnym wobec zasady wskazanej w art. 5 ust. 1 pkt 4 i art. 9 ust. 1 i 2 ustawy o VAT – tj. w art. 10 ustawy o VAT – nawet jeżeli zostały spełnione przesłanki o jakich mowa w pkt V. uzasadnienia.

Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów nie występuje w przypadku gdy dotyczy towarów (innych niż wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT), nabywanych przez rolników ryczałtowych dla prowadzenia przez nich działalności rolniczej, jeżeli całkowita wartość WNT na terytorium kraju nie przekroczyła w trakcie roku podatkowego kwoty 10.000 euro ( faktura dokumentująca WNT wystawiona została w listopadzie 2006r., tym samym obowiązek podatkowy powstał z chwilą wystawienia faktury- art. 20 ust. 6 ustawy o VAT).

Kwota ta została przez skarżącego w dniu 23 listopada 2006r. przekroczona. Z chwilą jej przekroczenia skarżący stał się podatnikiem zobligowanym do rozliczenia podatku od towarów i usług z tytułu dokonanego WNT, w tym do rejestracji podatkowej VAT-UE i rozliczenia podatku (art. 97 ust. 1 i Aret. 103 ust. 1 ustawy o VAT).

Skoro skarżący w chwili dokonania WNT nie był zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym, to nie przysługuje mu prawo do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego z tytułu dokonanej transakcji ( art. 88 ust. 4 w związku z art. 96 ustawy o VAT).

Nie budzi też zastrzeżeń Sądu sposób obliczenia podstawy opodatkowania, zgodnie z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o VAT i art. 41 ust. 1 ustawy o VAT

Reasumując:

1/ pojęcie podatnika w ustawie o VAT zrównane jest z osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od towarów i usług; bez znaczenia dla sprawy ma wobec tego fakt, iż skarżący nie dokonał rejestracji w trybie art. 96 ustawy o VAT; konsekwencją braku rejestracji jako podatnik VAT czynny jest jedynie to, iż skarżącemu nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego z tytułu dokonanej transakcji;

2/ rolnik ryczałtowy zakupując maszynę rolniczą dla prowadzonej działalności rolniczej, w ramach WNT, w sytuacji gdy cena towaru przekroczyła w roku podatkowym 2006 kwotę 10.000 euro, w zakresie takiej czynności jest podatnikiem podatku od towarów i usług;

3/ w sprawie nie ma zastosowania art. 9 ust. 3 ustawy o VAT; bez znaczenia dla jej rozstrzygnięcia pozostaje fakt, iż skarżący nabył ładowarkę używaną a nie nową.

VII.

Z mocy art. 145 § 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153/02, poz. 1270, w skr. u.p.s.a. ) decyzja lub postanowienie podlegają uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Tak więc tylko naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy uzasadnia uchylenie przez sąd zaskarżonej decyzji czy postanowienia. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść orzeczeń.

Sąd nie stwierdza naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt. 1a/ u.p.s.a. ); Sąd nie stwierdza również naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania ani też innego naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt. 1 b/ i c/ u.p.s.a. ).

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 u.p.s.a. skargę oddalił.

EK

[pic]



Powered by SoftProdukt